အခန်း (၇၂)

ကျောက်တုန်းလင်က သူ၏ပါမောက္ခနှင့် လေ့လာရေးခရီးထွက်ခဲ့ပြီး သူထွက်သွားပြီးနောက် ကျားဟွေ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက အခုအချိန်အထိ ခွဲမထွက်တာကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ခင်ပွန်းမရှိတော့ ကျားဟွေ့က သူ့ဘာသာသူ လုပ်စရာတစ်ခုရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြာကြီးအဝတ်အစားတွေမပြင်ဘဲ ကျားဟွေ့က နည်းနည်းတော့ ယားယံတာကြောင့် ယောက္ခမကိုအတူ ကုန်တိုက်ကို သွားခိုင်းသည်။

“အမေ၊ ကုန်တိုက်မှာ အဝတ်အစားအသစ်တွေ အစုံရှိတယ်ဆိုတာ ကြားတယ်။ သွားဝယ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ အစလုတွေ ရှိရင်လည်း သွားကြည့်ရအောင်။”

ရာသီတွေပြောင်းလာပြီး ကျားဟွေ့က သူ့ဗီရိုထဲကို အဝတ်အသစ်နှစ်ထည် အမြဲထည့်သည်။ ဒါက သူမအရင်ဘဝက ကျန်ခဲ့တဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုပါ။ လူကြီးများအပြင်၊ အိမ်တွင် ဟိုင်းဒန်နှင့် ကလေးများစွာရှိသည်။ ဟိုင်းဒန်က အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။ မနှစ်က သူဝတ်ခဲ့တဲ့ ကုတ်အကျီက ဒီနှစ် သူ့အတွက် သေးလွန်းတယ်၊ အထူးသဖြင့် ဘောင်းဘီ။ ဘောင်းဘီ ခြေထောက်တွေက တိုသွားသည့။

ပြီးတော့ ရှီထုလည်း အထူး မြန်မြန်ကြီးထွားလာသည်။ ကျောက်တုန်းဟဲက သူ့ကလေးကို ထိုကဲ့သို့ စေ့စေ့စပ်စပ် ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း သူ့အတွေးများက ကျားဟွေ့ လောက် မပြည့်စုံချေ။

ကျန်းချောင်းအာက သူတို့အဝတ်အစားတွေဝယ်ဖို့ ကုန်တိုက်ကိုသွားနေတယ်လို့ကြားတာနဲ့ပဲ သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး “အိုး ငါ့မှာ အဝတ်တွေရှိတယ် အသစ်ဝယ်စရာမလိုပါဘူး။ ဝယ်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်။ ငါ့ကိုမခေါ်နဲ့။ ”

“အမေ၊အမေ့ချွေးမက အမေ့ကို ဝတ်စေချင်တာ။ သမီးနဲ့လိုက်ခဲ့။ လူတိုင်းမှာ ရှိပေမယ့် အမေ့မှာမရှိရင် သမီး အဆင်မပြေဘူး။ ”

ဒီချွေးမက စကားပြောကောင်းလွန်းသည်။ ​ကျန်းချောင်းအာက ပြုံးပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ကာ "သမီးကို ဝတ်မထားတဲ့သူလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ။ သူများတွေမေးရင် နင့်ချွေးမ ဘယ်လိုနေလဲ။ “သူမ ကောင်းတယ်၊ အရာအားလုံးက သူမအတွက်ကောင်းပါတယ်။ အမေ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူး။” "

ဒါအမှန်တရားပဲ။ ကျန်းချောင်းအာက အပြင်လူများရှေ့တွင် ကျားဟွေ့ မည်ကဲ့သို့ရှိနေသည်ကို ဘယ်တော့မှ မပြောပေ။ ထိုနည်းအတူ၊ ယောက္ခမကိုပြောသောအခါ ကျားဟွေ့သည်လည်း "ကောင်း" ဟူသော စကားလုံးကို သုံးသည်။

