မျက်နှာရိုက်ခံရခြင်းကို ငြီးငွေ့လာသော ရဲထျန်းမင်

အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ခု အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက လီကျစ်ရွှမ်းကို ကြည့်၍ လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကလေကချေ ကျစ်ရွှမ်းက အမျိုးသမီး အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ စျေးဝယ်ထွက်နိုင်တယ်ပေါ့… နင် အမျိုးသား အဝတ်အထည်ဆိုင်တွေကိုပဲ သွားတယ်လို့ ငါ အမြဲ ထင်နေခဲ့တာ…”

အမျိုးသမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီကျစ်ရွှမ်းက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

လီကျစ်ရွှမ်းက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုသော်လည်း အမျိုးသမီးမှာ အဆုံးမရှိ ဆက်လက်၍ လှောင်ပြောင်နေခဲ့၏။

“လုံခြုံရေးဝတ်စုံနဲ့ ဒီလူက နင့်ရည်းစားလား… နင် ရုပ်ရည် မဆိုးဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ… ဘာလို့ ဒီလို လူမျိုးကို ရှာထားရတာလဲ…”

သူမ စကားပြောနေရင်း အမျိုးသမီးက သူ့ဘေးမှ ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားကို ဆွဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရည်းစား ဂျက်ခ်…”

ဂျက်ခ်ဟုခေါ်သော ထိုအမျိုးသားက လီကျစ်ရွှမ်းကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လောဘအသွင်အပြင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သူက လက်ကောက်ဝတ်မှ နာရီကို ထုတ်ပြရန် လက်ကို ဆန့်တန်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျန်းကျန်း… မင်းရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းကို ငါနဲ့ တကယ် မိတ်ဆက် မပေးတော့ဘူးလား…”

ဂျက်ခ်၏ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ကျန်းကျန်းက မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သူ့ နာမည်က လီကျစ်ရွှမ်း… သူက ငါ့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်ပဲ… သူက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းပြီး ခြေတံရှည်ပေမဲ့ အကြမ်းဖက်သမားမတစ်ယောက်… သူ့ကို လိုက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတွေအားလုံး အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး တချို့ဆို ခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားတယ်…”

ဂျက်ခ်က ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခြေထောက်ကျိုးသွားတယ်ဆိုတာ သူတို့က အားနည်းပြီး ဒီရိုင်းစိုင်းတဲ့မြင်းကို မနိုင်နင်းနိုင်လို့ပဲ…”

ဂျက်ခ်က ထိုသို့ ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းကျန်းမှာ ချက်ချင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါ ပြောနေတာ တတိယမြောက် ခြေထောက်ကို…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမက ဂျက်ခ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကိုလည်း တမင်တကာ စနောက်လိုက်သေးသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားပြောနေကြသော နှစ်ယောက်ကို မြင်ရသောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားသည်။

“ဟေး… မင်းတို့ ဒီကို တစ်ခုခု လာဝယ်တာလား… မဟုတ်ရင် ဒီကနေ ထွက်သွား… မျက်စိလာမနောက်နဲ့…”

ရဲထျန်းမင်မှာ တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မည်သည့်မိန်းကလေးနှင့် ထွက်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ သူက အမြဲတစေ ပြဿနာရှာသူအချို့နှင့် တွေ့ကြုံရတတ်၏။

အစပိုင်းတွင် သူက ဤသို့ ကြွားဝါ၍ မျက်နှာရိုက်သည့် ဘဝမျိုးမှာ အတော်လေး သာယာသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်များက အမြဲတစေ ဖြစ်ပျက်နေသဖြင့် သူသည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

ရဲထျန်းမင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဂျက်ခ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

“ဘာလို့ မင်းလို လုံခြုံရေး အသေးအမွှားလေးက ငါ့ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ… ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ… ငါ ဖုန်းတစ်ချက်ခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း မင်းကို ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်…”

ဂျက်ခ်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်မှာ သူ့နှင့် ဆက်၍ စကားမပြောချင်တော့ချေ။

