အခန်း (၇၅)

ဒီနေ့ဟာ ဖန်ဖန်၏ မွေးနေ့ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ပြီးရင် သူက သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"မေမေ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးမှာလား"

ကျားဟွေ့ မနက်အိပ်ရာထတဲ့အခါ ဖန်ဖန်က ကျားဟွေ့ကို မျှော်လင့်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ မေးသည်။

“မင်းက အရမ်းငယ်သေးတာ လက်ဆောင်တောင်းရကောင်းမှန်း သိသေးတာလား။ ဒါဆို မင်းဘာလက်ဆောင်လိုချင်လဲ မေမေ့ကိုပြော။ ”

လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်က ယင်း​ပေါင် မွေးနေ့ရှိသောအခါ ကျားဟွေ့က သူမအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုပြင်ပြီး သူမမွေးနေ့တွင်သာ ပေးမည်ဟုပြောကာ ပန်းရေင် ယုန်ပုံစံ ခေါင်းစည်းကို ပြုလုပ်ပေးထားသောကြောင့် ဖန်ဖန်က ၎င်းကို မှတ်မိနေတာဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်မွေးနေ့မို့ ကျားဟွေ့ကို တောင်းဖို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျားဟွေ့က ဖန်ဖန်ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဘာလိုချင်လဲလို့ မေးတော့ သူက ပြုံးပြီး ခုန်ထပြီး ကျားဟွေ့ လည်ပင်းကို ဆွဲမတင်ခင် တစ်ရက်ခွဲလောက် စဉ်းစားပြီး "မေမေ့ကို နမ်းချင်တယ်၊ ဒီည အမေနဲ့ အတူအိပ်ချင်တယ်"

သူအသက် ၂ နှစ်လောက်ကတည်းက သူ့အစ်ကို ဟိုင်းဒန်နဲ့ အတူအိပ်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ယောက်ျားလေးတွေဟာ တတ်နိုင်သမျှ စောစီးစွာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေသင့်ပြီး မိဘတွေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး မအိပ်သင့်ပေ။

ကျောက်တုန်းလင်က ၎င်း၏နှစ်နှစ်အရွယ်သားကို ဟိုင်းဒန်နဲ့ လွတ်လပ်စွာအိပ်ခွင့်ပေးရခြင်းတစ်ခုတည်းသောအကြောင်းပြချက်မဟုတ်ကြောင်း ကျားဟွေ့ကယုံကြည်သည်။

ကျာဟွေ့က ဖန်ဖန်ကို ထမင်းစားခန်းထဲ ခေါ်သွားတော့ မိသားစုက စားပွဲမှာ ထိုင်နေပြီ။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အဖွား။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဖေဖေ။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဒုတိယဦးလေး။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဒေါ်လေး။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အစ်ကို။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မမ။ "

ဖန်ဖန်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အော်ပြောပြီး အားလုံးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ဖြေသည်။ ကျန်းချောင်းအာက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်ကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ဖန်ဖန်၊ မင်းအတွက် အဖွားချက်ထားတာကို ကြည့်ကြည့်။ ကြာဥပဲ။ အဖွားတို့မွေးနေ့တွေမှာ ကြာဥကို အမြဲစားတယ်။"

ဤသည်မှာ ကျောက် မိသားစုဟောင်းမှ စည်းမျဉ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ မွေးနေ့တွင် ဥစားခြင်းသည် မချမ်းသာသောဘဝတွင် သေးငယ်သော ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖွား။ အဖွားကို အရမ်းချစ်တယ်"

သူသည် ကျန်းချောင်းအာ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်ရာ ကျန်းချောင်းအာကို ပျော်ရွှင်စေပြီး မျက်လုံးများကို ကျဉ်းစေကာ ရယ်မောစေသည်။

