အခန်း (၄၇)
Vol. 3 Ch. 47
“မနက်ဖြန် ကျွန်မနဲ့မြို့ထဲလိုက်ခဲ့လေ “
ဟုတ်ပါတယ်၊ မြို့ရဲ့ဆေးရုံကို ဆေးရုံလို့ မခေါ်ပေ။ ရိုးရှင်းသောဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ကျန်းမာရေးစင်တာဟု ခေါ်သော်လည်း ကိုယ်ဝန်စမ်းသပ်မှုမှာ ပြဿနာရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ” ကျောက်တုန်းလင်က အရင်ဖြေပြီးမှ မေးလာသည်။ “မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီလား။ ”
ကျားဟွေ့ရဲ့ ဘဝကရိုးရှင်းသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့အမေအိမ်ကို ပြန်တာကလွဲလို့၊ ချည်နဲ့ အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေအတွက် ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့သာ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီကိုသာ သွားလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင်၊ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီမှလွဲ၍ မြို့၌အခြားစတိုးဆိုင်မရှိပေယူ အဲဒီမှာ စားစရာတွေ အကုန်ဝယ်ရသည်။
ကျားဟွေ့က ခေါင်းခါပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းမာရေးဌာနကို သွားချင်တာ”
ကျောက်တုန်းလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့အသံထဲမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ တင်းမာမှုတွေနဲ့ မေးလာသည်။ “ကျန်းမာရေးဌာနကို သွားမှာလား။ ဘာမှားလို့လဲ။ မင်းနေမကောင်းလို့လား။”
ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ ထိတ်လန့်သောအကြည့်ကို သူမမြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် သူ့ကို ကျီစယ်လိုစိတ်ရှိလာတာကြောင့် ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမခေါင်းကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွေကို အနည်းငယ်စူလိုက်သည်။ သူမရဲ့ လေသံက နုံအတဲ့ အရိပ်အမြွက်နဲ့ “ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောချင်တာတစ်ခုရှိတယ် ကြားလိုက်တာနဲ့ စိတ်မရှုပ်သွားနဲ့နော်။”
သူမ အဆင်ပြေတယ်လို့ မပြောတာကြောင့် ကျောက်တုန်းလင်က တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
“အန်တီ မရောက်တာ တစ်လခွဲကျော်ပြီ။ အဲဒါကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်လို့ “
ကျောက်တုန်းလင် မျက်နှာက မြူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ပထမတော့ ကျားဟွေ့ ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို သူတကယ်နားမလည်ခဲ့ပေ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီခေတ်က အမျိုးသမီးတွေ ဓမ္မတာလာတာကို ဖော်ပြဖို့အတွက် “အန်တီ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးခဲသည်။ စကားလုံးအနည်းငယ်ရင်းနှီးသည်ဟု သူခံစားမိသည်။
ကျားဟွေ့က သူ့အန်တီ ရောက်လာသောအခါ အဆင်မပြေဟုပြောကာ လတိုင်းတွင် သူ့ကို ခွင့်မပြုသည့် နေ့ရက်များအမြဲရှိနေတတ်ကြောင်း မကြာမီမှာပင် သူ့အား မှတ်မိသွားသည်။
ကျောက်တုန်းလင်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်မိန့်ရဲ့ယခင်ကိုယ်ဝန်နှင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွင် မပါဝင်ခဲ့သဖြင့် အမျိုးသမီးဇီဝကမ္မဗေဒဆိုင်ရာ အသိပညာမှာ အလွန်နည်းပါးနေသည်။ ကိုယ်ဝန်နှင့်ဆက်စပ်နေတာကို စစ်တပ်နှင့်တူသော စိတ်အားထက်သန်မှုအပေါ် အမှီမပြုမီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုနိုင်ပေ။
“မင်းရော.....လား။”
ကိုယ်ဝန်ရှိတာလား။
တုန်းကျားဟွေ့က သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ပေ။ သူ့အမူအရာက ငြိမ်သက်ခြင်းမှ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စီချွမ်အော်ပရာ၏ မျက်နှာပြောင်းလဲမှုကို အမီလိုက်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
