အခန်း (၂၃)
Vol. 2 Ch. 23
ကျောက်မိသားစုက အစောက ထွက်ခွာသွားပြီ။ တယွိ ရွာမှ လူတိုင်းက ယနေ့ တုန်းကျားဟွေ့ရဲ့ blind date အကြောင်း သိသွားကြသည်။
ရှန်ဟဲရွာက ကျောက်မန့်ဇူ မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ ကျောက်တုန်းလင်သည်လည်း ကွာရှင်းထားသည်။ ယခင်ဇနီးသည်က ကျေးလက်တွင်လာနေသော ပညာတတ်အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် ကျောက်တုန်းလင်နှင့် အချိန်မဖြုန်းချင်ပေ။ သူမ မြို့ကို ပြန်ချင်သည်။ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရက်ရက်စက်စက် ထားခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် တပ်ခွဲမှူးအဖြစ် စစ်မှုထမ်းခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူသည် သူ၏မွေးရပ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး ရှန်ဟဲကျေးရွာရှိ ကျေးရွာဌာနခွဲအတွင်းရေးမှုးဖြစ်လာပြီး လစဉ် လစာ ၆၂ ယွမ် ရသည်။
လူတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကို ဘယ်တော့မှ လျှော့မတွက်သင့်ပေ။ ကျောက် မိသားစုက တုန်း မိသားစုမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့ခြေကို ခွာလိုက်သည်နှင့် နောက်ခြေသည် ကောင်းကင်အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူတို့မိသားစုမှာ လစာဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ အိမ်ကြီးဘယ်လောက်ကျယ်တယ်၊ ကြက်၊ ဝက်ဘယ်လောက်တောင် မွေးမြူထားလဲ၊ သူတို့အားလုံးသိသည်။
“အမှန်လား အမှားလား။ ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားရင်တောင် ဒီလိုအခြေအနေကောင်းကို သူမရှာတွေ့နိုင်တာလား။ အဲ့လူက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရောဂါ ဖြစ်နေတာများလား။”
ဒါက လူ့သဘောသဘာဝပင်။ လူအများစုက တခြားသူတွေ ကောင်းတာကို မမြင်ချင်ကြပေ။ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လိုင်းကတော့ ကွာရှင်းပြတ်စဲတဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာ ဒီလိုစျေးကွက်မျိုး မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။ အဲဒီလူက ရွာပါတီအတွင်းရေးမှူးဖြစ်ရင်ပြီး လစာမြင့်တာတောင် တစ်ခုခုတော့ မကောင်းနိုင်ပေ။
“လျှို့ဝှက်ရောဂါအကြောင်း မကြားဖူးဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ဖြတ်သွားပြီး အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူက စစ်ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်တက်ကြွနေပုံရတယ်။ အရပ်က အနည်းဆုံး ခြောက်ပေ မြင့်တယ်။ ”
ခြေတစ်ချောင်းသည် သုံးဆယ့်သုံးစင်တီမီတာဖြစ်သည်။ ခြောက်ပေသည် အမြင့် ၁.၈ မီတာနှင့် ညီမျှသည်။ ဤအရပ်ကို ထိုခေတ်ကပင် အရပ်မြင့်သည်ဟူ၍ မှတ်ယူသည်။
“အခု ရှန်းကွေ့ရှောင် ကျေနပ်သွားပြီ။ ဒီနေ့အထိ နောက်ကျပြီးမှ သူ့သမီးအတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ”
ကျောက်တုန်းလင်က စစ်တပ်တွင် တပ်ခွဲအဆင့် ကေဒါတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လစာက အဆင့် 20 ရှိသည်။ အလုပ်ပြောင်းပြီးနောက် မြို့နယ်အဆင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရှန်ဟယ်ကျေးရွာတွင် အထက်လူကြီးများက ကျေးရွာဌာနခွဲအတွင်းဝန်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်သည်။ သူ့အလုပ်က ကျေးရွာအုပ်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ တခြားကျေးရွာ ကော်မတီဝင်တွေရဲ့ လုပ်ငန်းကို ကြီးကြပ်ဖို့ဖြစ်သည်။ အဆင့် 21 လစာ ရရှိသည်။
