မဟာဗျူဟာမြောက်လက်နက် သုံးခုကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

“စစ်စတမ်...”

ဆာလာပိုင်ကျီက အနည်းငယ် နားလေးနေသော်လည်း ရှီထိုက်လုံမှာမူ အလွန် နားပါး၏။

“ရှစ်... မင်း စစ်စတမ်အကြောင်း ပြောနေတာပဲ ညီလေးမုန့်... မင်းမှာ တကယ်ကြီး စစ်စတမ် ရှိနေတာလား... မင်း... မင်းက ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးပဲ...”

“ငါ...”

မုန်ကျစ်ယွီမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း သူက စစ်စတမ်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလျှင် အခြားသူများကို ဘယ်တော့မှ မပြောပြသင့်ကြောင်း သိ၏။

“ရတနာပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်” ဟူသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့၊ အကယ်၍ ဒီကောင်က သူ့မှာ စစ်စတမ်ရှိကြောင်း သိသွားပါက အနာဂတ်တွင် ပြဿနာများ ရှောင်ရှားရန် သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

“အဟမ်း...”

မုန်ကျစ်ယွီက နှစ်ကြိမ် ချောင်းဟန့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ရှီထိုက်လုံ... မင်း နားကြားမှားတာ ဖြစ်မယ်...”

ထို့နောက် သူက အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောင်းရန် စတင်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“အမ်... ဘော့စ်... ခင်ဗျား ဒီအရွက်တွေကို ဘယ်ကရတာလဲ...”

မုန်ကျစ်ယွီ၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“သိချင်လား... မင်း သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ဒီတာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်ပြီးမှ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က မုန်ကျစ်ယွီနှင့် ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူက ရှီထိုက်လုံကို ကြည့်၍ ထိုသစ်ရွက်ကို သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါကို စားလိုက်... ဒါဆို မင်း အရမ်းကို အစွမ်းထက်လာလိမ့်မယ်... မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်တို့ ဘာတို့က ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ရှီထိုက်လုံက မြစိမ်းရောင် အမြုတေသစ်ရွက်ကို ယူလိုက်၏။

သူ၏ လက်က ထိုသစ်ရွက်နှင့် ထိတွေ့သွားသည့် အခိုက်တွင် နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤရက်များတွင် ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၌ ရှိနေစဉ် သူ၏ အစွမ်းမှာ များစွာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိချေ။ သို့သော်လည်း သူက မိန်းကလေးများနှင့် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သူ၏ ခါးမှာ ချည့်နဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသစ်ရွက်ကို ထိလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူက ဒုတိယ နွေဦးရာသီကို တွေ့ကြုံခံစားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုသစ်ရွက်၏ အံ့ဖွယ်အာနိသင်ကို ခံစားမိသောအခါ ရှီထိုက်လုံက ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ၎င်းကို စားချလိုက်သည်။

မုန်ကျစ်ယွီက ရှီထိုက်လုံ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရဲရှင်းဟွေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော သစ်ရွက်မျိုး ရှိနေသည်ကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေ၏။

ယခင်က သူ စားသုံးခဲ့သော ထိုသစ်ရွက်ကို စစ်စတမ်က သူ့အား ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက... ဒီသစ်ရွက်က တကယ်တော့ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကထဲက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတစ်ခုလား... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဆရာက ငါ့ကိုပြောဖူးတယ်... မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို အဆင့်ကြီး အများကြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးတက်စေနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေ မရှိဘူးတဲ့...”

“ဒါကြောင့်မို့... အမှန်တရားက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အဲဒါကတော့... ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း စစ်စတမ်ပိုင်ရှင်ပဲ... ဖြစ်နိုင်တာကတော့... သူက သူ့စစ်စတမ်ကို ငါ့ထက် အများကြီး စောပြီး ရခဲ့တာပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် မုန်ကျစ်ယွီက ရဲရှင်းဟွေ့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့် သူလုပ်သမျှ အရာတိုင်း၌ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်၊ အဘယ်ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ခေါင်းပေါ် အမြဲတမ်း တက်နင်းနိုင်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

အမှန်တရားမှာ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ စီနီယာဖြစ်နေခြင်းပင်…။

