အခန်း (၆၉)

ကျန်းချောင်းအာ ရွာကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျားဟွေ့က တကယ်ကို အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်ဆုံး စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကာ၊ အစားအစာသုံးမျိုး ချက်ပြုတ်ရန်နှင့် ရောင်းချမည့် အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ရသည်။

သို့သော် ကောင်းသောအချက်မှာ ရှန်းနန်ရူသည် ဖန်ဖန်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကူညီပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမအား စိုးရိမ်မှုများစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။

ဇူလိုင်လတွင် မူလတန်းကျောင်းသားများ၊ အလယ်တန်းကျောင်းသားများနှင့် ကောလိပ်ကျောင်းသားများသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ရှည်လျားသော နွေရာသီအားလပ်ရက်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ဇူလိုင်လကုန်တွင်၊ သန်းပေါင်းများစွာသော လူများ၏ပျော်ရွှင်မှုကိုသယ်ဆောင်ပေးသောကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် ၎င်း၏ကန့်လန့်ကာများကို ဖွင့်ခဲ့သည်။

စာမေးပွဲမဖြေမီတစ်ရက်အလိုတွင် ကျောက်တုန်းလင်က သူ့ညီကို အားပေးဖို့ ရွာကို အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။

“မြို့ထဲမှာ လုပ်စရာတွေက အများကြီးပဲ။ မင်းမရီးက ပြန်လာလို့မရဘူး။ မင်းကို ငါနဲ့စကားပါးခိုင်းလိုက်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖိအားမပေးပါနဲ့ စာမေးပွဲမှာ ကောင်းကောင်းဖြေ ”

ကျောက်တုန်းဟဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထောင့်တွေက အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။

ကျန်းချောင်းအာက သူ့သားအကြီးဆုံး ပြန်လာတာကို တွေ့ရတော့ အရမ်းပျော်နေသည်။ သားသမီးတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လိုက်ဖက်ညီမယ်လို့ ဘယ်မိဘတွေက မမျှော်လင့်ကြတာလဲ။

အထက်တန်းကျောင်းသည် ပုံမှန်အစီအစဉ်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် ယခုနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် ယခင်နှစ်များထက် ပိုမိုပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲမေးခွန်းများမှာ မနှစ်ကထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသည်။

တုန်းဟဲက သိပ္ပံဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာစကား၊ သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ ဘာသာရပ်ငါးခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ကာ ကျောက်တုန်းလင်နဲ့အတူတူဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲပြီးရင် သူ့အဖြေတွေကို စစ်ဆေးဖို့ မလွဲမသွေပါပဲ။ တုန်းဟဲက သူရမှတ် ၂၇၀ ခန့်ရှိသည်ဟု တွက်ချက်ခဲ့သည်။ ဤရမှတ်သည် မနှစ်က မေရှန်းရဲ့ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်နှင့် ဆင်တူသည်။ တုန်းဟဲက အရမ်းကြောက်သွားသည်။ ဒီနှစ်စံနှုန်းနဲ့ မလုံလောက်လို့ သူ့ကိုယ်သူ ရလဒ်တွေ မလုံလောက်မှာကို သူကြောက်သည်။

"သက်တောင့်သက်သာနေပါ။ တခြားသူတွေရဲ့ ရမှတ်တွေက မင်းလောက် မကောင်းဘူးလို့ ငါကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် မရောထွေးမိစေနဲ့။"

စာမေးပွဲပြီးသွားလို့ အတွေးလွန်နေတာက အကျိုးမရှိပေ။ တုန်းဟဲက ဒါကို သဘာဝကျကျ နားလည်ပေမယ့် သူ အရမ်းမျှော်လင့်ထားသည်။ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပျက်သွားမှာ ကြောက်သည်။

