အခန်း (၇၉)

ကျိကျန့်ဖန်က ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တွင် ရှိနေသည်။ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းက လူတွေ အားလုံးက သူ့ကို သိကြသည်။ သူ့အနာဂတ် ယောက္ခမ၊ ဦးလေးများ နှင့် ယောက်ဖတို့ကို “ကျေးဇူးပြု” ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက် မိသားစုကို ရွာသို့ပြန်ပို့ပေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးအား ထရပ်ကားငယ်ငှားခိုင်းသည်။

"SH130လား"

ကားတွေနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျောက်တုန်းလင်က ပညာတတ်သည်။ ကားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မှတ်မိသွားလိမ့်မည်။

အခြားပြည်တွင်းထရပ်ကားများနှင့်မတူဘဲ၊ SH130 သည် အစားထိုးချိန်ကိုက်ကွင်းဆက်တစ်ခုကိုအသုံးပြုပြီး အလေးချိန် ၂၀၀၀ ကီလိုဂရမ်ရှိသော အပေါ့စားစီးရီးတွင်ပါဝင်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်လက်တွေ့ကျသော ထရပ်ကားအမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ယောက်ျားများသည် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာများတွင် စိတ်သဘောထားပြည့်ဝပြီး ကျောက်တုန်းလင်က ကားရှေ့သွားကာ ကားရှေ့ဖုံးကို ပွတ်သပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားသည့်ပုံစံကို ပြသခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ ဘာလို့ ကားမမောင်းတာလဲ။"

ကျိကျန့်ဖန်က ကျောက်တုန်းလင် စစ်တပ်တွင် ရှိနေဖူးသည်ကို သိသည်။ စစ်တပ်မှာ ကားတွေများတယ်၊ စစ်သားတွေလည်း မောင်းနိုင်တယ်၊ တချို့က တင့်ကားတွေတောင် မောင်းနိုင်သည်။ ကျန့်ဖန်က သူ၏ နောင်တော်မည့် ယောက်ဖ၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ယောက်ဖက ဤထရပ်ကားကို စိတ်ဝင်စားကြောင်း သူသိသည်။ ကောင်းကောင်းကြီး ပစ်ပေါက်ပြီး ကားသော့တွေကို ကျောက်တုန်းလင်ဆီကို ပို့လိုက်သည်။

ကျောက်တုန်းလင်က ပြုံးပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ သူက ကျိကျန့်ဖန် ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး "မင်းလုပ်သင့်တယ်။ နောက်မှာထိုင်ပြီး ကလေးတွေကိုကြည့်ရမယ်။"

ကျိကျန့်ဖန်က ပြုံးပြီး ကားမောင်းသူ ထိုင်ခုံကို ဝင်သွားသည်။ မေရှန်းက ဖန်ဖန်ကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံဘက် ခေါ်သွားသည်။ မူလက ခရီးသည်ထိုင်ခုံသည် ကျန်းချောင်းအာ အတွက်ဖြစ်သင့်သော်လည်း သူမသည် အလွန်အမင်း ကားမူးနေသည်။ ကားထဲက ဓာတ်ဆီနံ့ကို ခံရတာထက် အပြင်က နေပူပူမှာ နေရတာ ပိုကြိုက်သည်။

“ဒီကလေးက ကြည့်ကောင်းတယ်။ ငါတို့ မေရှန်း ရဲ့ အမြင်က ကောင်းတယ်။”

လမ်းမှာ ကျန်းချောင်းအာက သူ့သား၊ ချွေးမနဲ့ စကားပြောလာသည်။

ကျိကျန့်ဖန်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူသည် ကျန်းချောင်းအာ၏ ပထမဆုံး စိတ်စွဲလန်းမှုကို ရရှိရန် သူ၏ ပြောင်မြောက်သော အသွင်အပြင်နှင့် ဟန်ချက်မညီသော ပြောဆိုမှုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျားဟွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ကြည့်ကောင်းတယ်၊ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူက မေရှန်း အတွက် ကောင်းတယ်။"

ပူပြင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ သူတို့ကို လာခေါ်ဖို့ ဘူတာကို လာဖို့ ကြိုးစားမှု အပါအဝင်ပင်။ ရွာကိုပြန်ပို့ဖို့ ကားငှားသည်။ သူ မေရှန်း တကယ်မကြိုက်ရင် သူဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြိုးစားနေမှာလဲ။

ကျန်းချောင်းအာက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါကြောင့်မို့လို့ ပြောတာ"

သားနှစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကနေပြီးတော့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သူမမြင်ခဲ့သည်။ သင့်တော်တဲ့ အိုးကို ရှာရမှာပဲ။ ဘယ်လိုအဖုံးမျိုးနဲ့ လိုက်ဖက်လဲဆိုတာက။ နည်းနည်းပိုကြီးတာနဲ့ နည်းနည်းသေးတာက မလိုက်ဖက်ပေ။ သူတို့ဘဝဟာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေမယ့်ဟာက ဘယ်သူ့အတွက်မှ မကောင်းပေ။

ထရပ်ကားသည် ရှန်းလီ ကွန်မြူနတီသို့ ဝင်သွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက် အာရုံစူးစိုက်မှုများစွာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ကားနောက်ဘက်တွင် ကျောက် မိသားစု ထိုင်နေသည်ကို လူတိုင်းတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့မျက်နှာမှာ ငြူစူတဲ့အကြည့်တွေ ပေါ်လာသည်။

ကျောက် မိသားစုက စာမေးပွဲဖြေပြီးကတည်းက သူတို့မှာ ကောလိပ်ကျောင်းသား လေးယောက်ရှိခဲ့ပြီး ရွာမှာ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဖြစ်ခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံး သူ့နောက်လိုက်ကာ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြသည်။ ကျောက်မန့်ဇူက သူတို့မိသားစု၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို စောင့်ရှောက်ရန် ရွာတွင်နေခဲ့သည်။ ကျောက် မိသားစုသည် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရွာသားတွေရဲ့အမြင်မှာတော့ သူတို့ဟာ တခြားသူတွေနဲ့ မတူပေ။

လူတွေက သူတို့တက်မလှမ်းနိုင်တဲ့ အမြင့်မှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတွေ ခံစားရပြီး ကျောက် မိသားစုက အခု လူတွေမျှော်နေတဲ့ အမြင့်မှာ ရှိနေပါပြီ။

ကျောက်တုန်းလင် ကားထဲက ဆင်းလာပြီး သူ့ဦးလေးတွေကို စီးကရက်တွေ ပေးရင်း အားလုံးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သိမ်းသွားကြသည်။

"အိုး ပီအိုနီ"

ဒီစီးကရက်တစ်လိပ်ကို လက်လီတစ်ဘူးကို ၁ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ရောင်းချနိုင်သည်။

ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စကားအချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။ တရုတ်နိုင်ငံ၏စီရင်စုတွင်၊ ပီအိုနီ မြို့တော်၊ အခြေခံလူတန်းစားကေဒါ ရှီလင်ယန်၊ ကေဒါအများစုသည် တရှီမန် ဆေးလိပ်သောက်ကြသည်။ သာမာန်လူတွေအတွက် မဟုတ်ပေမယ့်၊ ဒါကြောင့် ပီအိုနီ စီးကရက်ဟာ သူတို့မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး စီးကရက်ပါပဲ။

ကျောက်တုန်းလင်က ယခုအခါ ဆေးလိပ်ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူက ကေဒါဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ဆေးလိပ်သောက်တာက သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့အညီဖြစ်သည်။ အခု သူက ကျောင်းသားဖြစ်နေပြီ။ ကျားဟွေ့က ကျောင်းဆရာထက် ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ ကျောင်းသားမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။

လူမှုဆက်ဆံရေးအတွက် ပီအိုနီ အထုပ်အနည်းငယ်ကိုဝယ်ခဲ့ပြီး အားလုံးအတူတကွပျော်ပျော်ပါးပါးနေထိုင်နိုင်ဖို့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ သူ့ယောက္ခမမိသားစုရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဝေငှပေးဖို့ တစ်ထုပ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လေးနာရီလောက်မှာ ကားက မိသားစုခြံအပြင်ဘက်မှာ ရပ်သွားသည်။ တုန်းဟဲက ကားပေါ်ကနေ အရင်ဆင်းပြီး ကလေးတွေကို ခေါ်ကာ ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူကာ ကျားဟွေ့က ကျန်းချောင်းအာကို ကားထဲက ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။

