အခန်း (၆၂)

ကျားဟွေ့ စောစောထပြီး တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်တော့ အိမ်နောက်ဖေးမှာ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး စာအုပ်ဖတ်နေတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်က အဝတ်တွေလျှော်ပြီးလှန်းနေခဲ့သည်။

“ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဦးလေးနဲ့ဒေါ်ဒေါ် ”

တစ်စုံတစ်ယောက်စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ဇနီးမောင်နှံက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျားဟွေ့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“နိုးပြီလား။ မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား။”

ကျားဟွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းကောင်းကြီးအိပ်ပျော်ခဲ့ပါတယ်။ လေထုက ကောင်းမွန်ပြီး သာယာတယ်။”

ကျောက်တုန်းလင် အနီးနားမှာရှိရင် ရုတ်တရက် နေရာပြောင်းရတာက စိတ်ချစရာပင်။ ပြီးတော့ ဒီမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က တကယ်ကောင်းသည်။ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မြို့လယ်မှာတောင် ဆိတ်ငြိမ်တဲ့နေရာတစ်ခုပါပဲ။ ကျားဟွေ့သည် ဤပထဝီဝင်တည်နေရာကို မှတ်မိသည်။ ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာသောအခါတွင် သာမန်ပြည်သူများအတွက် မတတ်နိုင်သော အိမ်ဈေးများ တက်လာမည်ဖြစ်သည်။

“မနက်စာစားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် ငါ့အိမ်ကနေ ယူပေးမယ်လေ။ ”

ကျားဟွေ့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ “ဟုတ်ကဲ့ စားပြီးပါပြီ။ မနေ့က ဒေါ်ဒေါ်ပေးခဲ့တဲ့ဂျုံမှုန့်ကို ကျွန်မတို့သုံးကြတယ်။ ယောက္ခမ ကိတ်မုန့်လုပ်ပေးတယ်လေ။ စကားမစပ် ဒေါ်ဒေါ်၊ ကျွန်မတို့ တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ ဈေးသွားကြမလို့။ ဒေါ်ဒေါ် တစ်ခုခုလိုချင်တာရှိရင်ပြော။ ကျွန်မတို့ဝယ်လာခဲ့ပေးမယ်။ ”

ရှန်းနန်ရူ က ခေါင်းခါပြီး "မမှာတော့ပါဘူး၊ ငါတို့အိမ်မှာ ဘာမှ မလိုဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီးငယ်လေး။ ”

“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိမ်ကို ငှားခွင့်ပေးတဲ့ ဒေါ် ဒေါ်နဲ့ ဦးလေးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့် အလှည့်ပဲ”

အိမ်ငှားခက အရမ်းကြီးမမြင့်ပေမယ့် သူတို့လို ယဉ်ကျေးတဲ့လူတွေကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ပြောတာက ယုတ်မာတဲ့သဘောဖြစ်လိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် ကျားဟွေ့ က အိမ်ငှားအကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။

ရှန်းနန်ရူက ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်ရအောင်မလုပ်ပါနဲ့။ အခုမှစပြီး မိသားစုလို ဆက်ဆံသွားကြမယ် ပြီးတော့ ခြံဝင်းထဲမှာလည်း လူတွေနေတာနဲ့ ပိုတူလာမယ်။ ”

ကျားဟွေ့ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုနှင့် ပြောင်မြောက်သော စိတ်နေသဘောထားရှိကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုအိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ပြီးခဲ့သောနှစ်ရက်က ဆွေးနွေးပွဲတွင် ကလေးအကြောင်း သူတို့ပြောသည်ကို မကြားမိပေ။ ယင်းအစား၊ သူတို့သည် “အသက်ဝင်သည်” ဟုဆိုသည်ကို အကြိမ်များစွာကြားခဲ့ရသည်။ ဒါက သူတို့ဘဝရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း တစ်ဖက်ကနေ ရောင်ပြန်ဟပ်နိုင်လား။ အဲ့တာက"အသက်ဝင်တယ်" မဟုတ်ဘူးလား။

ကျားဟွေ့ သည် ၎င်းတို့၏ အပြုံးများ၌ပင်လျှင် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် အထီးကျန်ဆန်ခြင်း၏ အရသာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

လက်အောက်ခံမြို့နယ်ရှိ ဈေးသည် အလွန်ဖြစ်ထွန်းစည်ပင်လှသည်။ သူတို့မှာ အသား၊ ငါး၊ အသီးအရွက် မျိုးစုံရှိတယ်။ မျိုးကွဲများ လုံလောက်စွာ မကြွယ်ဝသော်လည်း ၎င်းတို့သည် နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကွက်၏ ရှေ့ပြေးပုံစံကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ ကျွန်မတို့ ဆီ၊ ဆား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ရှာလကာရည်၊ ဆန်ခေါက်ဆွဲ၊ ကြက်ဥတွေကို ဝယ်ရမယ် ” ကျားဟွေ့ လှမ်းကြည့်ရင်း ကျောက်တုန်းလင်ကိုမေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ နေ့လည်စာ ဘာစားကြမလဲ။ မာပို တို့ဟူး၊ ကမာဆလတ်ရွက်သုတ်၊ အာလူးကိုနုတ်နုတ်စင်းပြီး တခြားငါးကို ချက်စားမလား။ ”

“ဈေးကြီးတဲ့ဆန်နဲ့ မြို့တော်မှာနေရတာ မလွယ်ဘူး။” လို့ ပြောကြတာကို ကျားဟွေ့ နောက်ဆုံး နားလည်သွားသည်။ ဝင်ငွေရှာရန် နည်းလမ်းရှာရပုံရသည်။ သူမသည် တနေကုန် တင်းကျပ်သော ဘဝကို မဖြတ်သန်းချင်ပေ။

“မင်းပဲဆုံးဖြတ်။ မင်းလုပ်သမျှကို ကိုယ်စားရတာကြိုက်တယ်။ ”