“မသိဘူးဆိုတော့ စစ်ဆေးကြည့်ချင်တယ်။ ကျွန်မမှာ အတွေ့အကြုံမရှိဘူး၊ အမေ့ကို မေးဖို့ကခက်တယ်။ ကိုယ်ဝန်မရှိရင် အမေစိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ”
ယောက္ခမ၏ စိတ်ပျက်မှုသည် သေးငယ်သော်လည်း သူမ၏ အရှက်ကွဲမှုသည် ကြီးမားသောအရာဖြစ်သည်။
ကျောက်တုန်းလင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျားဟွေ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ဆံပင်ထိပ်ကို နမ်းရုံမှတပါး မကူညီနိုင်တော့ပေ။ “မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမယ်လို့ ကိုယ်ထင်တယ်။”
သူပျော်တယ်၊ အရမ်းပျော်တယ်။ သူနဲ့ ကျားဟွေ့တို့က အိမ်ထောင်ကျပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကလေးမယူဖို့ သဘောတူထားခဲ့ကြပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်လောက်က သူစိတ်ပြောင်းသွားပြီး သူမက ယင်းပေါင် နဲ့ ဟိုင်းဒန်နဲ့ ရှိနေတာကို မြင်လိုက်တိုင် သူ ကလေးယူချင်သည်။ ကျားဟွေ့ နဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကလေးလေး။
သူမက လှပပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးမိခင်ဖြစ်လာမှာ သေချာသည်။
ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ပြောပြပြီးနောက် ကျားဟွေ့က သူ့ကိုယ်သူ ချော့မော့ရန် တိုက်တွန်းမှုကို မခံနိုင်ပေ။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ဒီနေ့တော့ ထွေထွေထူးထူး မစားချင်တော့ဘူး၊ ညနေခင်းက ကျန့်ယွဲ့ဖန် စားတဲ့ ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲကို အနံ့ခံလိုက်ရတော့ ရုတ်တရက် အရမ်းလောဘကြီးပြီး စားချင်လာတယ်။ “
အမျိုးသမီးများက အမျိုးသားများ၏ စာနာမှုကို အနိုင်ယူဖို့ ၎င်းတို့၏ အားနည်းချက်များကို အသုံးချတတ်ကြသည်။ ဒီမိသားစုမှာ သူများတွေ အရမ်းတော်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် ကျန့်ယွဲ့ဖန် ရှိနေသရွေ့တော့ သူမအမြဲတမ်း စိတ်မချမ်းသာပေ။ ကျားဟွေ့က သူ့အား မျက်စိအစာကျွေးမှုကို ရံဖန်ရံခါ တိတ်တဆိတ် ပေးသည်။ ကျောက်တုန်းလင်က သူ့ ဇနီးဖြစ်သူ အသက်ရှင်နေပုံကို သိစေရမည်။
ကျားဟွေ့ရဲ့ မျက်စိအစာကျွေးတာက အမှန်တကယ် အလကားမဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်တုန်းလင်ကတော့ အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သူ့မိန်းမကို ဂရုမမိစိုက်လို့ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်မိသည်။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း မသိသလို ဘာစားချင်လဲတောင် မသိပေ။
“မီးဖိုချောင်သွားလိုက်အုံးမယ်”
သူ့မိန်းမ စားချင်တာက သဘာဝပါပဲ။ ဒီနေ့ သူမ မပျော်တာ မဆန်းပေ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားချင်လို့တောင် ဒေါသအရမ်းကြီးသွားသည်။
အဲဒါနဲ့ သူ အပြင်ထွက်တော့မယ့်အချိန်မှာဘဲ ကျားဟွေ့က သူ့ကို အမြန် ဖမ်းလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်နောက်ကျနေပြီလဲမသိဘူးလား။ မှောင်နေပြီ။ မုန့်ညက်ကို ဆုပ်ဖို့ပြီးချိန်ကို စောင့်နေရင်တောင် ရှင် ညလယ်မှ ပြီးလိမ့်မယ်။”
ဒါပေမယ့် သူ့ကိုဒီလိုမြင်တော့ ကျားဟွေ့ စိတ်ထဲမှာ ချိုမြိန်သွားသည်။
“ရှင့်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ကျွန်မ လေးစားပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ရှင် ကျွန်မကို ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကိုယ် မင်းကိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံမယ်။ ကိုယ် မင်းကို မကောင်းရင် ကိုယ်က ဘယ်သူ့ကို ကောင်းနိုင်မလဲ။”
“လူရဲ့နှုတ်က တစ္ဆေကိုတောင် လှည့်စားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကိုမယုံဘူး။”
ကျောက်တုန်းလင်က ကျားဟွေ့ လက်ကို သူ့နှလုံးသားပေါ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမလက်ဖဝါးအောက်က သူ့ရင်ခုန်သံတွေ ကြားနေရသည်။
“ကိုယ်ပြောခဲ့တာတွေက ရိုးသားတယ်။ တစ်သက်လုံး မင်းအပေါ် ကောင်းနေမယ်။ ကိုယ် မင်းအပေါ် မကောင်းရင် ကောင်းကင်ကြီး ...”
