မုန်ကျစ်ယွီ: ကိုကိုချောလို့ အခေါ်ခံရတာက ပိုကောင်းတယ်

ဆာလာပိုင်ကျီ၏ မျက်လုံးများက ပထမဦးစွာ မုန်ကျစ်ယွီပေါ်တွင် ရှိနေပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် ရဲဆွေ့တို့၏ ခွက်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ခွက်များကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးထားနေရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦး ခွက်ချင်းတိုက်သောအခါ ရဲဆွေ့၏ ဖန်ခွက်က အပေါ်တွင်ရှိနေပြီး သူ၏ ဘော့စ် မုန်ကျစ်ယွီ၏ ဖန်ခွက်က အောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုန်ကျစ်ယွီ၏ နံပါတ်တစ် ညီငယ်လေးဖြစ်သော ဆာလာပိုင်ကျီမှာ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ မည်သို့ ငြိမ်သက်စွာ နေနိုင်မည်နည်း။

ချက်ချင်းပင် ဆာလာပိုင်ကျီသည် ရဲဆွေ့ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွား၍ ရဲဆွေ့၏ ဖန်ခွက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ လူတိုင်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြသည်။

“ဟေး… ဆာလာပိုင်ကျီ… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

ရှီထိုက်လုံက ဆာလာပိုင်ကျီကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်သူ ဖြစ်သည်။

ဆာလာပိုင်ကျီက ရှီထိုက်လုံကို လျစ်လျူရှု၍ ရဲဆွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာကောင်လဲ… ငါ့ဘော့စ်ခွက်အပေါ်ကို မင်းခွက်ကို တင်ရဲတယ် ဟုတ်လား…”

ဆာလာပိုင်ကျီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ မုန်ကျစ်ယွီကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။

မုန်ကျစ်ယွီကလည်း ဆာလာပိုင်ကျီကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေ၏။

“ဆာလာပိုင်ကျီ… ဒီလူက…”

မုန်ကျစ်ယွီ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဆာလာပိုင်ကျီက တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဘော့စ်… ဘာမှပြောစရာမလိုဘူး… ကျွန်တော် လုပ်လိုက်မယ်… မင်းကို ပြောပြမယ်… ငါ့ဘော့စ် မုန်ကျစ်ယွီက နယ်မြေသခင်ကွ… နယ်မြေသခင်ဆိုတာ ဘာလဲသိလား… သူက အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ… ဒီလိုလူရဲ့ အပေါ်ကို မင်းခွက်ကို တင်ရဲတယ်ပေါ့လေ… ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ကြယ်တာရာမြို့တော်က တကယ်ပဲ လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ… သူတို့က လိမ်လည်ပြီး နယ်မြေသခင်ရဲ့ ညီငယ်လေးနဲ့ ညာလက်ရုံးကို ဖမ်းချုပ်ထားရုံမကဘဲ ပန်းကန်ဆေးတာလိုမျိုး အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်တွေ ခိုင်းသေးတယ်… မင်းတို့က သောက်စရာ ကမ်းတဲ့အခါမှာလည်း ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတယ်လို့…”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဆာလာပိုင်ကျီက မုန်ကျစ်ယွီကို ပြန်ကြည့်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဘော့စ်… ကျွန်တော် ပြောပါရစေ… ဒီနေရာကို ဖြိုချလိုက်ကြရအောင်… ပြီးရင် ဘော့စ်က ဒီနေရာရဲ့ သူဌေးမ ရဲလန်ယွဲ့ကို ဖမ်းပြီးတော့ ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရပြီ… ဟဲဟဲဟဲ…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ခံစားလိုက်မိပြီး ဆာလာပိုင်ကျီကို ချက်ချင်းပင် ပါးရိုက်၍ လွင့်ထွက်သွားစေလိုက်သည်။

ရဲဆွေ့မှာ ဆာလာပိုင်ကျီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ရုပ်ဆိုးသွား၏။

အစပိုင်းတွင် ရဲဆွေ့က ဤဆာလာပိုင်ကျီဆိုသူမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ သူ၏ အဒေါ်ကို ဖမ်းဆီး၍ ကြိုက်သလို လုပ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်လာသည်။