ကောက်ရိုးဦးထုပ်နှင့် ပေါက်ပြားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျန်လျန်းနျိုက သူမ၏ ခြံတံခါးဝတွင် မြေပြင်ကို လှန်လိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ရန် အခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ဖွင့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အိမ်နီးနားချင်း အန်တီဟွာက အဝေးက လှမ်းအော်ပြီး “လျန်း၊ မနေ့က ငါ ယူယွန်း ခရိုင်ကို စာမေးပွဲဖြေဖို့ လိုက်သွားတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမြင်ခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်။”

အန်တီဟွာ၏သမီး ယွန်းယွန်းသည် အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းသားသစ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန် မျှော်လင့်ထားသည်။ ကျန်လျန်းနျိုက ပေါက်ပြားဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမ မမှန်းဆချင်သလို မမှန်းဆချင်ပေ။ “ဘယ်သူ့ကို မြင်ခဲ့တာလဲ ” ဟု တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံဖြင့် အန်တီဟွာက "နင့်ရဲ့သားမက်၊ တုန်းဟဲ ပေါ့ "

ကျန်လျန်းနျိုက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်တုန်းဟဲ အဲ့ဒါက သူမ မကြားရတာ ကြာပြီ ဖြစ်သော နာမည် ဖြစ်သည်။ သို့ သော် ၎င်း ကို တမင် ရှောင်နေတာဖြစ်သည်။ အကြောင်း မှာ သူမ တွေးတိုင်း၊ သူမ သည် အမြဲ နောင်တ အပြည့် ရှိနေသည်။

အန်တီဟွာက သူမကိုဒီလိုမြင်လိုက်တာနဲ့ သူမစိတ်ဝင်စားတာကိုသိပြီး “သူ့အစ်ကိုက တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့တဲ့ ရှန်ဟဲ ရွာက ရွာစာရေးဟောင်း” လို့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ဆက်ပြောသည်။

ကျန့်ယွဲ့ဖန်က ကျောက်တုန်းဟဲနဲ့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုတာ လူတိုင်းသိသည်။ ကွာရှင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူမဟာ အခြားအိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ အန်တီဟွာက ကျန်လျန်းနျိုကို ဒီလိုပြောတာက သူမမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

စာသားအကျဉ်းကို ကြည့်ပါ၊ မင်းရဲ့သားမက်ဟောင်းက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုဖို့ သွားသည်။ သူ့မိသားစုမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိသည်။ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းသမီးက သူ့ကိုကွာရှင်းလိုက်ပြီ။ သူ့မိသားစု ဖွံ့ဖြိုးပြီးရင် နင့်မိသားစုက အဲ့ဒါကို မထိနိုင်တော့ဘူး။

ကျန်လျန်းနျိုက အန်တီဟွာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသည်။ သူမစိတ်ထဲမှာ နောင်တရနေမှန်း သူမသိသောကြောင့်ပင်။

သူမသည် နောက်ထပ်မေးမြန်းရန် မလိုအပ်ပေ။ ကျောက် မိသားစု၏ သတင်းများသည် အခါအားလျော်စွာ သူမနားသို့ရောက်လာသည်။ ကျောက် မိသားစုက ပိုကောင်းလာတာကို သူမသိသည်။ မိသားစုတွင် ကောလိပ်ကျောင်းသား သုံးဦးရှိပြီး ယင်းမှာ ကွန်မြူနတီတွင် ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ တုန်းဟဲသာ စာမေးပွဲအောင်မြင်ပါက ရှန်းလီ ကွန်မြူနတီတွင် ဘေးတိုက်လျှောက်သွားနိုင်သည်။

နောက်အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူ့သမီး ကျန့်ယွဲ့ဖန်က သူ့အမေအိမ်ကို တစ်ခေါက်မှ မပြန်ခဲ့သလို စာလည်း မပို့ဖြစ်ခဲ့ပေ။ နှစ်ဦးနှစ်ဘက် ဆက်ဆံရေးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မနီးစပ်သလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူ့သမီး နေကောင်းနေလားတောင် မသေချာပေ။