ကျောက် မိသားစု၏ နံနက်စာသည် လွန်စွာ အရသာရှိပြီး ထမင်း၊ ကော်ပြန့် နှင့် အချဉ်များ ရှိပြီး ကလေးများသည် မြို့ထဲသို့ ရောက်ပြီးနောက် ကလေးများအတွက် ကျားဟွေ့ မှာထားသော နို့ပန်းကန်သေးသေးလေး ရှိသည်။

အစပိုင်းမှာတော့ ကလေးတွေက အရသာကို မကြိုက်ပေမယ့် သကြားညို ဇွန်းတစ်ဝက်လောက် ထည့်သောက်တိုင်း အရသာရှိသွားပြီ။ ထို့အပြင် နွားနို့များများသောက်ခြင်းသည် အရပ်ရှည်စေရုံသာမက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပါ မြင့်မားစေသည်ဟု ကျားဟွေ့က ပြောထားသည်။

ဖန်ဖန်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်များကို ခါယမ်းကာ ဥပြုတ်စားသည်။ ခဏအကြာ စားပြီးသောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ ပန်းကန်ကို သယ်သွားရသည်။

"ဟေ့ ကလေး၊ မင်းပန်းကန်နဲ့ဘာလုပ်တာလဲ။ မင်းက ငယ်သေးတယ်၊ မင်း မထိန်းနိုင်ဘူး။ "

"အစ်ကိုကြီးကို ဥပေးချင်လို့"

ကျားဟွေ့မှ လွဲ့၍ ဟိုင်းဒန်က မိသားစုတွင် သူအနှစ်သက်ဆုံးသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟိုင်းဒန်က စကားပြောခြင်း၊ စကားလုံးများဖတ်ခြင်း၊ ရှေးကဗျာများရွတ်ဆိုခြင်း၊ ညဘက်အိပ်ရာထဲမှာလည်း ပုံပြင်တွေပြောပြသည်။

ဟိုင်းဒန်သည် ပန်ကိတ်၏ နောက်ဆုံးအကိုက်ကို မျိုချလိုက်သည်။ သူက ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းသည်။ "အစ်ကိုမလိုအပ်ပါဘူး။ အစ်ကိုဗိုက်ပြည့်နေပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင်စားလို့ရတယ်။"

ဖန်ဖန်က မစားချင်ဘဲ ဥတစ်လုံး မဝေမျှဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ရှီထု - "ဖန်ဖန်၊ ငါလည်း မင်းအစ်ကိုပါ။ မင်းက ဘာလို့ ဥတစ်လုံးကို မမျှ​ပေးတာလဲ။"

"ကျွန်တော့်မှာ တစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်။"

သူ့အစ်ကို ရှီထု သူ့ကြက်ဥကို တကယ်ခိုးယူမှာကို ကြောက်တာကြောင့် ဘေးဖယ်ထားရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့အစာစားနေတဲ့ ကြက်တစ်ကောင်လို ပန်းကန်လုံးတွေကို “အကာအကွယ်” လုပ်ပြီး ဒီလုပ်ရပ်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းကာ သူ့ဝိုင်းဝိုင်းမျက်နှာနဲ့ လိုက်ဖက်သည်။

"ဖန်ဖန်၊ အန်တီလေးလည်း စားချင်တယ်။ အန်တီလေးကို ပေးမှာလား။"

"ဖန်ဖန်၊ အဖွားလည်း စားချင်တယ်။ အဖွားကို ပေးချင်လား။"

ဖန်းဖန်က သူတို့ကိုကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးကို ပေးချင်တာ။ သားအစ်ကိုကြီးကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးဘူး။”

ဟိုင်းဒန်က သွားပြီး ဖန်ဖန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူက သူ့ကို ပုတ်ပြီး ချော့မော့ကာ “ဖန်ဖန်၊ မငိုနဲ့။ အစ်ကိုက ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။ အစ်ကိုက မင်းကို ဒီဥကျွေးပြီး စားလို့ပြီးသွားအောင်လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီးလား။"

