အခန်း (၂၇)

ကျောက်တုန်းလင်က စစ်တပ်အတွင်း စားသောက်မှုပုံစံကို ထုတ်ပြလာသည်။ မနက်စာကို သုံးကိုက်နဲ့စားပြီးနောက် သူသည် သူမ၏ မနက်စာစားရန် လက်လွတ်စေဖို့ ယင်းပေါင်ကို ကျားဟွေ့ထံမှ ယူခဲ့သည်။

စားပွဲတစ်ခုထဲမှာထိုင်နေတဲ့ ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ အပြုအမူက တစ်မိသားစုလုံး၏ မျက်လုံးအောက်မှ မလွတ်ကင်းသွားပေ။ ကျန်းချောင်းအာက သူမပါးစပ်ကို တိတ်တဆိတ် ကာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ဉာဏ်နှေးတဲ့ သူမသားကလည်း သူ့မိန်းမကို ဂရုစိုက်ရကောင်းမှန်း သိတာပဲ။

ကျားဟွေ့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ကျန့်ယွဲ့ဖန်က ယောက္ခမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကျောက်တုန်းဟဲကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့က မိသားစုတစ်စုတည်းက ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်ကို ကလေးတွေ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ဘယ်လိုကူညီပေးရမယ်ဆိုတာ သိသည်။ သူမမိသားစုရဲ့ယောက်ျားက ကိတ်မုန့်တွေကို ပါးစပ်အကြီးကြီးထဲ ထည့်နေသည်။

တုန်းကျားဟွေ့က ပူနွေးသော ဂျုံယာဂု ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ပြောင်းဖူးကိတ်မုန့်ကိုယူကာ ကျောက် မိသားစုတွင် သူမ၏ ပထမဆုံး နံနက်စာကို စတင်ခဲ့သည်။

ကျောက် မိသားစု၏ နံနက်စာသည် တုန်း မိသားစုနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ နှစ်အိမ်လုံး ထမင်းနည်းနည်း နှင့် ဟင်း များများ ချက်ကြသည်။ ကွာခြားချက်မှာ တုန်း မိသားစုသည် ဂျုံယာဂုတွင် ကန်စွန်းဥများကို မကြာခဏ ထည့်လေ့ရှိပြီး ကျောက် မိသားစုမှာ ပြောင်းဖူးကို ဂျုံယာဂုတွင် ထည့်ခြင်းဖြစ်သည်။

စပ်မျိုးစပါး မပေါ်သေးသော ခေတ်တွင် စက်မှုလယ်ယာ စိုက်ပျိုးမှု ခေတ်စား၍ စိုက်ပျိုးရန် မလွယ်ကူပေ။ စပါးစိုက်ပျိုးရန် တစ်နှစ်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် မြို့ပြနေပြည်သူများ စားဝတ်နေရေး ဖူလုံရေးအတွက် နိုင်ငံတော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မိသားစုတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ဗိုက်ကို မပြည့်နိုင်ပေ။ ထမင်းယာဂုကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း သောက်ခြင်းသည် လက်တွေ့မကျပေ။ ကျောက် မိသားစုသည် ရွာတွင် အခြေအနေကောင်းများရှိသည့် မိသားစုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီးဖြစ်သည်။ ဂျုံယာဂုသည် ဟင်းချိုတစ်ဝက်မျှသာဖြစ်သော်လည်း စပါးစေ့ကောင်းများကို သက်သာစေရန် ပြောင်းဖူးစေ့များကို ရောထည့်ကာ ကြေညက်စေသည်။

“အမေ ဒီနေ့ လယ်ကွင်းကို သွားရမှာလား။”

တုန်းကျားဟွေ့က တုန်း မိသားစုတွင်ရှိစဉ်တွင် သူမသည် အိမ်ထောင်ကွဲ သမီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် မြေပေါ်မဆင်းခဲ့ပေ။ ကျေးလက်မှာ လက်ထပ်တော့မယ့် သမီးတစ်ယောက် ရေတွေ ဖိတ်ကျနေတာကို တွေ့သည်။ သူမ၏ စားဝတ်နေရေးကိစ္စများကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မိသားစုထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ “အိမ်၌သင်၏အဖေကိုနာခံပြီးအိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက်သင်၏ခင်ပွန်းစကားကိုနာခံ” ဟုခေါ်၏အမှန်တရားဖြစ်သည်။

