အခန်း (၇)
Vol. 1 Ch. 7
“ဟေး လု ရဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးခါစ ဇနီးသည်က တော်တော် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ မစ္စ လုတောင် သူမကို မတိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ထောင်ကျပြီး နောက်တစ်နေ့ အိမ်မှာ ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မစ္စ လုက အိမ်မှာ အိပ်ရာထဲမှာပဲ ငိုနေပြီး အိမ်ထဲမဝင်ခိုင်းသင့်ဘူးလို့ ပြောတယ်။”
ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ သတင်းတွေ ပိတ်ပင်ခံရပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုတချို့ စာမတတ်ကြပေ။ နာမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရေးနိုင်ရင် စာတတ်မြောက်သူလို့ မှတ်ယူရမှာဖြစ်သည်။
စာမသင်ရ၊ သတင်းစာမရှိ၊ ဖျော်ဖြေရေးအတွက် တီဗီမရှိ၊ သူတို့မှာ တိပ်ခွေအတွက် အနက်ရောင်သေတ္တာတောင် မရှိပေ။ ရံဖန်ရံခါ ကျေးရွာကေဒါများက ရွာ၏အသံချဲ့စက်ပေါ်ရှိ ထိပ်ပိုင်းမှထုတ်သော စာတမ်းတစ်စောင် (သို့) နှစ်ခုကို ဖတ်ရှုခြင်းမှလွဲ၍ လယ်သမားများသည် အသိပညာရရှိရန် သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုအကြောင်း ပြောဆိုရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ မိဘတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်းစကားတွေကို နားထောင်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်သွားနိုင်သည်။
မူလက တယွိကျေးရွာတွင် ဤယောက္ခမအတင်းအဖျင်းဈေးသည် မရှိပေ။ အသေးအဖွဲ သဘောထားကွဲလွဲသည့် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမများ ဘယ်ရွာမှာ မရှိဘူးလဲ? ဒီအသေးအဖွဲကိစ္စလေးအကြောင်း ပြောဖို့ တစ်အိမ်မှတစ်အိမ် သွားနိုင်ကြမှာလား။
ဒါပေမယ့် ရှောင်လင်းရွာရဲ့ လု မိသားစုက မတူပေ။ လု မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသောသားသည် တယွိ ရွာရှိ တုန်းချန်ကွေ့ မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်က သူမအား လု မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ပြီး တုန်း မိသားစု သမီးလည်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ လု မိသားစုက ဇနီးအသစ်ယူလိုက်ပြီ၊ ဇနီးသစ်နှင့် ယောက္ခမတို့ သဘောထားကွဲလွဲမှုများရှိခဲ့ပြီး တယွိကျေးရွာရှိ ရင်းနှီးသောအတင်းအဖျင်းသည် အလွန်ဈေးကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
“သူမက ထိုက်တန်တယ်။ ဒီအဖွားကြီးက အားနည်းသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး သန်မာတဲ့သူတွေကို ကြောက်တယ်။ ဇနီးအသစ်က ကျားဟွေ့လိုမဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ အဖွားအိုက သူ့ပွဲကို ရှာတွေ့ပြီ။”
တုန်း မိသားစု၏သမီးသည် သူတို့၏ တယွိ ရွာမှ ဆင်းသက်လာသည်။ သမီးကောင်းလေးက ရှောင်လင်းရွာက လူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်။ ဒီအချိန်မှာ အပြင်လူတွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေရှိဖို့ အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် တခြားရွာတွေက နောက်ကျ တယွိရွာက ထွက်သွားမယ့် သူတို့သမီးတွေကို အနိုင်ကျင့်လိမ့်မည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ တယွိကျေးရွာမှ သမီးများသည် လက်ထပ်ပြီးပါက လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ လု မိသားစုလို အရှက်ကင်းမဲ့ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့သူတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာကို သူတို့ ကြောက်နေကြသည်။