“အဲဒါက ငါ့အမေက ငါ့ကို သနားလို့။ "မက်မွန်သီးဆမ်း၊ ဇီးသီးပြန်ယူ" လို့ ခေါ်တယ်။ [1]”

ကျန်းချောင်းအာ၏ ပညာရေးအဆင့်သည် မမြင့်မားသလို သူမသည် idioms အကြောင်း များများစားစားမသိသော်လည်း ကျားဟွေ့၏ စကားများ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ကုန်တိုက်သည် နှစ်ထပ်တိုက်ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သား ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းသည်။ ဖန်ဖန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး စျေးဝယ်စင်တာထဲကို အတူတူလျှောက်သွားကြသည်။

ဖန်ဖန်သည် အစားအသောက်ရောင်းချသည့်နေရာများ အထူးသဖြင့် အရသာရှိသော အစားအစာမျိုးစုံပါရှိသော ပန်းပွင့်သံသေတ္တာများကို သဘောကျခဲ့သည်။

သူသည် ကျားဟွေ့ကို ညာဘက်သို့ဆွဲလိုက်ပြီး အစားအသောက်ရောင်းချသည့်ကောင်တာဆီသို့ လှည့်ကာ အနီရောင်နောက်ခံနှင့် ယုန်ဖြူသေတ္တာတစ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ လိုချင်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

"အဲဒါက ဘီစကစ်ပဲ။ စားချင်ရင် ချိန်ကြည့်ရအောင်။ သံသေတ္တာထဲက ဝယ်စရာမလိုဘူး။"

ဖန်းဖန်သည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ငိုချင်လာသည်။

ဒီပညာကို ဘယ်အချိန်က သင်ယူခဲ့မှန်း မသိခဲ့ကြပေ။ သူသည် မိုက်မဲပြီး ရိုင်းစိုင်းပြီး လူကြီးများ၏ ပညာပေးမှုကို ခံရသည့်အခါတိုင်း ပါးစပ်ဟပြီး ငိုတတ်သည်။ ကျန်းချောင်းအာက ဒီအစုံကို စားချင်ပေမယ့် ကျားဟွေ့က မဟုတ်ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟစေသော်လည်း ကျားဟွေ့က ၎င်းကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့နောက်မှာရှိနေတဲ့ ကျန်းချောင်းအာကတော့ သည်းမခံနိုင်ပေ။ သူ့ချွေးမ ကလေးကို သင်ပေးပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လွဲမှားနေပေမယ့် ကျန်းချောင်းအာက သူ့ခြေမကို ရှေ့ကို မချခဲ့ပေ။

ဖန်ဖန်က ပိုထက်မြက်သည်။ သူ့အမေဆီကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိတဲ့အတွက် ကျန်းချောင်းအာရဲ့ခြေထောက်ကို တိုက်ရိုက်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း မျက်လုံးများ ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်ရည်များက ကျန်းချောင်းအာ၏ နှလုံးသားသည် တိုက်ရိုက်ပျော့ပျောင်းသွားစေသည်။

"ငါတို့ တစ် ဗူးဝယ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

အခုတော့ ကျားဟွေ့ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ထက်ပိုပြီး ကြည့်ပြီး သူ့ယောက္ခမတောင် အဖွဲ့ထဲဝင်သွားပြီ။

"ဒါဆို တစ်ဗူးဝယ်​ပြီး ပြန်​ယူသွားမယ် အစ်ကိုတွေနဲ့ မမကိုလည်း ဝေပေးရမယ်"

ကျားဟွေ့နဲ့ ကျောက်တုန်းလင်တို့က ယခုအခါ ကျောင်းသားများဖြစ်ကြပြီး ကျောင်းမှ အစားအသောက်တံဆိပ်ခေါင်းမှလွဲ၍ အခြားလက်မှတ်များကို ထုတ်ပေးခြင်းမရှိသောကြောင့် ကျားဟွေ့ရဲ့ သကြား၊ နို့မှုန့်နှင့် ကွတ်ကီးလက်မှတ်အားလုံးကို ရှန်းနန်ရူက ပေးခဲ့သည်။