ကွာရှင်းပြီးနောက်ပိုင်း မင်းအမေဆီ ပြန်သွားရင်တောင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက်အဖြစ် ထည့်မတွက်နိုင်ပေ။

စားနပ်ရိက္ခာဝေငှခြင်းအပြင် နှစ်ကုန်တွင် အမြတ်ဝေစုလည်း ရှိပါသည်။ ငွေကို စုစုပေါင်း အလုပ်ရမှတ်များနှင့် လူတစ်ဦးလျှင် အလုပ်ချိန် စုစုပေါင်း အရေအတွက်အရ တွက်ချက်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသင်း၏ စုစုပေါင်းဝင်ငွေမှ ထုတ်လုပ်မှုကုန်ကျစရိတ်နှင့် သိုလှောင်မှုအမျိုးမျိုးကို နုတ်ယူသည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် လူများ အလုပ်ပိုလုပ်ပါက အမြတ်ဝေစု ပိုပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သဘာဝအားဖြင့်၊ အခြားသူများ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ၏ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ထိပါးစေမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုအခြေအနေက မတူဘူး။ သူမသည် ကျောက်တုန်းလင်နှင့်လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက် မိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူမ အလုပ်လုပ်သင့်သည်။

တုန်းကျားဟွေ့ ဒါကို မေးတဲ့အခါ သူမယောင်းမ ကျန့်ယွဲ့ဖန်လည်း သိချင်လာသည်။ သူမက ယောက္ခမ ကျန်းချောင်းအာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်တုန်းဟဲနဲ့ လက်ထပ်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် သူမသည် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန် လယ်ကွင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဒီယောင်းမအသစ်ကို သူမယောက္ခမ ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲ ဆိုတာ သူမ သိချင်နေမိသည်။

ကျန်းချောင်းအာ အေးခဲသွားသည်။ တုန်းကျားဟွေ့က အလုပ်သွားမည့်အကြောင်း မေးမြန်းရန် အစပျိုးလုပ်ဆောင်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ စဉ်းစားပြီး “ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ယင်းပေါင်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အိမ်မှာနေပြီး နေ့လည်စာ ချက်ပေး။ နောက်မှ ငါတို့မိသားစု ထမင်းချက်နည်းနဲ့ ဘယ်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီလဲ ပြောပြမယ်။ သမီးအလုပ်​လုပ်​ဖို့​ ကပ္ပတိန်​ဆီ အမေ မေးပြီးတာကို ​စောင့်​​နေ။”

တုန်းကျားဟွေ့က ဒါကိုကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒီအစီအစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိပေ။ ကျန့်ယွဲ့ဖန်က တုန်းကျားဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းငုံ့ထားကာ ယာဂုပန်းကန် တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် အဆုံးမရှိ ကျက်သရေ ရှိလှသည်။

တုန်းကျားဟွေ့ရဲ့ မျက်ခုံးမွှေးများက ကြည့်ကောင်းသည်။ ၎င်းတို့သည် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ကြည့်ကောင်းပြီး ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များလိုဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံစများကို နှစ်ဖက်စလုံးသို့ ခွဲထားသည်။ အမှန်တော့၊ ဒီလိုဆံစမျိုးက မင်းကို ကောင်းကောင်းပုံပေါ်အောင်လုပ်ဖို့ အရမ်းခက်ပေမယ့် တုန်းကျားဟွေ့ကိုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး လှစေသည်။ ဖရဲစေ့လိုမျက်နှာ သေးသေးလေးကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာကြောင့် သူမဟာ ဘယ်လိုဆံပင်ပုံစံမျိုးမဆို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ကျန်းချောင်းအာ ကပ္ပတိန်ကို ထပ်မေးရမယ့် အကြောင်းရင်းက သူမက ကပ္ပတိန်ကို တကယ်ပြောဖို့ လိုတာကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသင်းမှာရှိတဲ့ အလုပ်အားလုံးကို အသင်းခေါင်းဆောင်က ပိုင်းခြားထားသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းချောင်းအာက သူမချွေးမအသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အသားများစွာမရှိသည်ကို မြင်သည်။ သူမသည် မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် ကပ္ပတိန်ကို သွားတွေ့ပြီး မခက်ခဲလွန်းသော အလုပ်ကို ကျားဟွေ့ အတွက် စီစဉ်ပေးချင်ခဲ့သည်။

