၁၉၇၀တွင်ဒုတိယအကြိမ်မြောက်လက်ထပ်ခြင်း

တုန်း မိသားစု၏ သမီးဖြစ်သူ တုန်းကျားဟွေ့က အိမ်ထောင်သက်သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်မဆောင်နိုင်သောကြောင့် လု မိသားစုမှ ထုတ်ပယ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ရှက်ကြောက်နေသော တုန်းကျားဟွေ့က သေခြင်းတရားကို ရှာဖွေဖို့ မြစ်ထဲ ခုန်ဆင်းခဲ့သည်။ သူမကို ကယ်တင်ပြီးပြီးချင်းမှာပဲ သူမတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တုန်း မိသားစု၏ ကျားဟွေ့နဲ့ ရှန်ဟဲရွာက ငါးမိုင်ကွာဝေးသည်။ ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ ဇနီးသည်က ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြို့ကိုပြန်ဖို့ သူမကလေးနှစ်ယောက်ကို ထားခဲ့သည်။ ကလေးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် တပ်ရင်းမှူးဖြစ်လာတော့မယ့် ကျောက်တုန်းလင်က ကျေးလက်မှာ အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်။ "ဒါက အရမ်း ဆိုးတယ် ငါတို့ တုန်းလင်ကို လက်ထပ်ခွင့်ပေးပါဆိုပြီး အော်ဟစ် ငိုယိုနေခဲ့ပြီးတော့ အခုတော့ သူ့သားသမီးတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြို့ကိုပြန်ချင်နေပြီ" ခြောက်လအရွယ်သမီးငယ်လေး ယင်းပေါင်အတွက် ကျောက်တုန်းလင်က သူ့ကလေးနှစ်ယောက်ကို မိထွေး ပေးချင်ခဲ့သည်။ သူနှင့် လိုက်ဖက်သော လူ ၁၇ သို့မဟုတ် ၁၈ ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးတာ ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျိုးမပွားနိုင်သော တုန်းကျားဟွေ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က တုန်းကျားဟွေ့အနေနဲ့ ကလေးမမွေးနိုင်တော့တာကြောင့် ဟိုင်းဒန်နဲ့ ယင်းပေါင်တို့ကို သူမကလေးအဖြစ် သေချာပေါက် ဆက်ဆံမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တုန်းကျားဟွေ့က ရိုကျိုးသိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုသို့သောအမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်သောဘဝကို ဦးဆောင်နေကြောင်း သူစုံစမ်းသိရှိခဲ့သည်။ ကလေးတွေကို ကောင်းပေးနေသရွေ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့ဘဝတခုလုံး ကောင်းကောင်းဆက်ဆံလိမ့်မည်။ မင်္ဂလာဆောင်ညမှာ တုန်းကျားဟွေ့က မူလပိုင်ရှင်၏မျိုးမပွားနိုင်ခြင်း၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူမက အပျို ဖြစ်နေသေးကြောင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။