စစ်စတမ်ဆီမှ သတိပေးချက်

မုန်ကျစ်ယွီကို သင်ခန်းစာ အနည်းငယ်ပေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြယ်တာရာမြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

မုန်ကျစ်ယွီက အရိုက်ခံရပြီးနောက် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသော်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် အမပျော်မရွှင်ဆုံး ဖြစ်နေသူမှာ ရှုရာ့ပင် ဖြစ်သည်။

ရှုရာ့က မူလက ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်က မုန်ကျစ်ယွီကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးတွင် သတ်ပစ်လိမ့်မည် သို့မဟုတ် နှစ်ဖက်စလုံး အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

ထိုအခါ သူက အကျိုးအမြတ်များကို ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်က မုန်ကျစ်ယွီကို ခဏတာ ရိုက်နှက်၍ အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် ယခင် ဘာဘီကျူးဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့ ဆိုင်ထဲသို့ မဝင်မီမှာပင် ဆာလာပိုင်ကျီ၏ ကြွားဝါသံများကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို ပြောထားမယ်… ငါတို့က နယ်မြေသခင်ရဲ့ ညီငယ်တွေကွ… နယ်မြေသခင်ဆိုတာ ဘာလဲသိလား… သူက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ… မင်းတို့က ငါ့ကို စားပွဲသန့်ရှင်းခိုင်းတယ်… လက်ကမ်းကြော်ငြာဝေခိုင်းတယ်… ပန်းကန်ဆေးခိုင်းတယ်… စောင့်နေလိုက်… ငါ့ဘော့စ် ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ငါတို့ ဒီကြယ်တာရာမြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်မယ်…”

ဘာဘီကျူးဆိုင်၏ ပိုင်ရှင်နှင့် ထောင်ထျဲ့တို့မှာ ဆာလာပိုင်ကျီ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း "ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့…" ဟုသာ ဟန်ဆောင်၍ ပြောနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ထောင်ထျဲ့ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာ၏ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထောင်ထျဲ့မှာ နယ်မြေသခင်ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သဘာဝကျကျ သိရှိ၏။

ဤဆာလာပိုင်ကျီဆိုသူကို သူ၏ ညီငယ်လေးအဖြစ် လက်ခံမည့်သူမှာ နယ်မြေသခင် ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း မည်သူမဆို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

နယ်မြေသခင်ကဲ့သို့သော အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး တန်ခိုးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်က ဤသို့သော လူကို သူ၏ ညီငယ်လေးအဖြစ် မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

တကယ့် ဟာသပင်။

သူတို့နှစ်ဦးက ဤမျှ ဟန်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါနှင့် ဆာလာပိုင်ကျီမှာ ကြွားဝါနေဆဲ ဖြစ်သောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာ မခံမရပ်နိုင်တော့ချေ။

ရှီထိုက်လုံသည် ဘာဘီကျူးဆိုင်ပိုင်ရှင်ထံသို့ လာ၍ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော်တို့ ဒီအစားအသောက်ဖိုးကို ပေးမှာပါ… ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ပြန်လာရင် ပေးပါ့မယ်…”

ရှီထိုက်လုံနှင့် သူ၏ ယဉ်ကျေးသော လေသံနှင့် သဘောထားကို ကြားသောအခါ မူလက သူတို့နှစ်ဦးကို မီးဖိုချောင်သို့ပို့၍ အသားလှီးခြင်းနှင့် ပန်းကန်ဆေးခြင်းများ ပြုလုပ်ခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသော သူဌေးမှာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ… ငါတို့ ခဏလောက် စောင့်လို့ရပါတယ်…”

သို့သော်လည်း ဆာလာပိုင်ကျီမှာ ထိုမြင်ကွင်းတွင် မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။

“ဟေ့… ရှီထိုက်လုံ… မမေ့နဲ့နော်… မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေတောင် ငါတို့ခြေထောက်ကို ရေနဲ့ဆေးပေးရမှာ…”