21 တန်း၏ စီမံခန့်ခွဲရေးလစာသည် တစ်လလျှင် 62 ယွမ်ဖြစ်သည်။ ကြက်ဥ 22 လုံးနှင့် ဝက်သား 72 ကီလိုဂရမ်ကို ယခု ယွမ်ငွေဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ပြောင်းဖူးမှုန့် ၁၁ ဂျင် ဝယ်လို့ရပြီး ဂျုံမှုန့်ဖြူ ၇ ဂျင်ကို ဝယ်လို့ရသည်။ ပဲပိစပ် ၄ ပိဿာနဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်။ မုန်လာဥဖြူဆိုရင် ဂျင်တစ်ရာကျော်လောက် ဝယ်လို့ရသည်။
ကျေးလက်နေပြည်သူများ မြို့ပြနေထိုင်ခွင့်ကို မနာလိုကြပေ။ မြို့တွင်းနေထိုင်ခွင့်လက်မှတ်ဖြင့် အလုပ်သမားငှားရမ်းသည့် စက်ရုံသို့ သွားနိုင်သည်။ မြို့တွင် အလုပ်သမားများ၏ အများဆုံးလစာမှာ တစ်လ ၃၆ ယွမ်ဖြစ်သည်။ မြို့ပြနေထိုင်သူများ၏ တစ်ဦးချင်းနေထိုင်မှုစရိတ်မှာ တစ်လလျှင် ၈ ယွမ်ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်လူနေမှုစရိတ်ကို ထည့်တွက်ရင် ပိုနည်းသွားလိမ့်မည်။ တစ်ဦးချင်း နှစ်ယွမ် သုံးယွမ်နှင့် လုံလောက်သည်။ နောက်တစ်ခုက ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ သီးသန့်မြေတွေရှိပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ဥတွေကို ပြုစုရလွယ်ကူသည်။ ၎င်းကိုဝယ်ရန်အပိုငွေသုံးစွဲရန်မလိုအပ်ပေ။ လစာ ၆၂ ယွမ်ကို လစဉ် ရရှိနေသေးသည်။ ရွာကလူတော်တော်များများက အချဉ်ပေါက်တာ မဆန်းပေ။
နေ့ခင်းကတည်းက တုန်း မိသားစုနဲ့ ကျောက် မိသားစုကြား အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း မေးမြန်းဖို့ တုန်း မိသားစုဆီ လူအများအပြား လာရောက်ခဲ့ကြသည်။
“ကွေ့ရှောင် အခု နင်မျက်ခုံးကိုပင့်ထားနိုင်ပြီ။ နင့်ရဲ့ ကျားဟွေ့အတွက် အရင်ကထက် ပိုကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲလေ။ ”
ရှန်းကွေ့ရှောင်က ပြုံးနေသည်။ ဒီစကားကြားတော့ သူမကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ သူမ ဘာပြောရမှန်းကို မသိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် လု မိသားစုကို ပြောနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ဤအရာက သူ့ကို စိတ်မချမ်းသာစေရန် တမင်တကာ ပြောနေခြင်းမဟုတ်လော။
ရှန်းကွေ့ရှောင် စကားမပြောခင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါင်းစဉ်ပြောင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်သူဖြစ်လာသည်။
“ဟေး ဒီနေ့က ကောင်းသောနေ့။ အတိတ်အကြောင်း မပြောနဲ့။ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောကြရအောင်။”
“မှန်တယ်၊ သူက ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး။ သူက အများသူငှာ အစားစားတယ်။ ကျားဟွေ့က သူ့နောက်ကို တစ်သက်လုံး လိုက်သွားလိမ့်မယ်ါ”
“အဲဒီလူမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ”
“လေးနှစ်သားနဲ့ တစ်နှစ်အောက်ကလေး။ သူတို့က တော်တော်ငယ်တယ်ယာ”
“ငယ်တာက ကောင်းပါတယ်။ ကျားဟွေ့ အိမ်ထောင်ပြုရင် ငယ်တာက သူ့ကို ပိုချစ်နိုင်ပေမယ့် ကြီးတာက သူတို့အမေကို မှတ်မိလိမ့်မယ်၊ အဲ့တာဆို ခက်လိမ့်မယ်။”
