အခန်း (၃၃)

တုန်းကျားဟွေ့က နည်းနည်းအံ့ဩသွားသည်။ သူမယောက္ခမက သူကို ပေါ့ပါးတဲ့ အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ဖို့ ကပ္ပတိန်နဲ့ စကားပြောခဲ့သည်။

သူမ ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာရှိသေးပြီး ကျန်းချောင်းအာက သူမကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေပြီဖြစ်သည်။ ယုတ္တိမရှိသော ယောက္ခမမျိုးက သူမ မသက်ဆိုင်ပေ။ တုန်းကျားဟွေ့က ကျန်းချောင်းအာအနေနဲ့ သူမအတွက် ကိစ္စ များစွာ သီးသန့်လုပ်ဆောင်ပေးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် သူမ ကျေးဇူးတင်မိသွားခဲ့သည်။

သူမက ကျောက်တုန်းလင်ကိုကြည့်ပြီး ဒီကိစ္စမှာ သူ့ရပ်တည်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ သိချင်နေသည်။ ဒီကိစ္စက သူမကိုယ်တိုင်ကြောင့်ဖြစ်ပေမဲ့ ရှေ့ကနေနောက်ကြောင်း မရှင်းလင်းပေ။ သင့်လျော်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းကို သူမ မသိတာကြောင့် ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ သူမယောက္ခမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို မေးမြန်းရပေမည်။

ကျောက်တုန်းလင်က သူ့ညီမ ကျောက်မေရှန်းရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် စစ်တပ်သို့သွားခဲ့သည်။ သူစစ်စခန်းမှာ နေထိုင်ခဲ့တာက ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်မပြန်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ သူ့အတွက်၊ သူ့မိသားစုက နွေးထွေးတဲ့ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ့မိသားစုအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ခံစားချက်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကလို ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဤ ကျန်းယွဲ့ဖန်က... သူမနှင့် အဆက်အသွယ်များစွာမရှိခြင်းကြောင့် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် “သူ့ညီ၏ဇနီး” သာဖြစ်သည်။

ယနေ့နံနက်က ဟိုင်းဒန်ရဲ့ စကားများက ဤခယ်မအတွက် ကျောက်တုန်းလင်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး မေရှန်းဆီက သူ့ခယ်မနဲ့ သူ့အမေ စကားများရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားသိရပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်က ပို၍ပို၍မကျေမနပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူက မိသားစုကို ဦးစားပေးပြီး တာဝန်ယူတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်​ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် တပ်မတော်တွင် ရာထူးတိုးရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ၎င်း၏ သက်ကြီးရွယ်အို မိဘများနှင့် သားသမီးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ကျေးလက်ကိုပြန်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။

သူ့အမေ မှားတာကို မမြင်ပေ။ နောက်ပြီး အရာအားလုံးက သူ့မိန်းမနဲ့ သက်ဆိုင်သည်။ ဆိုလိုတာက ကျန့်ယွဲ့ဖန်က ကျောက်တုန်းလင် တစ်ပြိုင်နက်ထဲ ဂရုစိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို စော်ကားခဲ့သည်။

သူဘာမှမပြောပေ။ တုန်းကျားဟွေ့လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်းကို မသိပေမယ့် သူတို့ ပြန်လာတော့ ကျန်းချောင်းအာကို သွားတွေ့သင့်တယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ရသည်။ ဒါနဲ့ တုန်းကျားဟွေ့က ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ တိုင်ပင်လိုက်သည်။ “အမေကို သွားတွေ့သင့်လား။”

ကျောက်တုန်းလင်က အခိုင်အမာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

တုန်းကျားဟွေ့က သူမယောက္ခမ အခန်းထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် လိုအပ်သောပရိဘောဂများ အားလုံးရှိသော်လည်း ၎င်းသည် အတော်အတန်ဟောင်းနေပြီး အခန်းကို ဟောင်းနွမ်းသွားစေသည်။

အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများစွာဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ထောင့်များတွင် သစ်သားသေတ္တာများနှင့်ရွှံ့အိုးများ စသည်တို့ကို ထားရှိကာ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အသုံးပြုသည်။

“အမေ နေကောင်းလား​။ အမေ ဒီနေ့ တစ်နေကုန် မစားရသေးဘူးလို့ မေရှန်းဆီက ကျွန်မ ကြားတယ်။ အစာမရှိရင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ သမီး အမေ စားဖို့ တစ်ခုခု ချက်သွားလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား။”

သူတို့ သူမကို မတွေ့တာတစ်ရက်ပင်ရှိသော်လည်း ကျန်းချောင်းအာ မျက်နှာက ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့သည်။ တုန်းကျားဟွေ့က သူမကို ဤကဲ့သို့မြင်သောအခါတွင် မကူညီနိုင်ဘဲ စိတ်ပူသွားသည်။

ကျန်းချောင်းအာက သူမမျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားသည်။ တုန်းကျားဟွေ့က မျက်လုံးမဖွင့်ခင် ဝင်လာသည်။ ဤစက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း တုန်းကျားဟွေ့ရဲ့ အမူအရာက ကျန်းချောင်းအာရဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားခြင်းမရှိပေ။

သားကြီးဇနီး၏စိုးရိမ်မှုမှာ အတုအယောင်ဖြစ်ပုံမပေါ်သည်ကိုမြင်ရတာကြောင့် သူမဒုတိယချွေးမကြောင့် နာကျင်ခဲ့ရသည့် ကျန်းချောင်းအာရဲ့ နှလုံးသားက သက်သာလာခဲ့သည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တုန်းကျားဟွေ့ကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

“သမီး အလုပ်ရှုပ်နေစရာ မလိုဘူး။ အမေ တကယ်စားချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဘာမှစားလို့မရဘူး။”

တုန်းကျားဟွေ့က ကုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားရင်း နှလုံးကမသက်မသာ ခံစားလာရသည်။

“အမေ ယွဲ့ဖန်က သမီးကြောင့် အမေနဲ့ စကားများတာလို့ ကြားတယ်။ အိမ်ထောင်ကျတာ သုံးရက်ရှိပြီ၊ မိသားစုကို ကူညီဖို့ ဘာမှ မလုပ်သေးဘူး။ အမေ့ကိုတောင် ဒုက္ခပေးခဲ့မိတယ်။ ”

ကျန်းချောင်းအာရဲ့ စီစဉ်ပေးမှု​အတွက် သူမ ကျေးဇူးတင်သည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမကိုယ်တိုင်က လယ်လုပ်ရတာကို တော်တော်ကြောက်သည်။ မကူးပြောင်းလာခင်တုန်းက လယ်လုပ်ငန်းကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးပေ။ ငယ်ငယ်က ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ကြက်သွန်ဖြူကိုတောင် မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးတရားကား ကျေးဇူးတရားပဲ။ ဤကြင်နာမှုကို သူမရရှိလိမ့်မည်။ သူမ ရေသာခိုချင်ယောင်ဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဥပမာ၊သူမအနှောင့်အယှက်မပေးဘူး သို့မဟုတ် အဲ့တာကို သူမရဲ့ယောင်းမကို မပေးခဲ့ပေ။

သူမသည် သူတော်စင်မဟုတ်ချေ။ သူမသည် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ထက်မြက်မှုတို့ကို မလိုက်စားဘဲ သူမကောင်းတယ်လို့ လူတိုင်းကို မပြောဆိုနိုင်ပေ။

