ကောင်းကင်ပျံလင်းယုန်ကို ဘယ်သူသတ်သလဲ

~ကျန်းပိုင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်လာသည်။

...'ဒီလူ... တစ်ခုခုမှားနေပြီ။ သူ့အခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... သူ့ချီစွမ်းအင်တွေ... အားနည်းနေတယ်...'...

သူက ချက်ချင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မလွတ်စေနဲ့... သူ့စွမ်းအားတွေ ကျဆင်းနေပြီ..."

သူ့မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူ၏ဓားကို ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားသည်။

...ဤလူ၏ တည်ရှိမှုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းသည်။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမှ ဖြစ်မည်။ အကောင်းဆုံးကတော့ သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားနိုင်ခြင်းပင်။ ...မဟုတ်လို့ကတော့... အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းနားမှာ ဒီလို ဘာမှန်းမသိတဲ့ကောင် ဝဲနေတာ... ညဘက် အိပ်ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...။

...သံကို ပူတုန်း ထုရမည်...။

အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များအားလုံး ဤသဘောတရားကို နားလည်ကြသည်။

တပည့်ရင်းများ လေ့ကျင့်ထားသော သိုင်းပညာများမှာ မူလရင်းမြစ်တစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသည်။ 'ကောင်းကင်ဘုံသား ကိုးဦးက သိုင်းသူတော်စင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း' အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်ငြားလည်း... အားနည်းနေသော ထျဲလုံကို ပူးပေါင်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထျဲလုံတစ်ယောက် ဒေါသများ ကောင်းကင်ထိအောင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

...'ခွေးမသားတွေ... ငါသာ 'ပေါင်းစည်းခြင်းကူ'ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကို မခံစားနေရရင်... မင်းတို့လို အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းက ကလေးပေါက်စတွေရဲ့ အရှက်ခွဲတာကို ခံနေရမှာလား...'...

ဤအခိုက်အတန့်တွင်...

သိုင်းကျမ်းတိုက်၌ ထျဲယင်း (လင်းယုန်) က သေဆုံးနှင့်နေပြီ ဖြစ်ရာ... သူလည်း သူ၏ အဆုံးစွန်သိုင်းကွက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

လျင်မြန်သော တိုက်ကွက်တစ်ကွက်ဖြင့်...

ချီစွမ်းအင်များက နဂါးတစ်ကောင်နှယ် ဟိန်းဟောက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားဖြင့် ယဲ့ချင်းဟယ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။

ကျန်းပိုင်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းကာ ထိုဒေါသထွက်နေသော နဂါးချီစွမ်းအင်၏ ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ...နောက်ဆုံးတွင်တော့... မိုးသီးမိုးပေါက်များသဖွယ် ဓားချီစွမ်းအင်များဖြင့် ထိုနဂါးချီကို ကြေမွသွားအောင် ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှုံးရှီက ထျဲလုံ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မှတ်မိသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြစ်ကိုမှောက်လှန်သောနဂါး... မင်း... မင်းက... သံမဏိတောင်ကြော လူကြမ်းသုံးဦးထဲက 'မြစ်ကို မှောက်လှန်သော နဂါး' ပဲ..."

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်...

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သံမဏိတောင်ကြော လူကြမ်းသုံးဦး၏ နာမည်ဆိုးမှာ လူသိများလှရာ သူတို့ ကြားဖူးကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကို အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားစေသော

အရာမှာ... တစ်ဦးချင်းစီ၏ ခွန်အားမဟုတ်...။ ထိုသုံးဦးသည် ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာလေ့မရှိ ဆိုသောအချက်သာ ဖြစ်သည်။

...ဒါ... ဒါဆို... အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို... ချီစွမ်းအင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်တောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတယ်... ဆိုတဲ့ သဘောလား...။

ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထားများ တင်းမာ

သွားရ၏။... ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြပြီး... ရှေ့ဆက်တိုးလိုက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူလျက်...