မနက်စာစားပြီး အပြင်ထွက်သွားကြကာ အိုးခွက်ပန်းကန်များ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် တုန်းကျားဟွေ့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။

အခု ရွာက ဆောင်းစပါး စိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီး လယ်ထွန်ပြီး မြေသြဇာ လုပ်ပြီး ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးတဲ့အခါ ဂျုံမျိုးစေ့တွေ စိုက်မည်။

ကျန်းချောင်းအာက ဟိုင်းဒန်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ တုန်းကျားဟွေ့က မသွားခင်မှာ ဟိုင်းဒန်ကို အိမ်မှာနေချင်လားလို့ မေးခဲ့သည်။ ဟိုင်းဒန်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသည်။

“သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဟိုင်းဒန်က နှလုံးသားနုတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ ။ နှစ်ရက်လောက်ကြာရင် သူနဲ့စကားပြောဖို့တွေ့လိုက်မယ်။”

ပန်းကန်ဆေးနေချိန်မှာ ကျောက်တုန်းလင်က မီးဖိုချောင်ကို လာပြီး ဒါကိုပြောပြသည်။ တုန်းကျားဟွေ့က မလှုပ်တော့ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လေးနက်သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် ချိုမြိန်သွားသည်။

“ သိပါတယ်​၊ စိတ်​ထဲမထားပါဘူး။”

ကျောက်တုန်းလင်က သူမအမူအရာကနေ တွန့်ဆုတ်စွာပြောပုံမပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

နှစ်ယောက်သား စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ တုန်းကျားဟွေ့က ပထမဆုံး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နက်မှောင်လွန်းသည်။ သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ မနေ့ညက အခြေအနေကို သတိရသွားသည်။ သူမ တကယ်ကို အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

ကျောက်တုန်းလင် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ တုန်းကျားဟွေ့လိုပင် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေရဲ့ သက်ရောက်ခံရသည်မှာထင်ရှားသည်။

“အင်း… ကိုယ် ရွာကော်မတီကို သွားပြီး နေ့လည်စာစားချိန် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ကိစ္စရှိရင် လယ်ထဲသွားရှာတာ ဒါမှမဟုတ် ရွာကော်မတီကို သွားရှာလို့ရတယ်။”

ကျောက်တုန်းလင်က ကျေးရွာကော်မတီအတွက် အလုပ်လုပ်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အစည်းအဝေးမရှိသရွေ့တော့ ရွာမှာ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်သည်။

တုန်းကျားဟွေ့က အင်း လို့ပြောခဲ့သည်။ နေ့တစ်ဝက်ပဲရှိတယ်လို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ နေ့လည်စာစားဖို့ ပြန်လာလိမ့်မည်။ အဲဒါကို သူ့ကို ရှာဖို့ ဘယ်လိုမျိုး ကိစ္စက လိုအပ်တာလဲ။

“ဒါဆို ကိုယ် သွားမယ်။ အိမ်မှာ ပိုဂရုစိုက်ပါ။”

တုန်းကျားဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သိပါတယ် စိတ်ချပါ”

ကျောက်တုန်းလင်လည်း သူစကားနည်းနည်းများလွန်းသွားပြီလို့ ခံစားမိသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲက တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်းလျှောက်ပြီးတော့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့လူပေါ်မှာ သကြားစားနေတဲ့ ယင်းပေါင်းကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့စက်ဘီးကို ခြံအပြင်ကို တွန်းသွားလိုက်သည်။

ခြံတံခါး မြည်တဲ့အသံကြားတော့ တုန်းကျားဟွေ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အရှက်တွေ လျော့သွားခဲ့သည်။