“မတရားသော သူတို့က ဆိုးသော ကြိတ်ခြင်းရှိကြတယ်။[1] ပေါင်းစည်းလို့မရတဲ့သူတွေက အတူနေလို့မရဘူး။ ပြဿနာတစ်ခုပေါ်လာတာ အံ့သြစရာလား။”
“ဒီ လု မိသားစုရဲ့ နှလုံးသားက မမှန်ဘူး။ ငါတို့ သာမန်လူတွေက ကွာရှင်းဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ ယောက္ခမ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ တစ်သက်လုံး ထိမ်းသိမ်းထားရမယ်။ သူမက ကလေးမရသေးရုံပါပဲ။ ဆယ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆယ် မဟုတ်ဘဲ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။”
ယောက္ခမ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်စေ သားသမီးမမွေးရဘဲ တစ်သက်လုံး ထိမ်းသိမ်းထားသရွေ့ ဤပြောဆိုချက်ကို ငြင်းဆိုထားသူများ ရှိသည်။ ဒါက သုံးနှစ်ပဲ၊ ဆယ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆယ်မဟုတ်ပေ။ “ ကျန်း မိသားစုဇနီးက အိမ်ထောင်သက် နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ ကလေးမမွေးနိုင်ဘူးလို့ ငါတို့ထင်ခဲ့တာ။ ရလဒ်ကဘာလဲ။ ကျန်း မိသားစုခေါင်းဆောင် ဇနီးသည်က နောက်နှစ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့တယ်။”
“အဲဒါအမှန်ပဲ။ ကလေးမွေးတာ ကံကောင်းခြင်းအပေါ် မူတည်တယ်လို့ လူကြီးတွေက ပြောကြတယ်။ ကံတရားမရှိရင် သားသမီးမရနိုင်ဘူး။ ကျန်း မိသားစုက အခြားသူတွေ မလိုလားတဲ့ ကလေးမလေးကိုသာ မွေးစားခဲ့တယ်။ သီလကို စုဆောင်းပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုမှသာလျှင် ချမ်းသာသုခကို ရနိုင်တယ်။”
ရှန်းကွေ့ရှောင်က နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းမှ ပြန်လာသောအခါတွင် လူတစ်စုသည် ရွာထိပ်တွင် စုဝေးနေသည်ကို သူမကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ဘာတွေပြောနေမှန်း သူမမသိသောကြောင့် အနားကိုကပ်သွားသည်။ လု မိသားစုကို သူတို့ မကောင်းပြောနေကြသည်။ သူမမျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ကြောက်စရာကောင်းလာသည်။ မစ္စ လု ၏ စိတ်ဆင်းရဲစရာ အခြေအနေအကြောင်း စကားနှစ်ခွန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်ကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။
အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့မိသားစုထဲက ဇနီးမယား တော်တော်များများလည်း ဒီအကြောင်းကို ရေရွတ်နေကြတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။
ဒုတိယမိသားစုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် အခြားညီမနှစ်ယောက်အား ကျားဟွေ့ အကြောင်း ပြောပြသည်။
“ကျားဟွေ့ အခု ပိုကြည့်ကောင်းလာတာကို သတိထားမိလား။ ပြန်လာတုန်းက ဝါပြီးတော့ ပိန်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခု သူမမျက်နှာက ပိုဖြူလာပြီး မျက်နှာက အသားတွေပြည့်လာပြီ။”
“မဟုတ်ဘူး။ သူမ လု မိသားစုမှာ အခက်တွေ့နေခဲ့ရတယ်၊ သူမယောက္ခမက စိုက်ခင်းကို မသွားဘူးလို့ ကြားတယ်။ လု မိသားစုမှာ လူ ၃ ယောက်ပဲရှိတာ။ မိသားစုရဲ့ အလုပ်အားလုံးက ကျားဟွေ့ တစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာ ကျရောက်ခဲ့တာလေ။ အစားအသောက်ကောင်းကောင်း မစားခိုင်းဘူး။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှာ သူမ အသားမဲလာပြီး ပိန်လာတယ်။ ”