ကျားဟွေ့က ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။
“ ရှင် ဘယ်အကြောင်းပြောနေတာလဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှင် ကျွန်မစကားကို နားထောင်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ ကျွန်မခိုင်းသမျှ ရှင်လုပ်သင့်တယ်။ ကျွန်မလုပ်ချင်တာကို ခြွင်းချက်မရှိ ပံ့ပိုးပေးရမယ်။ ”
ကျောက်တုန်းလင်က လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်က တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ပြောခဲ့သည့် စကားကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။ ဒါပေမယ့် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စမယ်ဆိုရင်တောင် စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်ဘူးလို့ တွေးလိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါက ကလေးကို လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ စာမေးပွဲဖြေဆိုဖို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်လည်း မရှိတော့ပေ။
ဒီတော့ ဒါကိုတွေးပြီး သူ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။
ကျားဟွေ့က သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း အတည်မပြုရသေးပေမယ့်လည်း ကျောင်တုန်းလင်က သူမကို ဦးခေါင်းထိပ်မှာ ကိုင်ထားပြီး သူလုပ်သမျှကို သတိထားပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
နေ့သစ်က ကျန့်ယွဲ့ဖန်အတွက် တရားရုံးဘေးအန္တရာယ်အတွက် နောက်တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ မနက်စောစော ကြက်သွန်မြိတ် စားချင်တယ်လို့ သူမက ပြောသည်။ မေရှန်းက သူမအတွက် ၎င်းတို့ကို လုပ်ပေးခဲ့သေးသည်။
“မေရှန်း နင်က ဒါကို အမြဲတမ်း မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ သူ့အတွက် နေ့တိုင်း မီးဖိုလေးတစ်ခုဖွင့်လိုက်မယ်။ အစားအသောက် နှစ်မျိုး ပြင်ဆင်မယ်။ နောက်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေရင်တောင် ဘာမှမလုပ်လို့မရဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် သူမစားချင်တဲ့ဟာကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်။ ”
မေရှန်းလည်း အားကိုးရာမဲ့နေခဲ့သည်။ သူမက ယခုနှစ်တွင် အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ အကြောင်းအရင်းအရ သူမသည် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျေးလက်နေပြည်သူများ၏ ကလေးသာဖြစ်သည်။ သူမသည် နံနက်စောစော မိသားစု၏ အစားအသောက်ကို တာဝန်ယူသည်။ ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်ပြီး သူ့တူကို လယ်လုပ်ခိုင်းသည်။ သူမ သိပ်မလုပ်ပေ။
ဒါပေမယ့် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ သူမအမေက အိမ်မှာ အရာရာ အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောတတ်သည်။ အိမ်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဆုံးရှုံးမှုအချို့ကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် သူ့ယာင်းမက ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကျားဟွေ့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမယောင်းမက သူမအခက်အခဲကို သိသည်။ သူမရဲ့ ဒုတိယယောင်းမနဲ့ မတူတာက ဒုတိယယောင်းမက သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမကို ဘယ်တော့မှ စကားကောင်းကောင်း မပြောခဲ့ပေ။
“ ယောင်းမ အစ်မ ညီမကို စိတ်ပူနေတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒုတိယယောင်းမက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။ မကောင်းတာလုပ်မိလို့ တခါတရံ စိတ်ဆိုးမိပေမယ့် ဘုန်းကြီးရဲ့မျက်နှာနဲ့ ဗုဒ္ဓမျက်နှာကို မကြည့်ဘူး။ ညီမဒုတိယအစ်ကိုရဲ့မျက်နှာနဲ့ သူ့ဗိုက်ထဲက ကလေးတွေကို ကြည့်ရမယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူတို့က ညီမကိုအဒေါ်လို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်။”
