အခန်း (၅၁)
Vol. 3 Ch. 51
“အဘိုးကြီး ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ”
ကျောက် မိသားစုတွင်၊ အသေးအဖွဲ ကိစ္စကြီးငယ်များအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူမှာ အမြဲတမ်း ကျောက်ချင်းအာ ဖြစ်သော်လည်း ဒီနေ့ကိစ္စမှာ အထူးအဆန်းဖြစ်ပြီး သူမ၏စကားအပေါ် အခြေတည်၍မရပေ။ နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုနာမည်က ကျန်း မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ ကျောက်မန့်ချန်လည်း ရှိနေသည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်ခြင်း၏ ဘုန်းအာနုဘော်ကို ထူထောင်နိုင်စေရန် ခင်ပွန်းသည်အား ပြင်ပလူများရှေ့တွင် မျက်နှာပေးရမည်။
“ဒီ……”
ကျောက်မန့်ဇူက ပါးစပ်မှ မီးခိုးငွေ့များကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များကို တွေးတောနေသည့် မြင်ကွင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ပြဿနာကို သူ့ကိုယ်သူ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရိုးသားစွာ မတွေးခဲ့မိသော်လည်း သားအကြီးဆုံး တုန်းလင် မှ စစ်မှုထမ်းပြီး နောက် ပြန်လာကာ အကြီးဆုံးချွေးမရောက်သည်အထိ မိသားစုက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
သူဘာမှ စိတ်ပူစရာမရှိသလို စကားအများကြီး မပြောတတ်ပေမယ့် သူမြင်ဖူးသမျှ အသေးအမွှား မိသားစု ပြဿနာဖြစ်စေတဲ့ ဒုတိယချွေးမကတော့ ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ရင် သူက အချက်သုံးချက်ကို နှိုးဆော်လိမ့်မည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ဇနီးသည် စေတနာကောင်း၊ ကြင်နာတတ်ပြီး လူသားဆန်နိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမိသားစုက ဆူညံသံတွေ သိပ်မကြားဘူးဆိုရင်တော့ သူနဲ့ သူ့ဇနီး သေဆုံးချိန်အထိ မိသားစုဟာ အနှစ်တစ်ရာလောက် တည်တံ့နိုင်သည်။ ဆက်သွားရင် သူ့နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေရုံသာမက တုန်းလင် နဲ့ တုန်းဟဲ ရဲ့ ညီအကိုတွေလို ခံစားချက်တွေကိုလည်း ထိခိုက်စေမှာ ဖြစ်သည်။
ရှေးဆိုရိုးစကားအတိုင်း “ယောက်ျားကောင်းတို့သည် အသီးအနှံကို မစားရ၊ မိန်းမကောင်းတို့သည် မင်္ဂလာအဝတ်ကို မဝတ်ကြ” ဟု ဆိုရိုးရှိသည်။ သူတို့သည် လူသားများဖြစ်သည်။ မိဘတွေ ထားခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို သူတို့ မလိုချင်ပေ။ ယင်းအစား သူတို့သည် ၎င်းကိုကြိုးစားပြီး ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးသင့်သည်။ သူတို့လိုချင်တဲ့ဘဝရဖို့ သူတို့လက်ကိုသုံးသင့်သည်။ ရွာသူရွာသားအများစုတွင် ကွဲကွာနေသော ညီအစ်ကိုများစွာရှိသည်။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ခွဲခွာရတာ များသည်။ သူတို့မိသားစုက ဒါကို တစ်ခါမှ မပြောဖူးတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူတို့ အသက်ကြီးလို့ မခွဲချင်ကြဘဲ အဓိကကတော့ အကြီးဆုံးသားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က စစ်တပ်ထဲ ဝင်ထားတာကြောင့်ပင်။
ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ ပြန်တွဲနေထိုင်ဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားသည်။
အများကြီးစဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်မန့်ဇူက နောက်ဆုံးတွင် သူ့သွားများကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ခုံကိုရိုက်ချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ခွဲလိုက်ကြရအောင်။ သူတို့အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ လမ်းခွဲရင်တောင် အတူတူပဲ။ မင်းအစ်ကိုတွေကိုကြည့်ပြီး ငါနဲ့ မင်းဦးလေးတို့ကို ကြည့်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လမ်းရှိပေမယ့် ဒုက္ခရောက်တဲ့အခါ လက်ကမ်းပေးဖို့ မမေ့ကြဘူး။ ညီအကိုနှစ်ယောက် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ကြပါ။ “
ပထမမျိုးဆက်သည် ညီအစ်ကိုများဖြစ်ပြီး ဒုတိယမျိုးဆက်က ဝမ်းကွဲများဖြစ်ကာ ဆက်ဆံရေးသည် တတိယမျိုးဆက်သို့ ဆက်လက်ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။
ဆွေမျိုးများနှင့် မိသားစုများက တူညီသည်ဟု ယူဆကြသည်။ အချင်းချင်း ကူညီနိုင်ကြသည်။ တခြားအချိန်တွေမှာတော့ သူတို့ဟာ သူတို့ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ အဆင်ပြေပြေရှိနေတုန်းပါပဲ။
ကျောက်မန့်ဇူက နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းသာပြောခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံး သက်သာရာရသွားသည်။ ကျောက်တုန်းဟဲက ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး မြေပြင်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ့အမူအရာကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းကျပ်သော မျဉ်းကြောင်းများမှ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်နိုင်သည်။
ကျားဟွေ့ပ မယုံနိုင်ဖြစ်မိသည်။ မိသားစုနဲ့ခွဲခွာရတာ ဒီလောက်လွယ်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူတို့ကို စည်းရုံးဖို့ ခက်လိမ့်မယ် ဒါမှမဟုတ် သူ့အကြီးအကဲတွေက သူ့ကို ခွဲမရအောင်လုပ်တာကြောင့် ခက်မယ်လို့ သူမ တွေးခဲ့သည်။
ကျန့်ယွဲ့ဖန်ရဲ့ စိတ်က ကျားဟွေ့နဲ့ အတူတူပင်။ သူမကြားလိုက်ရတာကိုတောင် မယုံနိုင်ဖြစ်မိသည်။ ယောက္ခထီးဖြစ်သူက မိသားစုကို ခွဲခွာဖို့ သဘောတူခဲ့သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူက စိတ်လျှော့လိုက်ပြီးနောက်မှာ ကျန်းချောင်းအာရဲ့နှလုံးက ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားသည်။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေး လိုက်တဲ့အတွက် တခြားထင်မြင်ချက်တွေကို မပေးပေ။ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ သူမသိချင်ပေ။ လူတို့သည် ဘဝလမ်းစဉ်တစ်ခုကို ကျင့်သုံးသည်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲရန် အလိုလို ငြင်းဆိုကြလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း အပြောင်းအလဲအမှန်တကယ်ရောက်လာသောအခါတွင်မူ ယင်းကို လက်ခံရန် ကြိုးစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။
ဤညီအစ်ကိုများသည် ရင်းနှီးသောညီအကိုများဖြစ်သော်လည်း အခြေချနေထိုင်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုသောညီအစ်ကိုများသည် ၎င်းတို့တွင် ကျန့်ယွဲ့ဖန်ကဲ့သို့သော ချွေးမကြီးတစ်ဦးရှိသည်ဟု မပြောရန် သဘောထားကွဲပြားကြသည်။
“မင်းအဖေက ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ပြောစရာမရှိဘူး၊ မိသားစု ခွဲဝေမှု ပြေလည်အောင် ဘယ်လို ခွဲရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးရမယ်။”
“ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ အခန်းအနည်းငယ်ပဲရှိတယ်။ ပထမမိသားစုက အရှေ့အိမ်မှာနေကြပြီး ဒုတိယမိသားစုက အနောက်အခန်းမှာနေကြတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အရာများစွာရှိတယ်။ မင်းလက်ထပ်တဲ့အခါ မင်းအတွက် အရာအားလုံးရှိတယ်။ မင်းအိမ်မှာရှိတာ မင်းပိုင်တယ်။ ဆွေးနွေးစရာ မရှိဘူး။”
ခေါင်းစဉ်က မိသားစုကို ဘယ်လိုခွဲရမလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောင်းသွားပြီး လူတွေက စေ့စေ့စပ်စပ်နားထောင်သည်။ မိသားစုကို မခွဲခွာချင်သော ကျန့်ယွဲ့ဖန်ပင်လျှင် မီးရှူးမီးပန်း ပစ်ရန် အချိန်မရှိပေ။
“ကျွန်မက ပိုက်ဆံကို ရှင်းပြချင်တယ်။ တုန်းလင်က စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး သူ့လစာရကတည်းက သူ့လစာကို လုံခြုံအောင် ငါ့ဆီ လွှဲပေးခဲ့တယ်။ ထိုအချိန်က တုန်းဟဲက ကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့မွေးချင်းသုံးယောက်လက်ထပ်ဖို့ပိုက်ဆံအပါအဝင် အိမ်မှာစရိတ်တွေအကုန်လုံးက တုန်းဟဲရဲ့လစာကနေ လာတာ။”
ဒီအကြောင်းကိုပြောရင်း ကျန်းချောင်းအာက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးတွေ စိုစွတ်နေခဲ့သည်။
“ဒီအချိန်မှာ တုန်းလင်ကို အမြဲသနားတယ်။ ဒီမိသားစုအတွက် အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး ဘယ်တော့မှ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်တဲ့သူပါ။ မိဘဖြစ်ရခြင်းရဲ့အခက်အခဲတွေကို သူနားလည်ပြီး ကျွန်မနဲ့သူ့အဖေရဲ့ဘဏ္ဍာရေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေကူညီပေးတယ်။ “
“သူက ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပေးတယ်၊ ဘယ်လောက်သုံးတယ်၊ အဆုံးမှာ ဘယ်လောက်ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မှတ်မိတယ်။ အရင်ငွေကို ထည့်မတွက်ပေမယ့် ကျန်ငွေကို တုန်းလင်ဆီ ပြန်ပေးရမယ်။ မိသားစု ဘုံ ငွေကို တုန်းလင်ကိုမဟုတ်ဘဲ တုန်းဟဲနဲ့ သူ့မိသားစုကို ပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်။”
ဤစကားများသည် ကျန်းချောင်းအာ အတွက် မြစ်ထဲသို့ ချလိုက်သော ကျောက်တုံးနှင့်တူသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျောက်တုန်းလင် ရဲ့လစာကို ကျောက်တုန်းလင်ဆီ ပြန်ပေးဖို့ အဆိုပြုမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားပေ။ ဒီနှစ်တွေ အများကြီး သုံးခဲ့ပေမယ့် ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ လစာက မြင့်သည်။ သူသည် တပ်ခွဲမှူးဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်လလျှင် ယွမ် ၇၀ ကျော် ရရှိသည်။ အလုပ်ပြောင်းပြီးနောက် သူ့လစာကို လျှော့ချလိုက်သော်လည်း ယွမ် ၆၀ ကျော် ရှိသေးသည်။ ယမန်နှစ်ကုန်တွင် မိသားစုတစ်စု၏ အမြတ်ဝေစုမှာ ယွမ် ၂၀၀ ခန့်သာ ရှိတော့သည်။
ကျောက်တုန်းလင်က သူ့မိခင်၏ ကတိစကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည် - သူသည် သူတော်စင် မဟုတ်ပေ။ သူ့မိသားစုအတွက် ပေးဆပ်ပြီး ဘာကိုမှ ပြန်မတောင်းပေမယ့် တခြားသူတွေက သူ့ကို နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်မိနေသလားဆိုတာကတော့ တခြားကိစ္စပါပဲ။
တစ်ဖက်သားက သူပေးဆောင်ထားတဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ သားသမီးတွေကို နာကျင်ခံစားရင်း သူ့ကိုယ်သူ နင်းချင်နေတယ်ဆိုရင် သူအဲ့တာကိုဘယ်တော့မှ သည်းမခံနိုင်ပေ။