“ဒါဆို ကျားဟွေ့က သူ့အမေအိမ်ပြန်သွားတာ ကောင်းတယ်။ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ သူ့ကို လယ်လုပ်ခိုင်းတာ မတွေ့ဘူး။ သူမက အိမ်မှာ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ချည်ထိုးပုံစံတွေကို ချုပ်တယ်။ သူမကောင်းကောင်းစားနိုင်တယ်။ လအနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွေးမွေးထားပြီးတဲ့နောက်မှာ အသားနည်းနည်း တက်လာတယ်။ “
“ကျားဟွေ့ ကလေးဘဝတုန်းက တော်တော်ကြည့်ကောင်းတယ်။ သူ့အမေက ဘယ်လောက် သပ်ရပ်လဲ။ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက မဆိုးရဘူး။”
“တကယ်တော့ သူ့အစ်ကိုသုံးယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်က မဆိုးပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ကိုလည်း ကြည့်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး”
ယောင်းမသုံးယောက်ကရယ်သည်။
“ဖရဲသီးရောင်းဖို့ အဖွားဝမ်ကို အမီလိုက်ဖို့ မရှက်ဘူးလား။”
“ကျွန်မ အမှန်အတိုင်းပြောတာပါ။ အိုက်ကော ကျန်းမာရေး ဆေးခန်းကို သွားပြီး ဆေးဝယ်ဖို့ လိုက်သွားတော့ မျက်ခုံးထူကြီး၊ မျက်လုံးကြီးနဲ့ သွားဖြူတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူက ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။ သူက တော်တော်ကောင်းတယ်ထင်တယ်”
“ဒါဆိုဘာလဲ။ နင် သူ့ကိုရှာဖို့တက်သွားတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ထိန်းထားတုန်းပဲ။ သူ့ကို ကျန်းမာရေးဌာနကလူတွေ သိမယ်လို့ ထင်တယ်။ သူထွက်သွားတော့ သူ့အကြောင်းသိဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးတယ်။ တယွိကျေးရွာ ပထမတပ်မဟာက တုန်း မိသားစုရဲ့ တတိယသားလို့ သူတို့က ပြောတယ်။ ငါ့မှာဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ငါပြန်သွားပြီး ငါ့မိသားစုကို မြန်မြန်ပြောခဲ့တာ”
ကျောက်လီကျွင်းက ဤဇာတ်လမ်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောပြသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးခါစက အသားအရေ ပါးသည်။ သူမ ရှက်နေတော့ သူမ ပြောမပြတတ်ပေ။ ဒီနေ့ သူမယောက္ခမ အိမ်မှာ မရှိပေ။ လူတိုင်းက အိမ်မှုကိစ္စတွေကို စကားစမြည်ပြောပြီး သူမနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ကြသည်။
“ဟေး၊ နင် အိုက်ကောကို ဒီ အကြောင်း ပြောပြခဲ့လား။ “
ကျောက်လီကျွင်းက သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ကိုက်ရင်း ဖွဖွပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သူ့လက်တွဲဖော်ဖြစ်လာပြီးတော့ သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။ သူဘာပြောလဲ ခန့်မှန်းကြည့်။”
ကျို့ရင်ဒီနဲ့ လျို့ရှု့ယွင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စပ်စုလာကြသည်။ “သူဘာပြောလဲ။”
“အဲဒီတုန်းကလည်း သူက ကျွန်မကို သတိထားမိပြီး ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ချောင်းကျစ်ထားပြီး ကြာပန်းနီရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးကို တွေ့တော့ သူမက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိရှိနဲ့ ပြုံးနေပြီး အမြဲတမ်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့တယ်လို့ သူက ပြောတယ် ”
ယောင်းမနှစ်ယောက်က ပါးစပ်ပိတ်ကာ ပြုံးပြီး ပြတင်းပေါက်အောက်က ရှန်းကွေ့ရှောင်ကတောင် ပြုံးနေခဲ့သည်။
ကျောက်တုန်းလင် လွတ်မြောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ သူနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော သူ၏ခေါင်းဆောင်နှင့် သူ့အပေါ်ကြင်နာကြသော သူ၏ရဲဘော်ရဲဘက် တို့အား နှုတ်ဆက်စကားဆိုခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူအရင်ဆုံး ရထားစီးသည်။ မြို့နယ်ကိုရောက်ဖို့ ၁၅ နာရီကြာသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဘတ်စ်ကားသုံးစီး စီးခဲ့သည်။ ခရိုင်မြို့တော်ကနေ ခရိုင်ရုံးကို ရောက်ဖို့ ငါးနာရီကြာသည်။
