ဆာလာပိုင်ကျီက အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို အော်ငေါက်ခြင်း

မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှုရာ့သည် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် အခြားသူများကို နတ်ဘုရားပစ္စည်းဖြစ်သော မိုဘိုင်းဖုန်း ထားရှိရာနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

“မင်း မိုဘိုင်းဖုန်းဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သိမှတော့ ဘာကြောင့် ဘုရားသခင်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရတာလဲဆိုတာ ရှာဖွေပေးပါ…”

ရှုရာ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီမှာ စကားမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ အခြားသူများနှင့် ဆက်သွယ်၍မရပါက သူတို့ကို ရှာဖွေနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူ ထိုသို့ တွေးနေသော်လည်း မုန်ကျစ်ယွီမှာ ထုတ်ပြောမည့် သတ္တိမရှိချေ။ သူ့ရှေ့မှ လူသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လူသတ်နိုင်သည့် အမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်သည်။

အကယ်၍ သူ ငြင်းဆိုပါက သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသိသာစွာဟောင်းနွမ်းနေသော ဖုန်းကို အသုံးပြုနိုင်သေးသလားဟူသော မေးခွန်းကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ဆက်သွယ်မှုပြဿနာတစ်ခုတည်းကပင် သူ ဖြေရှင်းနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင်က ဤမိုဘိုင်းဖုန်းကို နတ်ဘုရားပစ္စည်းဟု ခေါ်ဆိုသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ၎င်းသည် ဆက်သွယ်မှု မလိုအပ်ဘဲ ဖြစ်နိုင်သည်။

ယခု မုန်ကျစ်ယွီ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ အချိန်ဆွဲရန် ဖြစ်သည်။

သူသည် အမှန်တကယ် အချိန်ဆွဲနေစဉ်မှာပင် ဤဖုန်းကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားနေပုံ ပေါက်နေရမည် ဖြစ်သည်။

“အမ်… သူဌေး… ကျွန်တော်တို့ ပင်ပန်းတယ်… ရေငတ်တယ်… ပြီးတော့ ဗိုက်ဆာတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှုရာ့မှာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအား ထိုသုံးဦးကို အစာစားရန် ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ အပိုအနေဖြင့် သူသည် ဤအရူးဖြစ်သော ရှီထိုက်လုံကိုလည်း ကုသပေးလိုက်သည်။

“အမ်… နောက်တစ်ခု… သူဌေး… ကျွန်တော့်ကို နတ်ဘုရားပစ္စည်းကို အရင်ယူပြီး လေ့လာခွင့်ပေးလို့ ရနိုင်မလား…”

ရှုရာ့ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အတန်ငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်၏။

ရှုရာ့သည် နတ်ဘုရားပစ္စည်းကို ဤအားနည်းသော သတ္တဝါသုံးဦး ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤအားနည်းသော သတ္တဝါသုံးဦးသည် နတ်ဘုရားပစ္စည်းနှင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားနိုင်မည်နည်း။ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှ ထွက်ခွာမည်လား ။ သူတို့မှာ တောင်အောက်သို့ပင် စမဆင်းရသေးမီ အဖမ်းခံရဖွယ်ရှိသည်။

ဤသို့ဖြင့် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် အခြားသူများမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ စားသောက်ခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောက၏ နံပါတ်တစ် အင်အားစု ဖြစ်သည်နှင့်အညီ အစားအစာများမှာ အရသာရှိရုံသာမက အာဟာရလည်း အလွန်ကြွယ်ဝ၏။

“အိုး… ငါတို့သုံးယောက် ပိုစားထားသင့်တယ်… ဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးညစာ ဖြစ်နိုင်တယ်…”

ဒဏ်ရာမှ သက်သာစ ပြုနေသော ရှီထိုက်လုံက စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှုရာ့၏ အစွမ်းပြမှုကြောင့် ယုံကြည်မှုရှိလာခဲ့သော ရှီထိုက်လုံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားပြန်သည်။

“ဟွန်း… ငါတို့ မသေလောက်ပါဘူး… ဒီအစုတ်ပဲ့ဖုန်းကို ဖောက်ထွင်းပြီး သူတို့ ဆက်သွယ်ချင်တဲ့သူနဲ့ အောင်မြင်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ငါတို့ ဆက်လက် အသက်ရှင်နိုင်မှာပဲ… ကံကောင်းတာက ဒီဖုန်းထဲမှာ နံပါတ်တစ်ခုပဲ သိမ်းထားတာ… ဒီဖုန်းက ဒီနံပါတ်ကိုခေါ်ဖို့ အထူးထုတ်လုပ်ထားတာလို့ ငါထင်တယ်…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီက ထိုနံပါတ်သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ခေါ်ဆိုမှုမှာ ချိတ်ဆက်မိသွားသော်လည်း အဆုံးအထိ ဖုန်းမြည်သံသာ ကြားနေရ၏။

သိသာစွာပင် တစ်ဖက်မှ မည်သူမျှ ဖုန်းမကိုင်ချေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင်…

ကုတ်များ ရိုက်နေသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ဖုန်းမြည်သံကို ထပ်မံကြားလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖုန်းမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြည်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ သွားကြည့်ရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။

ဖုန်းမြည်သံ ပြီးဆုံးသွားပြီး တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီမှာပင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မြည်လာ၏။

ဒုတိယအကြိမ်တွင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ လျစ်လျူရှုထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တတိယအကြိမ်၊ စတုတ္ထအကြိမ်…

ဆယ်ကြိမ်မြောက် ရောက်သောအခါမှ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

သူ့ကို မည်သူက ဖုန်းဖြင့် တရစပ်ခေါ်ဆိုနေသည်ကို သူ သွားရောက်ရှာဖွေရန် စီစဉ်လိုက်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်…