ကျန်းချောင်းအာက ဂက်စ်မီးဖိုကို မသုံးရဲပေ။ ကျားဟွေ့ က သူမ ဒီနေ့ ဟင်းချက်မယ် ပြောလိုက်သည်။ ယင်းသည် လက်အောက်ခံမြို့နယ်တွင် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး ညစာဖြစ်ပြီး ကျောက်တုန်းဟဲ ကိုလည်း တွေ့ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ကျောက်တုန်းဟဲ သည် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ပြန်သွားရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ခရိုင်ကို ရောက်နိုင်သရွေ့ ရွာကိုပြန်ဖို့ လမ်းစရှာနိုင်မှာပင်။

ကျန်းချောင်းအာသည် သူ့သားထွေးကို အမြန်ပြန်ခွင့်ပြုဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်ကလည်း သူ့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ခေါ်ထားချင်သော်လည်း ကျောက်တုန်းဟဲက ရှီထု အတွက် စိတ်ပူကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သူ့သားကိုဖော်ပြနေတာ မြင်တော့ သူတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရပ်သွားသည်။ ကျောက်တုန်းဟဲသည် ယခု ရှီထု အတွက် အဖေရော၊ အမေပါ ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို မဖော်ပြပါနဲ့ သားသမီးများသည် မိဘများ၏ ပျော့ပျောင်းသော နေရာဖြစ်သည်။ ကျန်းချောင်းအာ က သူ့အား အခြားမယားရှာရန် အကြိမ်ကြိမ် စည်းရုံးခဲ့သော်လည်း သူက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ကျောက်တုန်းလင် ပြီးသွားပြီးနောက် ကျားဟွေ့ သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူက ပိုပိုပြီး စကားများလာတတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စျေးဝယ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်မယ်၊ မီးဖိုချောင်ကို အရင်ဝင်မယ်၊ အိမ်မှာဘာတွေကျန်နေသေးလဲကြည့်မယ်၊ ပြီးတော့ နေ့လည်ဘက်မှာအဲ့ကိုသွားဖို့ အချိန်ယူရမည်။

“စောနေသေးတယ်။ ကျောင်းကို အရင်စာရင်းသွားသွင်းကြရအောင်။”

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝင်ခွင့်အသိပေးစာကိုယူကာ အကြောင်းကြားစာအတိုင်း ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျောင်းသို့ရောက်သောအခါ စာရင်းသွင်းရန်လာရောက်သူ အများအပြားရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏အမူအရာများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဘဝသစ်ကို တောင့်တနေကြသည်။

“ခွင့်ပြုပါဦး၊ မင်းတို့က ကျောင်းသားသစ်နှစ်ယောက်လား။ မင်းတို့ကဘယ်ဌာနကလဲ။”

ကျောင်းဝင်းထဲရောက်တော့ လက်ပတ်နဲ့ ဝန်ထမ်းက လာမေးသည်။

ကျားဟွေ့ က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက အင်္ဂလိပ်စာဌာနက သူက စီးပွားရေးဌာနက ”

တစ်ဖက်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤဌာနနှစ်ခုသည် ကျောင်း၏ အဓိကဌာနများဖြစ်သည်။ ဘောဂဗေဒဌာနတွင် ဝင်ခွင့်အမှတ်အများဆုံးရှိပြီး အင်္ဂလိပ်ဌာနတွင် အပြင်းထန်ဆုံးဝင်ခွင့်အခြေအနေများရှိသည်။ သာမာန်ဘာသာရပ်များအပြင် သင် ဝင်ခွင့်မခံရမီ အပိုအင်္ဂလိပ်စာ စာမေးပွဲနှင့် အမှတ်ကိုးဆယ်မှတ် ရရမည်ဖြစ်သည်။

သူက လက်ညှိုးကို မြှောက်ပြီး တည်နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “စီးပွားရေးဌာနက ဒီလမ်းအတိုင်းသွားပြီး ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်။ အင်္ဂလိပ်စာဌာနအတွက် ညာဘက်ကို ကွေ့ရမှာ၊ နှစ်ယောက်ခွဲပြီး စာရင်းသွင်းနိုင်ရင်တော့ ပိုမြန်မယ်”

ကျားဟွေ့ က ကျောက်တုန်းလင်ကိုကြည့်ပြီး "ဒါဆို ကျွန်မတို့က ဘာလို့ခွဲပြီးမသွားရမှာလဲ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အိမ်က ကျောင်းနောက်မှာ ရှိတယ် လို့ သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ စာရင်းသွင်းပြီးပါက သူတို့ဘာသာပြန်နိုင်ပြီး ထမင်းချက်ရန် ပြန်သွားသည့်အခါလည်း အချိန်ကိုချွေတာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က သူမရဲ့လမ်းသူ မလိုက်ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

“ကိုယ် မင်းနဲ့ အရင်သွားမယ်”

သူပြောချင်တာက သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူသွားကြမယ်ပေါ့။

တစ်ဖက်လူက ပြုံးပြီး “သြော် မင်းတို့ နှစ်ယောက် တော်တော် ရင်းနှီးတာပဲ မောင်နှမတွေလား။”

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ရဲဘော်များသည် ၎င်းတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များထက် နှစ်အနည်းငယ် ပိုကြီးကြောင်း သိသာထင်ရှားပြီး ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်ရင်းနှီးသောကြောင့် သူတို့ကို မောင်နှမတွေလို့ ခန့်မှန်းရန် ပို၍ စိတ်ချရသည်။

ကျားဟွေ့ ပြုံးကးပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏ သူမ၏ အပြုံးတွင် "ကျွန်မ သိတယ် "ဆိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့က လင်မယားတွေ ”

တစ်ဖက်သား၏ ပါးစပ်က ရုတ်တရက် အကျယ်ကြီးဟ လာခဲ့သည်။

“အိုး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါခန့်မှန်းတာ မမှန်ဘူးပဲ။ အိုး ဟီးဟီး ”

ကျားဟွေ့ က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရယ်မောရင်း "ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သွားပြီးတော့ စာရင်းသွင်းလိုက်ဦးမယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