“ကျားဟွေ့ အနာဂတ်မှာ ကလေး မွေးသည်ဖြစ်စေ မမွေးသည်ဖြစ်စေ ဒါကကောင်းတယ်။ ယောက်ျားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ် ကလေးမရှိမှာကို စိုးရိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ”
လူတိုင်းက သူတစ်ခွန်း ငါတစ်ခွန်းပြောလာကြတယ် ။ ရှန်းကွေ့ရှောင်က လူတိုင်းနှင့်ထိုင်ပြီး စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့သည်။ နေ့ခင်းဘက် အလုပ်ချိန်ပြီးမှသာ လမ်းခွဲသွားခဲ့ကြသည်။
ကျန်းချောင်းအာ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမက သူမသား ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ တုန်းကျားဟွေ့တို့ မွေးနေ့တွေကို တွက်ချက်ဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။ သင့်တော်လားလို့လည်း မေးသည်။ ယခုအခါတွင် တစ်ပြည်လုံးသည် ပဒေသရာဇ်အယူသီးမှုကို ချိုးဖျက်ရန် လှုပ်ရှားမှုများ လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့် သူမသည် ကြက်ဥဖြူခေါက်ဆွဲနှင့် တံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လာခဲ့သည်။
“ဒီအက္ခရာရှစ်လုံးကို အပေါ်နဲ့ အောက်ခြေအထိ တွက်ချက်ထားပြီးပြီ ကောင်းကင်ဘုံက ပြုလုပ်ထားတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုပဲ။ လင်မယားချင်း လိုက်လျောညီထွေရှိလိမ့်မယ်။ အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့မယ်။ သူတို့က အသက်ကြီးတဲ့အထိ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီး သူတို့ သားသမီးမြေးတွေက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိလိမ့်မယ်။”
ကျန်းချောင်းအာက လူနှစ်ယောက်ရဲ့ အက္ခရာရှစ်လုံး တိုက်ဆိုင်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ ဝမ်းသာသွားပြီး ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်တော့ပေ။ “သားသမီးများ ပိုများ၍ ကောင်းချီးများ” နှင့် “သားသမီး မြေးများအပြည့်” ဟူသော စကားလုံးများကို သူမ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ မင်္ဂလာပွဲတွက် ကောင်းသောနေ့လေးဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လူနာပြက္ခဒိန်၏ စက်တင်ဘာလ၊ အောက်တိုဘာလနှင့် ဒီဇင်ဘာလတို့တွင် ကောင်းမွန်သောနေ့ရက်များရှိသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီနှစ်ဆန်းပိုင်းဆိုတော့ နှစ်သစ်ကူးနေ့ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးနေ့ပြီးနောက် ဇန်နဝါရီလ 30 ရက်သည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုဖြစ်သည်။ ၁၂ လပိုင်းတွင် နှစ်သစ်ကျင်းပရန် အလုပ်များနေပြီး ရာသီဥတုက အေးလွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းချောင်အာက လူနာပြက္ခဒိန်၏ ဒီဇင်ဘာလတွင် မည်သည့်နေ့ကိုမျှ မပြောဘဲ အခြားနှစ်ခုမှ ရွေးချယ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။
“အမေ၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမြင်ကို ဘာလို့ မမေးတာလဲ။ စောစောစီးစီး ဇနီးနဲ့ လက်ထပ်ချင်ရင်တော့ ရှေ့ဘက်ကလူကို ရွေးမှာပေါ့။ သူ ဒီထက်ပိုပြီး စောင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ကျတာကို ရွေးလိမ့်မယ်။ ”
