ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်၏ စွမ်းအား

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ရှေ့မှ ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်၏ အမူအရာများ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်ကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ဟေး… မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးပါရစေ… ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းနားက သရဲဂူထဲက ရုပ်သေးရုပ်တစ်စုကို မင်းလုပ်ခဲ့တာလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲယင်မှာလည်း ရဲဆွေ့ကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်၏။

ရဲယင်မှာလည်း ဤအကြောင်းကို အလွန် စပ်စုနေသည်။

ထိုရုပ်သေးရုပ်များထဲတွင် သူ၊ ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရဲရှင်းချန်၊ ရဲလန်ယွဲ့၊ ရဲဖန်နှင့် အခြားသော ရဲမိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်များ ပါဝင်၏။

အစပိုင်းတွင် ရဲယင်မှာ ဤနယ်မြေသခင်မှာ ရဲမိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှုရှိနိုင်သလား သို့မဟုတ် သူက ရဲမိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်နိုင်သလားဟု တွေးတောခဲ့သည်။

သို့သော် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူက မည်သည့် အရှိန်အဝါ သို့မဟုတ် သွေးဆက်သွယ်မှုကိုမျှ မခံစားရသဖြင့် ဤအတွေးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထိုသို့သော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောကြောင့်ပင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင်တို့မှာ ပို၍ စပ်စုလာကြသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့က သူပြောနေသော အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားလိုက်၏။

ဂူအတွင်းမှ ရုပ်တုများ…

ထို့အပြင် သူက ကိုယ်ပွားပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အသိစိတ်တစ်စကြောင့် သူက ဂူထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုလည်း သတိရလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ရဲဆွေ့မှာ ပထမမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် သူက ယာယီ တရားစခန်းဝင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့၏။

သူ တရားစခန်းဝင်ခဲ့သော နေရာမှာ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းတောင်ခြေ၌ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ဓားတောင် မရှိခဲ့ပေ။

သူ တရားစခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက်မှ သူက ရုတ်တရက် စိတ်ကူးဖြင့် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို အိမ်စွပ်မထားသော ဓားပုံသဏ္ဌာန် ထုလုပ်ခဲ့ရာမှ ဝိညာဉ်ဓားတောင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူအတွင်းမှ ရဲမိသားစုဝင်များ၏ ရုပ်တုများမှာမူ ရဲဆွေ့မှာ အချိန်ခရီးသွားပြီးကာစတွင် သူ၏တရားစခန်း၌ အလွန် အထီးကျန်နေသဖြင့် သူ့ကို အဖော်ပြုရန် ထိုရုပ်တုများကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲဆွေ့မှာ ထိုရုပ်တုများကို ဖန်တီးခဲ့သည့် နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားကို သေချာပေါက် မပြောပြလိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ယခုလောလောဆယ် ထွက်ပြေးခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရဲဆွေ့က ဤနေရာ၏ အချိန်ကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီး၍ ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

‘ငါ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အိပ်ပြီးတော့မှ မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်မှာ ပြန်ပေါ်လာတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်…’

သို့သော် ရဲဆွေ့က လှည့်ထွက်သွားစဥ်တွင် စူးရှပြီး လိုက်ဖက်ညီသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ သူ၏ကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

“သား… ဘယ်ကိုပြေးမလို့လဲ…”

ရဲဆွေ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ သူ့ဆီသို့ ပြေးလာနေသော ရဲရှင်းဟွေ့ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“သွားစမ်း…။ ငါက အချိန်ကို ရပ်တန့်နိုင်ရင်တောင် မင်းငါ့ကို ရိုက်နှက်တာကိုတော့ မရပ်တန့်နိုင်ဘူးလား…”

အချိန်ရပ်တန့်သွားသောကြောင့် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူအမည်းသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ဤနေရာတွင် ရောင်စုံရှိနေသူများမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ရဲဆွေ့နှင့် ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရဲရှင်းဟွေ့တို့သာ ဖြစ်သည်။

“သား… မပြေးနဲ့…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

‘ဘာလဲ… ငါ့ရဲ့အထောက်အထား ဘယ်လိုပေါက်ကြားသွားတာလဲ…’

“မင်း… မင်းက ငါ မင်းသားဆိုတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ…”

ရဲဆွေ့က မယုံနိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟင်…”

ရဲရှင်းဟွေ့က တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီ ‘ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်’ ခါးပတ်မှာ တကယ်ပဲ ဒီလုပ်ဆောင်ချက် ရှိနေတာလား… သားတစ်ယောက်ကို တကယ် မှတ်မိနိုင်တာပဲ…”

ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ အသုံးပြုသူက မည်သူ့ကိုမဆို သူ၏သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါက သေချာသော တိုက်ခိုက်မှုအပိုဆုကို ရရှိရန်ဖြစ်သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အသိအမှတ်ပြုခံရသောသားက အမှန်တကယ် တုံ့ပြန်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူက ယင်းကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤသည်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

ဆိုရိုးစကားအရ မိုးရွာသောနေ့တွင် သားသမီးများကို ရိုက်နှက်ဆုံးမခြင်းမှာ အားလပ်နေခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် မိုးမရွာသေးသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ် သူ့ဆီသို့ လာနေသော်လည်း ရဲဆွေ့မှာ အလွယ်တကူ လက်မြှောက်အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူက ပြန်မတိုက်နိုင်သဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန်သာ တတ်နိုင်၏။

“အိုး… မင်းက တော်တော်ကောင်းကောင်း ရှောင်နိုင်တာပဲ…”