တစ်ဖက်လူကလည်း နှစ်ယောက်သား ရဲ့နောက်ကျောဘက်မှာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး နောက်မှအကြံရလာသည်။ “အံ့သြစရာကောင်းတာက သူတို့က အိမ်ထောင်သည်တွေပဲ”

အနီရောင် နဖူးစည်းစာတန်းများ၊ စားပွဲခုံတစ်ခုံ၊ မျက်မှန် တပ်ထားသော ဆရာမ၊ စားပွဲ ပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်း အစုံအလင် ရှိသည်။

“မင်းက တုန်းကျားဟွေ့ လား။”

သူမက ပြည်နယ်မှာ ဒုတိယ။ သူမကို လုယက်ဖို့အတွက် ဌာနတော်တော်များများက သူမကို သူတို့ရဲ့ဌာနထဲကို ခေါ်သွင်းဖို့ ရုန်းကန်နေသည်။

“အင်း၊ နိုင်ငံတော်က ကျူရှင်ခတွေကို လျှော့ပေးသင့်တယ် ဒါမှမဟုတ် ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးသင့်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေက သူတို့ရဲ့စီးပွားရေးဖိအားတွေကို သက်သာရာရစေဖို့အတွက် တစ်လကို ၁၈ ယွမ် ထောက်ပံ့ကြေး ရမယ်။ ”

ကျားဟွေ့သည် ဤအခြေအနေများကို သူမနားလည်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဆရာမက တစ်စုံတစ်ခုကို လွှဲပေးပြီး “ဒီဖောင်က မင်းဖြည့်ဖို့ပဲ” လို့ပြောလိုက်သည်။

ကျားဟွေ့ အဲ့တာကိုကြည့်ပြီး ၎င်းသည် "အဆောင် " လျှောက်လွှာပုံစံဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဆရာမ၊ ကျွန်မ အဆောင်လျှောက်ဖို့ မလိုဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အချက်အလက်တွေကို ခွဲထုတ်ရင်း ဆရာမရဲ့လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဟမ် မင်းက ဒီကမဟုတ်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား။ "

“ကျွန်မတို့မိသားစုက ဒီကို အတူတူလာကြပြီး ကျောင်းနားက အခန်းတစ်ခန်းမှာ မိသားစုနဲ့ အတူနေဖို့ ငှားထားတယ်။”

ဆရာမက မျက်မှန်ကိုင်းကို ပင့်လိုက်ပြီး “ဒါဆို မင်း နေတဲ့အိမ်ကို ဒီမှာ ထည့်လိုက်ပြီး မင်းဖြည့်ရမယ့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေအတိုင်းလိုက်ဖြည့်သွားလိုက် ” ​​လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျားဟွေ့ စာရင်းသွင်းနေချိန်မှာ ဆရာမက အနီးနားမှာ စောင့်နေတဲ့ ကျောက်တုန်းလင်ကို မေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းသား၊ မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။”

ကျောက်တုန်းလင်လည်း စာရင်းသွင်းဖို့ လာတာလို့သူမထင်ခဲ့သည်။ သူမမေးပြီးတော့ မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အင်္ဂလိပ်စာဌာနက မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းသွားမှာပါ ”

“ ထူးဆန်းတယ်။ မင်းက အင်္ဂလိပ်စာဌာနက မဟုတ်ရင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”

“ကျွန်တော့် မိန်းမကို စောင့်နေတာ ”

ဆရာမက သူ့မျက်မှန်ကိုင်းကို ပင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပထမဆုံးအေးခဲသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမှသာ သူတုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ညိုးကို ဆန့်တန်းကာ နှစ်ယောက်ကြား ဘယ်ညာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး “မင်း ၊မင်းတို့က လက်ထပ်ထားတဲ့ လင်မယားလား။” ဟု မသေချာမရေရာ မေးလိုက်သည်။

ဆရာမက “အိုး” ဟု အသံထွက်ပြီး နှစ်ယောက်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ကျားဟွေ့၏ မျက်နှာက ငယ်လွန်းနေပုံရသည်။ သူမက အိမ်ထောင်ကျထားတဲ့ပုံမပေါ်ပေ။ ကျောက်တုန်းလင် အဲ့တာကို သာ မပြောခဲ့ပါက၊ ဆရာမက ထိုကဲ့သို့ တွေးခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဝူတုန်း တက္ကသိုလ်ရမှတ်က မနိမ့်တာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ကျောင်းအတူတူတက်နိုင်မယ်လို့ သူမမထင်ထားပေ။

“ဒါဆို မင်းကဘယ်ဌာနကလဲ”

“ကျွန်တော်က စီးပွားရေးဌာနကပါ ”

ဆရာမက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သဘောကျနေတုန်းပဲ။ မိသားစုတစ်ခုမှ ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ၎င်းတို့တွင် မိသားစုတစ်စုမှ နှစ်ယောက်ရှိခဲ့သည်။

ဒီမိသားစုဟာ အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ကြီးပွားချမ်းသာလာလိမ့်မည်။

နှစ်ယောက်သား စာရင်းသွင်းပြီး ကျောင်းပတ်ပတ်လည်ကိုသွားပြီးနောက် ဝူတုန်းသို့ စုံတွဲတစ်တွဲကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည့်သတင်းသည် ကျောင်းဝင်းတစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူအများ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များကို နှိုးဆွခဲ့သည်။

ကျားဟွေ့ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး ဟင်းချက်တော့တယ်။ မေရှန်းက ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဆီလောင်းထည့်ခြင်း၊ နံ့သာပေါင်းကို ဖောက်ပြီး အိုးထဲသို့ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်ကာ ချက်နည်းကို လွယ်ကူစွာ ကြည့်နေသည်။

“ယောင်းမ၊ ကျောင်းကဘယ်လိုလဲ။ အရမ်း ရှေးကျလား ဒါမှမဟုတ် ခေတ်မီလား။ ”