“လူငယ်လေး ဒီမှာနေပြီး ထမင်းစားသွား။”

ကျောက်မန့်ဇူက မြေးအမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူက ကျိကျန့်ဖန်ကို ကားသမားလို့တောင် အထင်မှားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား အနည်းငယ်ပြောကာ ရေသောက်ဖို့ အိမ်ထဲကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ခရိုင်မှာ မေရှန်းနဲ့ တွေ့တဲ့ blind date ကလူပါ"

"အာ"

ထိုမှသာ သူ လှည့်ပြီး ကျိကျန့်ဖန်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အိမ်တွင် မကြာခဏ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း၊ အထူးသဖြင့် အငယ်ဆုံး မေရှန်း။ သူက သူ့သားသမီးများကို အရမ်းချစ်သော ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမမွေးပြီးတော့ အိမ်မှာ အခြေအနေတွေ ပိုကောင်းလာပြီး တိုးတက်လာသည်။ သူမသည် သူ့လက်ဖဝါးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး သူနှင့်အတူ အနှစ် 20 ကျော် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် တက္ကသိုလ်တက်ပြီး အလယ်တန်းပြဆရာမဖြစ်လာသော်လည်း သူမဖခင်၏အမြင်တွင် ထိုမိန်းကလေးသည် မည်သည့်ယောက်ျားမျိုးနှင့်မှ မလိုက်ဖက်နိုင်ပေ။ ကျိကျန့်ဖန်ကိုကြည့်သောအခါ၊ သူသည် သဘာဝကျကျ ဇီဇာကြောင်သည်။

ကျိကျန့်ဖန်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အသွေးက မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ အဘိုးအို၏ စေ့စေ့စပ်စပ် အကြည့်တွင် သူသည် လည်ချောင်းကို ရှင်းပစ်ရုံမှတစ်ပါး မကူညီနိုင်သေးပေ။

“မင်္ဂလာပါ ဦးလေး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ခရိုင်ကင်းလှည့်အဖွဲ့ကပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ကျိကျန့်ဖန်ပါ။ ”

ကျောက်မန့်ဇူက ကျောမတ်မတ်ထားပြီး ကျယ်ပြောသော စိတ်သဘောထားကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အလုပ်အားရင် ဝင်ထိုင်ဦး"

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ရမည့်အစား လက်ဖက်ရည်သောက်ပါဟုလည်း မပြောပေ။

ကလေးအနည်းငယ်သည် ရွာရှိ အခြားကလေးများနှင့် ဆော့ကစားကြသည်။ ကျားဟွေ့က ရေထဲတွင် မဆော့ခိုင်းပေ။ သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိသော အရာများကို မလုပ်နိုင်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ထွက်ပြေးပြီး အကူအညီတောင်းရမည်။

ကျိကျန့်ဖန်က ထမင်းစားရန် စောင့်နေသောကြောင့် ကျားဟွေ့နဲ့ မေရှန်းက သဘာဝအတိုင်း အစားအသောက်ကို ပြင်ဆင်ရလေသည်။ သခွားသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီး၊ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဆလတ်၊ ဟင်းရွက်ငရုတ်ကောင်းနှင့် ကောက်ပဲစေ့များ အပါအဝင် ဥယျာဉ်မှ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကောက်ယူကြသည်။ အိမ်မှာ ကြက်သားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ တင်းနှစ်တင်းရှိသည်။ ရေနွေးကျိုပြီး ကြက်ကို သတ်ကာ အမွေးတွေကို ဖယ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် နှစ်သစ်မှ ဘေကွန်အကြွင်းအကျန်ကို ခုတ်ထစ်ပြီး ဟင်းချက်ကြသည်။

ဝါကျတိုလေးတွင်၊ မေရှန်းက ကျားဟွေ့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ပြီးဖြစ်ကာ နိမ့်ကျသော ကြေငြာချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

“ဒီအရာရှိ ကျိက တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ သူက မင်းအတွက် ပွဲကောင်းတစ်ပွဲပါ။ ”

မေရှန်း၏ စိတ်နေသဘောထားသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသည်။ အစပြုပြီး သူ့ကိုလိုက်ဖို့ ရိုးသားတက်ကြွတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရှိသင့်သည်။