သူမသည် ကျားဟွေ့ကို သူ့သမီးအဖြစ် အမှန်တကယ် ဆက်ဆံပြီး သူ့မိသားစုရှိ ကလေးများကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့အမေက သဘောတူကြောင်းကြားတော့ ဖန်ဖန်က သူ့မျက်ရည်တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကွတ်ကီးတစ်ဘူးဝယ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အထည်များနှင့် အဆင်သင့်လုပ်ထားသည့် အဝတ်အထည်များကို ကြည့်ရှုရန် ကလေးကို ခေါ်သွားကြသည်။

“ကလေးတွေအတွက် အဝတ်အစားအသစ်တွေ ထပ်ထည့်ရမယ်။ သူတို့ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ မေရှန်း အတွက် နောက်ထပ် နှစ်ခု ထပ်လုပ်ချင်တယ်။ အလုပ်လုပ်ရမှာဖြစ်ပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်စားဆင်ယင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အမေ၊ အမေ့မှာ ကြိုက်တဲ့အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် အထည်တွေရှိလား ကြည့်ကြည့် ”

“သူတို့ ဝယ်စရာ မလိုဘူး။အမေ့ အတွက် သမီးအရင်လုပ်ထားတဲ့အရာတွေက မဆိုးဘူး၊ ပြဲတာမဟုတ်ဘူး။ ဝတ်လို့ကောင်းတုန်း။ ”

"ဒါဆို အမေတစ်ခုရွေးရမယ်။ မိသားစုထဲမှာ အဝတ်အစားအသစ်တွေရှိပေမယ့် အမေ့မရှိတာတော့ မကောင်းဘူး။ ဒါက အမေ့ချွေးမရဲ့ အပြစ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ကျားဟွေ့ ဖြားယောင်းပြီးနောက် ကျန်းချောင်းအာက အထည်တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အဆင်သင့်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ သူမသည် ငွေကိုသုံးစွဲရန် အမှန်တကယ် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုမှ ပြန်ရောက်သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် ကျောက်တုန်းလင်က သူမ၏ အပ်ချုပ်စက်ကို ရွှေ့ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကျားဟွေ့​က အထည်အမြောက်အမြားဝယ်ခဲ့ပြီး သူမဘာသာသူမလုပ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ငွေမတတ်နိုင်တာကြောင့်မဟုတ်ပဲ အဓိကအားဖြင့် သူမသည် ဤနေရာက အဝတ်များကို မကြိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝမ်မိန့်က အင်္ကျီအစင်း ကျုံးရှန် ဝတ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။ ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် နှင်းဆီပဝါကို မြတ်နိုးခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ကုန်ပစ္စည်းတစ်အုပ်ကို လွတ်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ရင်းနှီးတဲ့ အရောင်းသမားနဲ့ ကြိုပြီး သဘောတူညီမှုရပြီး သူတို့အတွက် တစ်ခု ထားခဲ့သည်။ ဒီနေ့ အင်္ကျီတွေယူဖို့ သူမလာခဲ့တာ။

ပထမထပ်လှေကားမှ ဒုတိယထပ်သို့ ဖြတ်သွားသောအခါ၊ ဝမ်မိန့်က သူ့ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသလို ပြင်းထန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုပုံစံဝတ်ရတာ အမေ့အတွက် သိပ်ကောင်းတာမဟုတ်ဘူးလား။ အသက် ၅၀ ဒါမဟုတ် ၆၀ ကျော်အဖွားကြီးက ဒီလိုတောက်ပတဲ့ ဝတ်စုံကို ဘယ်လိုဝတ်ဆင်နိုင်မှာလဲ။ "