အိုးများနှင့် ဒယ်အိုးများကို ဆေးကြောပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို စနစ်တကျထားလိုက်ကာ ကြမ်းပြင်ကို လှည်းကျင်းပြီးနောက် တုန်းကျားဟွေ့ အပြင် ထွက်လာခဲ့သည်။

“ယင်းပေါင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကြက်တွေကို အစာကျွေးနေတာလား။”

မနက်စောစောမှာ ကျန်းချောင်းအာက ကြက်ခြံထဲက ကြက်တွေကို လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး ခြံတစ်ခုလုံးက သူတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်တဲ့နေရာဖြစ်သည်။ ယင်းပေါင် က ပြောင်းဖူးကိတ်မုန့်တွေကို မြေကြီးပေါ်မှာ အတုံးသေးသေးလေးတွေ ဖြန့်ချထားပြီး ကြက်ပေါင်းများစွာက ယင်းပေါင်ရှေ့ရှိ ပွင့်လင်းတဲ့ နေရာမှာ နှုတ်သီးဖြင့် ထိုးဆိတ်နေကြသည်။

တုန်းကျားဟွေ့က ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖုန်များစွန်းထင်းနေပြီး လက်ဖြင့်မဖယ်ရှားနိုင်သော ယင်းပေါင်အဝတ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ကလေးလက်တွန်းလှည်းပေါ်မှ ယင်းပေါင် ကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး အတွင်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားကာ ယင်းပေါင် အတွက် သွားရည်ခံနှစ်ထည် ပြုလုပ်ရန် အထည်ရှာဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့တာကြောင့် သူမ အဝတ်အစားများ ညစ်ပတ်မှာကို မကြောက်ရတော့ပေ။

“ယင်းပေါင်၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နော် ယင်းပေါင်အတွက် သွားရည်ခံနှစ်ထည်လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား။”

တုန်းကျားဟွေ့ က ယင်းပေါင် ကို သစ်သားဆိုဖာပေါ်တင်ပြီး ယင်းပေါင်းကို ပေးဖို့အတွက် သစ်သီးသကြားလုံးအပိုင်းအစလေးကို ယူလိုက်သည်။ ယင်းပေါင် မတော်တဆ သီးသွားမှာကို သူမကြောက်တာကြောင့် သစ်သီးသကြားလုံးတွေကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာနဲ့နှစ်ခြမ်းခွဲခဲ့သည်။

အရသာရှိတဲ့ သစ်သီးသကြားလုံးတွေကို မြင်တော့ ယင်းပေါင်က သူမရဲ့ ထွားကြိုင်းတဲ့ လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်လာသည်။ သူမက အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးပြီးသား ချိုမြိန်သောအရသာက သူမကို သဘောကျစေကာ သူမ ကျေနပ်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး တုန်းကျားဟွေ့ ကောင်းကောင်းနားမလည်သော စကားလုံးအချို့ကို ပြောလိုက်သည်။

တုန်းကျားဟွေ့က သူမနဲ့ အတူ အထည်များစွာ ယူလာခဲ့သည်။ မင်္ဂလာပွဲမတိုင်ခင် ကျောက်တုန်းလင်က သူမအတွက် အပိုင်းအစများစွာကို ဝယ်ပေးခဲ့ပြီး သူမအမေဘက်မှ ဆွေမျိုးများကလည်း သူမကို အထည်အပိုင်းအစအချို့နှင့် အခြားအ၀တ်အထည်များ ပြုလုပ်ရန် ကျန်ရှိသည့် ညှပ်စများကို ပေးခဲ့သည်။

တုန်းကျားဟွေ့ က တိညှပ်ထားသောအဝတ်ပုံမှ အထည်အပိုင်းအစအနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ ယင်းပေါင် အတွက် စပ်ချုပ်ထားတဲ့ သွားရည်ခံ နှစ်ခုပြုလုပ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အပ်ချုပ်စက်ကို ဖုံးထားတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တုန်းကျားဟွေ့က အပ်ချည်ထိုးလိုက်ကာ အနားစွန်းများကို ခြစ်ထုတ်ပြီးနောက် သွားရည်ခံများပြုလုပ်ရန် အပေါ်နှင့်အောက်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