သူမသည် အခြားသူများကို ကူညီလိုစိတ်ရှိပြီး လိုက်လျောလိုစိတ်ရှိကြောင်း အကြိမ်ကြိမ်ပြသခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ပုံတစ်ပုံမျှသာဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမသည် စစ်မှန်သော အတ္တဝါဒီတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက ၂၁ ရာစုတွင် ကလေးများစွာအတွက် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူမရဲ့ ကြင်နာမှုနဲ့ နူးညံ့မှုက တကယ်တော့ သူမအတွက်ပဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြင်နာပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သူမဟုတ်ဟု အခြားသူများ မထင်စေချင်ပေ။ သူမကိုယ်ကျိုးစီးပွားတွေ ပါ၀င်နေသရွေ့ သူမ တုံ့ဆိုင်းနေစရာ မလိုပေ။ သူမအတွက် အဆင်ပြေမယ့် အခြေအနေတွေကို သေချာရွေးချယ်လိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အုပ်ထိန်းသူအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

“သမီးရဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ သမီးရဲ့ယောင်းမ က သမီးထက် နှစ်အနည်းငယ်ပိုကြီးပေမယ့် သူ့ဦးနှောက်က သမီးလောက်မကြည်လင်ဘူး။ သူမက လူတွေကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ ”

ရွာတွင် အချို့သော သားတို့သည် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကွဲသွားသော်လည်း အချို့မှာ အတူနေနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ လမ်းခွဲခြင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများရှိသည်။ ပဋိပက္ခများ နည်းပါးလာသည်။ မခွဲမခွာခြင်းသည်လည်း အကျိုးရှိသည်။ ကောင်းမွန်သောဘဝနေထိုင်ဖို့အတွက် မိသားစုက အတူတကွအလုပ်လုပ်ကြသည်။

ဒါပေမယ့် လူတွေကြားက ပွတ်တိုက်မှုတွေက မလွဲမသွေပဲ ဖြစ်သည်။ လျှာနှင့် သွားများသည် လူတိုင်း၏ မတူညီသော အယူအဆများကို ဖော်ပြခြင်းမပြုဘဲ ရန်ဖြစ်ဆဲဖြစ်သည်။

ကျောက် မိသားစု မခွဲထွက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းများမှာ- ကျောက်တုန်းလင်က စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးသည်။ ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ သားငါးယောက် ခြောက်ယောက်ရှိသည့် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သားနှစ်ယောက်သာရှိသောကြောင့် လူစည်ကားလွန်းလှသည်။

ဤနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျောက်တုန်းလင်က ဝမိမိန့်နဲ့ ကွာရှင်းမယ်လို့ မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားကြဘဲ စစ်တပ်မှ ကျောက်တုန်းလင် ပြန်လာပြီးနောက် အခြားဇနီးမယားနှင့် လက်ထပ်လိုက်သောအခါတွင် ကွဲလွဲမှုများ ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းချောင်းအာက တစ်နေ့လုံး အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် ဤမိသားစုကို မည်သို့သွားရမလဲကို တွေးနေခဲ့သည်။

ဒုတိယချွေးမဖြစ်သူက အကြီးဆုံးမိသားစုအပေါ် မကျေနပ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။ ညီအကိုမောင်နှမများ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် မိသားစုကို ကောင်းစွာ ပိုင်းခြားသင့်သော်လည်း မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သားသမီးတိုင်း ကောင်းရန် မျှော်လင့်သည်။ ဒုတိယမိသားစုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရမယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမ သည်းမခံနိုင်ပေ။

ရွာဓလေ့အရ ဇနီးမောင်နှံက အကြီးဆုံးမိသားစုနဲ့ လိုက်နေသင့်သည်။ အကြီးဆုံးသားက တစ်လကို ခြောက်ဆယ့်နှစ်ဒေါ်လာနဲ့ လစာကောင်းကောင်းရပြီး ရွာမှာ ခွဲဝေဖို့ ရိက္ခာတစ်ခုရှိသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း လေးယောက်ရှိတဲ့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်ပြီး ပိုက်ဆံလည်း ချမ်းသာသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်ကတော့ ခြေလက်တွေ ကောင်းကြသည်။ သူတို့အလုပ်အတွက် အမှတ်တွေရကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်ရိက္ခာကို ရရှိကြသည်။ နှစ်များကြာအောင် စုဆောင်းထားခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ရရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမိသားစုတွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက အလုပ်ရှာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အကူအညီမပါဘဲ ကျန့်ယွဲ့ဖန်က ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို တစ်ယောက်တည်းလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမက အလုပ်လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။ အနာဂတ်မှာ သားတစ်ယောက်ထပ်မွေးရင် ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဗရုတ်သုတ်ခဖြစ်ပြီး ခေါင်းမာခြင်းကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုဘဝမျိုး ဘယ်လို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်မလဲ။

