ဦးလေး၊ ကျွန်တော်လည်း စုခုယိုမီကို ခံစားကြည့်ချင်တယ်

စုခုယိုမီနယ်ပယ် အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ရဲထျန်းမင်၏ ရှေ့တွင် မိန်းကလေး တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေကြသည်။

မိန်းကလေးတိုင်း၏ လက်ထဲတွင် လက်နက်တစ်ခုစီ ကိုင်ဆောင်ထား၏။

“ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”

ရဲထျန်းမင်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူက အခုလေးတင် လီကျစ်ရွှမ်းနှင့်အတူ စျေးဝယ်စင်တာတွင် စျေးဝယ်ထွက်နေခဲ့ပြီး ယခုမူ ဤသို့သော တစ္ဆေခြောက်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်ယံမှာ "လူယုတ်မာ" နှင့် "ပင်လယ်ဘုရင်" ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း သင်္ချိုင်းဂူများစွာ မြှုပ်နှံထားပြီး ထိုအရာအားလုံးပေါ်တွင် သူ့အမည် ရေးထိုးထားသည်။

ရဲထျန်းမင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲမှာပင် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ဓားမှာ သူ့နှလုံးသားကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။

ရဲထျန်းမင်မှာ သူ သေတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ သေဆုံးသွားခဲ့၏။

တစ်ကြိမ်။

သူ တစ်ဖန် နိုးထလာသောအခါ သူက နူးညံ့သော ကုတင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူ့ဘေးတွင် လီကျစ်ရွှမ်း လှဲလျောင်းနေသည်။

“ဟမ်… အစောက အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလား…”

သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် လီကျစ်ရွှမ်း နိုးထလာပြီး သူ့ကို စတင် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းတော့သည်။

ခဏတာ လန်းဆန်းမှုကို ခံစားပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်မှာ အစောက သူ အမှန်တကယ် အိပ်မက်မက်နေခဲ့ကြောင်း သေချာသွားသည်။

နောက်ပိုင်းရက်များမှာ သူနှင့် လီကျစ်ရွှမ်းတို့၏ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယွင်မုန်ကျူးက ရုတ်တရက် မည်သည့်နေရာမှမဆို ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သည်အထိပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ဓားတစ်ချောင်းမှာ သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို သေဆုံးသွားစေသည်။

ထိုသို့နှင့် စုခုယိုမီကမ္ဘာထဲတွင် ရဲထျန်းမင်မှာ ရှေးဦးစွာ နူးညံ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်မောင်းများထဲ၌ ရက်ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ့ကို စုခုယိုမီ၏ အာနိသင် သက်ရောက်ခံရပြီးနောက်တွင်ပင် နူးညံ့သော အခိုက်အတန့်ကို ခံစားနိုင်သေးသည့် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

အပြင်ကမ္ဘာ၌ ဖြစ်သည်။

“ဦးလေး… ဘယ်လိုလဲ…”

ရဲယင်က မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ရဲထျန်းမင်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ပြီးပြီ… အပြစ်ဒဏ်က မသေးဘူး…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြောလိုက်၏။

“ဟမ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်ရဘူး…”

ရဲယင်က ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်ကို မည်သို့ အပြစ်ပေးခဲ့သည်ကို သိချင်နေသည်။

“ငါတို့ အရင် သွားကြစို့… သူ တစ်မိနစ်ကျော်ရင် နိုးလာလိမ့်မယ်…”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲယင်ကို စျေးဝယ်စင်တာအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

စျေးဝယ်စင်တာအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးလိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော လီကျစ်ရွှမ်းမှာ ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။

“ဟမ်… အစောက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လီကျစ်ရွှမ်းက သူ့ဘေးမှ ရဲထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရဲထျန်းမင်မှာ ရှေ့သို့ ငိုင်တိုင်တိုင် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော မာဂါတာမာပုံစံများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရဲထျန်းမင်… ရဲထျန်းမင်… ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”