ကျန်းချောင်းအာက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ ကျားဟွေ့က အနက်ရောင် နောက်ခံပုံနှိပ်စက်ဖြင့် အထည်တစ်အုပ် ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းချောင်းအာက ယခင်က အပြာရောင်၊ မီးခိုးရောင် နှင့် အနက်ရောင်တို့ကို ၀တ်ဆင်ခဲ့ပြီး ဒီလိုဟာမျိုး မ၀တ်ခဲ့ဖူးပေ။

“ဒါက ကြည့်ကောင်းတယ်။ အမေနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။"

ကျန်းချောင်းအာ ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့အမေက ဒီလိုအထည်မျိုးနဲ့ ကြည့်ကောင်းတယ်။ ငါက ကျေးလက်က အဖွားကြီးဆိုတော့ ဝတ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

“ကျွန်မ မွေးစား အမေအတွက် တစ်ခုခုဝယ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါကအမေ့ဟာပဲ။"

ကျန်းချောင်းအာက ဘာပြောနိုင်သေးမှာလဲ။ တိတ်တိတ်လေးကြည့်နေတဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "အဖွား၊ အဖွားချွေးမက အဖွားကို သနားတဲ့စိတ်နဲ့ ပြနေတယ်။ စိတ်ချယုံကြည်စွာနဲ့ ဆက်သွားလို့ရတယ်။ "

ရှော့ပင်းမောလ်ရှိ အရောင်းသမားအများစုသည် လူများကို ဂရုစိုက်ကြသည်။ ကျားဟွေ့က အထည်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်ဝယ်ပြီး အကောင်းဆုံးများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အရောင်းသမားတွေက သူတို့အခြေအနေကောင်းတယ်ဆိုတာ သိသည်။

ဝမ်မိန့်က သူမသည် အလွန်အမင်း သတိမထားမိကြောင်း သိလိုက်ရသည်၊ အဖွားကြီးက တကယ်ပဲ သူမယောက္ခမ ကျန်းချောင်းအာပါ။

ဝမ်မိန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းချောင်းအာက စီရင်စုမြို့တော်တွင် မည်သို့ပေါ်လာနိုင်သနည်း။ ဒါမှမဟုတ် ကုန်တိုက်လို အဆင့်မြင့်တဲ့နေရာလား။ သူ့ဘေးမှာ ဒီရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ။ ကွတ်ကီးစားနေတဲ့ ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးက ဘယ်သူလဲ။ သူက ကျောက် မိသားစုရဲ့ မြေးအသစ်လား။

သူမ ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို သူမကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဝမ်မိန့်က အခြားနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ပစ္စည်းအများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခုနစ်ထည် ရှစ်ထည် တစ်ယောက်တည်း ဝယ်သည်။ အဆိုပါအမျိုးသမီးက ကျန်းချောင်းအာကို အမေဟုခေါ်ပြီးကလေးငယ်က ကျန်းချောင်းအာကို အဖွားဟုခေါ်သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက် မိသားစု၏ နေ့ရက်များ အဆင်မပြေတော့ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က ထိုးထွင်းသိမြင်မှုနည်းပါးသော ကျေးလက်ဇနီးသည်ကိုသာ ရှာဖွေနိုင်သည်။ မထင်မှတ်ပဲ၊ ကျောက် မိသားစုရဲ့ ဘဝက ပိုကောင်းလာခဲ့တာကြောင့် ဝမ်မိန့် ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းတွင် အိပ်ဆောင်နောက်ဘက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ညစာစားပြီးနောက် မေရှန်းက နေရောင်အောက်တွင် ကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ပထမ အလယ်တန်းကျောင်းတက်တဲ့ ကျောင်းသားတွေဟာ အနီးနားက မိသားစုတွေ နေထိုင်ကြတဲ့အတွက် ကျောင်းမှာ ကန်တင်း မရှိပေ။ အဆောင်မှာနေတဲ့ ဆရာမတွေက ဒေသခံတွေရဲ့ အိမ်တွေနဲ့ အစားအသောက်တွေ ဝေတယ်။ မေရှန်းက အဖွဲ့တွင်ပါဝင်ခဲ့ပြီး ထမင်းသုံးနပ်အတွက် တစ်လလျှင် ငါးယွမ်ပေးရသည်။