တုန်းကျားဟွေ့က ကျန်းချောင်းအာအတွက် စားစရာယူရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ကြက်ဥ ပြောင်းဆန်ယာဂုတို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ကြက်သွန်မြိတ်များကို ရေဆေးပြီး လှီးဖြတ်ကာ အရသာရှိသော ဂျုံမှုန့်ဖြင့် ရောမွှေပြီး ဇွန်းဖြင့်ခပ်ပြီး အိုးအစွန်းတွင် မုန့်ဖုတ်ရမည်။

ကြက်ဥနှင့် ပြောင်းဆန် ဂျုံယာဂုအတွက် ကြက်ဥကို ပြုတ်ထားသော ဂျုံယာဂုထဲသို့ ရောနယ်ပြီး သကြားညို အနည်းငယ် ထည့်ကာ မွှေရမည်။

ဂျုံယာဂုက အာဟာရပြည့်ဝသည်။ ဂျုံယာဂုလုပ်ရန် နှစ်မျိုးလုံးကို ပေါင်းစပ်ချက်ပြုတ်ခြင်းသည် စွမ်းအင်နှင့် ဦးနှောက်ကို အာဟာရဖြစ်စေသော အာနိသင်ရှိသည်။

သူမယောက္ခမ စိတ်ဆိုးနေတာကို တုန်းကျားဟွေ့ မြင်လိုက်သည်။ ကျန့်ယွဲ့ဖန်ကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဒီချက်ပြုတ်ခြင်းကိုလည်း “ အနာရောဂါကိုနိုင်တဲ့ ချက်ပြုတ်ခြင်း “ ဟုလည်း ယူဆနိုင်သည်။

ကြက်ဥနဲ့ ပြောင်းဆန် ဂျုံယာဂုက ကောင်းတဲ့အရာဖြစ်ပေမယ့် ကျေးလက်က အမျိုးသမီး တော်တော်များများ မစားနိုင်ကြပေ။

“ ယောင်းမ၊ ယောင်းမက ညီမတို့အမေကို သိပ်ကြင်နာတာပဲ။ ”

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ယင်းပေါင်ကို ချီထားတဲ့ ကျောက်မေရှန်း က တုန်းကျားဟွေ့ ချက်ပြုတ်တာကို ကြည့်နေသည်။ အရသာရှိသော အစားအစာကို ချက်ပြုတ်နိုင်တဲ့ သူမယောင်းမရဲ့ အရည်အချင်းကို သူမ ကိုးကွယ်ခဲ့သည်။

တုန်းကျားဟွေ့ အိမ်ထောင်မပြုခင်မှာ မိသားစုရဲ့ အစားအစာတွေက ဗိုက်ပြည့်သွားနိုင်သည်။ အရသာရှိအောင် ချက်ပြုတ်နည်း သို့မဟုတ် အာဟာရနှင့် ကိုက်ညီအောင် ချက်ပြုတ်နည်းကို ဘယ်သူကမှ စူးစမ်းလေ့လာဖို့ စိတ်မ၀င်စားကြပေ။

ဟင်းချက်တယ်ဆိုတာ အရည်အချင်းပေါ်မူတည်တယ်။ ကျောက်မေရှန်းသည် သူ့အမေ ကျန်းချောင်းအာကို ဤနေရာတွင် လုံးလုံးလျားလျား လိုက်နာသောကြောင့် တုန်းကျားဟွေ့သုံးတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကတော့ အတူတူဆိုရင်တောင်မှ တုန်းကျားဟွေ့ လက်ရာက သူတို့လက်ရာထက် ဘာကြောင့် ပိုပြီး အရသာရှိလဲကို ဘာလို့မှန်း သူမ မကြာခဏ နားမလည်ပေ။