ကျန့်ယွဲ့ဖန်က ဘာကြောင့် သူ့အမေအိမ်ကို မပြန်တာလဲ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူမဟာ အတိတ်က အမှတ်တရတွေကို ပြန်အမှတ်ရတဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ မပါချင်ပေ။ သူမက တုန်းဟဲနဲ့ရှီထုကို တွေးကြောက်နေမိသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူမ၏အစ်ကိုအကြီးဆုံး ကျန့်စုန့်နင်က သူမအပေါ် ဂရုမစိုက်ကြောင်း သူမအမြဲတမ်း အမှတ်ရနေသည်။ တုန်းဟဲနဲ့ကွာရှင်းပြီးချိန်မှာတော့ သူ့အမေအိမ်ကိုပြန်ဖို့ သူမကိုလက်မခံရုံသာမကဘဲ ဝက်ခြံထဲမှာပါ နေထိုင်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး အဲဒီအချိန်ကစလို့ သူမရဲ့မိခင်မိသားစုအတွက် ခံစားချက်က သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုက သူ့အမေအိမ်မှာနေဖို့ လက်ခံခဲ့ရင် တုန်းဟဲက စိတ်ပြောင်းတာကို သူမ စောင့်နိုင်မလားဆိုပြီး မကြာခဏ တွေးမိသည်။ ဒါပေမယ့် ရလဒ်ကတော့ တုန်းဟဲက ကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့အမေရဲ့ မိသားစုက သူမကို လက်မခံချင်ဘဲ လက်ထပ်စေချင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

တုန်းဟဲနဲ့ တစ်နှစ်ခွဲကြာ ကွာရှင်းရန် နှောင့်နှေးခဲ့ပြီး ကွာရှင်းမှု အပြီးသတ်ပြီးနောက် မိသားစုက မိန်းမဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော မုဆိုးဖို့နှင့် တွဲပေးခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။

ယောက္ခမအသစ်က ကျောက် မိသားစုလောက် အဆင်မပြေပေ။ ခင်ပွန်းသည်က အများအားဖြင့် သူမအပေါ် သဘောကောင်းပေမယ့် အရက်မူးရင် လူတွေကို ရိုက်နှက်သည်။ သတိဝင်လာတဲ့အခါ သူ့အမှားကို ဝန်ခံသည်

အရိုက်ခံရတိုင်း သူမသည် တုန်းဟဲ​၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

သူမက တုန်းဟဲနဲ့ရှီထုအကြောင်းကိုတွေးမိပြီး ကျောက် မိသားစုမှာ နေတဲ့အချိန်ကိုတွေးမိသည်။ မကြာခဏ သူမကိုယ်သူမ ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲဟု မေးတတ်သည်။ တုန်းဟဲက ဘာကြောင့် သူမကို ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေး မပေးချင်တာလဲ။ ကွာရှင်းဖို့ ဘာကြောင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာလဲ။

ပထမတော့ တုန်းဟဲက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်မိသွားပြီလို့ သူမထင်ခဲ့ပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ထည်းက သူနဲ့ ဘယ်သူ လက်ထပ်မယ်ဆိုတာကို သူမ မကြားဘူးပေ။

ကျန့်ယွဲ့ဖန်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကြည်းမှု၊ မုန်းတီးမှု၊ ချစ်ခြင်း နှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဖြစ်သင့်သည်နှင့် မဖြစ်သင့်သော အရာများ ဖြစ်ခဲ့ကာ ၎င်းကို ပြန်တွေးကြည့်ခြင်းမှာ ကွာခြားမှု မရှိပေ။

အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ကိုယ်ဝန်မဆောင်ခဲ့ပေ။ ကျန့်ယွဲ့ဖန် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မိသားစုက လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ နောက်နှစ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့သည်။ အခုဆို ဗိုက်ထဲက ကလေးက ခြောက်လရှိပြီ ဖြစ်သည်။