"မမေးရသေးဘူး အရင်က အတန်းဖော်က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

မေရှန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသီးအရွက်များကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျားဟွေ့ ဒီမေးခွန်းကိုမေးပြီးနောက် သူမက ဘယ်လိုစကားမျိုးပြောရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားပြီး “တကယ်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ ညီမလည်းမသိဘူး။ အလုပ်သင်တုန်းက သူနဲ့တွေ့တဲ့အခါ သူက ညီမကို ဂရုစိုက်တယ်။ အဲဒီတုန်းကလည်း သူက ညီမကို နည်းနည်းလေး ကြိုက်လားလို့ တွေးမိတယ်။ ”

"ဆရာမကျိက ညီမကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောတုန်းက သူအဲဒီမှာရှိတယ်။ ဆရာမကျိက ညီမကို စည်းရုံးခိုင်းပြီး ချိန်းတွေ့ဖို့ အမြန်မတက်ဖို့ ငယ်လွန်းတယ်လို့ မထင်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူက ညီမကို ထုတ်ပြောပြီး ပယ်ချဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ သူက ညီမကို စကားပြောကူမပြောရုံသာမကဘဲ blind date တွေ့ဖို့ အကြံပေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ညီမ စိတ်ရှုပ်သွားတယ်။ "သူ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" လို့ တွေးခဲ့တယ်။ အစကနေအဆုံးအထိ သူညီမကိုဘယ်တုန်းကမှမကြိုက်ခဲ့သလို အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်အရူးလုပ်ခဲ့တဲ့သူဆိုတာ အမှန်ပဲလားလည်း မသိခဲ့ဘူး။ "

ကျားဟွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မျိုးရိုးအမည် ချွေ့မှာ ပြဿနာရှိနေတယ်လို့လည်း သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

"အဲဒါပြီးတော့ကော။ ချွေ့ ဆိုတဲ့လူရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ဘယ်လိုလဲ။ "

မေရှန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလာသည်။ "ညီမ ကျိကျန့်ဖန်နဲ့ blind date တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက (JZ) က ညီမကို ရှာဖို့ အမြဲကျောင်းလာခဲ့တယ်။ ချွေ့ကျုံးရီ ညီမနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ သာမာန်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေလိုပဲ ဆက်ဆံတယ်။ "

အရင်က စကားတွေအများကြီးပြောဖူးပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ အလုပ်ကလွဲလို့ သူတို့ကြားက အဆက်အသွယ်မရှိတော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အဆင်မပြေမှုတွေကို မြင်နေရသည်။

ကျားဟွေ့က မေရှန်း ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူမသည် ချွေ့ နှင့်မဆိုင်ပါ။ ဒီလိုလူမျိုးက မေရှန်း အတွက် လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။

မေရှန်းက ပင်ကိုယ်အနေအေးတဲ့သဘောရှိပြီး ကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။ "လူတိုင်းကိုချစ်တယ်" တက်သော ချွေ့ကျုံးရီ ကဲ့သို့သောလူသည် မေရှန်းကိုပြင်းထန်စွာနာကျင်စေလိမ့်မည်။

သူသည် လူတိုင်းအပေါ် စေတနာထားပြီး လူတိုင်းအပေါ် တာဝန်မဲ့သူမျိုးဖြစ်သည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကစားရတာကို နှစ်သက်ပေမယ့် အဲဒီလူက တာဝန်မယူပေ။ မေရှန်း သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်တွေကို အမြန်ဖြတ်ဖို့ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲလေ။ ဒါကလည်း အရမ်းကောင်းသည်။

ကျားဟွေ့က ဒီအဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြတဲ့အခါ မေရှန်းက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ပြောသည်။ "အစ်မ၊ ညီမအများကြီးမစဉ်းစားဘူး။ အရမ်းမှားသွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ သူသွားခိုင်းကတည်းက ညီမသွားကြည့်မယ်။ "

မှန်ကန်တဲ့သူနဲ့တွေ့မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

“ အဲ့ဒါကို ကံတရားလို့ ခေါ်တယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူနဲ့တွေ့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ”