ကလေးငိုသံကို ထိန်းထားသော်လည်း သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် ဆူညံနေသေးသည်။

"အစ်ကိုကြီး မစားဘူးလား"

ဟိုင်းဒန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “အင်း၊ အစ်ကိုက နွားနို့သောက်ပြီး ပန်ကိတ်တွေ စားထားကတည်းက မစားနိုင်တော့ဘူး။ ဖန်ဖန်က အစ်ကိုကြီးအတွက် ဒါကို ပြီးအောင် ကူညီပေးနိုင်မလား။”

ဖန်ဖန်က သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း လေးလံစွာ ညည်းတွားရင်း ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ သူ့အစ်ကိုကြီး အစာကျွေးတာ စောင့်နေလိုက်သည်။

မွေးနေ့မှာ ကောင်လေးက နောက်ဆုံးတော့ အငိုရပ်သွားသည်။ မေရှန်းက ကြောက်လန့်ပြီး နှလုံးသားကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကလေးငိုသံကို သူမ မခံနိုင်ပေ။ သူငိုသည်နှင့် သူမ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကို ဘယ်လိုချော့ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

ဟိုင်းဒန်က ဖန်ဖန်ကို ကျွေးပြီးနောက် ကျောင်းသွားရန်အတွက် ရှီထု၊ ယင်းပေါင်နှင့်အတူ ကျောင်းလွယ်အိတ်များကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဖန်ဖန်က သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ကို ခေါ်သွားသည်။

“ကိုကြီးနဲ့ မမတို့၊ စောစောပြန်လာကြနော်။ ဒီနေ့ သားမွေးနေ့။ အမေက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လုပ်မယ်တဲ့။”

သူပြောသည့်အတိုင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရယ်မောကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ သူ၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုနှင့် ချစ်စဖွယ်ကောင်းမှုကြောင့် သူ့ကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

"ဖန်ဖန် မင်းဘာလိုချင်တာလဲ။ အဆင်ပြေလား။ အန်တီ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဝယ်ပေးမယ်။ ”

မေရှန်းက မနက်စာစားနေစဉ် ဖန်ဖန်ကို ငိုမိသည့်အတွက် အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ သေချာပါတယ်၊ သူမ ဒီနေ့ ဖန်ဖန်ကို လက်ဆောင်ဝယ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ သူမအစ်ကိုနဲ့ ​ယောက်မက သူမအပေါ် အရမ်းကောင်းပြီး သူ့မှာ ပြန်ဆပ်ဖို့ ဘာမှ မရှိတော့တာ​ကြောင့် သူမတူလေးကို ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံရမည်။

သူထလာတဲ့အခါ သူလိုချင်တဲ့လက်ဆောင်က သူ့အမေဆီက အနမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမနဲ့ အတူအိပ်ချင်ကြောင်း ကျားဟွေ့ကို ပြောခဲ့သည်။ သူက မေရှန်းနဲ့ စကားပြောင်းသည်။

"အန်တီလေး၊ အစ်ကိုနဲ့ ကစားဖူးတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေ လိုချင်တယ်"

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်မှာ သူတို့မိသားစုဟာ သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ကျောက်တုန်းလင်က မြို့မှ မီးရှူးမီးပန်း အမြောက်အမြားဝယ်ပြီး ကလေးများကို သူတို့နှင့် ကစားခွင့်ပေးရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးအချိန်အခါသမယတွင် လူတစ်ဦးသည် တုတ်အနည်းငယ်ကိုင်ဆောင်ကာ မီးထွန်းညှိခဲ့သည်။ ကလေးတွေ အရမ်းပျော်သွားသည်။ ဖန်ဖန်ကလည်း သူ့အစ်ကိုတွေနဲ့ ကစားချင်ပေမယ့် ကျားဟွေ့က ငယ်သေးပြီး အစ်ကိုတွေလို အသက်ကြီးတဲ့အထိ အတူမကစားနိုင်ဘူးလို့ ပြောကာ သဘောမတူခဲ့ပေ။

