အားလုံးကို ဝန်ခံခြင်း
Vol. 31 Ch. 423
အမှန်တရားကို သိသွားသော ရဲရှင်းဟွေ့က ပေါင်ပေါင်းကို တစ်ချက်ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။
“ပေါင်းပေါင်း… ဘယ်လိုထင်လဲ…”
“ငါကတော့ ရပ်ကြည့်နေလိုက်မယ်…”
ပေါင်ပေါင်းက မရယ်ရသော နောက်ပြောင်စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့ရှေ့မှ ကောင်လေးမှာ သူမ၏သား ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ပေါင်ပေါင်း၌ ပြောစရာစကား အမှန်ပင် မရှိချေ။
သူတို့ တွေ့ဆုံသောအခါ သူ့ကို ရိုက်နှက်လိုခြင်းမှာ သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ ပင်ကိုယ်အသိကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ပေါင်ပေါင်း၏ အမြင်အရဆိုလျှင် သူမ၏ လက်ရှိမှတ်ဉာဏ်များ မပျောက်ဆုံးသရွေ့ သူမ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးချေ။
ပေါင်ပေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည့် ဤသားအပေါ်၌ နာကြည်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ရဲရှင်းဟွေ့ မြင်သောအခါ သူလည်း နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
သူက ရဲဆွေ့ကို လှည့်ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။
“ထစမ်း…”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်နေစဉ်မှာပင် ဟန်ပါပါဖြင့် လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်၏။
လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမာရွတ်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“မင်း အခုလို လုပ်ပြနေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ငါ မင်းကို အလကား ရိုက်လိုက်ရသလိုပဲ…”
ရဲရှင်းဟွေ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့မှာ တုန်ယင်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
“အဲဒါ… အဖေ…”
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ထက် အသက်ကြီးသော လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ‘အဖေ’ ဟု ခေါ်လိုက်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ရှင်းပြမရသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးက ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်၏ ဒဏ္ဍာရီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်လား။
သူက ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်၏ ဖခင်ဖြစ်သကဲ့သို့ ပထမမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်၏ ခင်ပွန်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူ အမှန်ပင် ဩဇာအာဏာ ကြီးမားလှပေ၏။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ…”
ရဲဆွေ့က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး စိတ်ဖြင့် အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်၏။
‘အင်း… အဖေ… တကယ်တော့ ကျွန်တော် အဖေတို့နဲ့ ချက်ချင်း မတွေ့ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုက အဖေနဲ့ အမေ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပျက်ပြားသွားစေမှာ စိုးလို့ပါ… အဲဒီရလဒ်အနေနဲ့ ကျွန်တော် မမွေးဖွားလာနိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ… အဲဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်… ဒါကြောင့်မို့ပါ…’
ရဲဆွေ့၏ စကားများမှာ အတော်လေး လျှို့ဝှက်သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုလိုရင်းမှာ သူနှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့က သားယောကျ်ားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားမည်ဟု ကြိုတင် အသိပေးလိုက်ပါက ထိုသတင်းကို ကြိုတင်သိရှိခြင်းကြောင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှောင်ရှားသွားနိုင်ပြီး ရဲဆွေ့ မွေးဖွားမလာခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက ဒီကိစ္စကို စိုးရိမ်နေတာလား… မင်းက ငါ့ကို အဲဒီလိုကိစ္စတွေအတွက် ရှက်တတ်တဲ့သူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား…”
ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါ… မင်းအဖေက ပင်လယ်ဘုရင် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်ကွ…”
ရဲဆွေ့ - “…”
အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြပြီးနောက် ရဲဆွေ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ယနေ့ ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ဖြင့် အရိုက်ခံရသည်မှာ အမှန်တကယ် နာကျင်လှသောကြောင့် နောင်တွင် ဤကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှ အရိုက်မခံရတော့ရန် သူ ကျိန်ဆိုလိုက်၏။