သူ စကားပြောနေစဥ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏စွမ်းအားအပြည့်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သူ၏အရှိန်မှာ သိသိသာသာ တိုးမြင့်လာသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဤလူကို မဖမ်းနိုင်သေးပေ။

“ငါ နည်းနည်းပါးပါး ကျွမ်းကျင်မှုတွေ သုံးရတော့မယ်ထင်တယ်…”

သူ့ကို မဖမ်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က လိုက်ဖမ်းခြင်းကို ရပ်တန့်၍ ထိုနေရာတွင် တည့်တည့်ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သား… ဖေဖေ့ကို မျက်နှာသာပေးစမ်းပါ… မပြေးနဲ့တော့…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ရဲဆွေ့ ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲဆွေ့က ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ကို မြှောက်၍ ၁၀၀% လက်ဗလာဖြင့် ဓားဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရဲဆွေ့ တုံ့ပြန်ချိန်မရမီမှာပင် သူက လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီး သူ၏ဒူးများမှာ မြေပြင်ကို ဘုန်းခနဲ ဆောင့်မိရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤခံစားချက် ရဲဆွေ့မှာ ယခင်က ခံစားခဲ့ဖူးပြီး ထိုအရာမှာ သရဲဂူမှ ကိုယ်ပွားက ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်နှင့် တထပ်တည်းတူညီ၏။

‘ဘာဖြစ်တာလဲ… ဒါက တကယ့်ကို ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ…’

ရဲဆွေ့က တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွားမှာ အချိန်အကြာကြီး တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရသောကြောင့် ရဲဆွေ့က ကိုယ်ပွား၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ကျဆင်းသွားပြီး ရဲရှင်းဟွေ့၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအားပါဝင်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ မှတ်ယူခဲ့သည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ

ကိုယ်ပွား၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ လုံးဝ မကျဆင်းခဲ့ပုံရသည်။

သူ၏အဖေမှာ တကယ်ပင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည်။

ဤတစ်ခဏတာ စိတ်ပျံ့လွင့်မှုကြောင့် မူလအချိန်ရပ်တန့်ခြင်းမှာလည်း ပျက်ပြယ်သွား၏။

အချိန်ပြန်လည်စတင်သောအခါ ရဲယင်က သူ၏ရှေ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟင်… ဦးလေးနဲ့ နယ်မြေသခင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ…”

ရဲယင် ရှုပ်ထွေးနေစဥ်မှာပင် သူက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကျောင်းသားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသော ပေါင်ပေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရဲယင်က ပေါင်ပေါင်း ပျံသန်းသွားရာ လားရာအတိုင်း လိုက်ကြည့်ရာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် နယ်မြေသခင်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ရဲယင်က ပေါင်ပေါင်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တစ်ချက်စဉ်းစားပြီးနောက် လိုက်ပါသွား၏။

အားလုံး ထွက်သွားကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်လျန်က ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ရှိနေသော အားရိကို ကျောပိုး၍ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ…

၁၀၀% လက်ဗလာဖြင့် ဓားဖမ်းဆုပ်ခြင်းကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရဲဆွေ့မှာ သူ၏စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ရုံဖြင့် လွတ်မြောက်သွားသည်။

သူက ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်ဖြစ်ပြီး ပထမမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်၏ စွမ်းအားကိုလည်း ရယူထား၏။ ဤစွမ်းအားကိုယ်တိုင်မှာ နတ်စွမ်းအားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ရဲရှင်းဟွေ့၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသေး၏။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာလည်း သူ နတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း နယ်မြေသခင်ကို မချုပ်နှောင်နိုင်သည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“ဒါက တကယ်ကို ဒဏ္ဍာရီလာ နယ်မြေသခင်ပဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို မချုပ်နိုင်ဘူး… ငါလည်း မင်းနဲ့ မတိုက်ချင်ဘူး… ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပါပဲ… ငါ ခဏသွားအိပ်လိုက်ဦးမယ်… ပြီးရင် မင်းကို ပြန်လာရှာမယ်…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲဆွေ့က ထွက်သွားရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

“နေဦး…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲဆွေ့ကို တား၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို ငါ မချုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ…”

“ဟင်… မင်းမှာ နတ်ဘုရားဦးသျှောင်ရဲ့ စွမ်းအား ရှိတာ ငါသိတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း နည်းနည်းပါးပါး ရှိတယ်… မင်းသာ ငါ့ကို ချုပ်ချင်ရင် စိတ်တောင်မကူးနဲ့…”

ဤသို့ကြားလျှင် ရဲရှင်းဟွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ထိုအခါမှ သူက သူ၏ကိုယ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို နတ်ဘုရားဦးသျှောင်၏ စွမ်းအားဟု ခေါ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအမည်ကို တွေးမိသောအခါ သူက သူ့ကိုယ်သူ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားဟု ခေါ်သော ဟိုစောက်ရူး “ရှမိတ်” ကို တွေးမိလိုက်သည်။

သို့သော် ယခုမှာ ထိုအကြောင်းကို တွေးရန်အချိန် မဟုတ်ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲဆွေ့ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ခုနက နတ်စွမ်းအား ဘယ်လောက်သုံးခဲ့လဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့မှာ မှင်တက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးသုံးခဲ့တာပေါ့… မင်းလည်း အတူတူပဲ မဟုတ်လား…”

ဤသို့ကြားလျှင် ရဲရှင်းဟွေ့က ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက တစ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲ သုံးခဲ့တာ…”

ရဲဆွေ့ - “…”