လူနာပြက္ခဒိန်၏ နဝမလကို နေရောင်ခြည်ပြက္ခဒိန်၏ ဒသမလဟုလည်း ခေါ်သည်။ ရာသီဥတုက အရမ်းမပူသလို မအေးလွန်းတော့ သင့်တော်တဲ့ရာသီဖြစ်သည်။ နိုဝင်ဘာလက စတင်အေးလာပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်ချိုင်ရှက ဆောင်းရာသီတွင် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ နာကျင်ရတာမို့ စောစောလက်ထပ်နိုင်ရင် စောစောလက်ထပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမခံစားရသည်။ ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံတွေ ဒုက္ခရောက်ဖို့ မလိုပေ။ ဖျာကူလုပ်ရန် အိမ်ပြန်လာသူများသည် ဒုက္ခမဖြစ်ပေ။ မိသားစုမှာတောင် အိုးနဲ့ ပန်းကန်တွေကို ရေအေးနဲ့ ဆေးဖို့ မလိုပေ။
“နင့်အစ်ကိုကိုမေးကြည့်။ သူ့ထင်မြင်ချက်ကို မေးလိုက်။ သူ့မိန်းမ စောစောလာဖို့ကို စိတ်အားထက်သန်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်။”
ကျောက်ချိုင်ရှက သူ့အမေ မပြုံးမရယ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမလက်ထဲက မြေပဲကို အခွံခွာပြီး စပ်စုမေးလိုက်သည်။ “အမေ၊ ဒီဇနီးသစ်အတွက် အရမ်းကျေနပ်နေပြီလို့ ထင်တယ်။ မေရှန်းက အမေ အရင်က သဘောမတူဘူးလို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ။”
ကျန်းချောင်းအာက သူမလက်ထဲက မင်္ဂလာ ရက်ပါသော အနီရောင်စာရွက်ကို ချလိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းချပြီး တယွိရွာကို သူမရဲ့ အရင်အကြိမ် လည်ပတ်မှုအကြောင်း သူမ၏ အကြီးဆုံးသမီးကို ပြောပြလိုက်သည်။
“ဒီသမီးက စိတ်ထားကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ သူမကမဆိုးဘူး။ ကလေး ထိန်းနည်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိတယ်။ နင်မောင်လေး နောက်အိမ်ထောင်ပြုရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလို့ထင်လဲ။ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝနဲ့ သူ့သားသမီးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သတို့သမီးကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်တဲ့။ ငါ ခေါင်းမာမာနဲ့ သဘောမတူခဲ့ရင် အဲ့တာက ကိစ္စမရှိဘူး။ နင့်မောင်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဝမ်မိန့်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာကို သူတကယ်ပဲ ငါ့ကို အပြစ်တင်နေလား သူ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ သူ့ရဲ့ဦးဆောင်မှုနောက်ကို ငါ မလိုက်သွားရင် ဒီ ဘဝမှာ တခြားမိန်းမကိုရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ”
ကျောက်ချိုင်ရှသည် အခွံခွာထားသော မြေပဲများကို ကြိတ်ချေပြီး ယင်းပေါင်အား ကျွေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ တူမလေးကို အစားကျွေးရင်း သူမရဲ့အမေကို နှစ်သိမ့်မှုမပေးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။