ကျောက်မေရှန်း အတွက် အထိမိဆုံးအရာမှာ သူ့ယောင်းမက ဆန်ပြုတ်ကို ရိုးရိုးချက်ရုံပဲ ချက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမက တကယ်ကို ဂရုတစိုက် လုပ်သည်။ ကျောက်မေရှန်း သည် ယခင်ကအဲ့တာကို သိပ်ပြီး မတွေးခဲ့မိသော်လည်း ယနေ့ အိပ်ရာမဝင်မီ သူမ၏ ဒုတိယယောင်းမဖြစ်သူက သူမအမေကိုဘယ်လို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ ကြည့်နေခဲ့သည်။ လူတွေက သူတို့ကို နှိုင်းယှဥ်လို့ မနေနိုင်ဘဲ နှစ်ယောက်ကြားက ကွာဟချက်ရှိသည်။

“အမေက ငါတို့အပေါ် ကောင်းတယ်လေ။ ဒါတွေအားလုံးက အပြန်အလှန်ပါပဲ။ ”

ယောက္ခမအပေါ် ယခင်က ကြင်နာမှုသည် အများအားဖြင့် လွဲမှားနေသော်လည်း ယနေ့တွင် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအတွက် သီးသန့်စီစဉ်ပေးသည်ကို သူမသိလိုက်ရသောကြောင့် တုန်းကျားဟွေ့က ယောက္ခမအပေါ် ကြင်နာမှုပိုရှိခဲ့သည်။

တုန်းကျားဟွေ့ ချက်ပြုတ်နေစဉ် ကျန်းချောင်းအာ က သူ့သားအကြီးဆုံး ကျောက်တုန်းလင် ကို သူမအခန်းထဲသို့ ခေါ်ခဲ့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလောက်ပြီ။ ငါ အခုရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ အရမ်းစိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ။ မင်း ဝမ်မိန့် နဲ့ မကွာရှင်းခင်မှာ အနာဂတ်မှာ မင်းဘယ်လိုနေထိုင်မလဲဆိုတာကို ငါစိုးရိမ်ခဲ့တယ်။ အခု မင်းဝင်လာပြီ။ သူမက ကောင်းနေတာကို ငါမြင်တော့ ငါ့စိတ်တွေ သက်သာရာရသွားတယ်။”

သူမသည် လူအများနှင့် ဆက်ဆံရတဲ့အကြောင်းကို စိတ်မပူပေ။ တုန်းကျားဟွေ့မှာ သူ့သားအပေါ် ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်ရှိသည်။ အနာဂတ်မှာ ကလေးရနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ခဏတာအတွင်းမှာ သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်တာကြောင့် အနာဂတ်မှာ သူမကိုယ်သူ ဘယ်အရာကိုမှ ထပ်ထည့်မှာ မဟုတ်ပေ။

“မင်းဘာတွေတွေးနေလဲ ငါမေးချင်တယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ချင်လဲ။”

အကြီးဆုံးက မလိုက်ဘူးလို့ ပြောရင် သူတို့ နေ့ရက်တွေကို ဆက်ပြီး နှာစေးနေလိမ့်မည်။ အရေးကြီးတဲ့အရာက တုန်းဟဲ သူ့မိန်းမကို ကောင်းကောင်းထိန်းထားဖို့ပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြီးဆုံးက အဲ့တာကလွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ထားဖို့ ငြင်းရင် စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေ ချမှတ်ရုံတင်မကဘူး၊ အဲ့တာကကောင်းလား၊ မကောင်းဘူးလား ဆိုတာကိုလည်း သူမမေးနိုင်သည်။