သူမယောင်းမ ဗိုက်ထဲက ကလေးက စားချင်တယ်လို့ ပြောပေမယ့် သူ့စိတ်ဆန္ဒကြောင့် စားချင်တာကို ဘယ်သူက မသိမှာလဲ။ ဒါပေမယ့် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ အစာအိမ်ကို မေးလို့ ရလို့လား။
ကျားဟွေ့လည်း စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး စကားရပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွင် လူတိုင်း၏ရွေးချယ်မှုက ကိစ္စများကို မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်နှင့် မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို ရွေးချယ်သည်။ သူများတွေ ဘယ်လောက်ပဲပြောပြော အသုံးမဝင်ပေ။
မနက်စာစားပြီးနောက်မှာ ကျားဟွေ့က ဂိုဒေါင်ကို အရင်သွားသည်။ ကျောက်တုန်းလင်လည်း ရွာကိုသွားပြီး သူမကို နောက်မှ ပြန်လာခေါ်သည်။
ဆေးခန်းက မီးခိုးရောင် နံရံများဖြင့် ဘိလပ်မြေ အဆောက်အဦး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဆယ်ထပ်ကျော်ရှိသော ဆေးရုံစကေးနှင့် နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များရဲ့ အဆောက်အအုံများစွာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သေးငယ်သည်။ ဒီခေတ်မှာတော့ အိမ်ကောင်းတစ်လုံးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျားဟွေ့က မြို့တွင်းရှိ ကျန်းမာရေးဌာနကို မရောက်ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များတွင် ဆေးရုံတက်ရသည့် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသည်။ မှတ်ပုံတင်ဖို့ လိုအပ်လားလို့ မေးဖို့ မှတ်ပုံတင်ရုံးကို အရင်သွားကြည့်တော့ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပြေးရတဲ့ ဒုက္ခကို သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ခဲ့သည်။
သားဖွားမီးယပ် ဌာနတွင် အမျိုးသမီးဆရာဝန်တစ်ဦး တာဝန်ကျသည်။ သူမက ကျားဟွေ့ အကြောင်းမေးကာ ဆေးမှတ်တမ်းတွင် စာကြောင်းအနည်းငယ်ရေးပြီး ဖန်ပြွန်တစ်ခုယူကာ ဆီးစစ်ခိုင်းသည်။
“ဒေါက်တာ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီရလဒ်က ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ ပြောပြပေးပါလား။”
ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ စိတ်က ဖြောင့်မတ်ပုံပေါက်သည့် အမျိုးသားရဲဘော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝန်က သတိပြုမိသည်။ ယောက်ျားက ဇနီးနောက်ကို လိုက်လာတာ တွေ့ရတာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေမယ့် သူက ဇနီးဖြစ်သူကို ကျန်းမာရေးဌာနကို လိုက်ပို့ပေးသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူမသည် သူ့အပေါ် အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။
“ ဒါ ရှင့်မိန်းမပဲ မဟုတ်လား။ ရှင့်ကိုကြည့်ပါဦး။ ရှင်အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ဒါက အရမ်းမြန်တယ်။ ဆယ်မိနစ် ဒါမှမဟုတ် ဒီကြားထဲ ရှင် ထိုင်စောင့်ရုံပဲ။ “
ကျောက်တုန်းလင်က သစ်သားခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ညဥ်းဆဲနေသလိုခံစားလိုက်ရသည်။
အရင်တုန်းကတော့ စစ်တပ်မှာ ပျောက်တုန်းလင် ဟာ အလုပ်တစ်ခုပြီးမြောက်တဲ့အခါ နေ့ရောညပါ ဆယ်နာရီကျော်ကြာအောင် စောင့်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခု ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေဟာ အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျားဟွေ့ အိမ်သာကထွက်လာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် လက်တွေကိုကိုင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ “တုန်းကျားဟွေ့ ” လို့ ခေါ်လာဖို့စောင့်ဖို့အတွက် ဧည့်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်တုန်းလင်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းစလစ်တစ်စောင်ကို ပြန်ရယူရန် အမြန်ထလိုက်သည်။
