မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အစေခံခြင်း

စုချင်းမှာ သူမ၏ရှေ့မှ စုံတွဲကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ဧည့်ခန်းထဲ၌ မီးလျှံဝင်ပေါက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အကျွမ်းတဝင်ရှိသော မီးလျှံဝင်ပေါက်ကို မြင်သောအခါ ရဲချန်နှင့် စုချင်းတို့မှာ သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသား ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တိတ်ဆိတ်နေသော ရှီရှစ်ကျယ်နှင့် မျက်ရည်သုတ်နေသော လျိုလီယာတို့မှာ ထိုမီးလျှံဝင်ပေါက်ကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မကြာမီပင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုမီးလျှံဝင်ပေါက်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

ထွက်လာသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏မိဘများကို မြင်လိုက်သည်။

“မေမေ… ဖေဖေ… မတွေ့ရတာကြာပြီ…”

“ကောင်လေး… မင်းပြန်လာပြီကိုး…”

ရဲချန်က ရှေ့သို့တက်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ကို နှစ်ချက်ဆင့်ရိုက်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုချင်းကလည်း စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လာ၏။

သူမသည် ရဲရှင်းချန်ထံမှ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတွင် မိစ္ဆာများနှင့် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိကြောင်း ကြားသိခဲ့ရပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ ထိုနေရာ၌ အရိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ပုံမှန်လုပ်ရပ်များအရ အရိုက်ခံရနိုင်ခြေမှာ အလွန်မြင့်မား၏။

သို့သော် ယခုမူ ရဲရှင်းဟွေ့က အခြေအနေကောင်းနေပုံရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် စုချင်းက ပေါင်ပေါင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပေါင်ပေါင်းကလည်း စုချင်းကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်၏။

ပေါင်ပေါင်း ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ စုချင်းမှာ မှင်တက်သွားသည်။

“ပေါင်ပေါင်းလေး… သမီးက ပြုံးတတ်နေပြီလား…”

“ဟုတ်…”

ပေါင်ပေါင်းက ပြုံးနေဆဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အိုး…”

ပြုံးရယ်နေပြီး အနည်းငယ်ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ပေါင်ပေါင်းကို မြင်သောအခါ စုချင်းမှာ သူမ၏အငယ်ဆုံးသားကို မြင်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင် ရဲဖန်၊ ချန်ယင်းယင်း၊ ရဲယင်၊ အားရိနှင့် ဟုန်လျန်တို့မှာလည်း ဝင်ပေါက်ထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

နောက်တွင် ထိုင်နေကြသော ရှီရှစ်ကျယ်နှင့် သူ၏ဇနီးမှာ ရဲချန်၏မိသားစု ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့မှာ မူလက သုံးယောက်သားမိသားစုဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏သားမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့၏။

ရှီရှစ်ကျယ်က သူ၏အဆက်အသွယ်များအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ရှီထိုက်လုံအကြောင်း ဘာသတင်းမှ မရရှိခဲ့ပေ။

သူက ရှီထိုက်လုံနောက်သို့ အာဖရိကသို့ လိုက်သွားသောသူများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး သူတို့၏မိသားစုများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော်လည်း ရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော သတင်းမှာ ရှီထိုက်လုံကို မေကျဲ့ရန်ဆိုသူက ခေါ်ဆောင်သွားသည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

သူ့နောက်မှ သက်ပြင်းချသံကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က စပ်စုစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ရှီထိုက်လုံ၏ မိဘများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှီရှစ်ကျယ်နှင့် သူ၏ဇနီးကို ကြည့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ စုချင်းက ရှီထိုက်လုံအကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်သည်။

“အဲ့တုန်းက မင်းလည်း အာဖရိကမှာ ရှိနေတာ… ရှီထိုက်လုံ ပျောက်သွားတာ မင်းနဲ့များ ပတ်သက်နေသလား…”

သူ၏မိခင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာလည်း မှင်တက်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ စုချင်းမှာ သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပို၍ သေချာသွားသည်။

“ဟေး… မင်း ရှီထိုက်လုံကို ဘယ်ကို ပို့လိုက်တာလဲ…”

စုချင်းက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်၍ လေးနက်သောလေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

စုချင်းကလည်း မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရှီထိုက်လုံ၏ မိဘများ သူတို့၏သား ပျောက်ဆုံးမှုကြောင့် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမက သနားကြင်နာမိ၏။

ရှီထိုက်လုံ အမှားလုပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ့ကို အလောင်းမရှိဘဲ ပစ်ထားရလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူ၏မိခင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ရှီထိုက်လုံကို မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကကို ပို့လိုက်တာ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ စုချင်းမှာလည်း မှင်တက်သွားသည်။

“ရှင်းဟွေ့… သားက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကကို ပို့လိုက်တယ်… အဲဒါ သူ့အတွက် ဒုက္ခရှာပေးတာနဲ့ မတူဘူးလား…”

“စိတ်မပူပါနဲ့… ရှီထိုက်လုံ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… သူက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ… တကယ်တော့ သူက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ နံပါတ်တစ် အင်အားစုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တောင် ဖြစ်နေပြီ… ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး… သူ မကြာခင် ပြန်လာမှာ…”

ထိုအချိန်မှာပင်…

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကရှိ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ထဲတွင်…