သားသမီးတွေအတွက် အတိတ်ကိုမေ့ပြီး ဘဝသစ်ကိုစဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကလေးတွေက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ နွေရာသီအားလပ်ရက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ကလေးများစွာ နံနက်ခင်းနှင့် ညနေများတွင် ကစားသည့် အိမ်အနီးတွင် ပန်းခြံတစ်ခုရှိပြီး ကျားဟွေ့က ဟိုင်းဒန်ကို သူ့ယောင်းမအားစောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့သည်။

ကျောက်တုန်းလင် ရွာမှ ပြန်လာသောအခါ နွေရာသီအတွက် ရှီထုကို ခေါ်လာပြီး မြို့တွင်း ပထမဆုံးနေ့တွင် ရှီထုက သူဘယ်တော့မှ မပြန်ချင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

"ဒီမှာ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ၊ ကြက်စွပ်ပြုတ်တွေ နေ့တိုင်းရှိတယ်၊ အစ်ကို ဟိုင်းဒန်၊ အစ်မ ယင်းပေါင် နဲ့ ဖန်ဖန်တို့လည်း ရှိတယ်။ သား မပြန်ချင်တော့ဘူး။ "

"ဒါဆို မင်းအဖေ တက္ကသိုလ်တက်ရင် မြို့ထဲမှာ အတူတူနေကြရအောင်"

"အင်း သား အဖေ သေချာပေါက် စာမေးပွဲအောင်မှာ"

ကျောက်တုန်းဟဲက ပြည်နယ်ကျောင်းအားလုံးကို စာရင်းပြုစုထားပြီး သူစေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်မယ့် သာမာန်အထူးပြုလေ့ကျင့်ရေးကျောင်းမှာတောင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအနည်းဆုံး အာမခံချက်ရှိခဲ့သည်။

တုန်းဟဲမှာ ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒ မရှိပေ။ ဘွဲ့ရပြီး သင့်တော်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ချင်တာဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့တိုင်း လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ ရှီထုကို ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်စေဖို့ မျှော်လင့်သည်။

နွေရာသီအားလပ်ရက်အပြီးတွင် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်သူများ ပိုများလာပြီး စီးပွားရေးလည်း ကောင်းမွန်လာသည်။ ဒါရိုက်တာကျူးက တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အချိန်အတော်ကြာ တောင်းပန်ခဲ့ပြီး များစွာသော ဆွဲဆောင်မှု ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျားဟွေ့က ပမာဏကို တိုးပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ လက်ဖက်ကြက်ဥ ၂၀၀ မှ လက်ဖက်ကြက်ဥ ၃၀၀ ၊ ကြက်ကြော် ၁၅ ပိဿာမှ ၂၀ ပေါင်၊ ကြက်တောင်ပံနှင့် ကြက်ခြေထောက် အတွဲ ၅၀ အထိ တိုးလာသည်။

ပြီးတော့ ကျားဟွေ့က ဒါရိုက်တာ ကျူး နဲ့လည်း သဘောတူထားပြီး မရောင်းရင် ဒါရိုက်တာ ကျူးက သူမအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ထောက်ပံ့ပေးရလိမ့်မယ်တဲ့။

ဒါရိုက်တာ ကျူးအနေနဲ့ ကျားဟွေ့က အလွန်လိမ္မာလွန်းသည်၊ တွက်ချက်လွန်းပြီး အခြားသူများကို စျေးသက်သက်သာသာ မပေးဘဲ တစ်ကြိမ်ထက်မက မြည်တမ်းခဲ့သည်။

"ဒါရိုက်တာ ကျူး၊ ရှင်က သူဌေးကြီးပါ။ ရှင်က ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်နေတယ်။ ကျွန်မတို့က လုပ်ငန်းသေးသေးလေးတွေ လုပ်တယ်။ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်ဆိုတာတော့ မပြောလိုဘူး။ ရှင်ကိုယ်တိုင်မြင်နိုင်တယ်။"