လမ်းလျှောက်ရင်း သူအဲ့တာကိုဖတ်လိုက်သော်လည်း စာရွက်ပေါ်ရှိ စကားလုံးတိုင်းကို သီးခြားစီသိသော်လည်း အတူတူမဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ “positive” ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဆိုတာကို သူ နားမလည်ပေ။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”
ကျားဟွေ့ သိသိသာသာ သက်သာရာရသွားပြီး ကျောက်တုန်းလင်က တုံးအစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဆီးစစ်ချက်က သူမရဲ့ကိုယ်ဝန်ကို အတည်ပြုခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ဝန်ကဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာကို မတွေ့နိုင်ပေ။ ဒီခေတ်မှာ B-ultrasound ကို တရုတ်နိုင်ငံမှာ မမိတ်ဆက်သေးပေ။ ဆရာဝန်က သူမရဲ့ ဓမ္မတာလာချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျားဟွေ့ ကို မေးမြန်းပြီး ကိုယ်ဝန်ရဲ့ ခန့်မှန်းခြေအချိန်နဲ့ မီးဖွားမယ့်ရက်ကို ပေးခဲ့သည်။
“ဒေါက်တာ၊ ကျွန်မ ဂရုစိုက်စရာများ ရှိသေးလား။ ”
“အလုပ်ကြီးကြီးမားမား မလုပ်ပါနဲ့။ အာဟာရနည်းနည်းထည့်စားရုံပဲ။ ဗိုက်နာတာ ဒါမှမဟုတ် သွေးထွက်တာရှိရင် ဆေးရုံကို လာခဲ့ပါ။ တစ်ဖက်ကလည်း လိင်ဆက်ဆံတာကို ရှောင်ပါ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အာရုံစိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ ကျေးလက်မှာ ကလေးမရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ မရှိဘူး။ ဒီရဲဘော်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။”
ကျားဟွေ့ က ပြုံးပြီး ဆရာဝန်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ သူမ ကျောက်တုန်းလင်ကို ဆွဲထုတ်သွားလိုက်သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က လမ်းတွင် ကျားဟွေ့ကို အကူအညီပေးခဲ့သည်။ သူမ ပြုတ်ကျသွားမှာကို သူကြောက်သည်။ ကျားဟွေ့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ရှင် ဒီလိုလုပ်တာကိုကျွန်မ မလိုပါဘူး။”
“ကိုယ် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်”
ကျားဟွေ့ သူ့ကို စချင်သည်။ သူ့မှာ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိပြီးသားကို သူကဘာကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသေးတာလဲ။ သူမ လျှာဖျားတွင် စကားလုံးများကို မပြောခဲ့ပေ။ မသင့်တော်ဘူးလို့ သူမ ခံစားရသည်။
“ ဘာစားချင်လဲ။ ဒီနေ့ကိုယ်တို့ဘာလို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ မစားရမှာလဲ။ ”
မြို့ကလေးတွင် ဟင်းလျာများ အလွန်ကြွယ်ဝခြင်းမရှိသော်လည်း သာမာန်အစားအစာများကို ထောက်ပံ့ပေးနေသေးသည့် ကာလရှည်ကြာ တည်ထောင်ထားသည့် အစိုးရစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ပြန်ပြီးစားရအောင်။ အပြင်မှာစားရတာ ပိုက်ဆံကုန်ပြီး အရသာက အိမ်မှာစားတာလောက် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ဖန်တီးမှုလောက် မကောင်းဘူး၊ ဒါဆို မင်းစားချင်သမျှ ကိုယ်ဝယ်လိုက်မယ်။”
ကျားဟွေ့ ရယ်လိုက်သည်။ “အခု အိမ်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ရှိတော့ ကျွန်မ ကျန့်ယွဲ့ဖန် ရဲ့ ဝေစုကို ယူရမယ်။ သူမက ကျွန်မထက် ပိုစားတယ်။ ”
ကျောက်တုန်းလင်သည် ကျားဟွေ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ အရင်က သူ့ခယ်မကို မကြိုက်ခဲ့ပေမယ့် ကျားဟွေ့နဲ့ လက်ထပ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ခယ်မက ကျားဟွေ့ နဲ့ မကြာခဏ ပြဿနာတက်လေ့ရှိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျားဟွေ့ ဝေဒနာမခံစားရပေမယ့် အခု ကျားဟွေ့က ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိမိဇနီးကို ချစ်ရမည်။