မကြာသေးမီရက်များအတွင်း သူမသည် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူ များများစားစား မလုပ်နိုင်ပေမယ့် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာတွေကို အချိန်မှန်စားဖို့ နေ့တိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

လမ်းမှာ အမှတ်(၁) အလယ်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားတော်တော်များများနဲ့ တွေ့သည်။ မေရှန်းကိုတွေ့ပြီး သူမသည် ကျောင်းတွင် အလုပ်သင်ဆရာမအသစ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သောအခါတွင် သူမအား "ဆရာမကျောက်" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ခေါ်ကြသည်။

“ဆရာမ” ဟူသောအမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်တွင်းစကားဆိုမိကာ ငိုလုမတတ်ပင်။ သူမအတွက်၊ ကျောင်းသားတွေက သူမကို ဆရာမလို့ တစ်ရက်လောက် ခေါ်နေသရွေ့တော့ သူမဟာ သူတို့ရဲ့ ထာဝရဆရာမပါပဲ။

ဘဲလ်သံ မြည်သောအခါ၊ မေရှန်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချွေ့ကျုံးရီ ဖြစ်နေသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မစ္စကျောက်"

ချွေ့ကျုံးရီက ယွင်ရှန်း ကောင်တီမှဖြစ်သည်။ အချိန်က သူ့အတွက် အမှတ်တရတွေ အများကြီး မကျန်ခဲ့ပေ။ သူက အခုထိ ချောမောပြီး တောက်ပနေဆဲ။ မေရှန်း၏အမှတ်တရတွင်ရှိသော လူငယ်ကဲ့သို့ပင် သူ၏အပြုံးသည် နေသာပြီး ကြည့်ကောင်းနေသေးသည်။

နှစ်ယောက်က ရုံးတစ်ရုံးတည်းမှာ။ နေ့တိုင်း ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ မေရှန်းက ချွေ့ကျုံးရီမှလွဲ၍ အခြားဆရာများနှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ စကားပြောရတာ အမြဲတမ်းအဆင်မပြေချေ။ နီးလွန်းရင် ရှက်သွားလိမ့်မည်။

ချွေ့ကျုံးရီက နှုတ်ဆက်ဖို့ အစပြုလာပြီး မေရှန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မစ္စတာချွေ့"

နှုတ်ဆက်ပြီးရင် သူထွက်သွားမယ်လို့ သူမထင်ခဲ့ပေမယ့် ချွေ့ကျုံးရီက သူ့စက်ဘီးပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး မေရှန်းနဲ့ သွားဖို့ သူ့စက်ဘီးကို တွန်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“မင်း—”

နှစ်ယောက်စလုံး ပါးစပ်ကို တပြိုင်နက် ဖွင့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း စကားပြောသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အေးခဲသွားသည်။

ချွေ့ကျုံးရီက မေရှန်းရဲ့ နီရဲသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းအရင်ပြော”

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မေရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဘာပြောရမှန်းမသိဘူး။ ကျွန်မမေ့သွားပြီ"

ချွေ့ကျုံးရီက ပြုံးပြီးပြောတယ် "ဒါဆို မင်းအရင်ကလို ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး စကားသိပ်မပြောဘူးပဲ"