သူက စစ်စတမ်ကို ဖွင့်၍ လေလည်ဗုံးဟု ခေါ်သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လေလည်ဗုံးမှာ အရောင်နှင့် အနံ့မရှိပေ။ ရှူရှိုက်မိသရွေ့ ၂၄ နာရီပတ်လုံး အဆက်မပြတ် အီးပေါက်ပြီး ဝမ်းသွားနေမည်ဖြစ်ကာ၊ အီးပေါက်မည်လော သို့မဟုတ် ဝမ်းသွားမည်လောကိုပင် ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဂျက်ခ်က တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူက အီးတစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်၍ အနည်းငယ် ညှစ်ထုတ်လိုက်၏။

သူသာ မညှစ်ထုတ်လိုက်ပါက ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် ညှစ်ထုတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ၏ ပါတနာကို ဆွဲကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

“ဟမ်… သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

လီကျစ်ရွှမ်းက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် လီကျစ်ရွှမ်းမှာ အခုလေးတင် လှုပ်ရှားရန် ပြင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက စနောက်ခံရခြင်းကို သည်းခံနိုင်သော်လည်း ရဲထျန်းမင် စနောက်ခံရခြင်းက သူမကို စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်စေ၏။

သို့သော် ယခု သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် လီကျစ်ရွှမ်းက သူမ ပိုက်ဆံအများကြီး ချွေတာနိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသာ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ဂျက်ခ်ဟုခေါ်သော ထိုအမျိုးသားမှာ အရိုးကျိုးပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရမည်မှာ သေချာ၏။

လီကျစ်ရွှမ်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲထျန်းမင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“သူ… အရေးပေါ် အိမ်သာသွားဖို့ လိုလို့နေမှာပေါ့…”

ထိုမှတ်ချက်ပေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆက်လက်၍ စျေးဝယ်ထွက်ကြသည်။

အနီးအနားမှ ရဲရှင်းဟွေ့က ဤသည်ကို မြင်ပြီး သူ့ဘေးမှ ရဲယင်ကို ပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ…”

“ဘာ…”

ရဲယင်မှာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြစ်သွားပြီး သူ ဘာကြောင့် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည် စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်သည်ကို မသိတော့ချေ။

ရဲထျန်းမင်နှင့် လီကျစ်ရွှမ်းတို့ နောက်တစ်ဆိုင်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင် ဂျက်ခ်နှင့် ကျန်းကျန်းတို့မှာ လက်ချင်းချိတ်၍ တစ်ဖန် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဂျက်ခ်ကို တစ်ဖန် မြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ယုတ္တိနည်းအရဆိုလျှင် လေလည်ဗုံး၏ အာနိသင်မိသည်နှင့် အီးများက အဆက်မပြတ် ထွက်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“ဟေး… ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ…”

ကျန်းကျန်းက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျစ်ရွှမ်းမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

“ဟေး… ချိုက်ရှုဖန်း… နင် တော်တော်လွန်နေပြီ…”

ချိုက်ရှုဖန်းဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျန်းမှာ မှင်တက်သွားသည်။

‘ဟမ်… ချိုက်ရှုဖန်းက ဘယ်သူလဲ… ငါ့ဇာတ်ကောင် နာမည်က ကျန်းကျန်း မဟုတ်ဘူးလား…’

အမှန်စင်စစ် ဤကျန်းကျန်းမှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ အသွင်ပြောင်းထားသော ရဲယင် ဖြစ်သည်။

ဂျက်ခ်မှာမူ ရဲရှင်းဟွေ့ ဖြစ်၏။

ဤအချိန်၌ ရဲရှင်းဟွေ့က အချိန်စစ်ဆေးဟန်ဖြင့် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း သူက အမှန်တကယ်တွင် ဂျားဗစ်ကို အချက်အလက်အစစ်အမှန် ရှာဖွေခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျန်း၏ အချက်အလက်များ မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျန်းကျန်း၏ မူလအမည်မှာ ချိုက်ရှုဖန်းဖြစ်သော်လည်း နာမည်က အလွန် တောဆန်သောကြောင့် ချိုက်ကျန်းကျန်းဟု ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲယင်ထံသို့ သတင်းစကား ပို့လွှတ်လိုက်၏။