“ဒါဆို ခေါက်ဆွဲခြောက် ဝယ်ပြီး အိမ်မှာ ထားလိုက်မယ် မင်းဗိုက်ဆာရင် စားဖို့ သိမ်းထားလိုက်။ ”
ကျားဟွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက ကျောက်တုန်းလင် အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီးသားပင်။
သူပြန်သွားသောအခါ ကျောက်တုန်းလင်သည် ဒင်ဆမ်း၊ ခေါက်ဆွဲခြောက် တို့ကို ချိန်ဆပြီးတော့ အသားအချို့ဝယ်လိုက်သည်။ အသားခြောက်တွေဆီကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ကျားဟွေ့က သူ့ကို ထပ်မဝယ်ခိုင်းတော့တာကြောင့် သူ နှစ်ပေါင်လောက်သာ ဝယ်လိုက်သည်။
မြို့မှာ အသားဝယ်ရင် အသားလက်မှတ်နဲ့ ပိုက်ဆံလိုသည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံနဲ့ ပေးရသည်။ တွက်ချေမကိုက်ပေ။ အိမ်မှာ စားစရာကို အလုပ်က ပေးရမည်။
“ကျွန်မ အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံစုရမယ်။ အနာဂတ်မှာ ကလေးတွေအတွက် ပိုက်ဆံသုံးဖို့ နေရာတွေ အများကြီးရှိလာမယ်။ အမှတ်တစ်မှတ် သိမ်းနိုင်ရင် ဒါဟာ တစ်မှတ်ပဲ။ ”
သူမ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ ကျောင်းတက်ခွင့်ပေးဖို့ လိုအပ်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ သုံးဖြုန်းဖို့က မတန်ပေ။
“ အခု မင်းမှာ မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အသိစိတ်ရှိနေပြီပဲ ”
“ဒါပေါ့။ ကျွန်မတို့ ကလေးအတွက် စီစဉ်ရမယ်။ နောက်နှစ်မှာ ဟိုင်းဒန်လည်း မူလတန်းကျောင်းကို တက်တော့မယ်။ နေ့ရက်တွေကို ကျွန်မတို့ ပိုကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်လေ။”
ကျောက်တုန်းလင်သည် ကျားဟွေ့ ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက မထင်မှတ်ဘဲ ခိုင်မာခဲ့သည်။ သူမ ပြောသလိုပဲ သူတို့နှစ်ယောက် ပိုကောင်းအောင် နေထိုင်ရမည်။
“ ရိုး၊ ဒီနေ့ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီးဝယ်နေတာလဲ။”
ကျောက်တုန်းလင်က အသားများကို မီးဖိုချောင်သို့ယူလာခဲ့ပြီး သရေစာတစ်ခုယူပြီးတော့ ယင်းပေါင်အား ပေးလိုက်သည်။ ဟိုင်းဒန်နှင့် ရှီထုတို့က အိမ်မှာမရှိကြပေ။ ဒါကြောင့် ကျန်တဲ့သူတွေက သူတို့အခန်းထဲမှာ ရှိနေကြသည်။
“ ကျားဟွေ့ စစ်ဆေးဖို့အတွက် ကျန်းမာရေးဆေးခန်းကို သွားခဲ့တယ်။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။ သူမ အားရှိဖို့အတွက် အသားလေးနည်းနည်းဝယ်လာခဲ့တာ။ ”
“ဘာ ကျားဟွေ့ ရော ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။”
ကောင်းသောအရာများ အတွဲလိုက်လာသည်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ငှက်တွေက သူတို့အိမ်ကို သူမရဲ့အိမ်ခေါင်မိုးအောက်မှာ လုပ်ထားတာ အံ့သြစရာမရှိပေ။
“ အင်း၊ ကျားဟွေ့ က အတွေ့အကြုံမရှိလို့ စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဆေးရုံကို သွားလိုက်တာ။ ”
“အိုက်ဂူးးး ၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ ဒါကို မျှော်လင့်နေတာကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ငါရသွားခဲ့ပြီ။ ”
လောလောဆယ်မှာတော့ ကျန့်ယွဲ့ဖန်နဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းက အိမ်မှာမရှိသေးပေ။ မေရှန်းလည်း ယင်းပေါင်နဲ့ ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဒီပျော်ရွှင်မှုက သူမရဲ့နှလုံးသားကနေ လာတာ။ မနေ့က ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ဒုတိယယောင်းမအတွက် သူမခံစားခဲ့ရတာနဲ့ လုံးဝကိုမတူပေ။ ဒါပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုအပြင် သူမမှာ သံသယတွေရှိတယ်။ သူတို့ယောင်းမက ကလေးမမွေးနိုင်ဘူးလို့ လူတွေက ပြောကြတယ်၊ ဘာကြောင့် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလဲ။