ဤသည်ကို အလွန်နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက မေရှန်းကို ကြည့်နေသည်။ မေရှန်းက ဘာမှ နားမလည်သော ကလေးမလေး မဟုတ်ပေ။ ဒါကိုကြားတော့ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး သူ့ကို အံ့ဩစွာကြည့်သည်။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ သူဒီလိုပြောလာဖို့ မမျှော်လင့်ထားလို့ပါပဲ။ သူ့ကိုယ်သူ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကြောင့် မဟုတ်ရင်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသာပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ၊ ချွေ့ကျုံးရီက သူမအား အထင်ကြီးလေးစားမှု ရှိလာမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းကတော့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားမဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်တဲ့ သဘောထားကြောင့် မကြာခဏ စကားမပြောသလို သူမသည် မမြင်နိုင်သောလူတစ်ယောက်လိုပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချွေ့ကျုံးရီက ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အမှတ်ကောင်းကောင်းရကာ ခရိုင်မှဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးတော်တော်များများက သူ့ကို သဘောကျကြသည်။

ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ စောစောလက်ထပ်မယ်လို့ အမြဲတွေးခဲ့သည်။ ရလဒ်ကတော့ အိမ်ထောင်မရှိသေးပေ။

ယနေ့ခေတ်တွင် ရုံးရှိဆရာများသည် သူမအား တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုသည်ဟု ပြောလေ့ရှိကြပြီး အချို့သော ဆရာမများက သူမကို ချွေ့ကျုံးရီနဲ့ တွဲခေါ်ကြသည်။

"မေရှန်း၊ ငါတို့ရဲ့ရဲဘော်လေး ချွေ့ က လူပျိုတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့က အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်တွေနဲ့ အခု လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲလို့ ကြားတယ်။ ဒီကံတရားက ဘယ်လောက်ကြီးလဲ။ မင်းဒါကို ဆင်ခြင်မှ ဖြစ်နိုင်တယ်"

တစ်လခွဲဆိုတာလည်း မရှည်သလို တိုလည်းမတိုပေ။ ဧပြီလတွင် ကျောက်တုန်းလင် ပြန်ရောက်လာပြီး သစ်ကြားသီး၊ တောကြက်မောက်သီး၊ ဂျူဂျူဘယ်ရီများ၊ တည်သီးခြောက်နှင့် မက်မွန်သီးခြောက်များ အပါအဝင် အထူးပြုအိတ်များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး အရသာရှိပြီး လူကြီးရော ကလေးတွေပါ ကြိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အချို့ကို သူမ၏ မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေထံ ပေးခဲ့ပြီး အချို့ကို မေရှန်းထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။

“မိန်းမ၊ အပြင်မှာတုန်းက လွမ်းနေတာ”

အမိမြေရဲ့ မြစ်တွေ တောင်တန်းတွေ ကောင်းနေပေမယ့် အိမ်မှာနေရတာ သက်တောင့်သက်သာရှိနေတုန်းပါပဲ။ “ဇနီး၊ သားသမီး၊ နွေးထွေးသောအိပ်ရာ [2]” ဟူသော စာကြောင်း၏ အနုပညာဆန်သော သန္ဓေတည်ခြင်းကို သူနားလည်နိုင်သည်” ဟု စစ်တပ်တွင်ရှိစဉ်တွင် သူဘယ်တော့မှ မပင်ပန်းကြောင်း သူထင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်စလို လျှောက်ချင်နေသည်။ အခုဆို မိသားစုရဲ့ နွေးထွေးမှုကိုပဲ သူ စွဲလန်းနေတော့သည်။

ဝမ်မိန့်က လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က အခါတိုင်းလိုလို လာကြည့်သည်။ ဟိုင်းဒန်၊ ယင်းကပါင်နဲ့ ကျောက်တုန်းဟဲနဲ့ရှီထုတို့ကို တစ်ကြိမ်တွေ့ဖူးသော်လည်း ကျောက်တုန်းလင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ကျောက် မိသားစုအကြောင်းကို သူမစုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ပြီး ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ သူ၏ဒုတိယဇနီးသည် ဝူတုန်း တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး ကလေးသုံးယောက်ရှိသည်။