ရှီထိုက်လုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ဆာလာပိုင်ကျီကို ဘာဘီကျူးဆိုင်အပြင်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ အပြင်သို့ မလွင့်ထွက်မီမှာပင် အခြားခြေတစ်ဖက်က သူ့ကို ပြန်ကန်သွင်းလိုက်သည်။

ဆာလာပိုင်ကျီက မူလက ဆဲဆိုချင်နေသော်လည်း သူ့ကို ပြန်ကန်လိုက်သူမှာ မုန်ကျစ်ယွီ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဘော့စ်… ခင်ဗျား ပြန်လာပြီ…”

ဆာလာပိုင်ကျီက သူ့ကို "ဘော့စ်" ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆို ငါ့ကို ဘော့စ်လို့မခေါ်နဲ့တော့… လူချောလေးလို့ပဲ ခေါ်…”

“ဟင်… ဘာလို့လဲ… ဘော့စ်… ကျွန်တော် တစ်ခုခုမှားသွားလို့လား… ဘော့စ်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘော့စ်လို့ ခေါ်နိုင်ဖို့ နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်ခဲ့တာပါ… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အခွင့်အရေးတွေကို မလုယူနိုင်ပါဘူး… ဘော့စ်…”

မုန်ကျစ်ယွီ: “…”

မုန်ကျစ်ယွီက ဆာလာပိုင်ကျီကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်၍ ရဲဆွေ့ကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်း… ညီလေးရဲဆွေ့… ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ဘယ်တော့ ပြန်ခေါ်သွားပေးနိုင်မလဲ…”

“ခင်ဗျားက လောနေတာလား…”

ရဲဆွေ့က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… ကျွန်တော် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို အမြန်ပြန်ချင်နေပြီ… နာမည်ကြီးဖိနပ်တစ်ရံလောက် သွားဝယ်ချင်လို့…”

“ကောင်းပြီလေ… ရက်အည်းနည်းလောက်တော့စောင့်ပါ… ကျွန်တော့်မှာ ဒီမှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စနည်းနည်းရှိသေးတယ်… အဲဒါပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်… ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ဖို့ အချိန်မီပဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က လက်ထပ်တော့မည်ဟု ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မင်္ဂလာဆောင်တွင် အောင်မြင်စွာ ကြွားဝါနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ မူလအစီအစဉ်ထက်ပင် ပို၍ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် အင်တာနက်ကဖေးသို့ ပြန်၍ ဆက်ကစားကြသည်။

ဆာလာပိုင်ကျီမှာမူ သူ၏ ယခင် အစားအသောက်စရိတ်များကို ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ဘာဘီကျူးဆိုင်တွင် အလုပ်သမားအဖြစ် ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ရမည်မှာ သဘာဝကျ၏။

ဆာလာပိုင်ကျီတွင် မူလက လှပသော စိတ်ကူးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြယ်တာရာမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်၍ ဘာဘီကျူးဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် ထောင်ထျဲ့ဆိုသူကို အမြတ်ထုတ်ခြင်း၏ ခံရသူများ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူ၏ ဘော့စ်က သူ့ကို မလိုချင်တော့ခြင်းပင်။

“ဘော့စ်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဘော့စ်လို့ မခေါ်ရင် ရပြီ မဟုတ်လား… ကျွန်တော့်ကို မစွန့်ပစ်ပါနဲ့…”

လက်တွေ့ကမ္ဘာ။

ရဲမိသားစု။

“ရှင်းဟွေ့… သားနဲ့ ပေါင်ပေါင်းရဲ့ မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်ပြီးပြီ… ဒီလကုန်မှာပဲ…”

သူ၏ မိခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မေမေ… ဒီနေ့ ၂၅ ရက်နေ့ မဟုတ်ဘူးလား… ဒါဆို လကုန်ဖို့ ငါးရက်ပဲ ကျန်တော့တာပေါ့…”