သူ့ယောက္ခမက ဒီလောက်ကြီးကြီးမားမားဖြစ်ဖို့ ကျားဟွေ့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဒီဘက်ခေတ်မှာ စျေးကနည်းသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး နေ့စဥ်စရိတ်တွေတောင် ယွမ်တစ်ရာ နှစ်ရာကျော် ကျန်နေသေးတာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း ကျားဟွေ့ သည် ပျော်ရွှင်ရန် အလျင်လိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အိမ်ထောင်ခွဲပြီး ပြေလည်သွားတဲ့အခါ အဆုံးမှာ ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ယောက္ခမက ပြောသည်။
ကျန့်ယွဲ့ဖန် သည် သူ့ယောက္ခမ၏ လမ်းခွဲခြင်းအကြောင်းပြောသည်ကို နားထောင်လိုက်သောအခါ သူမသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီအခါ ခဲအိုရဲ့လစာကိုလည်း သူတို့ဆီပြန်ပေးမယ်လို့ ယောက္ခမပြောတဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့မိသားစုမှာ အများပိုင်ငွေပဲရှိသည်။ ဘယ်လောက်ရှိနိုင်မလဲ။ ခဲအိုရဲ့လစာက အကြီးဆုံးပဲ။
သူမ၏နောက်ကျောကို ရှေ့သို့ကိုင်းကာ “အမေ၊ ဒီနှစ်တွေမှာဆို အိမ်မှာဘဲ ကျွန်မနဲ့ တုန်းဟဲက အမေ့ ကို ဂရုစိုက်တယ်။ အစ်ကို့မိသားစုကို အမေ ပိုက်ဆံအကုန်လုံး ပေးလို့မရဘူး။ ကျွန်မက အကြွေးမရှိရုံတင်မကဘဲ အလုပ်လည်းကြိုးစားတယ် ”လို့ စိတ်အားထက်သန်စွာပြောလိုက်သည်။
ကျောက်တုန်းဟဲက သူမရဲ့လက်ကို အသေဆွဲကာ အသံကိုနိမ့်ပြီးဆူလိုက်သည်။ “ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ငါ့ကိုတွန်းအားမပေးနဲ့ ”
ကျန့်ယွဲ့ဖန်က “ကျွန်မဘာမှားနေလို့လဲ။ ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံဝေစုထပ်မရရင် ကျွန်မတို့ ဘာနဲ့စားသောက်မလဲ။ ကျွန်မတို့ စပ်တဲ့အစာတွေ မစားမသောက်နိုင်ဘဲ ကျွန်မတို့နေ့တိုင်း မုန့်ပေါင်းတွေ ဂျုံယာဂုတွေပဲသောက်နေရလိမ့်မယ် ”လို့အော်နေစဥ် ကျောက်တုန်းဟဲ ရဲ့လက်ကို အတင်းအကျပ်ချိုးဖျက်လိုက်သည်။
အိမ်က အစားအသောက်က ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ။ အသားနဲ့ ကြက်ဥကို တစ်လကို နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက် စားလို့ရသည်။
ကျောက်တုန်းဟဲက အဲ့တာကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ သူ ကျန့်ယွဲ့ဖန် လက်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ဦးခန်းထဲမှခေါ်ထုတ်သွားကာ အနောက်ဘက်အခန်းတွင်သူမကိုပိတ်ကာ တံခါးကိုသော့ခတ်ထားလိုက်သည်။ ကျန့်ယွဲ့ဖန်သည် ကျောက်တုန်းဟဲ သူမကိုလွှတ်စေဖို့ တံခါးကို စတင်ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။
လူတွေက ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ ဒီ ကျန့်ယွဲ့ဖန်၊ အကျင့်ဆိုးတွေက ပြောင်းရခက်တာ အမှန်ပါပဲ။ အခုချိန်ထိ သူမလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တမရသေးပေ။
ကျောက်တုန်းဟဲသည် အိမ်ဦးခန်းထဲသို့ ပြန်လာပြီး အသက်ရှူသွင်းကာ စကားပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ အမေ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ စကားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သဘောထား မရှိပါဘူး။ ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံးမှာ ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ အခွင့်ကောင်းကိုယူခဲ့ပြီး အဲ့တာကိုကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ သိပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အစ်ကိုနဲ့ မရီးအတွက် တော်တော်ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဒီမှာတင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမကို ကျွန်တော်မထိန်းနိုင်ဘူး။ အဲဒါအတွက် ကျွန်တော့်မှာလည်း တာဝန်ရှိတယ်။ ”
ကျောက်တုန်းလင်သည် တုန်းဟဲထက် ကျန့်ယွဲ့ဖန် ေုကာင့် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော မိသားစုကို ခွဲထုတ်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါ တုန်းဟဲရဲ့ စကားကိုကြားတော့ သူ နေလို့မကောင်းပေ။ သူက လမ်းလျှောက်လာပြီး တုန်းဟဲရဲ့ နောက်ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ခွဲထွက်ခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့က ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့ ညီလေး ”
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်က ညီအစ်ကိုတွေလို ချစ်စရာကောင်းပြီး ပူပင်ကြောင့်ကြမှုကင်းမဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို တွေးကြည့်မိလိုက်သည်။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ ချို့တဲ့ခြင်းအပြင် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ကြရသည်။ အခြေအနေကောင်းပေမယ့် ညီအစ်ကိုတွေမှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတွေရှိပေမယ့် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူတို့ ရှာမတွေ့တော့ပေ။
ကျောက်တုန်းဟဲက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖွဖွကိုက်ရင်း သူ့အစ်ကိုကို အသည်းအသန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အစ်ကိုအတွက် ခက်ခဲမှုတွေ လုပ်မိလို့ တောင်းပန်သင့်တဲ့သူကကျွန်တော်ပါ။”
ကျန်းချောင်းအာက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဤကဲ့သို့မြင်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ထွက်ကျလာသော မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။ သူမ မျက်လုံးထောင့်များကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဆို့လိုက်သည်။ သူမ၏နှလုံးက ထူးထူးခြားခြား နာကျင်နေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရပြီး ကျန့်ယွဲ့ဖန်ကဲ့သို့ ဇနီးသည်ကို ရှာတွေ့ကာ တုန်းဟဲ ကို တစ်သက်လုံး ထိခိုက်စေခဲ့သောကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေသည်။
ဇနီးသည်နှင့် လက်ထပ်သောအခါ သီလရှိသူကို ရွေးချယ်ရမည်။ မျိုးဆက်ဟောင်းတွေပြောခဲ့တာတွေက အမှန်ပဲ။
ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသွားတဲ့အတွက် ကျောက်မန့်ချန် လည်း ပြန်သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းချောင်းအာက သူ့ကို ညစာစားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပေမယ့် သူ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ မထွက်သွားခင်မှာ ညီအကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည်။
“မင်းတို့ငယ်ငယ်တုန်းကအချိန်ကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ မိသားစုကို ခွဲသွားတာ မှားတာ မရှိဘူး။မင်းတို့မြင်တဲ့အတိုင်း တုန်းမင်လည်း ငါ့မိသားစုနဲ့ ခွဲထွက်သွားပြီ။ သူက ငါ့သားမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ။ သူက လူဝတ်ကြောင်မဖြစ်ရဲရင် ကုတ်ခြစ်ခံရတဲ့ နားရွက်ကြီးနဲ့ ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး။”
ကျောက်မန့်ချန် တွင် သားသုံးယောက်ရှိသည်။ ကျောက်တုန်းမင်က ဒုတိယ၊ ကျောက်တုန်းရှန်းက သားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး တတိယမြောက်သားကတော့ အိမ်ထောင်မပြုရသေးပေ။ သူ့ကို ကျောက်တုန်းလိုင်လို့ခေါ်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် အကြီးဆုံးဦးလေးကို ခြံတံခါးဆီ အတူတူ လိုက်ပို့လိုက်ကြသည်။
“ အဲဒါဘာလဲ။” “အင်း၊ ရှင် ဒုတိယရဲ့အိမ်ကို အမြန်သွားလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်”
ကျောက်မန့်ချန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ဇနီး ဟွမ်းဟိုင်ရင်က စပ်စုပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခွဲခွာမှုပဲ”
သူ့ဒုတိယအစ်ကိုအိမ်မှာ အမှုအခင်းကိုသာ သူ နားထောင်ခဲ့ပေမယ့် ရေသောက်ဖို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ကျောက်မန့်ချန် ပြန်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ ရေအေးပန်းကန်လုံးကြီးကို သောက်ချလိုက်သည်။
“ အိုး ဘာလို့ရေအေး သောက်တာလဲ။ အိုးထဲမှာ ရေနွေးရှိတယ်လေယူ”
ဒီလောက်ကြီးတဲ့လူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုမြတ်နိုးရမှန်းမသိပေ။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်က သန်မာတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်လို့ သူထင်နေတုန်းပဲ။
ငြီးတွားပြီးနောက် သူမသည် အလျင်အမြန်ထိုင်ချလိုက်ကာ “ဒုတိယမိသားစုက ခွဲထွက်တော့မှာလား။ ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ။ သူတို့ဘာလို့အဲ့တာကိုရုတ်တရက်ပြောတာလဲ။”လို့မေးလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် မိသားစုကွဲကွာမှုကို ဖော်ပြရန် အစပျိုးလုပ်ဆောင်သည့် စိတ်ဓာတ်မရှိကြပေ။ ဒုတိယမိသားစုက အဲဒါကို ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သားသမီးများနှင့် မြေးများကို အနီးကပ်မွေးရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်။
ကျောက်မန့်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန့်ယွဲ့ဖန် က ဟိုင်းဒန်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တာကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဟွမ်းဟိုင်ရင် းက သူမနားကြားမှားတယ်လို့ထင်လိုက်သည်။
“ တုန်းဟဲရဲ့ ဇနီးက ကလေးကို ဒါကို ဘယ်လိုပြောနိုင်နိုင်ရတာလဲ။ ရက်စက်လွန်းတယ်။ တုန်းလင် ဒေါသထွက်ပြီး ခွဲထွက်စေချင်တာမှာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး။ ” ဟွမ်းဟွေ့ရင်က ခေါင်းထဲမှာ ကောက်ရိုးတစ်ရာရှိ၊ မရှိကြည့်ဖို့ ကျန့်ယွဲ့ဖန် ရဲ့ခေါင်းကိုဖွင့်ပြီး ခေါက်ချင်နေခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးမိသားစုကို အနိုင်ရရင် သူတို့ ဘယ်လောက်အကျိုးရှိမလဲ။ သူမသည် လူအများကို စော်ကားချင်သည်။ ဒီအထုံးကြောင့် ညီအကိုနှစ်ယောက် အနာဂတ်မှာ အကွဲအပြဲတွေ ရှိလာလိမ့်မည်။
“အဲ့တာကမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ အခုမှပဲ သူက ငွေခွဲတာမမျှတတဲ့အတွက် ယောင်းမကို အပြစ်တင်ပြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုတာ၊ သူမ အော်သံက ငါ့ခေါင်းကို နာကျင်စေတယ်။”
ဟွမ်းဟွေ့ရင် မထိန်းနိုင်ဘဲ အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။ တကယ်တော့ မိသားစုတိုင်းမှာ ဖတ်ရခက်တဲ့ ကျမ်းဂန်တွေရှိသည်။ အပြင်မှာ ကြည့်လို့ကောင်းပေမယ့် အတွင်းပိုင်းမှာတော့ ပြတ်နေတဲ့ ချည်သိုးမွှေးက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။