ရဲဆွေ့ သူ့စိတ်ထဲ၌ ကျိန်ဆိုပြီးသည်နှင့် ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်တစ်ချောင်းက သူ့တင်ပါးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ရဲဆွေ့ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အဖေ မဟုတ်ဘဲ မည်သည့်နေရာမှ ရလာမှန်းမသိသော ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရဲယင်က သူ့ကို ရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
မကြာသေးမီက ရဲယင်မှာ သူ၏ဦးလေးက ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ကို အသုံးပြု၍ လူများကို အကြိမ်များစွာ ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် အနီးအနားမှ စူပါမားကတ်တစ်ခုတွင် တစ်ချောင်း သွားဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟီးဟီး… ဟယ်လို… ဝမ်းကွဲအစ်ကို…”
ရဲယင်ကလည်း ရဲဆွေ့ ယခုလေးတင် ပြောလိုက်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ရဲဆွေ့ကို သူ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဟု ခေါ်ခြင်းမှာ လုံးဝ မှန်ကန်ပေသည်။
“ဟမ်…”
ရဲဆွေ့က ရဲယင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် မချေမငံ ဖြစ်သွားသည်။
သူက ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အရိုက်မခံရတော့ရန် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်နှင့် ဤဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုက သူ့ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ကျိန်ဆိုချက်ကို ချက်ချင်းပင် ချိုးဖျက်လိုက်၏။
ထို့အပြင် သူ အချိန်မကူးပြောင်းမီက ဤဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုမှာ သူ့ထက် ပိုအားကောင်းရုံမျှဖြင့် သူ့ကို အမြဲ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။
သူ အနိုင်ကျင့်ရသည့် အကြောင်းပြချက်မှာလည်း အတော်လေး ထူးဆန်းပြီး ၎င်းမှာ ရဲမိသားစု၏ ဓလေ့ထုံးတမ်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။
ဟုတ်ပေသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် ရဲရှင်းချန်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရိုက်နှက်လေ့ရှိပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ကရော…။
ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲယင်ကို ရိုက်နှက်လေ့ရှိပြီး အချိန်တန်လျှင် ရဲယင်က ရဲဆွေ့ကို ရိုက်နှက်လေ့ရှိသည်။
ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါသလား ။ ရဲမိသားစုဝင်များကမူ ၎င်းကို အလွန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်ကြ၏။
ထိုအချိန်က ရဲဆွေ့ကလည်း ၎င်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲမိသားစု၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် ဤဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုကိုလည်း အချိန်ယူ၍ ရိုက်နှက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဝမ်းကွဲအစ်ကို… အစ်ကို အားတဲ့အခါကျရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ကို ညှိဖို့ လိုက်ခဲ့ပါ…”
ရဲယင်က သူ၏မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံနေရကြောင်း မမေ့သေးပေ။
ရှောင်ပင်းမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင်နှင့် စေ့စပ်ထားပြီး အားရိ လာခဲ့ရာ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ ရန်သူ ဖြစ်သည်။
မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ကို မဖျက်ဆီးပါက သူ အမြဲတစေ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။
အရင်က သူ ရဲရှင်းဟွေ့ကို အကူအညီတောင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။
သို့သော် ရဲဆွေ့ကို မြင်ပြီးနောက် ရဲယင်က ရဲဆွေ့မှာ ပို၍ အားကိုးရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ရဲဆွေ့က နယ်မြေသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အပြင် သူက အမှန်တကယ်လည်း အားကောင်းသည်။
သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို အဘယ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်သွားရသနည်းဆိုလျှင်မူ ရဲယင်က ၎င်းမှာ သွေးမျိုးဆက်ဖိနှိပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲယင်က သူ အလွန် အားကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို မိန်းမလို ဝတ်စားဆင်ယင်ခိုင်းခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူက ဤသည်မှာ သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်မှုဖြစ်ပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်၏။
“မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်…”
ရဲဆွေ့က မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ သူ အရင်က အာရုံခံမိခဲ့သော နယ်မြေသခင်အသစ်၏ အရှိန်အဝါကို သတိရသွားသည်။
“ကောင်းပြီလေ… ဒါပေမဲ့ ဒီမှာကိစ္စတွေ ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်…”
ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲဆွေ့က ရဲရှင်းဟွေ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရဲဆွေ့ ဖြေရှင်းရမည့် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များမှာ သူ့မွေးဖွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့်အရာ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှား၏။
အဟမ်း… ၎င်းမှာ သူ၏မိဘများ ချစ်တင်းနှောခြင်းအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ သူ မွေးဖွားပြီးနောက် သူ၏မိခင် အဘယ်ကြောင့် သေဆုံးသွားရသည်ကို သူ ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ၏မိခင်အပေါ်၌ ထိုသို့သောအရာများ ဖြစ်ပွားရန် သူ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။
တကယ်တော့ ဤအချိန်မှစ၍ ရဲဆွေ့က သူ သိခဲ့ဖူးသမျှ သမိုင်းအားလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် သူ၏ဖခင်က နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတော့မည့်သူတစ်ယောက် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း…။
ဤသည်မှာ အလွန် အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်၏။
ရဲဆွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲယင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေတော့ချေ။
ထို့နောက် ရဲဆွေ့က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားပြောနေကြသော ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားပြီး ရဲယင်ကမူ ဟုန်လျန်နှင့် အားရိတို့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားသည်။
ဟုန်လျန်က ရဲယင် လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ရဲယင်… ဘယ်လိုလဲ…”
“ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သဘောတူလိုက်ပြီ…”
ဟုန်လျန်နှင့် အားရိတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“အား… မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက် တကယ်ပဲ ရှိလာပြီပဲ…”
ဟုန်လျန်က သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“ကံကောင်းလို့ ငါ ရဲရှင်းဟွေ့တို့နဲ့ ရန်သူအကြီးအကျယ် မဖြစ်ခဲ့တာ…”
တစ်ဖက်တွင်…
ရဲဆွေ့က ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့ထံ ရောက်လာသောအခါ သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“အမေ… အဖေ… ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အနာဂတ်က သားကို တွေ့ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြလား…”
ယခုအချိန်တွင် ရဲဆွေ့၌ အရင်ကကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသော စွမ်းအင်များ မရှိတော့ဘဲ သူ၏အပြုံးမှာ အလွန်အမင်း ဖော်ရွေလှသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။
သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်မှာ သူ၏မိဘများ ဖြစ်သောကြောင့်သာမက သူ ဆက်၍ ဟန်ဆောင်နေပါက နောက်တစ်ကြိမ် အရိုက်ခံရနိုင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
သူက ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ အရိုက်မခံရတော့ရန် ကျိန်ဆိုထားခဲ့သည်။
ရဲဆွေ့က သူ့စိတ်ထဲ၌ နောက်တစ်ကြိမ် ကျိန်ဆိုနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရိုက်ခတ်သွား၏။
“နည်းနည်းလေးလေးနက်နက် နေစမ်း… မင်းအမေနဲ့ ငါက လေးလေးနက်နက် နေတတ်တဲ့သူတွေဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား…”
ရဲဆွေ့ - “…”
ရဲဆွေ့က သူ၏ဖခင်ကို အစမှအဆုံး လေးလေးနက်နက် နေသည် သို့မဟုတ် တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုမူသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း ချေပချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
သို့သော် သူ ထိုသို့သော စကားမျိုးကို ပြောမထွက်ရဲပေ။
“ဟုတ်ကဲ့…”
ရဲဆွေ့က လေးနက်တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ စကားပြောတော့မည်အပြုတွင် ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်က သူ့တင်ပါးပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာပြန်သည်။
“မင်းက အရမ်း လေးနက်လွန်းနေတယ်… နည်းနည်းလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနေနိုင်ဘူးလား…”
ရဲဆွေ့ - “…”
ရဲဆွေ့မှာ အမှန်ပင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
“အဖေ… အမေ… ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်လိုက်ကြပါ… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နာကြည်းမှုကို တစ်ခါတည်း ရှင်းလိုက်ကြရအောင်… အချိန်မရွေး ဒီလိုမျိုး ရိုက်မနေပါနဲ့တော့… ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိပေမယ့် ကျွန်တော့်နှလုံးသားက မခံနိုင်တော့ဘူး…”