ခရိုင်အတွင်းက ကျေးလက်ကို သွားတဲ့ ဘတ်စ်ကား မရှိဘူး။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အနီးနားကရွာက လယ်ထွန်စက်ကို မိနိုင်ခဲ့သည်။ ထွန်စက်ပေါ်ကဆင်းပြီး ရွာအဝင်ဝကို လျှောက်လာတဲ့အခါ ခရီးတစ်ခုလုံး နာရီ ၂၀ ကျော်ကြာသွားသည်။
ရှန်ဟဲရွာကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်သည်။ မိုးမခပင်များသည် နဂိုအတိုင်းရှိနေဆဲ၊ မြက်နံ့မွှေးမွှေး၊ တောင်ကြောများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရွာအဝင်ဝတွင် ဦးလေးက ဖြည်းညှင်းစွာနဲ့ ကျွဲကျောင်းလာသည်။
“ဒုတိယဦးလေး”
ကျောက်တုန်းလင်သည် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ပြီး ဦးလေးအား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အိုး ဒါက။”
အဖိုးအို၏ မျက်လုံးတွေက လွန်စွာ မကောင်းလှပေ၊ သူက နှစ်အနည်းငယ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးမှူးက သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး အသင်းအတွက် နွားထိန်းကျောင်းဖို့ လွယ်ကူတဲ့အလုပ်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
“အဖိုး၊ ကျွန်တော်က တုန်းလင်အာလေ။ ကျွန်တော့်အိမ်နာမည်က ရွှမ်းဇီ။”
အကြောင်းပြန်ပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ စီးကရက်တစ်ဗူးကိုယူကာ အဖိုးအိုအား တစ်လိပ်ပေးလိုက်သည်။
အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ပြုံးပြီးတော့ စီးကရက်ကိုယူကာ သူ့ရဲ့နားကြားညှပ်လိုက်သည်။
“အိုး တုန်းလင်။ မင်းက စစ်သားမဟုတ်ဘူးလား။ ဆွေမျိုးတွေဆီ လာလည်တာလား။ ”
အဖိုးကြီး၏ မျက်လုံးများနှင့် နားတွေက မကောင်းသဖြင့် သူက ရွာသူရွာသားများနဲ့ အတင်းအဖျင်း မပြောသောကြောင့် ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ ကွာရှင်းလိုက်တဲ့အကြောင်းကို သူ မသိပေ။ ပြီးတော့ သူအိမ်ထောင်ကျသည့်အချိန်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။
“ဟုတ်တယ် အဖိုး၊ အဖိုးအလုပ်သွားလုပ်တော့လေ။ ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်ပြီ။ ”
“အိုး၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ ”
အဲဒီအချိန်မှာ ရွာသူရွာသားတွေ အလုပ် လုပ်နေကြသည်။ မေလသည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး ရာသီဖြစ်သည်။ ရွာ၏အဝင်ဝတွင် မျက်လုံးမကောင်းတဲ့ ဒုတိယဦးလေးနှင့် ရွာတွင် ကျောင်းသွားစရာမလိုသော အရုပ်သေးသေးလေးတွေ မှလွဲ၍ ကျောက်တုန်းလင် သည် သူသွားရာလမ်းတွင် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။
ကျောက် မိသားစု၏အိမ်သည် ရှေ့ဆုံးမဟုတ် နောက်အနောက်ဆုံးမဟုတ်၊ ရွာ၏အလယ်တွင်ရှိသည်။ သူတို့အိမ်ရှေ့မှာ မြစ်ရှည်ကြီးရှိသည်။ မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပေါင်းပင်တွေရှိသည်။ ဟင်းသီး ဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရန် အထူးမြေလည်း ရှိသည်။
သူ့ခြံအပြင်ဘက်က သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွိဆိုတဲ့အသံနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်ပြီး ရင်းနှီးသော ခြံဝင်းက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြန်သည်။