စွပ်ပြုတ်၊ ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ကြက်ဥကြော်၊ ဆလတ်နဲ့ ဘေကွန်ကြော်၊ မှိုကြက်သား၊ ခရမ်းချဉ်သီးကြက်ဥ ဟင်းချိုတစ်အိုး။ အဓိက အစားအစာများမှာ ခေါက်ဆွဲနှင့် ပြောင်းဖူးကိတ်များဖြစ်သည်။

"အင်း၊ စားလို့ကောင်းတယ်။"

“မေရှန်းက နှစ်ခုစလုံးလုပ်ထားတယ်။ သူ့ယောင်းမနောက်လိုက်ပြီး ချက်ပြုတ်နည်းကို သင်ယူခဲ့တယ်။"

ကျိကျန့်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သူမရဲ့ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုက အရမ်းကောင်းတယ်။ အိမ်မှာချက်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို ကြိုက်တယ်။ "

ထို့နောက် မေရှန်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျိကျန့်ဖန် မောင်းထွက်သွားသည်။ ကျန်းချောင်းအာက သူတို့ကို စီးခွင့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်သည်။ သူမက အိမ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ ကြက်ဥတွေ အများကြီး ပေးသည်။ ခြင်းထဲမှာ ကြက်ဥတွေ ပြည့်နေသည်။ ကြက်ဥနှစ်ဆယ်လောက် ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ အန်တီ၊ ဒါဆို လက်ခံလိုက်ပါမယ်"

“သူတို့အားလုံးက အိမ်ကပစ္စည်းတွေ။ မင်းက ဘာအတွက် ယဉ်ကျေးနေတာလဲ "

"ဒါဆို သွားလိုက်ပါဦးမယ် "

ပစ္စည်းတွေတင်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ သူက မေရှန်း နောက်ဆုံးကြည့်လိုက်ပြီး ကားကိုစမောင်းပြီး ထွက်သွားသည်။

"ဟေး၊ မေရှန်းလည်း တစ်ယောက်ယောက်တွေ့ထားတယ်လား။"

ဧည့်ခန်းထဲတွင်ရှိစဉ်၊ ကျိကျန့်ဖန်က မိသားစု၏အရေးကိစ္စများကို ရှင်းပြရန် စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းချောင်းအာက သူ့အပေါ် ပိုပို၍ ကျေနပ်လာကာ သူ့ကို အနာဂတ်၏ သားမက်အဖြစ် နှလုံးသားထဲတွင် သတ်မှတ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါက မေရှန်း ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ၊ ဒါက ကောင်းပါတယ်။ မေရှန်းက ခရိုင်မှာ သင်ကြားနေပြီး ခရိုင်မှာ လက်ထပ်တာက မှန်ကန်တယ်"

ကျန်းချောင်းအာက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါကြောင့်မို့လို့၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့က စုံစမ်းမေးမြန်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရသေးတယ်။"

"ငါတစ်ယောက်ယောက်ကိုသွားရှာမယ်။ ရဲဌာနမှာ ရဲဘော်တစ်ယောက်က ရှိတယ်။”

ကျားဟွေ့က တုန်းလင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

အခန်းလွတ်နေတာကြာပြီ။ တုန်းလင်က နေ့ခင်းဘက် လျှော်ဖွပ်ထားသော အိပ်ယာခင်းကို အခန်းထဲသို့ ယူကာ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ ခြင်တွေ ခေါင်းမူးအောင် ဒေါနကို မီးညှိပေးသည်။ ကျားဟွေ့ ပန်းကန်တွေကို ဆေးကြောပြီး ရေချိုးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ပြီး အခန်းထဲကို ဝင်သွားသည်။ ကျောက်တုန်းလင်က သူ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီကြီးဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူက ချက်ချင်းအေးဖို့ ရေတစ်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။

"မနက်​ဖြန်​ ကျွန်​​မ က​လေး​တွေကို အ​မေ့အိမ်​ကို ပြန်​​ခေါ်သွားမယ်​။ မိဘတွေ မတွေ့တာကြာပြီ။ “

ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ စကားပြောရင်း သူမ ခေါင်းကို သုတ်လိုက်သည်။

"အင်း၊ ကိုယ် မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။ အတူတူသွားမယ်။ "

သူသည် ယခု ကျောင်းသူသားဖြစ်ပြီး အားလပ်ရက်တွင် ရှိနေသည်။ ကျောင်း၏လက်တွေ့ပရောဂျက်များအပြင်၊ သူမ လုပ်ချင်သောအရာကိုလုပ်ဆောင်ရန် ကျားဟွေ့ အတူလိုက်ပါဖို့ အချိန်များစွာရှိသည်။