မုန်ကျစ်ယွီက အရာရာကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှီထိုက်လုံက သူ၏ ပြောင်းလဲမှုကို အပြီးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်မှ ပိုးကောင်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အင်း… ရဲရှင်းဟွေ့၏ အမြင်တွင်တော့ ရှီထိုက်လုံမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသေးသည်။

မုန်ကျစ်ယွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင်ပင် ရှီထိုက်လုံမှာ အားနည်း၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မုန်ကျစ်ယွီက မူလက ထိုသုံးယောက်ထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

ရှီထိုက်လုံကော… သူက မိန်းကလေးတွေနဲ့ တွဲတယ်၊ တွဲတယ်၊ တွဲတယ်… နေ့တိုင်း မိန်းကလေးတွေနဲ့ တွဲပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက အနှစ်မဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

အမြုတေသစ်ရွက်၏ ထက်ဝက်မှာ ရှီထိုက်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ရန် သုံးစွဲခဲ့ရသဖြင့် ခွန်အား တိုးတက်မှုက သဘာဝအတိုင်းပင် မုန်ကျစ်ယွီလောက် မကောင်းမွန်ခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် ရှီထိုက်လုံက သူ့အချိန်ရောက်ပြီဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

“ငါ... ငါ ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်း အစွမ်းထက်လာတယ်လို့ ခံစားရတယ်...”

“မှန်တယ်... မင်း အစွမ်းထက်တယ်... အခု မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ထဲ ဝင်ဖို့ ယုံကြည်မှု လုံလောက်ပြီလား...”

ရဲရှင်းဟွေ့က မေးလိုက်၏။

“သေချာတာပေါ့... ရှင်သန်အောင် နေဖို့ပဲ မဟုတ်လား... စောင့်ကြည့်နေလိုက်... ငါက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင်ဖြစ်ဖို့တောင် ရည်မှန်းလို့ရတယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့ “...”

'ရှစ်… ဒီကောင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား… ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်… အနည်းဆုံးတော့ သူ့စိတ်ထဲက ကြောက်စိတ်နောက် လိုက်နေတာထက် ပိုကောင်းတယ်…'

ထိုအခိုက်တွင် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေခဲ့သော မုန်ကျစ်ယွီက ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ လာ၏။

“ဘော့စ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်လို လူစားမျိုးပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်စီနီယာ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒီလောကရဲ့ တကယ့်ဇာတ်လိုက်ကျော် ဖြစ်လာအောင် လုပ်မယ်...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီက နောက်ပြန်လှည့်၍ မောက်မာသောအမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ “....”

‘ဒါ ဘာ ရူးကြောင်ကြောင်တွေလဲ… ဒီကောင်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… သူက ဟိုလူကြီးတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရတာလား…’

သို့သော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က မုန်ကျစ်ယွီမှာ သူ့ကိုယ်သူ စီနီယာ စစ်စတမ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

'ဟားဟားဟား… ညီလေး… ငါက မင်းရဲ့ စီနီယာ မဟုတ်ဘူး… ငါက မင်းစစ်စတမ်ရဲ့ အဖေကွ…'

သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုသုံးယောက်ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်လိုက်၏။

“ခဏနေဦး ဘော့စ်... ကျွန်တော်ကော... ကျွန်တော့်ဟာ ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော့်ဟာ ဘယ်မှာလဲ...”

ထိုအချိန်တွင် ဆာလာပိုင်ကျီက မြင့်မြင့် ခုန်တက်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အတွက်ဆုက ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော်လည်း အားနည်းတဲ့သူပဲ... ဘာလို့ ရှီထိုက်လုံပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ သစ်ရွက်ကို ရရတာလဲ...”

ရဲရှင်းဟွေ့ “...”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဒီတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။

“ဟမ်... နေဦး... မင်း ငါ့ကို ခုနက ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ...”

ဆာလာပိုင်ကျီက ဤသည်ကို ကြားလျှင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လူချောလေးလို့ ခေါ်တာ...”