ဖန်ဖန်က အစ်ကိုများနှင့်အတူ မီးရှူးမီးပန်းများ ဆော့ကစားနိုင်ရန် အမြန်ကြီးပြင်းလာရန် မျှော်လင့်ထားသည်။ ဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့။ အဖွားက သူ့မွေးနေ့ပြီးရင် တစ်နှစ်ကြီးတော့မှာမို့လို့ အခု ကြီးပြင်းလာလို့ မီးရှူးမီးပန်းတွေနဲ့ ဆော့လို့ရပြီတဲ့။

မေရှန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်မှာ ထားဖို့ အစားအစာ ဒါမှမဟုတ် အရုပ်တွေ ပိုလိုချင်တယ်လို့ သူမထင်ခဲ့တယ်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့အကြိုက်ဆုံးလက်ဆောင်က မီးရှူးမီးပန်း။ သူမတူလေးအတွက် ဒါကို မဝယ်ရဲပေ။

"ဖန်ဖန်၊ ဒါက မကောင်းဘူး။ မနှစ်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် တစ်နှစ် ကြီးလာပေမယ့် အစ်ကိုတွေထက်တော့ ငယ်သေးတဲ့အတွက် ကစားလို့မရသေးဘူး။ မင်းအစ်ကိုတွေလောက် ကြီးမှရမယ်။ "

ဖန်ဖန်က စိတ်ပျက်တဲ့အကြည့်နဲ့ “အစ်ကိုတို့လို ကြီးလာဖို့ဆိုရင် သားဘယ်တော့ကြီးလာမှာလဲ” တဲ့။

မေရှန်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ဖန်ဖန်ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူမက "ဖန်ဖန်က စားပြီး အိပ်နေသရွေ့ မင်းညီအကိုမောင်နှမတွေနဲ့ အမီလိုက်နိုင်ပြီမို့ ဖန်ဖန် စိတ်ချမ်းသာဖို့ လိုတယ်။"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် မေရှန်းက ကျောင်းလွယ်အိတ်၏ကြိုးကိုဆွဲထုတ်ကာ ဖန်ဖန်အား လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

" အန်တီလေး ကျောင်းပြန်ရောက်ရင် ကောင်လေးတွေ ဆော့လို့ပျော်တဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ် မင်းကိုဝယ်ပေးမယ်။"

ဖန်ဖန်က ညံ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့အစ်ကိုက သူ့ထက် အမြဲတမ်းကြီးနေမှာမို့လို့ သူ့အစ်ကိုလို ဘယ်တော့မှ ကြီးထွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူနားမလည်သေးပေ။

ညနေပိုင်းတွင် ဖန်ဖန်က အန်တီရဲ့အရုပ်၊ ဒုတိယဦးလေး၏ gyroscope၊ အဖွားရဲ့ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များ၊ မေးစားအဖိုး၊ အဖွားများ၏ Parker ဘောပင်များကို လက်ခံရရှိပြီး အစ်ကိုကြီးက ဖန်ဖန်အကြိုက်ဆုံး ရုပ်ပြရုပ်ပြဇာတ်ရုပ်ကို ပေးခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ကိုယ်ပိုင် လောက်လေးခွနဲ့ သူ့အစ်မက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပေးသည်။

"ဖေဖေနဲ့မေမေ၊ ဘာပေးမှာလဲ"

ဖန်ဖန်က လက်ဆောင်တိုင်းကို သဘောကျပေမယ့် သူ့မေမေနဲ့ ဖေဖေက သူ့ကို လက်ဆောင်မပေးခဲ့တာကို သူ သတိရသွားသည်။

"မေမေက မင်းကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ အနမ်းပဲလိုတယ်လို့ မင်းပြောတာမဟုတ်ဘူးလား။"