ကျားဟွေ့က သူမဆံပင်တွေကို မှန်ကြည့်ရင်း သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၆ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမရောက်ရှိလာသည့်အချိန်ထက် အနည်းငယ်ပိုရင့်ကျက်နေပုံရသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးက ပုလဲတစ်လုံးလို အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုပိုရှိပြီး ပိုမိုတောက်ပနေသည်။

ကျောက်တုန်းလင်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် နွေရာသီ၏ အေးမြသောလေနှင့် ဆောင်းဦးတွင် ပူနွေးသောနေရောင်ကဲ့သို့ပင် အဆုံးမရှိ စိတ်ကျေနပ်မှုရှိပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည် စိတ်နှလုံးမှ ခန္ဓာကိုယ်အထိ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအရှိဆုံးဖြစ်သည်။

ကျားဟွေ့က ဆံပင်တွေကို ဖြီးပြီး ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ သန်မာတဲ့ လက်မောင်းထဲ ကျသွားပြီး နှစ်ယောက်သား ရင်းနှီးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

အိမ်ထောင်သက်တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ခင်ပွန်းသည်သည် ဇနီးသည်ကို စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းလာကာ မည်မျှပင်လှပပါစေ၊ ခင်ပွန်းသည်သည် ဇနီးသည်ကို ဆွဲဆောင်မှု ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု အချို့က ဆိုကြသည်။ ဤဥပဒေသည် ကျောက်တုန်းလင်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျားဟွေ့က သူ့အတွက် အမြဲတမ်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလိမ့်မည်။

သူသည် ကျားဟွေ့၏ နှုတ်ခမ်းကို ဂရုတစိုက်ခြေရာခံကာ သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူမီးလောင်နေပြီး ကျားဟွေ့က သူ့ အပူအတွက် ဖြေဆေးဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်မိုးလင်းတော့ ကြက်တွန်နေပြီဖြစ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေ တဖွဲဖွဲကျလာသည်။ ကျားဟွေ့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခေါင်းထက်မှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမမွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ သတိရသွားသည်။

"ကြက်တွေ ပြေး၊ ကုပ်၊ ကုပ်၊ ကုပ်၊ ဘယ်သူက မြန်မြန်ပြေးလဲ ကြည့်စမ်း။"

“ဖန်ဖန်၊ ကြက်တွေက မင်း သတ်မှာကြောက်တယ်။ ကြက်အမွေးဘယ်နှစ်ခု ပြုတ်ကျလဲ ကြည့်ပါဦး။"

“ဒီအမွေးတွေကို ကောက်ပြီး အမေ့ကို ကျွန်တော်တို့ကို ကန်ဖို့ ကြက်တောင် လုပ်ခိုင်းရမယ်။ "

“ဒီကြက်အမွေးတွေက ပျော့လွန်းတယ်။ မင်းအမြီးကနေ အမွှေးတွေလိုတယ်။"

"ဒါဆို အမြီးပေါ်က အမွှေးတွေကို သွားယူလိုက်မယ်"

“ဟေ့ မသွားနဲ့၊ ကြက်တွေ ဆိတ်မယ်။ မျက်လုံးကို မထိစေနဲ့။"

"ဟမျ့ ငါမလုပျဘူး။"

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ဖန်ဖန်က ယင်းပေါင်နဲ့ စကားပြောနေသည်။ ကျားဟွေ့က ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မောင်နှမတွေက ခြံထဲတွင် ဥဥသည့်ကြက်မများကို လှမ်းဆွဲနေကြသည်။ ဟိုင်းဒန်က ရေတွင်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ အင်္ဂလိပ်စကား ရွတ်ဆိုနေသည်။

ကျားဟွေ့ ဒီနေ့ အိပ်ယာထနောက်ကျသည်။ သူမအဝတ်အစားတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။

"မေမေ၊ အိပ်ရာထတာ အရမ်းနောက်ကျတယ်၊ နေက မေမေ့ ရဲ့တင်ပါးနားနီးနေပြီ"