“မှတ်ထား... မင်း ငါ့ကို လူချောလေးလို့ပဲ ခေါ်ရမယ်... ဘော့စ်လို့ မခေါ်ရဘူး...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ထပ်တူ အမြုတေသစ်ရွက် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူ၍ ဆာလာပိုင်ကျီအား ပေးလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် မဟာဗျူဟာမြောက်လက်နက်သုံးခုလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးဖြစ်ရာ ဤတာဝန်အတွက် သူတို့မှာ ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာကြသည်။

သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသောကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ထိုသုံးယောက်ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လေယာဉ်များကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

လေယာဉ်ထဲတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က လမ်းညွှန်နှင့် အလိုအလျောက်မောင်းနှင်စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

လမ်းညွှန်ကို ဘယ်က ရသလဲဆိုလျှင်မူ ဟုတ်ပါသည်။ ၎င်းအားလုံးမှာ ကောင်းကင်ပေါ်မှ သူ၏ အစ်မကြီး၏ ဂြိုဟ်တုများမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှာ သူတို့ရှိရာနေရာနှင့် သိပ်မဝေးကွာသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ပေမည်။

သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှ ကီလိုမီတာတစ်ရာအကွာသို့ ရောက်နေစဉ် ရဲရှင်းဟွေ့က လေယာဉ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုလူသုံးယောက်ကို မြေပုံတစ်စောင်စီ ပေးကာ သူတို့အားလုံးကို လေယာဉ်ပေါ်မှ ကန်ချလိုက်၏။

“မင်းတို့ အသက်ရှင်အောင်နေပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမယ်... ငါ မင်းတို့ဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေတယ်... နေတယ်... နေတယ်...”

ပဲ့တင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုပုံရိပ်သုံးခုမှာ တိမ်များကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မဟာဗျူဟာမြောက်လက်နက်သုံးခုကို အောင်မြင်စွာ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်း အပြင်ဘက်။

ရှီထိုက်လုံ၊ ဆာလာပိုင်ကျီနှင့် မုန်ကျစ်ယွီတို့မှာ အောင်မြင်စွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဆာလာပိုင်ကျီက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်... လူချောလေးက ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း စွန့်ပစ်သွားတာပဲ...”

“ဟွန့်... စွန့်ပစ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... ငါတို့က ဒါကို လွတ်လပ်မှုလို့ ခေါ်တယ်...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် စကားပြောသူမှာ မုန်ကျစ်ယွီ ဖြစ်၏။

မုန်ကျစ်ယွီ၏ အမြင်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့နောက်သို့ ဘယ်နေရာကိုမှ မလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေတုန်း သူက ဒီအချိန်ကာလကို အသုံးချ၍ တာဝန်များ ပိုမိုလုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ကို အမြန်ဆုံး ကျော်တက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသုံးယောက်ထဲတွင် အစိတ်လှုပ်ရှားဆုံးမှာ ရှီထိုက်လုံ ဖြစ်၏။

“ဟမ့်... မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော် ဘယ်မှာလဲ... မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်... ငါ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ကို သွားချင်တယ်...”

ဆာလာပိုင်ကျီ “...”

မုန်ကျစ်ယွီ “...”

အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် မုန်ကျစ်ယွီက မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အဝေးမှ မြင့်မားသော တောင်တန်းလမ်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ငါတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ဟိုးတောင်ထိပ်ပဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီက မြေပုံကို ပြန်သိမ်း၍ သူ့နေရာလွတ်လက်စွပ်များထဲမှ မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံး၊ ဆယ်လ်ဖီတုတ်တစ်ချောင်းနှင့် ဆိုလာပါဝါဘဏ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဗီဒီယိုရိုက်ရင်း ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်သွားသည်။

“ဟေ့... မုန်ကျစ်ယွီ... မင်းက ဘာလို့ ခေါက်ဖုန်း သုံးနေရတာလဲ... ဒီဟာက ဗီဒီယို ရိုက်လို့ရလို့လား...”

နောက်မှ လျှောက်လာသော ရှီထိုက်လုံက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ငါ့ လိုက်ဖ်လွှင့်တဲ့ဖုန်းက ပျက်သွားလို့ ဒီတစ်လုံးကို သုံးရတာ... ဒါက ခေါက်ဖုန်းဆိုပေမယ့် စမတ်ဖုန်းပဲ... ဗီဒီယိုရိုက်တာက ပြဿနာမရှိဘူး...”

ဤသို့ဖြင့် မဟာဗျူဟာမြောက်လက်နက်သုံးခုက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ဆီသို့ စတင် ရွေ့လျားသွားကြလေသည်။