ထျဲလုံက အကွာအဝေးကို လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်လိုက်သည်။

သူက ကျန်းပိုင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး... စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့...။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင်...

အဝေးမှ ဝတုတ်တုတ် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး အသံနိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော် ရောက်ပြီ။ ...ဒါနဲ့... ညီနှစ်... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သေသွားတာလဲ။"

ထိုသူ၏မျက်လုံးများက ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများက သူ့ကို 'လမ်းလျှောက်ကျား ထျဲဟူ' ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သော်လည်း... သူ၏စကားများက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

...သံမဏိတောင်ကြော လူကြမ်းသုံးဦးထဲက ဒုတိယ တစ်ယောက်... 'ကောင်းကင်ပျံလင်းယုန်' ... သေပြီတဲ့လား...။

ထျဲလုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီငတုံး... ငါတို့ ထောင်ချောက်မိနေပြီ... မြန်မြန်... ပြေး..."

နောက်ထပ် ဘာမှ ရှင်းမပြတော့...။

ထျဲ့လုံက တောင်ခြေဆီသို့ ဦးစွာ ပျံထွက်သွားရာ... အခုမှ ရောက်လာသော ထျဲဟူခမျာ ခဏတာ ကြောင်ငေးသွားသည်။ သူက အဝေးသို့ မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး... ခြေတစ်ချက် ဆောင့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများကတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလှုပ်ရှားရဲကြ။

...'ကောင်းကင်ပျံလင်းယုန်' တကယ် သေမသေ ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

...ဒါသာ ထောင်ချောက် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လျှင်... လိုက်သွားခြင်းက သူတို့လက်ထဲ ကိုယ်တိုင် သွားအပ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်...။ ...တကယ်လို့ သူ တကယ် သေသွားခဲ့လျှင်တောင်... ကျန်နေသော ချီစွမ်းအင် နယ်ပယ်က နှစ်ယောက်က... သူတို့ လိုက်တိုက်၍ ရမည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ကြပါချေ...။

ထျဲလုံနှင့် ထျဲဟူတို့ နှစ်ဦးသား တောအုပ်ထဲတွင် အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ အလွန်ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်မှသာ ထျဲလုံက မောဟိုက်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"သေစမ်းကွာ..."

“ဝုန်း…”

သူက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားသည်။

ထျဲဟူကတော့ မကျေမနပ်ဖြင့် ပွစိပွစိ လုပ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ခုနက ကလေးပေါက်စတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ညီလေးနှစ်က... တကယ် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သေသွားရတာလဲ။"

ထျဲလုံက ခေါင်းလှည့်လာပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ဆို၏။

"'ဝမ်' ဆိုတဲ့ကောင် ငါတို့ကို လှည့်စားလိုက်တာပဲ။ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှာ ချီစွမ်းအင်နယ်ပယ်က ကျန်းပိုင်ရှန်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး... ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ဆရာကြီးတွေ ရှိနေနိုင်တယ်..."

"ငါက အစောပိုင်းမှာ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ဆွဲခေါ်ထားတုန်း... ညီလေးနှစ်က အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီး သိုင်းကျမ်းတိုက်ထဲ ခိုးဝင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့... ခဏလေးပဲ ကြာသေးတယ်... 'ပေါင်းစည်းခြင်းကူ' က ဒဏ်ပြန်သင့်လာပြီ။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မင်းသိလား။ ...ညီလေးနှစ်က... အဲ့ဒီ ပုန်းနေတဲ့ သခင်ရဲ့လက်ထဲမှာ... လွယ်လွယ်ကူကူ အသတ်ခံလိုက်ရတာ..."