ကျောက်တုန်းလင်က သူ့မိခင်ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ သူက ယောက်ျားကြီးဖြစ်ပြီး မိန်းမတွေအကြောင်း မှန်တာ မှားတာကို မပြောတတ်ပေမယ့် ကျန့်ယွဲ့ဖန်က ဒီနေ့ သူ့အကြေးခွံတွေကို ထိသွားခဲ့သည်။ မနက်က ဟိုင်းဒန် ပြောခဲ့တာတွေကို သူ့အမေကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းချောင်းအာ ပို၍ပင် ဒေါသကြီးသွားသည်။ ကုတင်ဘောင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး သက်ပြင်းချရင်း “ဒီလိုမိန်းမမျိုးက ဘယ်သူ့အတွက်မှ မကောင်းဘူး။ အရင်တုန်းကတော့ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး တံခါးမဖွင့်ထားဘူး။ သူမ တကယ်ကို သတိမဲ့နေခဲ့တာ။ ယခုမူ သူမက ဉာဏ်မဲ့ရုံပဲမဟုတ်ဘူး သူမရဲ့ ဦးနှောက်က လိုက်လျောညီထွေရှိပြီး ထက်မြက်လွန်းတယ်။”

အဲ့တာက သင် လိမ္မာပါးနပ်သင့်သည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ သူတို့က သင့်ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ မင်းဘာကိုဆိုလိုမှန်း ငါသိတယ်။ တုန်းဟဲ ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီး သူနဲ့ အရင်စကားပြောမယ်။ ဒါက နေ့ချင်းညချင်း ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဆုံးမှာ မင်းတို့က ညီအစ်ကိုအရင်းတွေ။ ”

အကယ်၍ တုန်းဟဲသာ မိသားစုကို ခွဲရန် ဆန္ဒမရှိပါက၊ သူမက မိခင်တစ်ယောက် အနေဖြင့် တုန်းဟဲ၏ဆန္ဒကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဇနီးသည်က မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် မိသားစုသည် အနာဂတ်ကို အာရုံစိုက်သင့်သည်။

စကားပြောနေစဉ် မီးဖိုချောင်မှ အနံ့တစ်ခုထွက်လာသည်။ ကျန်းချောင်းအာက အကြီးဆုံး၏ဇနီးသည်က သူ့ဘာသာသူ ထမင်းဟင်းချက်နေမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမ စားချင်စိတ်မရှိရင်တောင် မွှေးရနံ့ကို ရှူပြီး ဗိုက်ဆာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ချွေးမသုံးယောက်ထဲမှာ ကျားဟွေ့က အကောင်းဆုံးပဲ။ လူတွေအပေါ် ဆုံးဖြတ်တာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ငါက မင်းနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။”

ဝမ်မိန့်နဲ့ ကျန့်ယွဲ့ဖန်တို့က သူမကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတွေဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အသွင်အပြင်နှင့် မိသားစုကိုသာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ စိတ်နေစိတ်ထားရဲ့ပြဿနာကို သူမ ထည့်မတွက်ခဲ့ပေ။

ကျောက်တုန်းလင် မျက်နှာတွင် ဖော်ပြခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ ဖြေလျှော့ထားသော မျက်ခုံးများနှင့် အနည်းငယ်မြင့်တက်နေတဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က သူ၏ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ဟုတ်တာပေါ့ ကျန်းချောင်းအာသည် သူ့သားနှင့် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် မနေခဲ့ရတဲ့အတွက်ကြောင့် သူ့သား၏အတွင်းစိတ်ကျေနပ်မှုကို သူဘယ်လိုမြင်နိုင်မှာလဲ။

“ အမေ့ကို ကျွန်တော်ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်။”

ကျောက်တုန်းလင် စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းချောင်းအာက သူ စကားပြောလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ကျောက်တုန်းလင်က သူမကို သူ့မိန်းမနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြလိုက်သည်။ ကျန်းချောင်းအာက သူမ မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲဆွံ့အ လျက် နားထောင်နေခဲ့သည်။

“ ဘာ။ မင်းတကယ် အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာလား။ ”