“ အမေ၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ တုန်းလင် အမေ့ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ ဝမ်မိန့်က အဲ့လိုဖြစ်နေတာကို ဘယ်သူမှမသိဘူးလေ။ သမီးတို့ သူမနဲ့တွေ့တဲ့အချိန်ဆိုရင် သူ့ပါးစပ်က ဘယ်လောက်ချိုမြိန်နေခဲ့လဲ။ ပျားရည်ကို ထိလိုက်သလိုမျိုးပဲ။ သမီးရဲ့ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းက မှားခဲ့တာကြောင့် အမေချင့်ချိန်ခဲ့တာက မှားတယ်လို့ မပြောပါနဲ့။ လူတွေက ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်။ သူမက မြို့မှာနေခဲ့တာ ကျေးလက်မှာ မနေချင်ဘူး။ မြို့ကိုပြန်ချင်နေတာကပုံမှန်ပါပဲ။ သမီးက မြို့ကြီးတွေကို တခါမှ မရောက်ဖူးပေမယ့် သမီးတို့ရဲ့ခရိုင်ကိုတော့ ရောက်ဖူးတယ်။ ကျွန်မလည်း ခရိုင်မှာနေတဲ့လူတွေကို အားကျမိတယ်။ ခရိုင်ကလူတွေ အပြင်သွားတဲ့အခါ အဝေးပြေးလမ်းတွေ၊ ဈေးဆိုင်တွေ၊ ဈေးတွေနဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံတွေရှိတယ်။ ကျေးလက်ကိုသွားတဲ့အခါ အဲဒါတွေ မရှိဘူး။ ဝမ်မိန့် မြို့ကို ပြန်သွားခဲ့မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ တုန်းလင်က သူ့မိန်းမကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပေမယ့် အခု သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်။ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးတွေက မိခင်မဲ့သွားရုံပဲ။ ”
ချိုင်ရှက ယင်းပေါင်၏ ခေါင်းကိုထိလိုက်သည်။ ကျန်းချောင်းအာနှင့် ကျောက်မေရှန်းတို့သည် ယင်းပေါင်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဖြည့်စွက်စာ၊ ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်နှင့် ပေါင်မုန့်အဖြူတို့ကို သကြားရေထဲစိမ်ကျွေးသည်။ အစားအသောက်ကို ရွာမှာ သေသေချာချာနဲ့ အစဥ်လိုက်ကျွေးသည်။ ကျောက်တုန်းလင်၏ မြင့်မားသောလစာရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်မဟုတ်ပါက သူမဤကဲ့သို့စားနိုင်ဖို့မတတ်နိုင်ပေ။
ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ လစဉ်လစာကို မိသားစုအား ပေးအပ်ဆဲဖြစ်သည်။ ကျောက်ချိုင်ရှသည် သူ့အမေလက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံများစွာရှိသည်ကို သိသည်။ ဥပမာ- သူမရဲ့အမေအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့အမေက သူမအတွက် နည်းနည်းလေးပဲ ကျွေးတာမဟုတ်ပေ။ တယာနဲ့ အာ့ဖန်တို့က သူတို့အဖွားအိမ်ကို အလည်လာချင်ဆုံးပဲ။ အဖိုးရဲ့အိမ်မှာ စားစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတာ သူတို့သိသည်။
အရင်ကတော့ သူမရဲ့အမေက တော်တော်ချွေတာသည်။ အခု သူမအဲ့တာကို ဖွင့်ချင်လားဆိုတာ သူမ မသိပေ။ သူမက ကလေးတွေအတွက် စားစရာဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံထုတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။
“ဒါက တုန်း မိသားစုအတွက် သတို့သမီးကြေးလား။”
၆၆ ယွမ်။ ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ နှစ်ကိုယ်စာအပြင် ပြောင်းဖူးမှုန့် ပေါင်ချိန် ၅၀၊ ဂျုံမှုန့်ဖြူ ပေါင်ချိန် ၂၀၊ သကြားညို ပေါင်ချိန် ၁၀၊ သစ်သီးသကြား ပေါင်ချိန် ၁၀၊ အိမ်ရှေ့တံခါးကြီးငါးခု၊ ကြက်ဥအလုံး ၂၀၀၊ ဂွမ်းအိပ်ရာနှစ်ခုတို့ကိုဝယ်နိုင်သည်။
အစားအသောက် အများကြီး ထည့်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းကတော့ တုန်း မိသားစုက သတို့သမီးကြေးကို ပိုက်ဆံကို သူတို့မယူဘဲ တုန်းကျားဟွေ့ကို အားလုံးယူခွင့်ပြုလိုက်တာကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တုန်း မိသားစုမှ ကျားဟွေ့ ကို ကုတင်တစ်လုံး၊ ဗီရိုတစ်လုံးနှင့် အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။
