တောင်တက်သမား သုံးဦး
Vol. 30 Ch. 411
မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်းခြေရင်း၌…
အနည်းငယ် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံရှိသည့် လူသုံးဦးမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်းပေါ်သို့ တက်ရန် ပြောဆိုနေကြ၏။
“ငါတို့ တကယ် တက်ရမှာလား… ဘာလို့ မပျံတက်နိုင်ရတာလဲ… တက်ရတာက အရမ်းပင်ပန်းမယ့်ပုံပဲ…”
ရှီထိုက်လုံက အနည်းငယ် မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
ဆာလာပိုင်ကျီကလည်း မုန်ကျစ်ယွီကို ကြည့်လိုက်၏။ မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်းပေါ်သို့ တက်ရန် အဆိုပြုခဲ့သူမှာ မုန်ကျစ်ယွီ ဖြစ်သည်။
“မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ လုံးဝ မသိဘူး… ရန်သူကို သတိမပေးမိအောင် ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သင့်တယ်…”
မုန်ကျစ်ယွီက ရှင်းပြလိုက်၏။
မုန်ကျစ်ယွီ၏ အစွမ်းမှာ သူတို့သုံးဦးအနက် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ တိုးမြင့်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် ဟန်ဆောင် ထောင်လွှားခြင်း မရှိချေ။
ရှီထိုက်လုံမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်းအဆင့်၌ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆာလာပိုင်ကျီမှာမူ လုံးဝ ဦးနှောက်မရှိပေ။
နာမည်ကို ကြားရုံမျှဖြင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှာ သေချာပေါက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူ သိနိုင်၏။ အကယ်၍ သူတို့ တောင်ပေါ် ပျံသန်းခြင်းကို ရန်စခြင်းဟု မှတ်ယူခံရပါက သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံရနိုင်သေးသည်။
သို့ဖြစ်၍ ဘာသာရေးအရ တက်ခြင်းသည် သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း မုန်ကျစ်ယွီ မသိသောအရာမှာ မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သည့် မည်သူမဆို ဒူးထောက်၍ တက်လျှင်ပင် အသတ်ခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။
မုန်ကျစ်ယွီမှာ ဆယ်လ်ဖီတုတ်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးကာ လှေကားထစ်များကို တက်နေ၏။
မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်းတွင် လှေကားထစ်များစွာ ရှိပြီး အဆုံးမရှိ ကောင်းကင်သို့ တန်းတက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုလှေကားထစ်များမှာ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ စမ်းသပ်မှုတွင် အသုံးပြုခဲ့သော လှေကားထက် အဆများစွာ ပိုများ၏။
ကံကောင်းစွာပင် သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ကာယစွမ်းအားမှာ ပြဿနာမရှိချေ။
“လူတိုင်းပဲ… ဒါက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးမှာ အမြင့်ဆုံးတောင်ဖြစ်တဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်းပါ… ငါတို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က ဒီတောင်ကို တက်ပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှာ ဝတ်ပြုကြမှာပါ…”
“လှေကားထစ်တွေအတွက်တော့… ဘယ်လောက်ရှိလဲ ငါမသိဘူး… ငါမရေတွက်ခဲ့ဘူး… ဒီဗီဒီယိုကို ကြည့်တဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေ ရေတွက်ကြည့်နိုင်ပါတယ်… ဗီဒီယိုကို အစအဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားမှာပါ…”
မုန်ကျစ်ယွီက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ကင်မရာကို ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုမုန်… ငါတို့သုံးယောက် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်နိုင်မလားဆိုတာတောင် မသေချာသေးဘူး… ဗီဒီယိုရိုက်ကူးနေလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ…”
ရှီထိုက်လုံက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်…”
ဆာလာပိုင်ကျီကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဖုန်းကိုင်ရတာ မမောဘူးလား… နားပါဦး…”
သို့သော်လည်း မုန်ကျစ်ယွီမှာ သူတို့နှစ်ဦး ပြောသည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဗီဒီယိုများကို ဆက်လက် ရိုက်ကူးနေ၏။
သူ၏ အစီအစဉ်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤဗီဒီယိုများကို ဖြန့်ချိရန် ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းအား ကျင့်ကြံသူများနှင့် ၎င်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိကြောင်း သိစေရန် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ မည်သည့်နေရာသို့ သွားခဲ့သည်ကို သူ၏ မိဘများအား ပြောပြရန် လိုအပ်၏။
မုန်ကျစ်ယွီ၏ ဖခင်မှာ သူ၏ အသုံးမကျသော သားနှင့် သားအဖဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်မည်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိသော်လည်း မုန်ကျစ်ယွီမှာ သူ၏ ဖခင်သည် ပါးစပ်ကသာ မာသော်လည်း စိတ်နှလုံး နူးညံ့ကြောင်း သိသည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားကတည်းက သူ၏ ဖခင်မှာ သေချာပေါက် စိုးရိမ်နေမည် ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင်…
မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၌…
“ငါ မင်းတို့ကို စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ရဲယင်နဲ့ ရဲလန်ယွဲ့အကြောင်း သတင်းထူးသေးလား…”
ရှုရာ့က နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ အဘိုးကြီးတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။
“နန်းတော်သခင်ကို တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်… ရဲယင်က ရဲရှင်းချန်ရဲ့သားဖြစ်ပြီး ရဲလန်ယွဲ့က ရဲရှင်းချန်ရဲ့ အစ်မပါ… သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အခု ကြယ်တာရာဂိုဏ်းမှာ ရှိပါတယ်…”
ရဲရှင်းချန်၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ရှုရာ့၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။
“ရဲရှင်းချန် ဖြစ်ပြန်ပြီလား… ပြီးတော့ နာမည်မရှိတဲ့တစ်ယောက်ကလည်း ရဲရှင်းချန်နဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေမှာပဲ… ရဲရှင်းချန်က သူ့ကံတရားတွေကို ဖြန့်ကျက်ထားပုံပဲ… ရဲရှင်းချန်ရဲ့သားနဲ့ အစ်မတဲ့လား…”