သူမသားရဲ့စကားကိုကြားတော့ ကျန်းချောင်းအာက ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထထိုင်လိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒါကြောင့် သူမ ဘယ်တော့ ကိုယ်ဝန်ရမယ်ဆိုတာ မသေချာပေမယ့် ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီးတော့ မဖြစ်စေချင်ဘူး။ အိမ်မှာ ဟိုင်းဒန်နဲ့ ယင်းပေါင်တို့ ရှိတယ်။ သားသမီးတွေ အရမ်းများရင် အလုပ်များလွန်းတယ်။ ”

ကျန်းချောင်းအာ ဒါကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှာ မဟုတ်ပေ။ သူမစောင်ကို မလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ ပြုံးပြီး ကျောက်တုန်းလင် အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုဖြစ်လာနိုင်တာလဲ။ အဲ့တာက ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့တာက ဘယ်လိုလဲ။ အဲ့တာမှန်တယ်။ အဲ့အချိန်က သူမက အသက် 18 နှစ်ပဲရှိသေးတာ၊ သူမ ငယ်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့တာက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ။ သူမ နားမလည်ခဲ့ပေမယ့် လု မိသားစုက နားမလည်နိုင်ဘူးလား။ မင်းငါ့ကိုလိမ်ဖို့မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူးနော် ဟုတ်တယ်မလား။”

ကျောက်တုန်းလင် ကူရာကယ်ရာမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မလိမ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အမေ့ကို ဘာလို့ ဒီအကြောင်း လိမ်ပြောရမှာလဲ။”

သူ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်ချေ။ သူမကို ရှင်းပြဖို့ လိုသေးသည်။ အဲဒါကို အခုရှင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းသည်။

ကျန်းချောင်းအာ စိတ်အေးလက်အေးရှိနေသည်။ သူမရဲ့လက်များကို အတူယှက်ပြီး ရွတ်ဆိုနေလေသည်။ “အတုမရှိ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်ဘုရား။”

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တုန်းကျားဟွေ့က ညစာ ချက်ပြီးသွားပြီ။ သူမက ကျန်းချောင်းအာကို ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး အရင်ခူးခပ်ပေးပြီးနောက် အိုးထဲတွင် တစ်ချို့ကျန်နေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် ကြက်သွန်မြိတ် မုန့်တွေပေါ့။ အဲဒီထဲက သူတို့အတွက် ရှစ်ခုလုပ်ထားပြီး သူ့ယောက္ခမအတွက် နှစ်ခုပဲ ယူလိုက်သည်။

“မေရှန်း အိုးထဲမှာ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်။ အဲ့တာကိုထည့်ပြီး စားလို့ရတယ်။”

ကျောက်မေရှန်းသည် လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အတော်ကြာကပင် သွားရည်ကျရေနစ်သွားခဲ့သည်။ သူမက ညနေဘက်ဆို သိပ်မစားပေ။ မိသားစုက ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့ စားချင်စိတ်မရှိတော့ချေ။ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတစ်ခုခုချက်နေတဲ့ သူမရဲ့ယောင်းမကိုတွေ့တော့ သူမအဲ့တာကိုတကယ် စားချင်လာသည်။

“အဲ့ဒါ မကောင်းဘူးလေ။ ဒါ အမေ့အတွက် ချက်ထားတဲ့ အစားအစာပဲ။”

“ရပါတယ် အမေ ဒီလောက်အများကြီး မစားနိုင်ဘူး။ ကျန်တာ ညီမနဲ့ယင်းပေါင် စားလို့ရတယ်။”

ယင်းပေါင်ကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့အချိန် သူမဒါကိုပြောလိုက်သောအခါ ကျောက်မေရှန်း မဆိုင်းမတွ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

“ကောင်းပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောင်းမ ”

တုန်းကျားဟွေ့ ပြုံးပြီး ယောက္ခမရဲ့ အစားအသောက်ကို သူမယောက္ခမ အခန်းဆီ သယ်သွားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အနိုင်ယူလိုက်သလိုမျိုး ပျော်ရွှင်နေသည့် ယောက္ခမမျက်နှာကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။