“ဟုတ်တယ်၊ မင်းမှာ အချက်တစ်ခုရှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းအကြောင်း ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူး။"

သူတို့စုံတွဲဟာ ဝူတုန်း တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူက “သူတို့စုံတွဲရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ တွေးမိတာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။ ဘယ်သူက သူတို့ကို ဉာဏ်ကောင်းစေတာလဲ။”

ဩဂုတ်လ၏အပူရှိန်တွင်၊ ကျားဟွေ့ သည် မနက်ခင်းတွင် အလုပ်များစွာဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ကိုးနာရီကျော်မှာ ကျားဟွေ့ က အိမ်နောက်ဖေးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ချို့ပို့ပေးသည်။ ရှန်းနန်ကို ခါတိုင်းလို ခြံဝင်းထဲမှာ ထိုင်နေတာ သူမ မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမ တံခါးခေါက်လိုက်တယ်။ကျုံးတမင် အနည်းငယ်ကုန်းပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

“ ဒီနေ့ ကျွန်မဒေါ်လေးကို မတွေ့မိဘူးကော ဦးလေး ”

ကျုံးတမင်၏မျက်နှာသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ အိမ်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "မင်းအဒေါ်က မနေ့ညက အအေးမိပြီး အဖျားရှိနေလို့ အခုဆေးသောက်ပြီး အိပ်ယာထဲမှာ လှဲနေတယ်”

နွေရာသီမှာအအေးမိခြင်းသည် စိတ်ဆင်းရဲစရာအကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုတွင် ပို၍စိုးရိမ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဤရာသီဥတုသည် အေးသောရက်မဟုတ်ပေ။ ဒီခေတ်မှာ လေအေးပေးစက် မရှိပေ။ အလွယ်တကူ အအေးမိပြီး အဖျားတက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

ရှန်းနန်ရူ အဖျားရှိနေကြောင်း ကျားဟွေ့ ကြားသောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ " ဒေါ်ဒေါ်မှာ အဖျားရှိနေတာလား။ ကျွန်မသူမကိုသွားတွေ့လို့ရမလား။”

ကျုံးတမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတယ်၊ သူက အတွင်းခန်းထဲမှာ။ အဖျားပျောက် ဆေးသောက်ပြီး အိပ်ပျော်နေတယ်။ ”

အခန်းထဲမှာ ပူပြီး အိုက်စပ်နေပြီး ရှန်းနန်ရူက ဗိုက်ပေါ်မှာ စောင်ပါးပါးလေးတင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။

ကျားဟွေ့ ရောက်လာသောအခါတွင် ရှန်းနန်ရူ မျက်နှာနီရဲနေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမနဖူးကို ထိလိုက်သည်။ ပူနေကာ အပူချိန်က ၃၈ ဒီဂရီထက် ပိုမြင့်နိုင်သည်။ ၃၉ အထိ ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာသည်။

မြင့်မားသော အပူချိန်ကို သူမမြင်လိုက်သည်နှင့် ကျားဟွေ့ သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျုံးတမင် ထံသို့ ပြန်လှည့်လာပြီး "ဦးလေး၊ ဒေါ်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်က အရမ်းမြင့်နေတော့ အိမ်မှာ လဲလျောင်းရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ဆေးရုံပို့မှရမယ်။ သူ့ရဲ့အသက်အရွယ်အရ ခုခံအားကျဆင်းလာပြီး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က လေအနည်းငယ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး အဲ့တာကြောင့် ကျွန်မတို့ ပိုသတိထားပြီး အလေးအနက်ထားသင့်တယ်။ ”

ရှန်းနန်ရူသည် သူမ၏ယောက္ခမ ကျန်းချောင်းအာနှင့် ကွဲပြားသည်။ သူမက အားနည်းနေပြီးသား။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က ခက်ခဲမှုအချို့ကို ခံစားခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းမှုရှိသည်။ ချမ်းသာသောမိသားစုမှ ငယ်ရွယ်သော အဖွားများစွာအတွက် ကလေးမွေးရန် ခက်ခဲသော်လည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်သော အမျိုးသမီးများသည် တောင်ကြောပေါ်တွင် ကလေးမွေးရသည့် ဝန်ကို ထမ်းရွက်နိုင်သည်။