ခြံက အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကြက်မအနည်းငယ်ရဲ့ ကတော်သံမှတပါး လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။
ကျောက်တုန်းလင်က သူ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့မိသားစု၏ ခြံကို စူးစမ်းလိုက်သည်။ ရွာရှိ သူတို့၏ခြံ၏ အခြေအနေများက ကောင်းမွန်ပြီး တစ်ဝက်က ရွှံ့နဲ့အစိမ်းရောင်အုတ် တစ်ဝက်နဲ့ တြိဂံတန်းတစ်ခု၊ ကြက်ခြံနှင့် ဝက်ခြံများကို တံတိုင်းအရှေ့ဘက်တွင် ဆောက်ထားသည်။
ကျောက် မိသားစုတွင် ဝက်မရှိသည်။ ယခုခေတ်တွင် ဝက်မွေးမြူခြင်းသည် အလုပ်အပြင် အပိုဝင်ငွေတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရပ်ရွာများနှင့် တပ်မများသည် အဖွဲ့ဝင်များကို ဝက်မွေးမြူရန် အားပေးကြသည်။
စီမံကိန်းစီးပွားရေးခေတ်တွင် ထုတ်လုပ်မှုတပ်ဖွဲ့တစ်ခုစီတွင် ဝက်မွေးမြူရန်တာဝန်ရှိပြီး ဝက်များကို သီးသန့်ရောင်းချခွင့်မပြုပေ။ စပါးကဲ့သို့ပင်၊ မြို့ပြနေထိုင်သူများ၏ စားဝတ်နေရေးလိုအပ်ချက်ကို သေချာစေရန် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းနှင့် ဖြန့်ဖြူးရန်အတွက် ပြည်နယ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးသင့်သည်။
တံခါးအသံကြောင့် ကျောက်တုန်းလင် ခေါင်းကိုလှည့်ပြီးကြည့်လိုက်တော့ ယင်းပေါင်ကို တံခါးထဲသို့ သယ်ဆောင်လာတဲ့ သူ့အမေဖြစ်သူ ကျန်းချောင်းအာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမလက်ထဲတွင် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်တောင်းလည်းရှိနေပြီး မြစ်ဘက်မှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဝက်စားတဲ့မြက်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။
သို့သော် သူအိမ်ပြန်မလာတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ သူ့အမေပုံစံက အသက်တော်တော်လေး ကြီးနေတဲ့ပုံပေါက်နေသည်။ သူမ ယင်းပေါင်ကိုချီထားတာကြောင့်လားဆိုတာ သူ မသိဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမခါးကကုန်းနေပြီး နုပျိုသွက်လက်မှုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
“အမေ”
ကျောက်တုန်းလင် နှာခေါင်းက နှာမွှန်ခြင်းနှင့်အတူ နီမြန်းလာသည်။ သူ ကျန်းချောင်းအာကို ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက တပ်မတော်မှ အနားယူပြီး ကျေးလက်သို့ ပြန်သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းအတွက် အနှိုင်းမဲ့ ဝမ်းသာမိသည်။ သူ့မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သားသမီးများ ရှိရုံသာမက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မိဘများလည်း ရှိသေးသည်။
ကျန်းချောင်းအာ က ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခြားလူများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အကြီးဆုံးသားရဲ့အသံကိုကြားတော့ သူမ ကြားနေရတယ်လို့ထင်တဲ့အတွက် မော့ကြည့်တဲ့အခါ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ သန်မာတဲ့လူငယ်တစ်ဦး ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။…....ဒါပေမယ့် အဲ့တာက သူမသားအကြီးဆုံး တုန်းလင်လား။
“တုန်းလင်။ သားဘာလို့ပြန်လာတာလဲ။ ”
ကျောက်တုန်းလင်က ချက်ချင်းပြန်မဖြေပေ။ သူ သွားလိုက်ပြီး ကျန်းချောင်းအာ ၏နောက်ကျောဘက်က ဝါးခြင်းတောင်းကို ချကာ သမီးဖြစ်သူ ယင်းပေါင် ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။