လီကျစ်ရွှမ်းက အဆက်မပြတ် ခေါ်နေပြီး ခဏအကြာတွင် ရဲထျန်းမင်မှာ ပုံရိပ်ယောင်မှ သတိပြန်လည်လာသည်။

အပြင်ကမ္ဘာတွင် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူက ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် တစ်နှစ်တိတိ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

ဤတစ်နှစ်တာအတွင်း သူက အချိန်အများစုကို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သော လက်မောင်းများထဲ၌ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း ရက်အနည်းငယ်တစ်ကြိမ် ဓားဖြင့် ထိုးသတ်ခံရသဖြင့် သူမှာ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းကွက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိနေနိုင်သည်ကို သူ သိရှိလိုက်ရသည်။

သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူ့စစ်စတမ်က သူ့ကို ပုံရိပ်ယောင်များကို ခုခံရန် ကူညီနိုင်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဘယ့်ကြောင့် အလုပ်မဖြစ်သည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဓားဖြင့် ထိုးနှက်ခံရတိုင်းတွင် နူးညံ့မှုရှိသော ရက်အနည်းငယ် ရှိနေသေး၏။ အကယ်၍ သူသာ အမြဲတစေ ဓားဖြင့် ထိုးနှက်ခံနေရမည်ဆိုပါက ရဲထျန်းမင်မှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ပြိုလဲသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံးမှာ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့မိသားစုအပေါ်တွင် စုခုယိုမီ၏ စစ်မှန်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို အသုံးပြုရန် စိတ်မမာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဦးလေး… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရဲယင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို အဆက်မပြတ် ပူဆာနေပြီး အစောက ရဲထျန်းမင်ထံတွင် အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိလိုနေသည်။

“အင်း… မင်း သိချင်တာလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့က မေးလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်…”

“ပြဿနာက ငါက အဲဒါကို ဖော်ပြလို့မရဘူး… ငါက မင်းကို ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ခိုင်းမှပဲ ရမယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရဲယင်မှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရဲယင်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်အပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်ဟု ယုံကြည်၏။ ပြီးတော့ ကောင်းသည့်အရာလည်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သိနေသော်ငြားလည်း သိချင်စိတ်က သူ့ကို စွန့်စားပြီး စမ်းကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ဦးလေး… ကျွန်တော်လည်း စုခုယိုမီကို ခံစားကြည့်ချင်တယ်…”

ရဲယင်က စုခုယိုမီ၏ ခံစားချက်ကို အမှန်တကယ် ခံစားကြည့်ချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ငြင်းဆန်၍ မဖြစ်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း မြင်ကွင်းကိုတော့ ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်သည်။

အစောက ရဲထျန်းမင်အတွက် ဖန်တီးခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ သူ့ကို ရှုရာ့ကွင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သတိထားပြုမူစေရန်နှင့် နောက်ထပ် မိန်းကလေးများ ထပ်ထည့်ခြင်းကို ရပ်တန့်စေရန် ဖြစ်သည်။

ရဲယင်အတွက်မူ သူက သူ့မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတစေ အလွန် သတိထားတတ်၏။

သို့ဖြစ်ရာ မြင်ကွင်းမှာ ကွဲပြားရမည် ဖြစ်သည်။

စပ်စုခြင်းက ကြောင်ကို သတ်နိုင်ပြီး ရဲယင်မှာ ယခု ထိုစပ်စုသော ကြောင် ဖြစ်နေသည်။

ရဲယင်က စုခုယိုမီကို ခံစားကြည့်လိုသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်သို့ မပြန်ကြဘဲ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ မန်ဂဲခယို ရှာရင်းဂန်းကို အသက်သွင်း၍ ရဲယင်ထံသို့ စုခုယိုမီတစ်ခု ချက်ချင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ဤစုခုယိုမီမှာလည်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် မြှင့်တင်ထားသည်။