ကျုံးတမင်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ့လက်တွဲဖော်ရဲ့ အဖျားက ဒီလောက်ပြင်းထန်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ တကယ်တော့ မနက်အိပ်ရာထပြီး သူ့လက်တွဲဖော်ကို ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံကိုသွားခိုင်းပေမယ့် သူမက ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး၊ ဆေးနည်းနည်းသောက်ပြီး အိပ်လိုက်မယ်လို့ ပြောသည်။

ကျားဟွေ့သည် အိမ်သို့ အမြန်ပြေးပြီး ကျောက်တုန်းလင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က ရှန်းနန်ရူ ကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က အဲတာဟာ အအေးမိဖျားနာခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူကိုသေစေမည့် တုပ်ကွေးဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ခဏလောက် နားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်း ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ဖျားနာတာက တောင်ကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာ၍၊ ပိုးချည် ကဲ့သို့သွားသည်။

ရှန်းနန်ရူသည် ဆေးရုံတွင် တစ်ပတ်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက် ရံဖန်ရံခါ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ ကျားဟွေ့ သူမကို ဆေးရုံ၌သွားတွေ့ရန် နေ့တိုင်း ဆန်ပြုတ်နှင့် စွပ်ပြုတ်ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ရှန်းနန်ရူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ သမီးလေး၊ မင်းနဲ့ တုန်းလင် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ အခု ဂေါ်ပြားနဲ့ ပေါက်တူးဖြစ်သွားမှာ။”

ရှန်းနန်ရူသည် ကျားဟွေ့ ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မီးပျက်ရင် လူတွေသေတယ်။ သူတို့ဘဝမှာ အများကြီး ကြုံဖူးတယ်။ အကောင်းနဲ့အဆိုးကို မြင်ပြီးပြီ။ တကယ်သေခဲ့ရင် နောင်တရစရာမရှိပါဘူး။ အဘိုးကြီးကို တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ဖို့ သူတို့ မယုံကြဘူး။

“ မင်းကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ် ”

ရှန်းနန်ရူက ကျားဟွေ့ ကို ကြည့်လိုက်၏ ကျားဟွေ့ ကတစ်ဆင့် တခြားတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုးပေါ့။

“အဘိုးကြီးနဲ့ ငါ့ ဘဝမှာ သမီးတစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူမ မွေးဖွားလာကတည်းက ငါတို့က သူမကို ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ကောင်းတဲ့အရာတွေအားလုံးကို ပေးချင်ခဲ့ကြတယ်။ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ကြီးပြင်းလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတယ်။ သူမကို ပိုထက်မြက်လာဖို့ ငါတို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ သူမ ပျော်နေသရွေ့ သူမက တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ သူမ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးပြင်းလာတာက မျက်လုံးကြီးကြီးနဲ့ တောက်ပပြီး ဥာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပါးချိုင့်တစ်စုံနဲ့ သူ့အဖေလိုပဲ ပြုံးတယ်။ ငါတို့နှလုံးသားတွေက ပျားရည်စားသလိုပဲ တကယ်ကို ချိုမြိန်ခဲ့တယ်”

မျက်ရည်တွေ တဖြေးဖြေးစီးကျလာတော့ ကျားဟွေ့က သူမအိတ်ထဲက လက်ကိုင်ပုဝါကို ပေးလိုက်သည်။

“သူမဘဝက သနားစရာကောင်းတယ်။ သူမ စောစောသွားခဲ့တယ်။ အဘိုးကြီးနဲ့ငါက သူမကိုငါတို့နဲ့အတူ ဒုက္ခရောက်အောင် ထားခဲ့ရတဲ့အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ ပန်းတွေနဲ့ အရိုးတွေလို တူညီတဲ့အသက်အရွယ်မှာ သူမ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ”