စုချင်းက ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… ဒါကြောင့် သားရဲ့အချိန်ကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားပါ… မေမေက သားအစ်ကိုကြီးနဲ့ ဦးလေးတွေကို ပြန်ခေါ်ထားပြီးပြီ… သူတို့ နှစ်ရက်အတွင်း ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်…”

“ဪ…”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ မင်္ဂလာရက်ကို ဤမျှစောစီးစွာ သတ်မှတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ကျောင်းသားများကို သင်ကြားရန် ကျင့်ကြံရေးကျောင်းတော်သို့ ထွက်သွားမည်အပြုတွင် သူ၏ အစ်ကိုကြီး ရဲထျန်းမင်က သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟင်… ရှင်းဟွေ့… မင်း ပြန်လာတာကို ငါ့ကို ဘာလို့ နှုတ်မဆက်တာလဲ…”

လုံခြုံရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရဲထျန်းမင်က ပြုံး၍ ပြောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“အစ်ကိုကြီး… အခု အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ကြားတယ်… အစ်ကို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးပဲဆို…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကြောင့် ရဲထျန်းမင်မှာ မလုံမလဲ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“အာ… ပြောမနေနဲ့တော့… ငါ မနေ့က အဲဒီမိန်းကလေးအများစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီ… ငါတို့က အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား…”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ၏ စုခုယိုမီက ဤသို့သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ရဲထျန်းမင် ဤသို့ ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ စုခုယိုမီကြောင့် သက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။

ယင်းမှာ ရဲထျန်းမင်က အထင်လွဲသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ ပိုများ၏။ သူ မြင်ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စစ်စတမ်မှ သတိပေးချက်ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးများ အလွန်များနေကြောင်း သတိပေးခြင်းဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

ရဲထျန်းမင်မှာ ယနေ့ သူ ရရှိထားသည့် အရာများမှာ ရဲမိသားစု၏ အထောက်အပံ့ကို မယူဘဲ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသို့ လုပ်နိုင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်စတမ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်စတမ်မရှိပါက သူ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပြီး ရဲချန်ပေးသော ငွေအမြောက်အများကို ဇိမ်ခံဘဝဖြင့်သာ သုံးဖြုန်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကို အမှီပြု၍ ထို ဟန်ဆောင်တတ်သော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်များကို နောက်ပြောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

စုခုယိုမီကို သတိပေးချက်ဟု မှတ်ယူလိုက်သော ရဲထျန်းမင်မှာ ပန်းများကြားမှ သူ၏ ဘဝကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ အမြင်အရ ရဲထျန်းမင်၏ မိန်းကလေးများကို စွန့်လွှတ်သည့် လုပ်ရပ်မှာ ယာယီသာ ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် သူက မိန်းကလေးများကို ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်ဖွယ် ရှိ၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ အမှားမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဇာတ်လိုက်ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။ သူက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ကံကြမ္မာပါလာသူ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် အားကျဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

သူ၏ အစ်ကိုကြီး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအတွက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို အခါအားလျော်စွာ စုခုယိုမီ တစ်ကြိမ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဟင်… ခဏလေး… အစ်ကိုကြီး… အစ်ကို အလုပ်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား… ဘာလို့ အိမ်မှာ ရှိနေသေးတာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က အကြောင်းအရာကို ပြတ်သားစွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲထျန်းမင်က ပခုံးတွန့်၍ ပြောလိုက်၏။

“ငါလည်း မသိဘူး… ဒီနေ့ စာသင်ချိန်တွေ ရပ်ထားတယ်လို့ ထင်တယ်… ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ကောလိပ်ကျောင်းသား အတော်များများကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်…”

“ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ဟုတ်တယ်… သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဖြူရောင် အကြေးခွံတွေနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို လျစ်လျူရှုကာ မီးလျှံဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မီးလျှံဝင်ပေါက်တစ်ခု ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ဘာလဲ… ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ…”