“ ယင်းပေါင်၊ ဒါကိုစမ်းကြည့်ပါဦး ကွက်တိဖြစ်လားကြည့်ရအောင်။ ကြည့်ကောင်းတယ်နော် ဟုတ်တယ်မလား။”

ယင်းပေါင်၊ ဟိုင်းဒန်တို့နှင့် စကားပြောသောအခါ တုန်းကျားဟွေ့က သူတို့၏မိခင် သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ ကလေးတွေကသူမကို ချက်ချင်းလက်မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ သူမ သိသည်။ တုန်းကျားဟွေ့ ကိုယ်တိုင်တောင် သူတို့နဲ့စကားပြောတဲ့အခါ သူ့ကိုယ်သူ “မင်းတို့အမေ” လို့ တိုက်ရိုက်မခေါ်နိုင်ပါပေ။ သူမလည်း အနည်းငယ်ရှက်သလိုခံစားရတယ်လေ။

“ယင်းပေါင်က သွားရည်ခံလေးနဲ့ အရမ်းလှတာပဲ ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေ ညစ်ပတ်သွားမှာကို မကြောက်ရတော့ဘူး။ ”

ယင်းပေါင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွားရည်ခံ ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ပန်းသီးအနီကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ယင်းပေါင် ဒါကဘာလဲသိလား။ ဒါက ပန်းသီး၊ အထူးအရသာရှိတဲ့ အသီးလေ။ ”

ယခု သူမသည် စီစဉ်ထားသော စီးပွားရေးခေတ်နှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး ကောင်းမွန်စွာ ချိတ်ဆက်ထားသော လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ကွန်ရက်မရှိသဖြင့် ဈေးကွက်တွင် အသီးအနှံ လုံလောက်စွာ မရရှိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တုန်းကျားဟွေ့ ဒီကိုရောက်လာတာ တစ်နှစ်ခွဲကျော်ကြာပြီ သူမက ဒေသထွက် ဂျူဂျူဘီးစ်၊ တည်သီး၊ မက်မွန်သီးနဲ့ သလဲသီးတွေကလွဲရင် မြို့ထဲမှာဝယ်တဲ့ လိမ္မော်သီး၊ ငှက်ပျောသီးနဲ့ ပန်းသီးတွေကိုပဲ စားရသည်။

ယင်းပေါင်က ကလေးလေးပဲရှိသေးသည်။ သူမ၏ တစ်သက်တွင် ပန်းသီးတစ်လုံးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ပထမတစ်မျိုးကို အံကိုက်လုပ်ပြီးနောက်၊ တုန်းကျားဟွေ့ ပြန်သွားလိုက်ပြီး အချို့ကို စွပ်ကျယ်နှင့် အချို့ကို အင်္ကျီလက်ပါသော နောက်ထပ် နှစ်ထည်ကို ဖြတ်ညှပ်ကပ်လုပ်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

သွားရည်ခံများပြုလုပ်ပြီးနောက် တုန်းကျားဟွေ့က သူမ၏ဗီရိုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်။ မနေ့ က သူမ အလျင်လိုနေပြီးကိစ္စတွေ အများကြီး စီစဉ်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ကျောက်တုန်းလင် သူမအတွက် ဝယ်လာတဲ့ နာရီကို ဘူးထဲက ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ တုန်းကျားဟွေ့က သူမရဲ့လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ယှဥ်လိုက်သည်။ အရောင်အသစ် လက်ပတ်ကြိုးနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သေးငယ်တဲ့ ဒိုင်ခွက်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် နူးညံ့ပြီး စတိုင်လ်ကျနေစေသည်။

“ငါ့ရဲ့နေ့စဉ်အိမ်မှုဝေယျာဝစ္စတွေလုပ်ဖို့ ဒီဟာကို အိမ်မှာ ဝတ်စရာမလိုတဲ့အတွက် သနားစရာပဲ။”

အဝတ်လျှော်ဖို့နဲ့ ချက်ပြုတ်ဖို့ နာရီဝတ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။ လယ်ကွင်းမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ နာရီဝတ်ဖို့ လိုလား။ အဲ့တာက နာရီတစ်လုံးကို ဖြုန်းတီးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