ရှုရာ့ အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ဝင်လာပြီး သူ့အား လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နန်းတော်သခင်… ကြွက်ပေါက်လေးသုံးကောင် မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်းကို တက်လာနေပါတယ်…”
“ဟမ်… ကြွက်ပေါက်လေးသုံးကောင်အတွက်တောင် ငါ့ဆီ လာသတင်းပို့နေရသေးလား… ဘာလို့ သူတို့ကို အခုထိ မရှင်းလင်းသေးတာလဲ…”
ရှုရာ့က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့…”
လာသူမှာ ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုရာ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ပြော…”
“ဒါပေမဲ့… ကြွက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်က ဘုရားသခင်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းနဲ့တူတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကိုင်ထားပုံရတယ်…”
ရှုရာ့ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျုံ့သွား၏။
“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်… နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြောစမ်း…”
“နန်းတော်သခင်ကို တင်ပြပါတယ်… ဘုရားသခင်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းနဲ့ ဆင်တူတဲ့အရာတစ်ခုကို ကိုင်ထားတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိပါတယ်… ပြီးတော့ သူ့လက်ထဲကဟာက ပိုအဆင့်မြင့်ပုံရတယ်…”
ထိုလူ စကားဆုံးသည်နှင့် လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ရှုရာ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်…
လှေကားထစ် တက်နေသော လူသုံးဦးမှာ မခံနိုင်တော့ပေ။
သူတို့မှာ ကိုယ်ကာယ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိသော်လည်း လှေကားထစ်များ၏ အဆုံးကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာကြသည်။
သူတို့ မည်သို့ မငြိမ်မသက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
ဆာလာပိုင်ကျီက မုန်ကျစ်ယွီကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။
“ဟေး… အစ်ကိုမုန်… ငါတို့ အခု တောင်ပေါ်က ပြန်ဆင်းရင် နောက်ကျသွားပြီလား…”
“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ…”
မုန်ကျစ်ယွီက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ရိုက်ကူးမှုများတွင် စကားများလွန်းသောကြောင့် မုန်ကျစ်ယွီမှာ သူ၏ လည်ချောင်း ခြောက်ကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။
မုန်ကျစ်ယွီက နေရာလွတ်လက်စွပ်များထဲမှ ရေအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
ရေအိတ်ကို ချလိုက်သည်နှင့် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ဆယ်လ်ဖီတုတ်ပေါ်တွင် မူလက ချိတ်ဆွဲထားသော ဖုန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်သည်။
“ဒီနတ်ဘုရားပစ္စည်းကို မင်း ဘယ်ကရတာလဲ…”
သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ခေါင်းအထက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန်ကျစ်ယွီနှင့် အခြားသူများ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူက ဖုန်းကို ကြည့်ရှုရင်း မေးမြန်းနေသည်။
“နတ်ဘုရားပစ္စည်း… မင်းပြောချင်တာ မိုဘိုင်းဖုန်းက နတ်ဘုရားပစ္စည်းလို့လား…”
ရှုရာ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာ ရယ်မောလိုက်၏။
ရှီထိုက်လုံမှာ ယခု ဟန်ဆောင် ထောင်လွှားနေသောအဆင့်၌ ရှိပြီး သူ၏ ရယ်မောသံမှာ လှောင်ပြောင်ခြင်းနှင့် ကစားလိုခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ရှုရာ့ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ယဉ်ကျေးမနေဘဲ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရှီထိုက်လုံမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးအန်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ဤအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ဆာလာပိုင်ကျီမှာ ဦးစွာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“သူဌေး…”
ဆာလာပိုင်ကျီက သူ့အား "သူဌေး" ဟု ခေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှုရာ့မှာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။
'ဒီပုရွက်ဆိတ်လေးက မျက်စိရှိသေးသားပဲ'
ရှုရာ့သည် "သူဌေး" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် သေချာပေါက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိမ့်မည်။
"မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ နန်းတော်သခင်ကြီးက အမှန်တကယ်ပဲ… အာ…”
ရှုရာ့က မုန်ကျစ်ယွီကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်၏။
ဤသည်ကိုမြင်လျှင် မုန်ကျစ်ယွီမှာ မပေါ့ဆဝံ့ဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါကို မိုဘိုင်းဖုန်းလို့ခေါ်တယ်… ဒါက ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတစ်ခုပါ… နတ်ဘုရားပစ္စည်း မဟုတ်ပါဘူး…”
မုန်ကျစ်ယွီက မိုဘိုင်းဖုန်းသည် နတ်ဘုရားပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ရှုရာ့မှာ "ဆက်သွယ်ရေး" ဟူသော စကားလုံးကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက ဒီနတ်ဘုရားပစ္စည်း… အဲ… ဒီမိုဘိုင်းဖုန်းအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိတယ်ပေါ့…”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့… ကျွန်တော် သိပါတယ်…”
သူသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိစဉ်က နေ့စဉ်သုံးစွဲခဲ့ရာ ဖုန်းစွဲလမ်းသူဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အထိ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းကို နားလည်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ချေ။
နတ်ဘုရားပစ္စည်းများအကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက် သိသည်ဟု ကြားသောအခါ ရှုရာ့မှာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
ချက်ချင်းပင် ရှုရာ့သည် သူ့အတွက် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် ညီမျှသော သတ္တဝါသုံးဦးကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။