မုန်ကျစ်ယွီက ဆာလာပိုင်ကျီကို ပါးရိုက် လွှင့်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရဲဆွေ့က မုန်ကျစ်ယွီကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်၍ ဆာလာပိုင်ကျီကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်း ရဲလန်ယွဲ့ကို ဖမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတယ်ဟုတ်လား… ဒါက မင်းစကားလား… မင်းဘော့စ်ရဲ့ စကားလား…”

ဆာလာပိုင်ကျီက သူ၏ နာကျင်နေသော ရင်ဘတ်ကို ကိုင်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်သည်။

ရဲဆွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူက အေးစက်စက် နှာမှုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန့်… ဒါက ငါ့ဘော့စ်ရဲ့ စကားပဲလေ… ငါ့ဘော့စ်က ရဲလန်ယွဲ့ကို သဘောကျပြီး လိုချင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ… မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ…”

မုန်ကျစ်ယွီ: “...”

မုန်ကျစ်ယွီမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူ ထိုသို့သော စကားကို လုံးဝ မပြောခဲ့ပေ။

“ညီလေးရဲဆွေ့… သူပြောတာကို ယုံမနေနဲ့… ကျွန်တော် အဲလို လုံးဝမပြောခဲ့ဘူး…”

“ဘော့စ်… ဘာလို့ ရှင်းပြနေတာလဲ… ခင်ဗျားက နယ်မြေသခင်လေ… ဒီလောကကြီး တစ်ခုလုံးက ခင်ဗျားလက်ထဲမှာပဲ… ရဲလန်ယွဲ့ကို ထားလိုက်ပါဦး… ဘော့စ်သာ ရဲရှင်းဟွေ့ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက ခင်ဗျားအိပ်ရာပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လာအိပ်ပေးရမှာ…”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မုန်ကျစ်ယွီ တုံ့ပြန်သည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ ရဲဆွေ့က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်၍ သူ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ပျံသန်းထွက်သွားတော့သည်။

ပြပွဲကို ကြည့်နေခဲ့သော ရှုရာ့သည် ဤသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွား၏။

ရှုရာ့၏ အမြင်အရ မုန်ကျစ်ယွီသာ အသတ်ခံရလျှင် သူ အခွင့်အရေး ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူက နတ်ဘုရားနှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်ကို သိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မုန်ကျစ်ယွီ သေမှသာ သူ အခွင့်အရေး ရရှိမည် ဖြစ်၏။

ရှုရာ့ ပျံသန်းထွက်သွားပြီးနောက် ရှီထိုက်လုံနှင့် ဆာလာပိုင်ကျီတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူတို့ စားသောက်ခဲ့သည့် အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများအတွက် ငွေ မရှင်းရသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အားလုံးမှာ ရှုရာ့ထံတွင် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘာဘီကျူးဆိုင်မှာ အစားအသောက်ဖိုး မပေးနိုင်သော အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို ထပ်မံ ရရှိသွားပြန်သည်။

ရဲဆွေ့က မုန်ကျစ်ယွီကို ကြယ်တာရာမြို့တော် အပြင်ဘက်မှ မြေကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရဲဆွေ့၏ ရုပ်ဆိုးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မုန်ကျစ်ယွီလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။

ယခုမှပင် မုန်ကျစ်ယွီမှာ ဆာလာပိုင်ကျီက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဘော့စ်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

သူ အလွန်ပင် နောင်တရနေ၏။ လူချောလေးဟု အခေါ်ခံရသည်က ပိုကောင်းပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုငတုံးကို ဘော့စ်ဟု ခေါ်ခွင့်ပြုခဲ့ပါသနည်း။

“ညီလေးရဲဆွေ့… ကျွန်တော်ပြောတာ နားထောင်ပါ… အဲဒီ ဆာလာပိုင်ကျီဆိုတဲ့လူက သူ့နာမည်ကို ကြည့်တာနဲ့ သူက စိတ်မနှံ့ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိနိုင်ပါတယ်… သူပြောတာကို မယုံသင့်ဘူး…”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“သူပြောတာကို ငါ တကယ်မယုံပါဘူး…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သို့သော် မုန်ကျစ်ယွီ သက်ပြင်းမချနိုင်မီမှာပင် ရဲဆွေ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေမှန်း ငါသိပေမဲ့ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခုတော့ ပေးချင်သေးတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ: “...”