“မေမေ နောက်ကျတာ မဟုတ်ဘူး မင်းက အစောကြီးနိုးနေတာ။ အနာဂတ်မှာ ကျောင်းအတွက် ဒီအကျင့်ကောင်းကို ထိန်းထားပြီး နေ့တိုင်း စောစောထသင့်တယ်ဟုတ်ပြီလား။ ”

ကျားဟွေ့က ဖန်ဖန်ဆံပင်နှင့် ယင်းပေါင်ရဲ့ ပါးပြင်လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ယောင်းမ၊ မနက်စာ ချက်ပြီးသား"

ဂျုံယာဂုတစ်အိုး၊ စပါးလင်ပေါ်ရှိ ပြောင်းဖူးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်နှင့် ပဲပိစပ်နှင့် ပုဇွန်တို့ပြုလုပ်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲငံပြာရည်တို့သည် မွှေးပြီး စားရန် အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

“အခု မေရှန်းက ပိုကောင်းလာပြီး။ သူမ အခုလက်ထပ်လို့ရပြီ။ ”

ကျန်းချောင်းအာက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဂျုံရိုးတံများ ကိုင်ဆောင်လာပြီး ဒါကိုကြားသောအခါ သူမက ပြုံးပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ သူမက အသက်ကြီးလွန်းတာကြောင့် ဒီနေရာမှာ မနေတော့ဘဲ သူမဘယ်လောက် ကြာကြာနေမလဲကို အမေလဲ မသိဘူး။ ”

" အမေလိုချင်ရင် သမီး အမေ့ရဲ့အချစ်ရဖို့အတွက် အမေနဲ့တစ်သက်လုံး အိမ်မှာပဲနေချင်တယ်။"

“ဒါပေမယ့် မေ့လိုက်တော့။ မင်းက ချည်သားပါတဲ့ ဂျာကင်အင်္ကျီဆိုရင်တောင် ချည်သားအင်္ကျီဟောင်းလို မနေနိုင်ပါဘူး။”

မေရှန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ရယ်သည်။

"အမေ၊ ညစာစားပြီးရင် ကလေးတွေကို အမေ့အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်။"

“ကောင်းပြီ၊ မင်းလုပ်သင့်တယ်။ မင်းအမေ မင်းကို မတွေ့တာကြာပြီ။ ”

နံနက်စာစားပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ ကျားဟွေ့တို့က ၎င်းတို့၏ စက်ဘီးနှင့် ကလေးများကိုခေါ်ကာ မိခင်အိမ်သို့ သွားကြသည်။

"အမေ"

"အဖွား၊ အဘိုး"

"ဦးလေး၊ အဒေါ်"

မိသားစုက မနက်စာစားပြီး လယ်ကွင်းထဲကို ဆင်းဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ လနဲ့ချီပြီး မတွေ့ရတဲ့ သမီးနဲ့ သားမက်က မြေးနဲ့ မြေးမတွေကို ခေါ်လာသည်။

"အိုက်ယား နင်တို့ ဘယ်တုန်းက ပြန်လာတာလဲ" ရှန်းကွေ့ရှောင်က အမြန်လျှောက်လာပြီး အံ့သြမှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့ရွာကလူတွေနဲ့ မြို့ထဲသွားတဲ့အခါ နင်တို့ရွာက လူတွေနဲ့တွေ့လို့ရမလားလို့ မေးကြည့်ဖို့ မနေ့က နင့်ရဲ့ညီအကို မောင်နှမတွေကို ငါပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အခု ပြန်လာ​ပြီ။ ဒီနေ့ နင်နဲ့တွေ့ဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ "

သူမသည် ဟိုင်းဒန်နဲ့ ယင်းပေါင်ကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အငယ်ဆုံး ဖန်ဖန်ကို သူမရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါ်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်က အကိုက်ခံရသည်။

"ငါ့မြေး၊ အဖွား မင်းကို အရမ်းလွမ်းတယ်။"

ဖန်ဖန်လည်း ပြုံးပြီး သူ့အဖွားကို ပါးစပ်ဟကာ အနမ်းပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသားနုရောင် လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်းကွေ့ရှောင် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ “အဖွား၊ သားကို လွမ်းနေရင် မသေရဘူးနော်။ အဖွားက အနှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်ရမယ်။”