ထိုအချိန်တွင် ဆာလာပိုင်ကျီ၊ ရှီထိုက်လုံနှင့် မုန်ကျစ်ယွီတို့မှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးပွားချမ်းသာနေသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ဆာလာပိုင်ကျီမှာ နန်းတော်သခင် ရှုရာ့၏ နံပါတ်တစ် လက်ရုံး (ညီငယ်) ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှီထိုက်လုံနှင့် မုန်ကျစ်ယွီတို့မှာ ရှုရာ့၏ ရင်းနှီးသော တပည့်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။

ယခုအခါ ထိုသုံးယောက်စလုံးမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သုံးယောက်သည် နန်းတော်သခင်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် နန်းတော်သခင်မှာ နယ်မြေသခင်အသစ် ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှီထိုက်လုံမှာ ယခုအခါ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ လူငယ်သခင်ဘဝထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားနေရ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုအချိန်က သူအမိန့်ပေးခဲ့သောသူများမှာ မည်သူတို့နည်း။ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်အချို့သာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သော အကြီးအကဲများမှာမူ သူ့ကို အထင်မသေးလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ မည်သို့နည်း။ သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ထဲ၌ မည်သူ့ကိုမဆို အမိန့်ပေးနိုင်ပြီး သူတို့အားလုံးမှာ မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

ရှီထိုက်လုံမှာ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၌ ပြုမူသကဲ့သို့ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခြင်းမျိုးကို အလွန်အကျွံ ပြုမူမည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မသေမျိုးဧကရာဇ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူက အနည်းငယ် သံယမ်တည်းရမည် ဖြစ်၏။

သူက သူတို့ကို သူ၏ခြေထောက်ဆေးရန် ရေလောင်းခိုင်းခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခိုင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် သူ၏ရေချိုးရန် ရေယူခိုင်းခြင်းတို့ကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရှိ အဆင့်နိမ့် မသေမျိုးဧကရာဇ်အချို့မှာ မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။ လက်ရှိနန်းတော်သခင်မှာ ထိုကိစ္စများကို မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏စိတ်အစဥ်အားလုံးမှာ နယ်မြေသခင် ဖြစ်လာရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ထို့ကြောင့် နန်းတော်သခင်က လက်ခံထားသော သူများအနေဖြင့် ရှီထိုက်လုံ၏ အဖွဲ့မှာ မောက်မာရန် အရင်းအနှီး ရှိနေခဲ့၏။

ရှီထိုက်လုံမှာ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အစေခံခြင်းကို ခံစားနေစဥ် သူက သူ၏မိုဘိုင်းဖုန်းဖြင့် ဆော့ကစားနေသော မုန်ကျစ်ယွီကို မြင်လိုက်သည်။

“ဟေး… ညီလေးမုန်… မင်းကို အစေခံလုပ်ပေးနေတဲ့ မသေမျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ဗီဒီယိုကို ရိုက်ထားချင်လား…”

ရှီထိုက်လုံ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီက ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက အဲ့ဒီနံပါတ်ကို ခေါ်ရင် ဝင်နိုင်မလားလို့ တွေးနေတာ…”

မုန်ကျစ်ယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော ဆာလာပိုင်ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် ခုန်ထလိုက်သည်။

“မြန်မြန်… မြန်မြန်… စမ်းကြည့်…”

ဆာလာပိုင်ကျီ၏ စမ်းသပ်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန်ကျစ်ယွီက ထိုလူမှာ လူများကို နောက်ပြောင်လိုစိတ် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်၏။

“ဟေး… မစနဲ့… နန်းတော်သခင်တောင် အားကုန်ထုတ်ပြီး ဆက်သွယ်ချင်နေတဲ့သူက လုံးဝမရိုးရှင်းဘူး… တစ်နေ့နေ့မှာ ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်ကလူက မင်းတံခါးဝကို ရောက်လာလိမ့်မယ်…”

ဆာလာပိုင်ကျီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ… ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သူဌေးရှိတာပဲ… သူဌေးက မလုပ်နိုင်ရင်တောင် ငါတို့မှာ ‘လူချောလေး’ ရှိသေးတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ - “…”

ရှီထိုက်လုံ - “…”

ယခုအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ ရဲရှင်းဟွေ့က ဤလူကို သူ့အား သူဌေးဟု မခေါ်ရန် အဘယ့်ကြောင့် အခိုင်အမာ တားမြစ်ခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားတော့သည်။

ဤလူမှာ သူ၏သူဌေးအတွက် အမုန်းတရားများကို အဆုံးမရှိ ဖန်တီးပေးသောသူ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ယခင်သူဌေးများမှာ အဘယ့်ကြောင့် သို့မဟုတ် မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို မသိဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ အလွန်များ၏။

မုန်ကျစ်ယွီက ဆာလာပိုင်ကျီကို လျစ်လျူရှု၍ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မှတ်မိနေသော နံပါတ်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ယုတ္တိတန်စွာ ပြောရလျှင် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတွင် လိုင်းမရှိသော်လည်း ထိုဖုန်းမှာ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ယခု မုန်ကျစ်ယွီက ထိုနံပါတ်ကို ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

မုန်ကျစ်ယွီမှာ ဤဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက သူ့အတွက် ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကျော်လွှားရန် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ရှိ မုန်ကျစ်ယွီမှာ ရဲရှင်းဟွေ့အပေါ် မည်သည့် အမုန်းတရားမျိုးမှ မရှိတော့ချေ။

သူ၏ လက်ရှိစိတ်နေသဘောထားမှာ ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကျော်လွှား၍ သူ၏အထက်တွင် ရပ်တည်ရန်သာဖြစ်ပြီး ယခင်က ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့အပေါ် အမြဲပြုမူခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။