ရှန်းကွေ့ရှောင်က အပ်ချုပ်စက်ကို ထည့်သွင်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ခြောက်လတွင်၊ တုန်းကျားဟွေ့က လူအများအတွက် အဝတ်အစားချုပ်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ခြင်းတို့ဖြင့် ဝင်ငွေအချို့ရရှိခဲ့သည်။ ရှန်းကွေ့ရှောင်က မိသားစုအတွက် ပုံမှန်ပစ္စည်းတွေအပြင် အဲ့တာကိုပါသိမ်းပေးထားခဲ့သည်။ းပိုက်ဆံက သိပ်မများပေမယ့် ယွမ် ဒါဇင်နဲ့ချီသည်။ ရှန်းကွေ့ရှောင်က သူမသမီးကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူ့ယောက္ခမအိမ်သို့ လာသောအခါ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နိုင်စေရန်အတွက် အပ်ချုပ်စက်ဝယ်ရန် ငွေအနည်းငယ်ထည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ပိုက်ဆံရှိမှသာလျှင် လူရာဝင်နိုင်မှာ။ သူမရဲ့သမီးလေး ယောက္ခမအိမ်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို သူမကြောက်သည်။ ကျောက် မိသားစုက ယခု ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သော်လည်း လူအများ၏ နှလုံးသားကို မြင်တွေ့ရန် အချိန်အတော်ကြာသည်။
ရှန်းကွေ့ရှောင် အဆိုပြုချက်အတွက် တုန်းမိသားစု အများစုမှာ ထင်မြင်ချက်မရှိပေ။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖြစ်ပေမယ့် ရှန်းကွေ့ရှောင်က သူ့သမီးအတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ငွေကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် တုန်းကျားဟွေ့က ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်စုကို ရှာဖွေနေသည်။ ရွာရှိကေဒါများအတွက် သင်သည် အခြားသူများ၏ဆက်ဆံရေးကို အသုံးမပြုနိုင်သည့်အခါတွင် သင် အာမခံနိုင်သည်။ လူ့ဆက်ဆံရေးနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူများစွာသည်။
နည်းလမ်းများစွာရှိကြပြီး ပြတ်သားသောစိတ်ရှိသူများသည် ဤသေးငယ်သောအကျိုးအမြတ်ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။
“နင့်ညီမ အိမ်ထောင်ကျရင် ငါတို့ ပိုက်ဆံမရှာခဲ့ရင် ငါတို့ အဲ့တာကိုဇောက်ထိုးကပ်ထားရမယ်။ ငါတို့ကျေးလက်မှာ ဒီလိုမိန်းကလေးရှိလား။”
ကျေးလက်မိသားစု၏သားသည် အဖိုးတန်ပြီး သမီးလေး၏ သတို့သမီးကြေးအများစုကို သူမက သူမနဲ့မလိုက်လျှင်ပင် မိခင်မိသားစုမှ နုတ်ယူမည်ဖြစ်သည်။ ငါ့ယောင်းမဆီ သွားဖို့ ကောင်းသည်။ ငါ့ယောက္ခမက ငါ့ယောင်းမ ကျောက် မိသားစုဆီကအားလုံးကို ယူသင့်တယ်လို့ ပြောရုံတင်မကဘဲ အိပ်ရာ၊ ဗီရိုနဲ့ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးလည်း ဝယ်ခဲ့သေးတယ်။ ငါ့ယောင်းမက သူ့အမေဆီမှာ ယွမ်ငွေ ဒါဇင်နဲ့ချီ ရှိနေရင်တောင် ကျန်တာက ယွမ်တစ်ရာကျော်ပဲကုန်ကျမှာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။
လျိုရှု့ယွင်မှာ သူ့ယောင်းမနှင့် ပြဿနာမရှိပေ။ သူမ ဟန်ချက်မညီသလို ခံစားနေရသည်။
“တခြားသူတွေရဲ့ မိသားစုတွေက တခြားသူတွေရဲ့ မိသားစုပဲ ငါတို့မိသားစုက ငါတို့မိသားစု။ အမေ့သမီးက လူသားတစ်ယောက်မဟုတ်လို့ ပျော်နေလား။ အမေလည်း မိန်းမဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အမျိုးသမီးတွေက ဘာကြောင့် အမျိုးသမီးတွေကို ခက်ခဲအောင်လုပ်သင့်တာလဲ။”