မုန်ကျစ်ယွီ၏ ပထမအကြိမ်ခေါ်ဆိုမှုကို မဖြေကြားပြီးနောက် ဆာလာပိုင်ကျီက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တတိယအကြိမ်… ထို့နောက် စတုတ္ထအကြိမ်…

“ဟေး… ဆာလာပိုင်ကျီ… အသုံးမဝင်ပါဘူး… တခြားတစ်ဖက်ကလူ အပြင်ထွက်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

“ လူရှိရှိမရှိရှိ အရေးမကြီးဘူး… ငါတို့ ဆက်ခေါ်နေမှာပဲ… တစ်ဖက်ကလူ မသေမချင်း တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်မှာပဲ…”

မုန်ကျစ်ယွီ: “…”

ထိုလူ ပြောသည့်စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့သော မိုက်မဲသည့် နည်းလမ်းကြောင့်ပင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ ဖုန်းကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် အကယ်၍ ရှုရာ့သာ ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ပါက သူသည် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ ရိုသေပြီး ထိုသို့သော အရာကို မလုပ်ဝံ့ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် တစ်လျှောက်လုံး ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မုန်ကျစ်ယွီနှင့် အခြားသူများ၌ ထိုသို့သော စိတ်ထား မရှိကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့ တစ်စုံတစ်ဦးအား ဖုန်းဖြင့် တရစပ်ခေါ်ဆိုရန် လိုအပ်ပါက သူတို့သည် ဖုန်းဖြင့် တရစပ်ခေါ်ဆိုကြမည်သာ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်ဖက်လူနှင့် ဆက်သွယ်၍ မရပါက သူတို့ သေရမည် မဟုတ်ပါလား။

ဖုန်းဖြင့် အကြိမ်သုံးဆယ်မြောက် တရစပ်ခေါ်ဆိုနေစဉ်မှာပင် ခေါ်ဆိုမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြည်သံမကြားရတော့သည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာလည်း ပျော်ရွှင်သော အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

“ဟားဟားဟား… နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းခေါ်လို့ရသွားပြီ… ငါတို့ မသေရတော့ဘူး…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာလည်း ပျော်ရွှင်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဆာလာပိုင်ကျီက မုန်ကျစ်ယွီ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို လုယူပြီး ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ လူအား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်း စိတ်မနှံ့ဘူးလား… အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်မှ ဖုန်းကိုင်ရတာလား… မင်း နားမကြားဘူးလား… ငါ့သူဌေး ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား… ငါ့သူဌေးက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင်ပဲ… ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ… ငါတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်က မင်းအိမ်ကို လူလွှတ်ပြီး ခုတ်ခိုင်းလိုက်မှာ… သိရဲ့လား…”

“မင်း…”

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ ဖုန်းချိတ်ဆက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆဲဆိုခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ သူဌေးကလွဲ၍ သူ ဤသို့ အဆဲခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

“မင်း… မင်း… မင်း… မင်းနားထဲမှာ ကြက်တောင်မွှေးတွေ ရှိနေရင် ဖုန်းကို ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်… ငါနဲ့ဆက်သွယ်ရမယ့်ဖုန်းကို မင်းကိုပေးတာ ဖြုန်းတီးရာကျတယ်…”

ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ထား၏။ သူ အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ဖုန်းနဲ့ တရစပ်ခေါ်ပြီးတော့ ငါဖုန်းကိုင်တော့ ငါ့ကို ဆဲတယ်… မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်နောက်ကွယ်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုက ဘာလဲ…”

အနည်းငယ် စိတ်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆဲရေးလိုက်၏။

“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား… ငါက အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားပဲ… မင်းတော့ သွားပြီ… သိရဲ့လား… မင်းတော့ သွားပြီ…”

ဆဲရေးသံကို ကြားရသောအခါ ဆာလာပိုင်ကျီလည်း ဒေါသထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားလဲ… ငါ့အထင် မင်းက အရူးဘုရားသခင်ပဲ… မင်းတော့ သွားပြီ… ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား… ငါက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်က… ပြီးတော့ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင် လက်အောက်က တစ်ယောက်ပဲ… သတ္တိရှိရင် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ငါနဲ့ လာချစမ်းပါ…”

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများနှင့် သူ၏ ရှေ့မှ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရမည့် ကုတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ဖုန်းထဲမှ အသံ မတူသောတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အမ်… တောင်းပန်ပါတယ်…”

“မဟုတ်ဘူး… မင်းရဲ့တောင်းပန်မှုကို ငါ လက်မခံဘူး… စောင့်နေ… မင်းကို သတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ သေချာပေါက် ရှာခိုင်းမယ်… ပြီးတော့ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ဟုတ်လား… မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင် ဟုတ်လား… ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ…”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အလုပ်များနေသောအသံများကို ကြားနေရ၏။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ မုန်ကျစ်ယွီနှင့် ရှီထိုက်လုံတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ နောက်ဆက်တွဲ မကောင်းသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရ၏။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းကို ပုံမှန်အတိုင်း အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ရာ သူတို့သုံးဦး သေစရာမလိုတော့ဟု ဆိုလိုသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှုရာ့က ရောက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ…”

“အမ်… နန်းတော်သခင်… ကျွန်တော်တို့ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်မိခဲ့ပါတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှုရာ့၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပလာ၏။

သူသည် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် အခြားသူများအား ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ လူမှာ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားဖြစ်ကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။

“မင်းတို့သုံးယောက် ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်… မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက လက်ခံနိုင်လောက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်… ဒီမှာပဲ ကျင့်ကြံဖို့ နေခဲ့ကြပါ…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှုရာ့က ဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ယူဆောင်၍ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သုံးယောက်သားမှာ သူ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မှင်သက်စွာ ကြည့်နေကြ၏။