ဝူတုန်း တက္ကသိုလ်သည် ရှေးကျသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လူဦးရေ များသထက် ချို့တဲ့ရင် ပိုကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ နိယာမအရ ဒီနှစ်မှာ ကျောင်းသား စုစုပေါင်း ၃၈၀ ကျော် လက်ခံသည်။

ရမှတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ့်တာထက် ကျောင်းသားနည်းနည်းသာ လက်ခံတာက ပိုကောင်းသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် အဲ့တာကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ရတယ်။ အရှေ့တစ်ခုက မှန်တယ်။”

မေရှန်း၏ ကျောင်းမှတ်ပုံတင်ခြင်းကို မနက်ဖြန်တွင် စတင်မည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ကျောင်းဝင်းသည် အနည်းငယ်ဝေးသောကြောင့် အတန်းထဲကနေ အသွားအပြန် ဘတ်စ်ကားစီးရလေသည်။

“မနက်ဖြန် ညီမရဲ့အစ်ကိုက စာရင်းသွင်းဖို့ ညီမနဲ့လိုက်ခဲ့မှာ။ စကားမစပ်၊ ညီမအတွက် သူ့ကို လစဉ်ဘတ်စ်ကားလက်မှတ်ဝယ်ခွင့်ပြုလိုက်နော် ”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမနေဖို့အတွက်နေရာ စဉ်းစားနေတုန်း။တစ်နှစ်ခွဲဆိုတော့ ဘတ်စ်ကားစီးဖို့ နေ့တိုင်း အပိုငွေကုန်ကျတယ်။”

“အဖွဲ့လိုက် နေရတာ ကြိုက်ရင် အဆောင်မှာ နေလို့ရတယ်လေ။ မိသားစုနဲ့ နေရတာ ကြိုက်ရင် ပြန်လာလို့ရပါတယ်။ ညီမအဲဒါကို အရင်စဉ်းစား၊ ညီမကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အရင်စဉ်းစားလိုက်ဦး။”

မေရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် တကယ်တော့ နည်းနည်း တသီးတသန့်နေတတ်သည်။ သူမသည် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အိမ်၌သာ နေထိုင်လိုသည်။

နောက်ဆုံးငါးသည် အချိန်အနည်းငယ်ပိုယူရပြီး အဲ့တာပြီးသွားသောအခါ ကျားဟွေ့သည် ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် နှစ်ပိုင်းထည့်ကာ ကျောက်တုန်းလင် ကို အိမ်နောက်ဖေးသို့ ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ပထမတစ်ခုက အစပ်မဟုတ်ဘူး အနံ့အရသာတိုးစေရန် ကြက်သွန်ဖြူနှင့် နံနံပင်ကိုသာ ထည့်ထားသည်။ အဓိကအားဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးက စပ်တဲ့အစာမစားနိုင်မှာကို သူမ စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျားဟွေ့ ၏ ထောက်ထားစာသည် တကယ်ကို မှန်သည်။ ကျုံးတမင်ရဲ့ အစာအိမ်က မကောင်းဘူး။ စပ်တဲ့အစားအစာတွေကို မစားနိုင်ပေ။ " ကျားဟွေ့ ရဲ့ငါးက ချိုချဉ်လေး၊ နူးညံ့တယ်၊ ပေါ့ပါးပြီးအရသာရှိတယ်၊ အဲ့တာကသက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် အရမ်းသင့်တော်တယ်။ ”

“အင်း ငါတို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီသမီးရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အရမ်းကောင်းတယ်”

မနက်မိုးလင်းတော့ ယင်းပေါင်က အိမ်နောက်ဖေးမှာ လာဆော့သည်။ ရှန်းနန်ရူသည် ယင်းပေါင်ကို ကြည့်နေစဉ်တွင် အသီးအရွက်ခူးနေသည်။ ယင်းပေါင်သည် နူးညံ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းပြီးတော့ ကျေးလက်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ယင်းပေါင်သည် ကျေးလက်မှ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ငယ်စဉ်ကပင် ဂန္တဝင် စရိုက်သုံးမျိုးနှင့် ရှေးကဗျာ ဆယ်ပုဒ်ကျော်ကို ဖတ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ ယင်းပေါင်သည် "Jingle Bell" ကဲ့သို့သော အင်္ဂလိပ်သီချင်းများကို သီဆိုနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

ရှန်းနန်ရူက သူမကို အရာအားလုံးကို သင်ပေးတဲ့သူကဘယ်သူလဲလို့ မေးလိုက်တော့ ယင်းပေါင်က "သမီးမေမေက သမီးကို သင်ပေးတာ" လို့ဂုဏ်ယူစွာပြောလာသည်။

ကလေးများသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အသန့်ရှင်းဆုံးနှင့် အကြင်နာဆုံးလူများဖြစ်သည်။ မိထွေးတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ ယင်းပေါင်သည် သူမအား စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပြီး သူမကိုချစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤမိခင်သည် အလွန်ကောင်းသောအလုပ်ကိုလုပ်နေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကျားဟွေ့ သည် သူတို့က သူမလင်ပါသားနှင့် လင်ပါသမီးဖြစ်သောကြောင့် ကွဲပြားစွာမဆက်ဆံဘဲ သူမ၏သားသမီးများကို ဂရုတစိုက်ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သောစိတ်သည် အသိအမှတ်ပြုထိုက်သည်။

“ညစာစားပြီးရင် ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီး ဟိုင်းဒန်ရဲ့ကျောင်းကို စီစဉ်ပေးလို့မလား။”

တက္ကသိုလ် စတင်ရတာက နည်းနည်းစောသည်။ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မူလတန်းကျောင်း၏ ပထမလသည်လည်း စတင်သင့်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်သည် တုန်းဟဲ ကို ဦးစွာလွှတ်လိုက်ပြီး အနီးဆုံး ဝူတုန်းရဲ့ ဗဟိုမူလတန်းကျောင်းကို သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် နာရီဝက်ကျော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ကျောင်းက သူ့ကို စာရင်းသွင်းခွင့်ပြုရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း တစ်ခုမှာ စာမေးပွဲဖြေရန် အခြေအနေနှစ်ခုရှိပြီး ကျောင်းက စာမေးပွဲပြီးသည့်နောက် ဟိုင်းဒန်ကိုသာ လက်ခံမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ငွေကြေးပေးဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ကြေးအတွက် တစ်ကြိမ်လျှင် ယွမ် ၅၀ ပေးချေရသည်။