“ဘာလို့လဲ…”

“ဟားဟား… ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက နယ်မြေသခင် ဖြစ်နေလို့ပဲ… ငါက ဒီလောကမှာ နယ်မြေသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ သိတယ်… ဒီလောကမှာ ကိုယ်ကြိုက်တာ ကိုယ်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာက မင်းရော ငါရောအတွက် အတူတူပဲ…”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် 'ပြီးတော့ အဖေရောပဲ' ဟု ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

“ဒါကြောင့်… မင်း ဘယ်အချိန် ငါတို့ ရဲမိသားစုကို ပြဿနာရှာချင်လာမလဲ ငါမသိဘူး… မင်းကို ကြိုတင်ကာကွယ်ဆေး ထိုးထားဖို့က အရေးကြီးသေးတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ: “…”

မုန်ကျစ်ယွီက သူ အမှန်တကယ်တွင် ရိုးသားကြောင်းနှင့် ကြွားဝါချင်ရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောချင်နေသည်။ အစမှ အဆုံး သူ မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခပေးလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သူ ဒုက္ခပေးခဲ့သူမှာ ရှုရာ့သာ ဖြစ်ပြီး အကြောင်းရင်းမှာ ထိုသည်က နတ်ဘုရားပေးသော မစ်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရဲဆွေ့၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘာပြောပြော အသုံးမဝင်ကြောင်း သူသိလိုက်ရပြီး စိန်ခေါ်မှုကိုသာ လက်ခံလိုက်ရသည်။

“ကောင်းပြီလေ… ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါလည်း အရင်နယ်မြေသခင်ရဲ့ ခွန်အားကို ကြည့်ရတာပေါ့…”

ထိုအချိန်မှာပင် ရှုရာ့လည်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာ၏။

သူတို့နှစ်ဦးက ရှုရာ့ကို လျစ်လျူရှု၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

နယ်မြေသခင်များကြားမှ တိုက်ပွဲမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘာမှမရှိပေ။ တစ်ဖက်လူကို မိမိ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ချေမှုန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက် တန်းတူညီမျှမှသာလျှင် ခွန်အားနှင့် နည်းစနစ်များကို ယှဉ်ပြိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

မုန်ကျစ်ယွီ အကြောက်ဆုံးမှာ ရဲဆွေ့၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ပထမမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်ကို အနိုင်ယူ၍ ထိုစွမ်းအားကို သိမ်းပိုက်ကာ နယ်မြေသခင်၏ စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ဖက် တိုက်ခိုက်ပြီးသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ သူ မှားယွင်းကြောင်း၊ အလွန်ပင် မှားယွင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

နယ်မြေသခင်တိုင်းမှာ တူညီသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရှိကြသည် မဟုတ်ပေ။

ရဲဆွေ့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ အားနှင့် အရည်အသွေးမှာ သူ့ထက် ဆယ်ဆမက သာလွန်၏။

နယ်မြေသခင် နှစ်ယောက်၏ လက်သီးများ ထိခတ်မိသွားသည်နှင့် မုန်ကျစ်ယွီမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များက ထိန်းချုပ်မရအောင် လှိုင်းထန်သွားတော့သည်။

“မင်း… မင်း… မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေ ဒီလောက်များနေတာ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ…”

မုန်ကျစ်ယွီက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

“ဟားဟား… မင်းက ငယ်သေးတယ်… ငါတို့ တည်ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလကွာခြားချက်က ကြီးမားတယ်… ငါက မင်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်တာက သဘာဝပဲ…”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီလည်း ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားသည်။

“ဒါကြောင့်ကိုး… နတ်ဘုရားစွမ်းအားကိုလည်း လေ့ကျင့်မှုနဲ့ မြှင့်တင်လို့ရတာပဲ…”

“မဟုတ်ဘူး…”

ရဲဆွေ့က ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းမှာ အရင်ဆုံး အဖေကောင်းတစ်ယောက် ရှိဖို့လိုတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ: “…”