"ငါတောင် သံသယဝင်နေပြီ... အဲ့ဒီလူက... တကယ်တမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမနေတဲ့... တာအိုဆရာလုံရှန်း... ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမလားလို့။ သူက... ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ငါတို့လိုကောင်တွေကို ငါးမျှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ထျဲဟူ၏ မျက်လုံးများက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သို့တိုင် သူက ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသေးသည်။

"တာအိုဆရာလုံရှန်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အစ်ကိုကြီးရယ်။ ...မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲ့ဒီ ပုန်းနေတဲ့ သခင်က လိုက်မလာဘူး... ဆိုတော့... ...ဖြစ်နိုင်တာက... အဲ့လူက ထင်သလောက် မသန်မာဘူး... ညီလေးနှစ်က... ပေါ့ဆသွားတာ... ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။"

ထျဲလုံက နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားလိုက်ပြီး... ထျဲဟူ ပြောတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ...'ငါ... တကယ်ပဲ... စိုးရိမ်လွန်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်'...။

သို့သော် သူက ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလုံရှန်း မဟုတ်ဘူး ဆိုဦးတော့... အဲ့ဒီ ပုန်းနေတဲ့လူက လုံးဝ မရိုးရှင်းဘူး။ ညီလေးနှစ်က သတိကြီးကြီးနဲ့ လှုပ်ရှားတတ်သူပါ... လွယ်လွယ်နဲ့တော့ အလိမ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီနေ့ ကိစ္စက ဒီမှာပဲ ပြီးပြီ။ ငါတို့ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းလည်း ပေါ်သွားပြီ...။ ငါတို့ ချက်ချင်း ချင် ပြည်နယ်ကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်။ ...မဟုတ်ရင် တာအိုဆရာလုံရှန်းက လက်စားချေဖို့ လိုက်လာခဲ့ရင်... ပြေးပေါက်မှားမယ်”

ထျဲဟူကတော့ လုံးဝ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး တောင်ပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ 'စိုးမိုးကျား အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒ ပန်းချီကား'..."

ထိုအခါ ထျဲလုံက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ဟိတ်၊ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကြောင့် အစီအစဉ်ကြီး မပျက်စီးစေနဲ့။ အခု ပြန်သွားတက်တာက ထောင်ချောက်ထဲ တည့်တည့် ဝင်သွားတာနဲ့ တူတူပဲကွ..."

ထျဲဟူတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထျဲလုံက ထျဲဟူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ညီလေးသုံး... ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ငါ အာမခံတယ်... ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် မပြီးသွားစေရဘူး။ တခြားပြည်နယ်မှာ နှစ်နည်းနည်းလောက် သွားပုန်းနေကြရအောင်။ ...ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ ဆယ်နှစ်ကြာတောင် လက်စားချေရဲရတယ်။ ငါတို့ 'ကျောက်စိမ်းအရည် နယ်ပယ်' ... ဒါမှမဟုတ်... 'မူလအမြုတေ နယ်ပယ်' ကို ရောက်တဲ့အခါ... ညီလေးနှစ်အတွက် လက်စားချေဖို့ ပြန်လာကြတာပေါ့..."

ထျဲဟူက အသံမာမာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကြီး။"

...သို့သော်... သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ...'တကယ်လို့သာ... ပျောက်သွားတာက... အစ်ကိုကြီးရဲ့ 'ဒေါသနဂါး အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒ ပန်းချီကား' ... သာ ဖြစ်ခဲ့ရင်... သူ ဒီလောက်တောင် စိတ်ထိန်းနိုင်ပါ့မလား...။ ...တကယ်တော့...သူ့ပစ္စည်း မဟုတ်လို့ သူ ဒီလို ပြောနေတာပဲ'...။

ထျဲဟူက သူ့ကျောကုန်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း မြင့်တက်လာသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံစားမိကာ... စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်လာတော့သည်။

နှစ်ဦးသား ခဏနားပြီးနောက် အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

...

ထိုအချိန်တွင်... အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ သိုင်းကစားကွင်း၌...