ယင်းပေါင်က ခုနစ်လသာရှိသေးပြီး လူများကို မှတ်မိနိုင်သည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူမက စိတ်ထားကောင်းသည်။ အများအားဖြင့် မည်သူမဆို သူမကို ပွေ့ဖက်နိုင်သည်။ သူမ ငိုလည်းမငိုဘူး ဒုက္ခလည်းမပေးဘူး။ သူမကို ဖခင်ဖြစ်သူက ရင်ခွင်ထဲတွင် ချီထားသည်။ သူမ စပျစ်သီးမျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကျောက်တုန်းလင် ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့သောမျက်နှာက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းလှပြီး ကျောက်တုန်းလင်၏နှလုံးသားကို နူးညံ့စေသည်။
သူက ယင်းပေါင်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ဒါက သူတို့သားအဖနှစ်ယောက် ပထမဆုံး တွေ့ဖူးကြတာပဲ။
တိကျစွာပြောရလျှင် ယင်းပေါင်ရဲ့ တည်ရှိမှုက၊ မျိုးစေ့ပေးရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခန်းကဏ္ဍမှာသာ သူပါဝင်ခဲ့ပြီး ကျန်တာ သူနဲ့မပတ်သက်ဘူး၊ ယင်းပေါင် သာမက ဟိုင်းဒန် အတွက်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။
အဲ့တာကို သူ တွေးကြည့်သောအခါ ကျောက်တုန်းလင် က ဝမ်မိန့် ထွက်ခွာရန်ရွေးချယ်မှုသည် ယုတ္တိမတန်တာမဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားမိသည်။
အခြားမိသားစုများမှ ခင်ပွန်းသည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင်ရှိနေသည်။ ဇနီးမောင်နှံသည် နေထွက်ချိန်တွင် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ကြပြီး နေဝင်ချိန်တွင် အနားယူကြသည်။ ဇနီးသည် ကိုယ်ဝန်ရှိ၍ ကလေးမီးဖွားသောအခါ ခင်ပွန်းသည်သည် မိမိနှင့် အတူရှိပေး၍ လိုအပ်သည့်အရာများကို အချိန်တိုင်း စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မည်။ သူ့အတွက်ကတော့ သူမနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ အချိန်က နှစ်လကျော်ပဲ ရှိသည်။ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များစွာတွင် သူ မရှိခဲ့ပေ။ သူမတွင် နာကြည်းမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများအတွက် အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။
“တုန်းလင်၊ သားဘာလို့ ကြိုမပြောဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာတာလဲ။ သားကားထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေခဲ့ရလဲ။ ဗိုက်ဆာနေလား။ အရင်ဆုံးစားဖို့အတွက် အမေ သားကို တစ်ခုခုပေးမယ်။”
ကျောက်တုန်းလင်က ယင်းပေါင်ရဲ့လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်းအာ ကို ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ မလုပ်ပေးနဲ့တော့။ သား လမ်းမှာ အစာခြောက်စားခဲ့တယ်။”
ဘန်းမုန့်ကို ထုပ်ပိုးပေးခဲ့သည်။ အဲ့တာကို သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ သူ့ရဲဘော်တွေက ဟင်းချက်အဖွဲ့ကို လှမ်းတောင်းဆိုထားတာ ဖြစ်သည်။ စစ်တပ် ဘန်းမုန့်က ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်ကာ တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်စာ အတွက်လုံလောက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူ ဘန်းမုန့်၁၂ ချပ်ကို စားခဲ့တော့ သူတကယ် ဗိုက်မဆာနေဘူး။
အဲဒါနဲ့ သူက ယင်းပေါင်ရဲ့ မျက်နှာလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး ယင်းပေါင်ကို ကျန်းချောင်းအာဆီ လက်လွှဲပေးလိုက်သည်။ သူ ဝက်တွေကို အစာကျွေးဖို့ ဝါးခြင်းတောင်းဖြင့် ၀က်တွေရှိရာသို့ သွားခဲ့သည်။
.......
ကိုးကားချက်
↑1 – “မတရားသော သူတို့သည် ဆိုးသော ကြိတ်ခြင်းရှိကြတယ်” – ယုတ်မာသော သူသည် သဘာဝအားဖြင့် သူ့အား ဒုက္ခဖြစ်စေရန် ပို၍ ယုတ်မာသော ပုဂ္ဂိုလ်ရှိလိမ့်မည်။