ရဲယင်၏ လက်ရှိ အစွမ်းမှာ မနိမ့်ကျသောကြောင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်းက ပိုကောင်း၏။

စုခုယိုမီနယ်ပယ် အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် ရဲယင်မှာ သူက ကမ်းခြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဒါက… ဒါက ဦးလေး ရဲထျန်းမင် ခံစားခဲ့ရတာလား… သိပ်ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲယင်က သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲညှစ်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်နာကျင်ပြီး အလွန် လက်တွေ့ကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း… ဒီပုံရိပ်ယောင်က အားကောင်းလိုက်တာ… ဦးလေးက ဘွားဘွား ပေါင်ပေါင်း မရှိခင်က ရည်းစားတစ်ခါမှ မထားဖူးတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပုံရိပ်ယောင်ချပြီး အရာအားလုံးကို ခံစားဖူးခဲ့တာများလား မသိဘူး… ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ဒီနည်းလမ်း သင်ပေးနိုင်မလား မသိဘူး…”

ရဲယင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှု၍ သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။

“ဟယ်လို…”

ရဲယင်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်မှာ ရဲယင်၏ စကားကို ကြားပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွား၏။

“ဦးလေး… ဒီနေရာက ဘာဖြစ်နေတာလဲကွာ…”

အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ရဲယင်က သံသယဖြင့် သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်၍ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

မကြာမီပင် ရဲယင်မှာ ပန်းရောင်ရဲတိုက်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရဲတိုက်ထဲသို့ မဝင်မီတွင်ပင် ရဲယင်က ရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤအသံကို နားထောင်ရင်း ရဲယင်မှာ အတွင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ပူလောင်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက… ဒါက ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ပေးတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်များလား…”

ရဲယင်က သူ၏ ပူလောင်နေသော ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်၍ ရဲတိုက်၏ တံခါးဝဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

တံခါးဝ ပွင့်သွားသောအခါ ရဲတိုက်ထဲတွင် ဆော့ကစားနေကြသော လူများက ရဲယင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရဲယင်က ဤလူများကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် ပန်းရောင် သို့မဟုတ် အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားကြီးများသာ ရှိနေ၏။

သူက မိန်းမလျာတစ်ဦးကို မမြင်ဖူးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း တုန်လှုပ်မှုနှင့် ခြားနားမှုမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ရဲယင်မှာ မခံရပ်နိုင်တော့ချေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ စကတ်ဝတ်ထားသော ဤယောက်ျားကြီးများမှာ အမှန်တကယ်တွင် တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ချိုသာသော အသံများ ရှိနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဟိုင်း… မောင်လေး… အချစ်ရဲ့ နိဗ္ဗာန်ဘုံကို ကြိုဆိုပါတယ်…”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် စကတ်ဝတ်ထားသော ယောက်ျားကြီးတစ်ဦးက ရဲယင်ထံသို့ လေထဲမှ အနမ်းတစ်ပွင့် မှုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ကယ်ကြပါ… ကယ်ကြပါ… ကယ်ကြပါဦး… ဦးလေး… ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ…”

ရဲယင် တောင်းပန်နေစဉ်မှာပင် စကတ်ဝတ်ထားသော ယောက်ျားတစ်စုက သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

လက်ဆော့သော ယောက်ျားကြီးအချို့မှာ သူတို့၏ လက်များကို သူ့တင်ပါးပေါ်သို့ တင်ထားပြီး ဖြစ်နေ၏။

ဤသည်က ရဲယင်ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖြစ်သည်။

ကော်ဖီဆိုင်၌ ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ကော်ဖီကို အကြိမ်ကြိမ် သောက်၍ ရဲယင်၏ စုခုယိုမီအတွေ့အကြုံ ပြီးဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများပြီးနောက် ရဲယင်မှာ နောင်တွင် ဤမျှလောက် စပ်စုတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်၏။