ကျန်းပိုင်ရှန်း၊ ရှုံးရှီနှင့် အခြားသူများမှာ သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မီးရောင်များက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းစေပြီး ရန်သူများ မထင်မှတ်ဘဲ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မည်ကို ကာကွယ်ထားကြသည်။

..."သံမဏိတောင်ကြော လူကြမ်းသုံးဦးက... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါတို့ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို လာတိုက်တာလဲ"...။

..."ခုနက နှစ်ယောက်က 'မြစ်ကိုမှောက်လှန်သောနဂါး ထျဲလုံ' နဲ့ 'လမ်းလျှောက်ကျား ထျဲဟူ' ဖြစ်ရမယ်။ တတိယတစ်ယောက်ကို မတွေ့မိဘူး...။ 'ကောင်းကင်ပျံလင်းယုန် ထျဲယင်း' က... တကယ် သေသွားတာလား။ ...တကယ်လို့ သေသွားတယ်ဆိုရင်... ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ"...။

မေးခွန်းပေါင်းများစွာက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

နင်ချီက သိုင်းကစားကွင်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် တပည့်များ၏ တီးတိုးဆွေးနွေးသံများမှ ကျူးကျော်သူများ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခွဲခြားသိရှိလိုက်သည်။

...'သံမဏိတောင်ကြော လူကြမ်းသုံးဦး؟ ...ဒါဆို... ငါ သတ်လိုက်တာ 'ကောင်းကင်ပျံလင်းယုန်' ပေါ့'...။

နင်ချီက တွေးတောနေသည်။

...'ငါ... တောင်အောက်ကို လိုက်ပြီး... အကုန်လုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်သင့်လား'...။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသော်လည်း နင်ချီက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

...ကျူးကျော်သူတွေက သံမဏိတောင်ကြော လူကြမ်းသုံးဦးတည်းပဲလား ဆိုတာ မသေချာ...။ ...အခု လိုက်သွားလို့... သူ မရှိတုန်း တခြားသူတွေက ဝင်တိုက်ခဲ့ရင်... နောင်တရစရာတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်...။ ...တောင်ပေါ်မှာပဲ နေပြီး လူတိုင်းကို ကာကွယ်တာက ပိုကောင်းတယ်...။

...ထို့အပြင်... ညဘက် အမှောင်ထုထဲက တောအုပ်ထဲ လိုက်သွားတာက... အဆုံးသတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး...။ ...သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားခဲ့ရင်... ဒုကခများလိမ့်မည်...။

နင်ချီသည် 'ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းနှင့် အရိုးပြောင်းလဲခြင်း သိုင်းပညာ' ဖြင့် သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ချိန်ညှိကာ မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ယဲ့ချင်းဟယ်က ကျောတွင် ဓားလွယ်ထားသော နင်ချီ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူမက ဆူပူပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကိုးလေး... နင် ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ။ ...လူဆိုးတွေ လာတိုက်နေတာကို... မင်းက လျှောက်သွားနေရလား။ သူတို့နဲ့ တွေ့သွားရင်... ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့..."

နင်ချီက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဆူညံသံတွေ ကြားလို့... စီနီယာ အစ်ကိုအစ်မတွေကို လာကူညီချင်လို့ပါ။"

လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်လည်း... သတိပေးစကား ဆိုကြသေးသည်။

"နောက်တစ်ခါ ဒီလိုဖြစ်ရင်... ကိုးလေး... မင်း ပုန်းနေရမယ်။ ကျန်တာ ငါတို့ဆီကို ထားခဲ့လိုက်။"

သူတို့အားလုံး နင်ချီသည် ထူးကဲသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သာမန်ရွယ်တူများထက် သာလွန်ကြောင်း သိကြသော်လည်း... သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ဤအဆင့်တိုက်ပွဲက သူ့အတွက် ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင်...

အဝေးမှ တပည့်တစ်ဦး၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုနှစ်... စီနီယာအစ်မသုံး... ဒီမှာ... တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ ခြေရာတွေ တွေ့တယ်... ပြီးတော့... အလောင်းတစ်လောင်းပါဗျ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်...

လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ အားတက်သွားကြတော့သည်။