သူတို့ရဲ့လွတ်လပ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဟေးလုံကျင်းသို့သွား၍ ၎င်းတို့၏သမီးကို ပြန်ခေါ်ဆောင်လိုကြသည်။ ဆင်းရဲတဲ့ သမီးလေးမှာ နေစရာတောင် မရှိတော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းတွင် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သူက ၎င်းတို့ကို ကုန်းမြင့်တစ်ခုသို့ ညွှန်ပြပြီး ထိုနေရာ၌ သုသာန်များစွာရှိကြောင်း၊ တစ်ခုမှာ နနရဲ့ဟာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

အတိတ်ကို ပြန်သတိရပြီးနောက် သူမသည် အသည်းကွဲခြင်းကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ ရှန်းနန်ရူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေသည်။

ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပါ။ ရှန်းနန်ရူသည် ကျားဟွေ့ ရှေ့တွင် ဤအရာများကို တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။

ဒဏ်ရာအစစ်အမှန်တွေကို သူစိမ်းတွေဆီ မထုတ်ဖော်ပြနိုင်ပေ။ ညတိုင်းသူတို့အိပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲနေပါစေ တခြားသူတွေဆီ ဘယ်တော့မှ ညည်းညူပြမှာမဟုတ်ပေ။

သူတို့အတွက်ကတော့ သူတို့ရဲ့သမီးလေးဟာ အသက်ရှင်နေသေးပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးကို စွန့်ခွာမသွားသေးပေ။

“အဘိုးကြီး ကျုံး နဲ့ ငါတို့ပဲ အချိန်တွေကို အတူတူ ကုန်ဆုံးရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့မိသားစုနဲ့ တွေ့ရမယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားဘူးဆိုတော့ ဒါက ကံကြမ္မာပဲ။ မင်းကို ငါ့သမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်၊ မင်းလက်ခံချင်လားဆိုတာ ငါမသိဘူး။”

ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ပဒေသရာဇ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကာလကြာရှည်စွာ ရေပန်းစားသော ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် တစ်ဆက်တစ်စပ်တည်းရှိသော ဆွေမျိုးများကို သင်မှတ်မိနိုင်သော အခြေအနေနှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုကတော့ သားသမီးတွေရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ သူတို့ရဲ့ မွေးနေ့ ဇာတ်ကောင် ရှစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ။

အခြားကိစ္စမှာ ဆွေမျိုးရင်းချာများကို အသိအမှတ်မပြုသည်နှင့်အမျှ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု ဆက်လက်ထားရှိရန်မှာ နှစ်ဖက်အကြား အပြန်အလှန် ဖလှယ်မှု အများစုမှာ မိသားစုဆက်ဆံရေးပုံစံကို အတုယူ၍ ခိုင်မြဲသော ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်ဆက်ဆံရေးကို အတုယူခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ရှန်းနန်ရူသည် ကျားဟွေ့ကို သူမရဲ့မွေးစားသမီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါက၊ ကျားဟွေ့ သည် မည်သည့်နေရာသို့သွားနေပါစေ ကိစ္စမရှိဘူး၊ သူမက နောက်ကွယ်မှာ ဒီဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်းကနေ ထွက်မသွားနိုင်ဘူး ပြီးတော့ ရှန်းနန်ရူက ကျားဟွေ့ ၏အမေကွဲနှင့် ညီမျှသည်။

ရှန်းနန်ရူ၏ အကြံဉာဏ်က ရုတ်ချည်းပင်။ ကျားဟွေ့ သည် ၎င်းကိုပြန်တွေးကြည့်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်ယူကာ သူမသည် မျက်လုံးများနီနေပြီး ရှန်းနန်ရူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ဒေါ်ဒေါ် ၊ သဘာဝအတိုင်း ကျွန်မ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒေါ်ဒေါ် နဲ့ဦးလေး တို့က ကျွန်မတို့အပေါ် အရမ်းကြင်နာကြတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဆွေမျိုးတွေထက် ပိုကောင်းတာကြာပါပြီ။”