နာရီကို ကျောက်တုန်းလင်က သူမကို သီးသန့်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး တုန်းကျားဟွေ့က ထိုနေ့တွင် ကျောက် မိသားစုပြန်သွားပြီးနောက် အဲ့အကြောင်းကို ရှန်းကွေ့ရှောင် အား ပြောပြခဲ့ပြီး ရှန်းကွေ့ရှောင်က ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ လုပ်ရပ်များကို ဆက်လက်ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

“သူ့လောက် ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ငါမတွေ့ဖူးဘူး။ သူ သမီးအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့အဲ့ဟာက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ သတို့သမီးကြေးမှာ နာရီထည့်ထားတဲ့သူ့ကို ကြည့်လိုက်။ ကျောက် မိသားစုရဲ့ မျက်နှာက ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။”

ပြီးတော့ ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့စက်ဘီးက သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက်မှ ဝယ်ခဲ့တာ။ သူအဲ့တာကိုစီးလာတာ နှစ်လလောက်သာရှိပြီ အသစ်နဲ့မကွာပေ။ ဒါကိုသူရင်ဆိုင်ချင်ရင် သတို့သမီးကြေးလို့ ပြောဖို့ သိပ်မလိုပေမယ့် လူတွေက ဒီနာမည်အတုကို မလိုချင်ကြပေ။ သူ မြေကြီးပေါ်ကနေ ဘယ်လောက်ထိ ခပ်လျှိုလျှိုနေတတ်တယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်သည်။

ဤအကြောင်းနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ကျောက်တုန်းလင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို တွေးတောရင်း၊ သူ့အပေါ် တုန်းကျားဟွေ့ ၏ ခံယူချက်က တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာပြီး ပိုဆိုးလာသည်မဟုတ်သော်လည်း ပိုပိုကောင်းလာသည်။

ဆယ်နာရီတွင် တုန်းကျားဟွေ့ စပြီး နေ့လယ်စာပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ကျန်းချောင်းအာက မြေပြင်ပေါ်မသွားခင် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်းပြောပြခဲ့သည်။

မိသားစုတွင် မနေ့ညကပွဲမှ ဟင်းကျန်များစွာကျန်နေသေးသဖြင့် အပူပေးရန်အတွက် အသားဟင်းအနည်းငယ်ကို ရွေးပြီး၊ ကြော်ရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှစ်မျိုးကို ရွေးလိုက်သည်။

တုန်းကျားဟွေ့ ကိုယ်တိုင်က ကျန်နေတဲ့အစားအစားတွေကို စားဖို့ ဝါသနာမပေ။ ယနေ့ခေတ်လူများသည် ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သော အစားအသောက်ကို အာရုံစိုက်ကြသည်။ ကျန်နေတဲ့အစားအစာတွေမှာ ကင်ဆာဖြစ်စေရန် လွယ်ကူသော ဓာတ်များ အလွန်အကျွံပါဝင်သည်။ ဒါ့အပြင် ကျန်နေတဲ့အစားအစားတွေက အရသာက မမှန်ပေ။ အဲ့တာတွေက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေလောက် အရသာ မရှိနေပေ။

ဒါပေမယ့် ဒါက 1970 ခုနှစ်ဖြစ်ပြီး အစားအသောက်ကို ဖြုန်းတီးတာက ရှက်စရာကောင်းသည်။ တုန်းကျားဟွေ့က သူမယောက္ခမ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာပြီး အသားဟင်း အနည်းငယ်ကို အပူပေးလိုက်သည်။ သူမ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် မြေကြီးပေါ်မှ အစိမ်းရောင်အရွက်ကို တောင်းတစ်တောင်းလှီးဖြတ်လိုက်ကာ သူတို့ကိုယူလိုက်ပြီး ဟင်းပွဲအတွက် နှစ်မျိုးလုံး စားတော့မည်ဖြစ်တာကြောင့် သီးခြားစီကြော်လိုက်သည်။

ကျောက် မိသားစု လယ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ တုန်းကျားဟွေ့ အစားအစာက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ယင်းပေါင် ဝတ်ထားတဲ့ သွားရည်ခံကို သူမရဲ့ယောင်းမဖြစ်သူ ကျောက်မေရှန်းက အသစ်လုပ်ထားတာဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။