"ကျွန်မတို့က သူ စာမေးပွဲဖြေရမှာကို မကြောက်ဘူး၊ ဟိုင်းဒန် အဆင့်နဲ့ ၄ တန်းနဲ့ ၅ တန်းက သူ့အတွက် လုံလောက်တယ်။ သင်တန်းကြေးကိုလည်း ပေးဆောင်လို့ရတယ်။ ဟိုင်းဒန်က နောက်ပိုင်းမှာ ကူညီနိုင်သရွေ့ ဒေါ်လာအနည်းငယ်ထပ်သုံးတာက ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ " ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျားဟွေ့က “ပိုက်ဆံအကြောင်း အမေ့ကို မပြောနဲ့၊ ရှင်ပြောရင် သူမ စိတ်ပူလိမ့်မယ်။”

ယွမ် ၅၀ သည် သေးငယ်သောပမာဏမဟုတ်ပေ။ ကျန်းချောင်းအာက ဟိုင်းဒန်အနေနဲ့ ကျောင်းတွင်ကျူရှင်စာအုပ်များပေးဆောင်ရုံသာမက အကူအညီအတွက်နောက်ထပ် ယွမ်ငါးဆယ်ကိုလည်း ပေးဆောင်ရမယ်လို့ တွေ့ရှိခဲ့ပါက သူတို့၏တစ်နှစ်ငှားရမ်းခမှာ ယွမ် ၁၀၀ သာရှိသဖြင့် သူမသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲရဖွယ်ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း မိသားစုသုံးစွဲခဲ့သည့် ငွေကြေးပမာဏမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသည်။ ငှားရမ်းခနှင့် အထွေထွေကုန်ကျစရိတ်များသည် ယွမ်ရာနှင့်ချီရှိသည်။

ကျောက်တုန်းလင်က ​ကျားဟွေ့ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းနှင့်ပွတ်တိုက်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့နှလုံးသားထဲက ကျေးဇူးတရားကို စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့မရပေ။ ကျားဟွေ့ရဲ့ တွေးခေါ်မှုတိုင်းသည် သူမကို ကောင်းမွန်စွာဆက်ဆံပြီး တစ်သက်တာလုံးချစ်ရန် သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို နက်ရှိုင်းစေကာ သူနှင့် ကျားဟွေ့ရဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် ကွာရှင်းရန်သဘောတူထားသည့်ခဏတာပင် နောင်တမရခဲ့ပေ။

ခြံဝင်းထဲတွင် နှစ်ယောက်ကြား စကားပြောသံကို ဟိုင်းဒန် ကြားလိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းကို ငုံ့ထားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဘာအမူအရာမှမရှိပေမယ့် သူ့နှလုံးသားက တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသည်။

အသက် ရှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အသွင်အပြင်ကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လှပသောမျက်နှာရှိပြီး ကျားဟွေ့ ဖန်တီးထားသည့် အစိမ်းရောင် တန်ဝတ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။

မြို့ကို မသွားခင် ကျားဟွေ့က လူတိုင်းအတွက် အင်္ကျီနှစ်ထည် လုပ်ထားသည်။ “လူက အဝတ်ကို အားကိုးတယ်၊ ဗုဒ္ဓက ရွှေကို အားကိုးတယ်။” ရွာမှာက ဝတ်လို့ရသည်။ ဖာထေးထားတဲ့အဝတ်အစားတွေဝတ်ရမှာကို မကြောက်ကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက အတူတူပဲ၊ ဒါပေမယ့် မြို့ထဲမှာတော့ မတူပေ။ သင်ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

လူတစ်ဦး၏ ပြင်ပပုံရိပ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရာများစွာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ အတွင်းအလှသည် အလှတစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း အပြင်အလှကို မြင်မြင်ချင်း အာရုံစိုက်မိသည်။

သူ့မိထွေးက သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူသိသည်။ ဒါက သူ့ရင်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးနေတယ်ဆိုတာ သူသိလို့ပဲ။

သူက အမေလို့ ယင်းပေါင်လို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မခေါ်တတ်သလို ချော့မော့တာ ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမတောင်းနိုင်ဘူး၊ စောစောစီးစီးသိတာကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့မိခင်အရင်းမဟုတ်ကြောင်း စောစောစီးစီးသိထားသောကြောင့် သူမ၏ကောင်းမြတ်မှုကို သိပြီး လက်ခံသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြောဝံ့ဘဲ နှလုံးသားထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့မိထွေးက သူ့ကို မြို့ထဲခေါ်လာကာ ကျောင်းစရိတ်ပေးကာ တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်လို့ အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြောပြသည်။

“မင်းအမေက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရှက်တကွဲ ဘာမှမလုပ်ဘူး။ သူမက လူတိုင်းအတွက် ကောင်းမွန်ပြီး အရာအားလုံးကို သိတယ်။ မင်းမြို့မှာ နေမကောင်းဖြစ်မှာကို ငါစိုးရိမ်နေစရာ မလိုဘူး။ မင်းရဲ့မိသားစုက မင်းရဲ့ကျောင်းပညာရေးကို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့အတွက် ကောလိပ်တက်နိုင်တယ်။ မင်းအဖေက ကောလိပ်တက်သွားပြီ၊ မင်းအမေက ကောလိပ်တက်ပြီး မင်းအဒေါ်တောင် ကောလိပ်တက်သွားပြီ။ မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးက ကောလိပ်ကျောင်းသားဖြစ်နေတော့ မင်းအခု ပိုကြိုးစားရမှာပေါ့။"

ထိုသို့သော ကောင်းမွန်သော လေ့လာမှုအခြေအနေများကြောင့် သူ့အတွက် ကောင်းမွန်စွာလေ့လာခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။

ကျားဟွေ့က ဟိုင်းဒန် သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာကိုမျှ အလွဲသုံးစားလုပ်မည်မဟုတ်သော်လည်း ဟိုင်းဒန်ရဲ့ မူလအကျင့်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူလေးစားလွန်းတာ အဒေါ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျောက်ချိုင်ရှက အဲ့တာကိုမြင်ဖူးသည်။ ကျားဟွေ့က ပေးဖို့ဆန္ဒရှိရင်တောင်မှဘဲ ပေးချင်နေရင်တောင်မှ ဟိုင်းဒန် က ဒါကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒီလိုမျိုး ကလေးအတွက် သူ့ဘာသာသူ လုပ်ခွင့်ပေးရမည်။

ဒါပေမယ့် ဒါကကောင်းသည်။ လူတွေက ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးနိုင်တာ အမှန်ပါပဲ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်တုန်းလင်က သူ့ညီမ မေရှန်းကို ကျောင်းစာရင်းသွင်းဖို့ ဦးစွာလိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ လစဉ် ဘတ်စ်ကားလက်မှတ်က ခြောက်ယွမ်။ လစဉ်လက်မှတ်ဝယ်ပြီးနောက်၊ သင်သည် မြို့တွင်းရှိ ဘတ်စ်ကားအားလုံးကို ရက်အကန့်အသတ်မရှိ စီးနိုင်သည်။

“အဲဒီအခြေအနေမှာ ပြန်လာပြီး အသက်ရှင်တာက ပိုကောင်းတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြိမ်ရေ အကန့်အသတ်မရှိ စီးနိုင်တယ်။ ”

မေရှန်းက မြို့ထဲကို ဘတ်စ်ကားစီးရဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ယာဉ်စီးခ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် သုံးစွဲဖို့ သူမ စိတ်ပူနေမိသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူမသည် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့်အတူ ပြန်လည်နေထိုင်နိုင်သည်။

​ကျားဟွေ့က သူမအတွက် အကောင့်တစ်ခုကို တွက်ချက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းက သူ့ကို တစ်လ ၁၈ ယွမ်နဲ့ ဘတ်စ်ကားခ ၆ ယွမ် ပေးသည်။ အိမ်မှာနေပြီး မနက်စာ နှစ်နပ် စားသည်။ တကယ်တော့၊ အများကြီးမကုန်ကျပေ။ အိမ်မှာ လူခုနစ်ယောက်အတွက် ဟင်းချက်တာက လူခြောက်ယောက်အတွက် ဟင်းချက်တာနဲ့ မတူပေ။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဟိုင်းဒန်က စာမေးပွဲဖြေဆိုဖို့ ကျောင်းကိိုသွားခဲ့သည်။

"ဒီကလေးက ကျောက်ကျို့ကျွင်း"

ဟိုင်းဒန်က သန့်ရှင်းပြီး ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ကာ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ကြောင်း ကျောင်းအုပ်က မြင်တာကြောင့် သဘောကျသွားခဲ့သည်။

“ဒါက မနှစ်က ဒုတိယတန်း စာရွက်ပါ။ မင်းအရင်လုပ်လိုက် ”

မူလက ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပထမတန်းစာရွက်ကို ကိုင်ချင်ပေမယ့် ဒုတိယတန်းရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒုတိယတန်းစာရွက်ကို အရင်လုပ်သင့်တယ်လို့ တွေးပြီး သူ့အတန်းက တကယ်ညံ့ရင် ပထမတန်းကို စမ်းကြည့်လို့သည်။

ပထမတန်း စာမေးပွဲ အောင်ဖို့ အမှတ် ၆၀ ပြည့်သရွေ့ အဲဒါကို သူ စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဟိုင်းဒန်ကို အတန်းပြန်တက်အောင် လုပ်နိုင်သည်။ ဤသည်ကို ကျောက်တုန်းလင်အား မျက်နှာပေးသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ကျောက်တုန်းလင်က ငွေမရှိ၊ နောက်ခံမရှိသော်လည်း ကျေးလက်မှနေသော်လည်း ဝူတုန်း တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အခုခေတ်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ရေပန်းစားလွန်းပြီး အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုကံကြမ္မာမျိုးတွေ ကြုံလာရမယ်ဆိုတာ ပြောဖို့ခက်ကာ လူတွေကို စော်ကားထိုက်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

ဟိုင်းဒန်သည် စာမေးပွဲစာရွက်ကိုယူကာ စားပွဲတစ်လုံးကိုရှာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲက ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး မေးခွန်းတွေ စလုပ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဘောပင်ယူတာတွေ့တော့ အံ့သြသွားသည်။ ကလေးတွေရဲ့ လက်ကောက်ဝတ် ခွန်အားက မလုံလောက်ပေ။ ဘောပင်နဲ့တောင် မရေးနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အောက်ခြေလူတန်းစား ကလေးအများစုသည် ခဲတံများကို အသုံးပြုကြပြီး ဟိုင်းဒန်က စာရေးလိုက်သောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပါးရိုက်ခံရလိုက်သလိုပဲ။ ဟိုင်းဒန်၏ အရေးအသားများသည် မျဥ်းဖြောင့်၊ အလျားလိုက် ဖြစ်၍ လေဖြတ်ခြင်း ၏ ဦးတည်ရာသည် အလွန် ရင့်ကျက်နေ သော်လည်း အသက်တူ ကလေးများ ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူ၏ တရုတ် လက်ရေးလှ ရေးနည်း ကို ကောင်းစွာ လေ့ကျင့် ခထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ကျောက်ကျို့ကျွင်း ဟုခေါ်သော ဤကလေးကို လျှော့တွက်မိပုံရသည်။ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးက ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေဖြစ်တဲ့အခါ ကလေးရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က ဘယ်လို ညံ့ဖျင်းနိုင်မှာလဲ၊ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ သင်ကြားရေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကလေးရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က ဘယ်လို ညံ့ဖျင်းနိုင်မလဲ။

ဟိုင်းဒန်က သင်္ချာနှင့် တရုတ်စာမေးပွဲစာရွက်များကို ပြီးအောင် နာရီဝက်ကြာအောင် အချိန်ယူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူပြန်စစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက အမှတ်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်သည်။ စမ်းသပ်စာရွက်ရပြီးနောက် စာရွက်၏မျက်နှာပြင်သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး လက်ရေးလည်း သပ်ရပ်သည်။ ဘာသာရပ်နှစ်ခုစလုံးသည် အမှတ် ၁၀၀ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒီကလေး ကျောက်ကျို့ကျွင်းရဲ့ စာမေးပွဲရလဒ်က အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှာ ဒုတိယတန်းကျောင်းသား နှစ်ယောက်သာ ပြီးခဲ့တဲ့ စာသင်နှစ်မှာ အမှတ် ၂၀၀ ရခဲ့တယ်။ "

စာဖြေချိန်နှင့် လက်ရေးတို့ကို ဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် ကျောက်ကျို့ကျွင်းက ထိုနှစ်ယောက်ထက် သာလွန်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အမူအရာမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ အရင်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ လုံးဝကို စိတ်အားထက်သန်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤထိပ်တန်းကျောင်းသားများသည် ဝူတုန်း ဗဟို မူလတန်းကျောင်းသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။

"ကျောက်ကျို့ကျွင်းရဲ့ အဆင့်တွေက အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီလိုအတန်းကောင်းတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ကျူရှင်ခ ကောက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး"

ကျောက်တုန်းလင်က ဟိုင်းဒန်ရဲ့ရလဒ်များကြောင့် မအံ့သြပေ။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းအုပ်က အကူအညီပေးခကို ပယ်ဖျက်လိုက်တာ နည်းနည်းတော့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် ဖျက်သိမ်းလိုက်တာက သူတို့အတွက် ပိုကောင်းသည်။ သားသမီးတွေကို ဘယ်သူက ဒီလောက် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခိုင်းတာလဲ။

"တကယ်တော့ ကျောက်ကျို့ကျွင်းက စတုတ္ထတန်း သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအထိ အိမ်မှာ သင်ပေးထားပြီးသား "

"အိုး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျောက်ကျို့ကျွင်းကို စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က မမှန်တဲ့ စကားကို ပြောမည့်သူမဟုတ်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ကျောက်ကျို့ကျွင်းရဲ့ ခွန်အား ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို သူတကယ်ပဲ မြင်ချင်နေခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အံဆွဲထဲမှ စတုတ္ထတန်း စာမေးပွဲစာရွက်နှစ်စောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ကျောင်းသား ကျောက် မင်းက ဒီစာမေးပွဲစာရွက်ကို ဘာလို့မယူတာလဲ။ ဒါက လေးတန်းနောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲနောက်ဆုံးနှစ်စာရွက်ပဲ"

ဟိုင်းဒန်က စာမေးပွဲစာရွက်ကိုယူကာ မေးခွန်းများကို တိုက်ရိုက်စတင်ဖြေဆိုခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်၊ သင်္ချာတွင် တွက်ချက်ရန် လိုအပ်သည့် မေးခွန်းများ ပိုများလာပြီး ဘာသာစကားဖြင့် စာစီစာကုံးလေးများ နည်းပါးသွားသဖြင့် ဖြေဆိုရမည့်အချိန်က ပိုရှည်သည်။

မိနစ်ငါးဆယ်ကြာပြီးနောက် ဟိုင်းဒန်သည် စာရွက်များကို စတင်ဖတ်ရှုလိုသော စိတ်အားထက်သန်သော ကျောင်းအုပ်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့လက်ထဲမှာ အနီရောင်ဘောပင်ကို သဘောကျစွာ ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကျေနပ်မှုက ပြည့်လုနီးပါးပင်။

"ကျောင်းသား ကျောက်ကျို့ကျွင်းက အရမ်းတော်တယ်။ စကားလုံး ၂၀၀ စာစီစာကုံးထဲမှာတောင် နုတ်ယူရတဲ့ အမှတ်တွေ လိုအပ်တာ မတွေ့ဘူး။ "

စာစီစာကုံးခေါင်းစဉ်သည် စကားလုံး ၂၀၀ ဖြင့် နွေရာသီရှုခင်းကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ဟိုင်းဒန်က ကျေးလက်၏ နွေရာသီရှုခင်းအကြောင်း ရေးသားခဲ့သည်။ ဟိုင်းဒန်က စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောင်များနှင့် သစ်တောများ၊ လယ်ကွင်းများတွင် ဖားများ၊ မိုးရွာပြီးနောက် ရွှံ့နွံများ၊ စာငှက်သိုးစုများ၊ ရေထဲတွင် ခုန်နေသော ငါးဖြူဝမ်းများအကြောင်း ရေးသားခဲ့သည်။

“အနောက်ဘက်မှာ နေဝင်နေပြီ၊ ကောင်းကင်က နီရဲနေတယ်၊ ​​တောင်ခြေက အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွဲနွားတွေ ထိန်းကျောင်းပြီး လေကောင်းလေသန့်ရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတော့ အားလုံးက ညစာ ချက်တဲ့ အချိန်ပဲ”

ရှစ်နှစ်သားလေးရေးတဲ့ စာစီစာကုံးဆိုတာ သူမယုံနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။

ယခုတော့ အခကြေးငွေကို မဖော်ပြဘဲ ကျူရှင်ခ မပေးရသော်လည်း ဤကျောင်းသားကို လက်ခံဆဲဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျောက်ကျို့ကျွင်းရဲ့ အသက်အရွယ်အရ လာမည့်စာသင်နှစ်တွင် တတိယတန်းတက်သင့်သော်လည်း စတုတ္ထတန်း၏အကြောင်းအရာကို သူ့ကိုယ်သူ သင်ကြားခဲ့ပြီး အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်ကိုသိသည်။ ကျောက်ကျို့ကျွင်းက တတိယတန်းနဲ့ စတုတ္ထတန်းကို တိုက်ရိုက်ကျော်ပြီး ပဉ္စမတန်းကို တိုက်ရိုက်တက်သင့်လား။

ဒါပေမယ့် အတန်းနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ခုန်တက်ဖို့က အရမ်းများနေမလား။ သူတို့၏ကျောင်းက တစ်စုံတစ်ဦးအား ကျောင်းအုပ်အဖြစ် ရာထူးသက်တမ်းအတွင်း အနည်းဆုံး အတန်းကျော်ရန် ခွင့်ပြုခဲသည်။

"ဒီအတိုင်းထားရအောင်- ပဉ္စမတန်းကို တိုက်ရိုက်ခုန်တက်တာက ကျောက်ကျို့ကျွင်းရဲ့အဆင့်တွေနဲ့ နည်းနည်းလွန်လွန်းတယ်။ စာသင်နှစ်ကို စတုတ္ထတန်းသို့ တိုက်ရိုက်စတင်ဖို့က လုံးဝကောင်းတယ်။ မင်းမိဘတွေရဲ့ အမြင်ကကော။ မင်းတို့ကလေး အတန်းမတက်တာကို သဘောတူလား။ "

ယနေ့တွင်၊ ကျောက်တုန်းလင်က စာရင်းသွင်းရန် ဟိုင်းဒန်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည်။ ဒီကိုမလာခင်မှာ၊ ကျားဟွေ့က ဟိုင်းဒန်ရဲ့ အဆင့်တွေနဲ့ဆို သူက အဆင့်တစ်ခုကို လုံးဝကျော်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က ဤအကြောင်းကို ကျောင်းအုပ်ကြီးအား တမင်တကာပြောခဲ့သည်။

“ကလေးက ကောင်းကောင်းသင်ယူနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ကျွန်တော်တို့မိဘတွေက သူတို့ကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ ပံ့ပိုးပေးရမယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပညာရေးကို မရပ်တန့်စေရဘူး။”

ကျောက်တုန်းလင်​၏ အသံမြင့် စကားလုံးများသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ နားထဲတွင် သဘာဝသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခက်ခက်ခဲခဲ လက်ရေးလှရေးပြိုင်ပွဲနဲ့ စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲတွေမှာ ကျောက်ကျို့ကျွင်းကို ပါဝင်ခွင့်ပေးမယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့ပေမယ့် ကလေးမှာ တခြား ခွန်အားတွေ ရှိဦးမလား မသိပေ။ ကျောင်းက တရားဝင်စဖွင့်တော့ ဆရာက တူးခိုင်းသည်။

"ရပါတယ်။ ပြီးရင် ဒါကို ပြေလည်အောင်လုပ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက မတ်လ ၁၀ ရက်နေ့မှာ စဖွင့်ပြီး Class 1 ၊ Grade 4 မှာ အကောင်းဆုံးဆရာတွေရှိတယ်။ ကျောက်ကျို့ကျွင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ သင်ယူမှုအငွေ့အသက်ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ “

ကျောင်းကအထွက်တွင် ကျောက်တုန်းလင်က ဟိုင်းဒန်၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရင်တွင်းစကားဆိုကာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

“ဒီနေ့ မင်း ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းအမေသိရင် မင်းအတွက် ပျော်နေလိမ့်မယ် ”

ကျောက်တုန်းလင်က သူပြောသောစကားမှာ မှားနေသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ သူက ယင်းပေါင်၊ ဖန်ဖန်တို့နဲ့ စကားပြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဟိုင်းဒန်က ၎င်းကိုကြားသောအခါ ပြင်ရန် နှုတ်မဖွင့်ဘဲ သူ့အတွက်ကြောင့် ကျားဟွေ့က သူ့မိခင်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ဂုဏ်ယူမည်ဟုလည်း သူမျှော်လင့်ထားသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်က ကျောင်းတွင် ဟိုင်းဒန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် စရိတ်စကကို နောက်ဆုံးတွင် ပေးဆောင်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ပြောပြခဲ့သည်။

ကျားဟွေ့က ဟိုင်းဒန်ရဲ့ ခေါင်းကို သက်သာရာရစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး "ငါတို့ ဟိုင်းဒန်က ကောင်းတာ ငါသိတယ်။ သူသည် အကောင်းဆုံးကလေးဖြစ်ပြီး စတုတ္ထတန်းတွင် စာသင်ချိန်ကို မလျှော့နိုင်ပါ။ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လုပ်ရမှာ နားလည်လား။”

ဟိုင်းဒန်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချောင်းအာက မျက်လုံးများထိ ပြုံးလုနီးပါးပင်။ ဒီအချိန်မှာ ခရိုင်မြို့တော်ကို လာဖို့ အရမ်းကြိုးစားရကျိုးနပ်တယ်လို့ သူမထင်သည်။ ဟိုင်းဒန်က ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရွာမှာ ကျောင်းတက်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ ကောင်းကောင်း ဖြုန်းတီးနေတာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းချောင်းအာက တစ်ချိန်တည်းတွင် ပျော်ရွှင်နေပြီး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သားအကြီးဆုံး မိသားစုရဲ့ နေ့ရက်တွေ ပိုကောင်းလာမယ်လို့ သူမထင်တဲ့အခါ သားထွေးရဲ့ နေ့ရက်တွေက နည်းနည်းလေး လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

တုန်းလင်နဲ့တုန်းဟဲက ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိနေသည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ တုန်းလင် ကတိပေးတဲ့အခါ သူ့အစ်ကိုကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှာ သေချာသည်။

လက်ဆယ်ချောင်းတို့သည် အရှည်အတိုမညီကြပေ။ မိသားစု ဆွေမျိုး မောင်နှမများ အတွက် ကောင်းသော ဆိုးသောနေ့များ အမြဲရှိသည်။