“ကျန်းကျန်းရဲ့ နာမည်အရင်းက ချိုက်ရှုဖန်း… ဒီအချိန်မှာ လီကျစ်ရွှမ်းက မင်းရဲ့ နာမည်အရင်းကို ခေါ်လိုက်လို့ မင်း နည်းနည်း ဒေါသထွက်သင့်တယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းကျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဟွန့်… နင် ကလေကချေမ…”

ဤနေရာတွင် ရဲယင်မှာ စကားဆက်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူက အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့ စကားနိုင်လုရမည်ကို မသိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း… “ကလေကချေ” ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အစောက ကျန်းကျန်းက လုံခြုံရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရဲထျန်းမင်ကို အရှက်ခွဲနေစဉ်ကတည်းက လီကျစ်ရွှမ်းမှာ လှုပ်ရှားရန် ကြံရွယ်ထားပြီး ဖြစ်၏။ ဂျက်ခ်သာ စောစော ထွက်မသွားခဲ့ပါက လူနာတင်ယာဉ်မှာ ယခုအချိန်တွင် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ချိုက်ရှုဖန်း… ငါ နင့်ကို သည်းခံနေတာ ကြာပြီ…”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လီကျစ်ရွှမ်းက သူမကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခု ဤနေရာတွင် ရပ်နေသူမှာ ချိုက်ရှုဖန်း မဟုတ်ဘဲ ရဲယင် ဖြစ်သည်။

ရဲယင်က အနည်းငယ် ဘေးသို့ စောင်း၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

လီကျစ်ရွှမ်းကလည်း ချိုက်ရှုဖန်းကဲ့သို့ အားနည်းသော မိန်းမပျော့တစ်ယောက်က သူမ၏ ပါးရိုက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

လီကျစ်ရွှမ်း လှုပ်ရှားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူမကို ကြည့်၍ သူ့၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို အသက်သွင်းကာ သူမကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ ဦးလေးနှင့် တူနှစ်ယောက်မှာ ရဲမိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးသည့် လူယုတ်မာ ရဲထျန်းမင်ကို အပြစ်ပေးရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲထျန်းမင်တွင် သူ့ကိုယ်သူ သန်မာစေရန် သိုင်းကွက်အချို့ ပေးထားသည့် စစ်စတမ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း သူက ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင်တို့ထက် များစွာ နောက်ကျကျန်ရစ်နေသေးသည်။ သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သူ မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လီကျစ်ရွှမ်း လှုပ်ရှားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာလည်း လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မဖြစ်ချေ။

တစ်ဖန် သူက လေလည်ဗုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဆေးပမာဏမှာ ယခင်ကထက် လေးဆ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လူနှစ်ဦးအပေါ်တွင် တစ်ချိန်တည်း အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင်တို့မှာ သူတို့၏ တင်ပါးပေါက် တံခါးများ ရုတ်ခြည်း ပွင့်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဓာတ်ငွေ့လှိုင်းများမှာ အလကားရသည့်အလား တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း တိုးထွက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လုံလောက်အောင် အားကောင်းကြသည်။ နောက်ပြောင်သည့် ပစ္စည်းများထဲတွင် လေလည်ဗုံးမှာ သာမန်လူများကို စနောက်ရန် သုံးသည့် အဆင့်နိမ့် ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တင်ပါးများ ထိခိုက်ခံရလျှင်ပင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့် ပိတ်ထားနိုင်သေး၏။

လေလည်ဗုံးမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိသောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း ထို့နောက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရဲထျန်းမင်က စစ်စတမ်ကို ဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော ပုံစံများပါသည့် မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ မန်ဂဲခယို ရှာရင်းဂန်း ဖြစ်သည်။

မန်ဂဲခယို ရှာရင်းဂန်းကို အသုံးပြုပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က စုခုယိုမီကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူက ၎င်း၏ အစွမ်းကို သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် မြှင့်တင်လိုက်၏။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ညီတွင် စစ်စတမ်တစ်ခု ရှိကြောင်း သိထားပြီး သာမန် စုခုယိုမီတစ်ခုမှာ သူ့အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိချင်မှ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူက အားဖြည့်ထားသော စုခုယိုမီကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့နှင့် ရဲထျန်းမင်မှာ ထိုနေရာတွင် ငိုင်တိုင်တိုင် ရပ်နေပြီး သူ၏ စိတ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။