ကျားဟွေ့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မေးလိုက်ရာ ဖန်ဖန်က ၎င်းကို တွေးတောနေသော်လည်း သူတကယ်ပြောနေပုံရသည်။

"ဟုတ် မေမေ၊ သားကို နမ်းပြီး လက်ဆောင်အဖြစ် သားရေတွက်လိုက်မယ်"

အဲဒါနဲ့ သူ့ပါးကို အုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့အမေကို နမ်းဖို့ လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ ကျားဟွေ့က တကယ်ပဲ သူ့ဆီသွားပြီး သူ့မျက်နှာလေးကို အုပ်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။

"ဖေဖေကကော။ အဖေက သားအတွက် လက်ဆောင် မပြင်ထားဘူးလား"

ကျောက်တုန်းလင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး သူ့နောက်ကနေ ဘောလုံးကို ထုတ်ကာ ကလေးတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဘောလုံး"

“ဦးလေးရဲ့ လက်ဆောင်က ဘောလုံးတစ်လုံးပါ”

ဒါက တကယ့် သားရေဘောလုံးပါ။ သားရေဘောလုံးမကြိုက်တဲ့ ကလေး မရှိပေ။ ဖန်ဖန်က သူ့လက်ထဲတွင် သားရေဘောလုံးကို ရွှင်မြူးစွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

"ဖေဖေ၊ ဖေဖေက တကယ်ပဲ သားရဲ့ ဖခင်ကောင်းပဲ"

ကျောက်တုန်းလင်က သူ့သားလေးကို ချီပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“အခုတော့ ဖေဖေ ကောင်းတယ်ဆိုတာ သိပြီပေါ့။ ဖေဖေ့ကို တနေကုန် မုန်းတယ်လို့ ပြောတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ”

"အကုန်လုံးတော့မဟုတ်ဘူး။ ဖေဖေ့ကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ဟုတ်ပါတယ် မေမေကို အနှစ်သက်ဆုံး၊ အစ်ကို့ကို အနှစ်သက်ဆုံး၊ အဖွားကို အကြိုက်ဆုံးပါပဲ..."

လူတိုင်းက ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ပျော်နေကြသည်။ ဟိုင်းဒန်ကလည်း သူတို့ကို ကြည့်သည်။ သူ့စိတ်နေစိတ်ထားက ပိုရှုပ်ထွေးနိုင်သည်။ တစ်ဖက်ကလည်း သူ့ညီကို တကယ်ချစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် ရှားရှားပါးပါး ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သူ့ညီတို့ ရင်းနှီးမှုကိုလည်း မနာလိုဖြစ်မိသည်။

သူ့အဖေက သူမွေးတုန်းက စစ်တပ်မှာရှိတော့ သူ့အဖေကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကို မကြာခဏတွေ့ပေမယ့် သူ့မိဘတွေ ကွာရှင်းခဲ့သည်။

အခြေအနေတွေကို စောစောစီးစီးနားလည်တာကြောင့် ဖန်ဖန်လို ကလေးလို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ပုံစံကို မပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူ့ညီလို ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။

မေရှန်း၏ စာတမ်းသည် အလွန်ချောမောစွာပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ကောလိပ်တွင် စာတမ်း လိုအပ်ချက်များက မမြင့်မားခဲ့ပေ။ သင်ကြားရေးကိုသာ အာရုံပြုနေသေးသည်။ မေရှန်း၏ရမှတ်များသည် ၉၀ မှတ်ကျော်ရှိသည်။

"ကျောင်းသား ကျောက်မေရှန်း၊ မင်းရဲ့ အောင်မြင်တဲ့ ဘွဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ နောင်မှာ မင်းက မြင့်မြတ်တဲ့ လူတို့ရဲ့ ဆရာဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျောင်းသားတစ်ဦးစီအား အောင်လက်မှတ်များ ပေးအပ်ပြီး ကျောင်းသားများနှင့် အဖွဲ့လိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။