“ ကျားဟွေ့၊ ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ ဘယ်နေရာက အဆင်မပြေဖြစ်နေလဲ။ ဘာစားချင်လဲ အမေ့ကိုပြော။”
“ အမေ၊ သမီး နေလို့ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မနေ့က ယွဲ့ဖန် က ဟင်းရည်ချဉ်ချဥ်လေးနဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေ စားတဲ့အချိန် သမီးချက်ချင်း စားချင်စိတ်ပေါက်သွားပေမယ့် ငါးကို အနံ့ခံပြီးတော့ အနည်းငယ် ပျို့တက်လာတယ်။ ”
“ သမီးမှာ တုံ့ပြန်မှု ရှိတာပဲ ”
“ အမေ့ကို ပြော၊ မနေ့ကအဲ့တာစားချင်တယ်လို့ ဘာလို့မပြောရတာလဲ။ သမီးစားချင်ရင် မေရှန်းကိုသမီးနဲ့အတူ လုပ်ခိုင်းလိုက်။ ဘာကြောင့်အဲ့တာကို ထိန်းထားရတာလဲ။”
“အဲဒီတုန်းက ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိဆိုတာကို မသိခဲ့ဘူး”
ကျန်းချောင်းအာ ဘာပြောရမှန်းတောင်မသိတော့ပေ။ သူ့ချွေးမကို ဘယ်လိုပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်ဆိုတာ တကယ်မသိပေ။ သူမက အရေးကိစ္စများတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီးတော့ ယဉ်ကျေးသော်လည်း သူမသည် ဤအမျိုးသမီး၏အရေးကိစ္စများကို အမှန်တကယ်မသိပေ။ သူမ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ ယောက္ခမတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ သူမ ဒုက္ခတွေကို ပိုဖြတ်သန်းရမည်။
“ဒါဆို နေ့ခင်းမှာ ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲ လုပ်မယ်။ အသားဝယ်ပြီးပြီမလား။ လှီးထားတဲ့ အသားကိုအဲ့ထဲနည်းနည်းထည့်။ မနေ့ကဟာထက် ပိုပြီးမွှေးကြိုင်နေမှာသေချာတယ်။”
ကျားဟွေ့ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း ၊ ကျေးဇူးပါ အမေ။ သမီး အခုနည်းနည်းတော့ သွားရည်ယိုလာပြီ။ ”
“ဒါဆို အနားယူလိုက်ဦး။ အမေ အခုပဲ မေရှန်းကိုလုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။”
သူ့အမေပြောတာကိုတောင်မစောင့်တော့ဘဲ မေရှန်းက ယင်းပေါင်းကို အောက်ချလိုက်ပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့ အိမ်ပြန်သွားလိုက်သည်။
ယင်းပေါင်က ငယ်ရွယ်သေးပြီး ကိုယ်ဝန်ရလာရခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို များစွာမသိရှိပေ။ သူမ၏ မိသားစုသည် စိတ်ကောင်းရှိပြီး သူ့မိဘများက သူမအတွက် အစားအသောက်ကောင်းများ ယူလာခဲ့ကြသည်။
ကျားဟွေ့ က ယင်းပေါင်ကိုချီပြီး သူမကို ဖက်ထားလိုက်ကာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး “ကောင်းလား။” လို့ မေးလိုက်သည်။
ယင်းပေါင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများက တောက်ပြောင်လာကာ အပြုံးသည် ကွေးညွတ်နေသော လခြမ်းနှစ်စင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းရင် များများစား။ အဖွားကို သမီးအတွက် ဒီအိတ်သေးသေးလေးထဲ ထည့်ထားခိုင်းလိုက်မယ်။ စားချင်ရင် အဖွားကို ယူခိုင်းနော်။ ”
ကျန်းချောင်းအာ ရောက်လာပြီး “သမီးရဲ့ အထူးအခြေအနေကြောင့် သမီးအနာဂတ်မှာ ကလေးကိုချီလို့မရဘူး။ ဒါ့အပြင် တံခါးအပြင်ဘက်မှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့တဲ့အခါကျရင် မွေးကင်းစကလေးကို မကိုင်နဲ့။ တခြားသူရဲ့ကလေးကို ကိုင်ထားရင် ဝမ်းလျှောတယ်လို့ လူတွေပြောကြတယ်”
ကျားဟွေ့ ဒါကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာ။
“တကယ်လား။ တခြားသူတွေရဲ့ ကလေးတွေကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့ သမီးက ဝမ်းလျှောနိုင်တာလား။”
“ သမီးအဲ့တာကို မယုံဘူးလား။ အမေ့ရဲ့စကား နားထောင်တာက အကောင်းဆုံးပဲနော် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ။ အမေ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အခြားသူ၏ကလေးကို ပွေ့ဖက်ရန် အစပြုမည်မဟုတ်ပေ။ သူမရဲ့ရင်သွေးကို လုံလုံလောက်လောက် မပွေ့ဖက်ရသေးဘူးလေ။