“တခြားမိသားစုက အခြားသူရဲ့မိသားစု၊ ငါတို့မိသားစုက ငါတို့မိသားစုပဲ။ လက်မထပ်ရသေးတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်ကိုတွေ့ရင် မင်းစိတ်မချမ်းသာမှာလား။ မင်းက မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အမျိုးသမီးတွေက အမျိုးသမီးအချင်းချင်းတွေအတွက် ဘာကြောင့် ခက်ခဲအောင် လုပ်သင့်တာလဲ။”
ဒါကို တုန်းကျားဟွေ့ ပြောထားတာဖြစ်သည်။ တုန်း မိသားစုက အဲ့တာကို အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး ဒီစာကြောင်းကို မကြာခဏ ဟာသလုပ်လေ့ရှိသည်။ တုန်းအိုက်မင်က သူ လျိုရှု့ယွင်အား ဤသို့ပြောသောအခါ မရယ်ဘဲမနေနိုင်ပေ။
“နင်ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ။ ငါအခုမှ ရေရွတ်တာကို အဲ့တာက ခက်ခဲလာတာလား။ ”
လျိုရှု့ယွင် ဟွန်းခနဲ လုပ်လိုက်ပြီး ဝတ်စုံတစ်ထည်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အနှောင့်အယှက်ပေးတာခံရပြီးနောက်တွင် သူမ၏ စိတ်မသက်မသာမှာ အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်အရာများကိုသာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သော့ချက်မှာ ယောက္ခမ ဒီအယူအဆကို မသိစေရဘူး၊ မဟုတ်ပါက သူမသည် အသိဉာဏ်နှင့် မညီညွတ်ကြောင်း ပြောရမည် ဖြစ်သည်။
“ နင်က ငါတို့ တုန်း မိသားစုရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါတို့ တုန်း မိသားစုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်။ ငါတို့သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလို အတူတူနေထိုင်ကြတယ်။ နင်က များများစားပြီး ငါကလျှော့စားရမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ငါတို့မှာမရှိဘူး။ လုံလောက်အောင် မစားနိုင်ဘူးလို့ထင်ရင် ခက်ခက်ခဲခဲ စားနိုင်တယ်။ ငါတို့ မိသားစု တစ်စုလုံး အစားအသောက်ကို မတင်းကြပ်ထားတာကြောင့် ဗိုက်ပြည့်အောင်စားလို့ရတယ်။ နင်က ဗိုက်မဆာဘူး ပြီးတော့ တခြားသူတွေ ကိုယ့်ထက် ပိုစားတာကို ကြည့်ရတာ စိတ်မချမ်းသာဘူးဆိုရင် ဒါ နင့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာပဲ။ နင့်ကိုယ်နင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး ပြုပြင်သင့်တယ်။ ”
အဲ့လိုလူတစ်ယောက်အတွက် ယောက္ခမဖြစ်သူက လူကိုယ်တိုင် သွန်သင်ဆုံးမပြီးရင် လူတွေကို သူဘယ်လိုရင်ဆိုင်နိုင်မလဲ။ လျိုရှု့ယွင် သူတို့၏ယောက္ခမကို အလွန်ကြောက်နေတယ်။ ယောက္ခမက ချစ်စရာကောင်းပုံရပြီး နေ့တိုင်းခက်ခဲသည့်အရာများကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်ထားမရှိသော်လည်း၊ စကားစမြည်ပြောပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခုလုပ်နေခြင်းဖြင့် လူအများကို မူးနောက်စေနိုင်သည်။
ထို့အပြင် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအား သွန်သင်ဆုံးမသည့်အခါတိုင်း၊ လျိုရှု့ယွင်က ယောက္ခမပြောသည့်စကားသည် အထူးမှန်ကန်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး သူမကိုယ်သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ပြိုလဲသွားစေသည်။ ဥာဏ်ပညာအရ မှားမှန်း သူမသိသော်လည်း သူ့အတွေးများကို မထိန်းနိုင်ပေ။ တခါတရံတွင် သူမ စိတ်ကစဥ့်ကလျားရောဂါ ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားမိသည်။