ရှန်းနန်ရူက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းဆန္ဒရှိသရွေ့ ကောင်းတယ်။ ဆေးရုံက ဆင်းရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင် ဆွေမျိုးအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ် ပြုမယ်။”

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ ဒေါ်ဒေါ့်ကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အတွက် အရာအားလုံးက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်တို့က ကျွန်မရဲ့ခေါင်းကိုင်မိဘတွေပါ။”

ရှန်းနန်ရူ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဤအရာက သူမဆီမှာ အတည်ငြိမ်ဆုံးသော ခံစားချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျားဟွေ့က ဒီလောက်ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ပြောနေပေမယ့် ရှန်းနန်ရူ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျောက် မိသားစုအပြင် သူမရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း အများအပြားကို ဖိတ်ကြားပြီး ဧည့်ခံပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ကျားဟွေ့ ကို အသိအမှတ်ပြုလက်ဆောင်အဖြစ် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းနှင့် နားကပ်တစ်ရံပေးခဲ့ပြီး ကျားဟွေ့က အပေါ်မှအောက်ခြေအထိအဝတ်အစားအသစ်နှစ်မျိုးကိုဝယ်ခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်နှင့် နားကပ်များသည် ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် အစပိုင်းတွင် သိမ်းထားခဲ့သော ပစ္စည်းဟောင်းများဖြစ်သည်။

မူလအတွေးမှာ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသားဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်လာရင်၊ ယာယီလိုအပ်ချက်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အနည်းဆုံး သူတို့ဟာ ငွေနည်းနည်းနဲ့ လဲလှယ်နိုင်သည်။ အသုံးမပြုနိုင်ရင် သူတို့သမီး နန ကြီးလာရင် ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပေးလို့ရသည်။

နနကို ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ကျားဟွေ့ ကို ပေးလို့ရပြီ။

ဩဂုတ်လလယ်တွင် ကျောက်တုန်းဟဲသည် ၎င်း၏ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်- ၂၉၄ မှတ်၊ ၎င်း၏ယခင်ခန့်မှန်းရမှတ်ထက် ၃၀ မှတ်ပိုများကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ဤရမှတ်ဖြင့် တက္ကသိုလ်တက်ရာတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ယခု ဝင်ခွင့် အကြောင်းကြားစာဖြင့် မည်သည့်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရမည်ကို သိနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်တွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို လူပေါင်း ၆.၁ သန်း ဖြေဆိုခဲ့ကြပြီး ဝင်ခွင့်နှုန်းသည် ၇% ရှိကြောင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ အဆိုပါ လျှောက်ထားသူ 6.1 သန်းအနက်မှ ၄၂၀ ၀၀၀ သာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာကို ရရှိခဲ့ကြောင်း သတင်းစာမှာ ဆိုထားသည်။

ကျောက်တုန်းဟဲသည် ကွန်မြူနတီတွင် သူ့ရဲ့မေးလ်မိတ္တူပါရှိကြောင်း သတိပြုမိပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဲ့တာကိုယူဖို့ သူ့ကိုတောင်းဆိုသောအခါတွင် ကျောက်တုန်းဟဲက လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။

ကျောက်တုန်းဟဲသည် သူစောင့်မျှော်နေသော သတင်းကောင်းကို ကြိုမြင်လိုက်သောအခါတွင် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ငါလက်ခံလိုက်ရပြီ။ ငါနောက်ဆုံးတော့ ကောလိပ်တက်လို့ရပြီ။”

စိတ်ကြွရူးသွပ်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုပြီးနောက်၊ အရာများ ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးသားကင်းစင်သည့်အချိန်များလည်း ရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ဘဝရဲ့ ကဏ္ဍသစ်တစ်ခု ပွင့်လာတော့မည်။