ကျန်းချောင်းအာသည် သူ့ချွေးမက အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သည်ကို တွေ့မြင်ရ၍ နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဟာ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေရဲ့ စကားကို နားထောင်ရတာ နှစ်သက်ကြသည်။ ထိုလူမျိုးနှင့်တွေ့သောအခါ၊ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးတိုးလေးပြောပြီး မင်းကို စာကြောင်း ဆယ်ကြောင်း သို့မဟုတ် ရှစ်ကြောင်းနှင့် ယှဥ်တွဲနိုင်သည်ဟု ဆိုရမည်။
မေရှန်းက ခေါက်ဆွဲလုပ်နေပြီး၊ ကျန်းချောင်းအာက ချက်ပြုတ်နေပြီး ကျားဟွေ့ က ဟင်းပွဲရွေးဖို့ ကူညီပေးနေသည်။ ၁၁နာရီတွင် ကျန့်ယွဲ့ဖန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အခု သူမကကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့အမျိုးသမီး။ အသင်းက သူမကို ဂရုစိုက်သည်။ သူမ လယ်ကွင်းထဲကို ဆင်းစရာ မလိုပေ။ သူမကိုကူညီကြသည်။ ကျန့်ယွဲ့ဖန် က ပန်းများကိုခြွေပြီး နံနက်ခင်းတွင် လယ်ကွင်း၌ အစားစားသည်။ အဖွဲ့ထဲကလူတချို့က မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီ။
“သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်။ သူ့ယောက္ခမက ကပ္ပတိန်ကို မနက်က နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောတယ်။”
“ဟယ်။ ကိုယ်ဝန်မဆောင်ရသေးတဲ့သူကျနေတာပဲ ပြီးတော့ တခြားသူတွေက ဒီလိုသိမ်မွေ့တဲ့လူကို မမြင်ဖူးကြဘူး။ ငါ တုန်းဇီကို ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ရေအောက်မှာ ပျိုးပင်တွေ သယ်လာရတယ်ယာ”
“မနေ့က ချဥ်စပ်ခေါက်ဆွဲနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ် ကိတ်မုန့်စားတယ်လို့ လူတွေက ပြောကြတာ နင်မကြားဘူးလား။ သူမ အိမ်ထောင်ကျတာကောင်းတယ်။ နင် သူမနဲ့ ယှဉ်လို့မရနိုင်ဘူးါ”
“အဲဒါက သူမခဲအိုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့်ပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ယောင်းမကတော့ ကလေးမရှိသေးဘူး။”
သူမသည် အားသာချက်အားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျန့်ယွဲ့ဖန် ပြန်ရောက်လာပြီး ခေါက်ဆွဲ၏ရနံ့နှင့် အသားနံ့ကို လေထဲတွင် ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။ သူမပျော်သွားသည်။ မနေ့က ခေါက်ဆွဲစားဖို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဒီနေ့လည်း သူတို့အဲ့တာကို ထပ်လုပ်ထားသည်။ ယောက္ခမကလည်း အသားကို တမင်ပြန်ချိန်ထားသည်။ သူမ၏ အစာအိမ်က အလွန်အရေးကြီးသည်ကို တွေ့နိုင်သည်။
“ အမေ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မအတွက် ခေါက်ဆွဲ ထပ်လုပ်ထားတာလား။”
မေရှန်း သူ့အမေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်မှာ ဂျုံမှုန့်က သိပ်မရှိပေ။ လူတစ်ယောက်စားဖို့ပဲ လောက်သည်။ သူမယောင်းမအကြီးဆုံးအတွက်ပဲ သူမလုပ်ထားတာ။ သူမရဲ့ဒုတိယယောင်းမ စားစရာ မလိုပေ။ မဟုတ်ရင် သူ့ယောင်းမမှာ ကျန်တာတွေ ရှိနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ယောင်းမကြီးဆုံးအတွက် အဲ့တာကမလုံလောက်ပေ။ မနေ့က သူ့ယောင်းမက ဟင်းရည်နှစ်ပန်းကန် စားထားသည်။
“ဒါက နင့်ရဲ့ယောင်းမအတွက်။ သူမမှာလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်။ နင့်အစ်ကိုက အသားကို ချိန်လာတာ။ နောက်မှ နင် အသားနည်းနည်းပိုစားလိုက်။ ”
ကျန့်ယွဲ့ဖန် ၏ မျက်လုံးများသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး “တုန်းကျားဟွေ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ”
မနေ့က သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး ဒီနေ့ တုန်းကျားဟွေ့ လည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီတဲ့။ ဒီကျားဟွေ့က ရန်ပွဲရှာနေတာပဲ မဟုတ်လား။