လူတိုင်းက ရယ်မောကြပြီး ရှန်းကွေ့ရှောင်က ဖန်ဖန် မျက်နှာကို ချစ်ခင်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ဖန်ဖန်က ငါ့ကို နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်စေချင်တယ်။ တကယ့်ကို ငါ့မြေးကောင်းလေးပဲ။ အဖွားက မင်းကို ချစ်ပြီး ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ အဖွားက မင်းကို တစ်ခုခုပြောမယ်။ နောက်တစ်ခါ မင်းမိဘတွေ မြို့ကိုသွားရင် မလိုက်နဲ့ ဟုတ်ပြီလား။ အဖွားနဲ့ အိမ်မှာနေမှာလား။ "

ဖန်ဖန် သူဘယ်လိုဖြေမယ်ဆိုတာကို သိဖို့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ​ကြည့်ချိန် ငြင်းတာကိုပဲ မြင်လိုက်ရသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အဖေနဲ့အမေနဲ့ အတူနေချင်တယ်။ မတွေ့ရင် သားကို လွမ်းကြလိမ့်မယ်။”

"အဖွား မင်းကို လွမ်းရင်ကျတော့ကော"

ဖန်ဖန်က ရှန်းကွေ့ရှောင်ရဲ့ အင်္ကျီပေါ်က ကြယ်သီးတွေကို တို့ထိလိုက်ပြီး "ရပါတယ်၊ အဖွားအတွက် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံလောက် ထားခဲ့လိုက်မယ်" လို့ ရွှင်လန်းစွာနဲ့ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ကလေးတွေက သူတို့မွေးနေ့မှာ နှစ်တိုင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ စတူဒီယိုကို သွားကြသည်။ ဒီနှစ်မှာတော့ ဖန်ဖန်က သူ့မွေးနေ့မှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ခဲ့ပြီး ကျားဟွေ့က နောက်ထပ်ပုံတချို့ကို ရေဆေးပြီး သူတို့ရဲ့ အဘွား၊ အဘိုး၊ အဒေါ်တွေဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ဖန်ဖန်ကို အရမ်းလွမ်းတာကြောင့် ဓါတ်ပုံတွေမြင်ရင် သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေမှာ မဟုတ်ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖန်ဖန်က ကျားဟွေ့၏ စကားများကို သတိရသွားသည်။

“ကလေးက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်။ လာ၊ မင်း အကြီးဆုံး အဒေါ်ကို ဖက်ပါဦး၊ အဒေါ်က မင်းကို သကြားပေးမယ်။ ”

"ဟိုင်းဒန် အရပ်ပိုရှည်လာပြီလား။ သူက ဒီလောက်တောင် ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ "

“ယင်းပေါင်လည်း ပိုလှလာတယ်။ သူမက မြို့ထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်ရှိတယ်။"

ကျားဟွေ့က သူမအဖေနဲ့အစ်ကိုအတွက် ပီအိုနီ စီးကရက်၊ ကလေးတွေအတွက် စားစရာ၊ ထျန်းနျို အတွက် ပန်းပွင့်ဝတ်စုံနဲ့ သူမအမေနဲ့ ယောက်မအတွက် ခြေညှပ်ဖိနပ်တွေ ယူလာခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။

“အင်း ဒီဖိနပ်တွေက လှတယ်။ မြို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်သွားတုန်းက ဝတ်ထားတဲ့ လူတချို့ကို တွေ့တယ်။ သူတို့က ဒီမှာ မရောင်းဘူးလို့ပြောတယ်။ ငါသူတို့ကို ခဏတာ မနာလိုခဲ့ဘူး။ ”

အနက်ရောင်အခေါင်းပေါက် သားရေခြေနင်းဖိနပ်တစ်ရံလျှင် ဆယ်ယွမ်ခန့် ကုန်ကျသည်။ သူတို့က လုံးဝ ခြွေတာသည်။ ဤဖိနပ်နှစ်ရံသည် မြို့ပြအလုပ်သမားများ၏ လစာနှင့် ညီမျှသည်။ ကျားဟွေ့က သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ဘာသာပြန်ဝင်ငွေမှ အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ရှန်းလီ ကွန်မြူနတီတွင် သားရေဖိနပ်တစ်ရံကို ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် အလွန်သိက္ခာရှိသောအရာဟု ဆိုနိုင်သည်။