ကျောက်တုန်းလင် ကွာရှင်းထားတယ်ဆိုတာ သူတို့သိသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အတိအကျမသိပေမယ့် ဟိုင်းဒန်ကဒုတိယဇနီးဖြစ်သူရဲ့ သားသမီးမဟုတ်ကြောင်းလည်း သူတို့သိကြသည်။ ဟိုင်းဒန်က အမှတ်ကောင်းတယ်လို့လည်း ပြောကြသည်။ သူသည် တန်းလုံးကျွတ်အောင်ရုံသာမက စာမေးပွဲများတွင်လည်း ပထမဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယင်းပေါင်ကို ဒုတိယဇနီးမှ မွေး၊ မမွေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိရပေ။ ဒါကြောင့် တုန်းလင်ရဲ့ ဒုတိယဇနီးက သားတစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားထားသည်။

ဒီ​နေ့မှာ ဝမ်မိန့် ​ရောက်​လာပြန်​သည်​။ သူမသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ခြံထဲတွင် လက်သမားလုပ်နေသည့် အစိမ်းရောင်တပ်သားလည်ပင်းအင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်က ကြွက်သားတွေ တင်းမာနေပြီး ခွန်အားတွေ အပြည့်နဲ့။

သူ့ကို မတွေ့ရတာ နှစ်အတော်ကြာပေမယ့် ဝမ်မိန့်က သူ့ကို ကျောက်တုန်းလင်အဖြစ် ချက်ချင်း အသိအမှတ် ပြုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ချွေးတွေကို သုတ်ဖို့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူလာသည်။ ကျောက်တုန်းလင်က သူမလက်ကို နမ်းလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျောက်တုန်းလငက အခန်းထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်တော့ အမျိုးသမီး၏ ခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ မိန်းမကို ခါးကို ကုန်းခိုင်းပြီး၊ ကျောက်တုန်းလင်က သူမနှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ မိန်းမက ဒေါသထွက်နေမှန်း သိသာသည်။ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပြီး လှည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဧပြီလတွင် ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသော်လည်း ဝမ်မိန့်က ဆောင်းတွင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုအိမ်ထောင်ရေးနှစ်များတွင် ကျောက်တုန်းလင်က ဘယ်အချိန်က သူနဲ့ အလွန်ရင်းနှီးလာတာလဲ။

တပ်မတော်ကနေ ပြန်လာတိုင်း သူ့မိသားစုကို အလည်လာတိုင်း ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟတွေက အမြဲလာလည်သည်။ စောင်ခြုံတာမှလွဲ၍ တစ်နေ့လုံး စကားအနည်းငယ် မပြောနိုင်ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကြောင့် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်ဖြစ်၍ ကောင်းကင်၌ နေဝင်သွားသည်။ ဟိုင်းဒန်က ယင်းပေါင်ရဲ့ လက်ကိုဆွဲထားပြီး ရှီထုက နောက်ကလိုက်လာသည်။

" ငါ ဒီနေ့ ချန်းတဖန် နဲ့ ယှဥ်ခဲ့တယ်။ ငါ ခုနစ်ချက်ထိခဲ့ပေမယ့် သူက သုံးချက်ပဲထိတယ်။ ငါ နောက်မှာကျန်ခဲ့တယ် ”

"ကျန်းရှောင်ချွေ့ ရဲ့ကျစ်ဆံမြီးတွေက အရမ်းရှည်တယ်၊ သူတို့က အတန်းထဲမှာ တွန့်လိမ်တယ်၊ ဒီနေ့ သူတို့မှာ ခေါင်းစည်း အနီရောင်ရှိတယ်။ သူမအတွက် ချိတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူမက လှည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဆရာမကို သွားပြောမယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူးလို့ပြောလိုက်တယ် ငါ့အစ်ကိုက ကျောက်ကျို့ကျွင်း၊ ပြီးတော့ သူမစကားရပ်သွားတယ်။"

ဟိုင်းဒန်က ကျောင်းတွင် မြက်ပင်လေးနဲ့တူတဲ့ပုံရိပ်ရှိသည်။ သူက ချောမောပြီး သူ့အဆင့်တွေက အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေသည်။ ပြိုင်ပွဲမျိုးစုံမှာ ဆုတွေရနိုင်သည်။

သူက အဆင့်ကောင်းကောင်းရှိတဲ့ သာမန်ကျောင်းသားလောက် မာနမကြီးပေ။ ကျောင်းသားတွေ မတတ်နိုင်သမျှ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရှင်းပြသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး စားပွဲတင်စာအုပ်များသည် အမြဲသပ်ရပ် သပ်ရပ်နေသည်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့အစဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးကျောင်းသူတော်တော်များများက ဒီလိုယောက်ျားမျိုးကို သဘောကျကြသည်။

ဟိုင်းဒန်က အတန်းတူမိန်းကလေးများထက် နှစ်နှစ်ငယ်သော်လည်း သူသည် ကောင်းစွာဖွံ့ဖြိုးပြီး အရပ်ရှည်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး တူညီသောအတန်းရှိ အခြားအမျိုးသား ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သေးငယ်သည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်မိန့်က ဟိုင်းဒန်ကို ဒုတိယအကြိမ်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ အခုမှစတွေ့ခဲ့တဲ့အတွက် သူမ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာခံစားရပြီး ဟိုင်းဒန်ရဲ့ မိခင်မေတ္တာကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ့မျက်လုံးများက ကလေးများစွာကို ခြံထဲသို့ လိုက်သွားကာ ကျားဟွေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းပေါင်က သူ့အစ်ကိုရဲ့လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး ကျားဟွေ့ ရဲ့လက်ထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။

"မေမေ ကျောင်းမှာ အရမ်းလွမ်းတယ်"

အဖေနဲ့သမီးက တစ်ခုဝယ်ပြီး တစ်ခု အလကားရသလိုပဲ ပြောကြသည်။

"ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ ကောင်းလား"

ယင်းပေါင်က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်တယ် အရမ်းကောင်းတယ်။ ဆရာ့ကတောင် ချီးကျူးတယ်”

"ကိုကြီး၊ မမ"

ဖန်ဖန်က ဟိုင်းဒန်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ပွေ့ဖက်ဖို့ ပြုံးပြီး အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ဟိုင်းဒန်က ငုံ့ပြီး ပေါင်နှစ်ဆယ်ကျော်ရှိတဲ့ ဖန်ဖန်ကို သူ့လက်ထဲမှာ ချီထားသည်။

“ဒီနေ့ အမဲသားခေါက်ဆွဲ ချက်ထားတယ် ဝင်သွားချေ။ မင်းတို့အားလုံး စားရတာကြိုက်တယ်မဟုတ်လား”

“အမေ ထမင်းချက်တာ ကြိုက်တယ်”

"မင်းက ချိုမြိန်တဲ့ ပါးစပ်နဲ့ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ နတ်ဆိုးလေးပဲ"

ယင်းပေါင်က ပြုံးကာ ကျားဟွေ့ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး သူမပုခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဝမ်မိန့်က သူမ၏ တောင့်တင်းသော ခြေထောက်များကို ရွှေ့လိုက်သည်။

ကလေးမလေးက သူမသမီး။ သူမထွက်သွားတုန်းက သူမဟာ ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးသည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကလေးလေးသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး ချောမောလှပသည့် ကလေးမလေးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက အခြားအမျိုးသမီးကို “အမေ” ဟုခေါ်နေသည်။

.........

ကိုးကားချက်

↑1 - မက်မွန်သီးကိုဆမ်းပြီး ဇီးသီးတစ်လုံးပြန်ယူပါ (idiom)- ကျေးဇူးပြုခြင်း

↑2 -ရိုးရှင်းပြီး ကောင်းမွန်သောဘဝ