“ဝူတုန်းပြည်နယ် ဆရာလေ့ကျင့်ရေးကောလိပ်၊ ဆရာ ဆရာမတွေနဲ့ ၁၉၇၇ ခုနှစ် အတန်းက ကျောင်းသားတွေ အားလုံး အုပ်စုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြတယ်။ ၁၉၇၉ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၁ ရက်နေ့တွင် ရိုက်ကူးခဲ့သည်။”

ဒါက ငယ်ဘဝရဲ့ အမှတ်ရစရာ၊ ဒါက အိပ်မက်ခရီး။ ခေတ်အမျိုးမျိုးကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ ငယ်ရွယ်မှုသည် အခြားသူများ မခံစားခဲ့ရသော ကြွယ်ဝမှုနှင့် အလှတရားဖြစ်သည်။

“သည်းမခံနိုင်ဘူး။ အားလုံးက မကြာခင် နှုတ်ဆက်ရတော့မယ်။ ”

"မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ ကျောင်းစတက်တဲ့နေ့က မနေ့ကလို ခံစားရတယ်။ "

အရာအားလုံးက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပင်။

“တကယ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ လူတော်တော်များများက အတူမနေကြဘူး။ အတူတူမရှိကြပေမယ့်လည်း အနာဂတ်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိပါသေးတယ်။ ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာပဲ နေမယ်။ နင်ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့ကိုရှာဖို့မမေ့နဲ့။ ညစာစားဖို့ ဖိတ်လိုက်မယ်။ ”

“အဲဒါ လိုအပ်တယ်။ နင်က အိမ်ရှင်ပါ။ အိမ်ရှင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသရမယ်။ ”

မေရှန်းက သူမ၏ အတန်းဖော်များအား စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်သည် တစ်သက်လုံး အမှတ်ရနေသင့်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

အခု ဘွဲ့ရပြီး ကျောင်းသစ်တက်ဖို့ သတင်းပို့ရမယ်။ ကျောင်းက နွေရာသီ အားလပ်ရက် မရောက်ခင် သိပ်မကြာခင်ဘဲ။ ကျားဟွေ့က ဒါကို မနာလိုဖြစ်နေတုန်းပဲ။

“တစ်နှစ်ကို အားလပ်ရက် သုံးလရှိတယ်။ မေရှန်း၊ ညီမရဲ့အလုပ်ကို အစ်မငြူစူလာပြီ။ ”

မေရှန်းက ပြုံးပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမယောင်းမက မနာလိုမဖြစ်နေပေ။ သူ့ယောင်းမမ ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်ချင်ပါက၊ သူမသည် အင်္ဂလိပ်စာအလွန်ကောင်းသောကြောင့် ကျောင်းများစွာက သူ့ကို ငှားရမ်းရန် တန်းစီနေရသည်။

ဒါပေမယ့် သူမယောင်းမကတော့ ဂနာမငြိမ်ပေ။ သူမ နည်းနည်းလေး ပျင်းနေရင် လုပ်စရာတစ်ခု ရှာလိမ့်မည်။ အတန်းတက်နေတုန်းကလိုပဲ သူမက ဘာသာပြန်အလုပ် လုပ်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူမသည် အရုပ်များ၊ သော့အိတ်များနှင့် ခေါင်းပန်းများကဲ့သို့သော သေးငယ်သောအရာများပြုလုပ်ရန် အပ်ချုပ်စက်ကို အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ ဒီပစ္စည်းလေးတွေက မိန်းကလေးတွေ သဘောကျပြီး ရောင်းရလွယ်တယ်လို့ ပြောသည်။

မေရှန်းက သူမခေါင်းကို ခါယမ်းရုံမှတစ်ပါး မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ တက်ကြွတဲ့လူတွေဟာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ RMB (ပိုက်ဆံ) အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ ဒါက တကယ့်ကို ထူးထူးခြားခြား ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါပဲ။