ဝိညာဉ် တိုက်စားခြင်း

မြို့တော်တက္ကသိုလ်၏ နောက်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အကယ်ဒမီတွင် ဖြစ်သည်။

လုံရန်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ဦးတို့မှာ အတူထိုင်၍ လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးနေကြ၏။

လုံရန်က ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေသော်လည်း ထိုလူကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အနည်းငယ် ခက်ထန်နေသည်။

“လုံရန်... ပြောစမ်းပါဦး... ဒီနေ့ကိစ္စကို မင်း ဘယ်လိုဖြေရှင်းပေးမှာလဲ...”

လုံရန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“အဲ... ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး... ခင်ဗျားလည်း သိသားပဲ... ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူများ အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေက နည်းနည်း ထူးခြားတယ်လေ…”

လုံရန် စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးဟု ခေါ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးက တိုက်ရိုက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကျောင်းသားတွေ ဘယ်လောက်ထူးခြားထူးခြား ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။ သူ လူကို ထိုးလိုက်တယ်၊ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတယ်။ မင်းတို့က နိုင်ငံတော်ရဲ့ နာမည်ကိုသုံးပြီး ငါ့ဆီက လူနဲ့ မြေနေရာ လာတောင်းတုန်းက ငါမငြင်းခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ကျောင်းသားတွေနဲ့ တက္ကသိုလ်ကို မထိခိုက်ဖို့ပဲ။ မင်း အဲဒီတုန်းက ကတိပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုမှ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်… ပြဿနာ ဖြစ်ပြီ။”

“ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး၊ အထိုးခံရတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဆေးဖိုးကို ကျွန်တော်တို့ ပေးပါ့မယ်။”

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးက လက်ခါပြလိုက်ပြီး ပြော၏။

“ဆေးဖိုးတို့ ဘာတို့က ဒုတိယကိစ္စတွေပါ။ ငါ မင်းနဲ့ လာဆွေးနွေးတာက မင်းတို့ အကယ်ဒမီရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအကြောင်းပဲ။ သူတို့ကို ပရမ်းပတာ လျှောက်သွားခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ငါတို့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းထဲကိုလည်း နောက်တစ်ခါ ဝင်ခွင့်ပေးလို့ မရတော့ဘူး။”

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံရန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

အကယ်၍ ထိုကျောင်းသားများကို အပြင်သို့ လျှောက်သွားခွင့် မပြုဘဲ အကယ်ဒမီထဲတွင်သာ နေခိုင်းမည်ဆိုလျှင် ထောင်ကျနေသည်နှင့် ဘာမှ ခြားတာမရှိတော့ချေ။ ကျောင်းသားများကို အလွန်အကျွံ ဖိနှိပ်ပါက သူတို့မှာ ကျောင်းထွက်ပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်သွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် လက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အကယ်ဒမီမှာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ဤစမ်းသပ်မှု အောင်မြင်မှသာ နိုင်ငံတော်က တကယ့် ကျင့်ကြံသူများ အကယ်ဒမီကို စတင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်ဒမီနှင့် ၎င်း၏ ကျောင်းသားများမှာ သာမန်လူများကဲ့သို့ လူထုနှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် နေထိုင်ရန် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူတို့ကို အမှန်တကယ် အကျဉ်းချထားမည်ဆိုလျှင် နဂါးအဖွဲ့၏ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ဘာမှသက်ဆိုင်မှု မရှိတော့ပေ။

အကယ်ဒမီ တည်ထောင်ရခြင်း၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ အရည်အချင်းရှိသူများကို မွေးထုတ်ပေးရန်သာမက အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် ပိုင်လင်ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသူများ သေချာပေါက် များစွာ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့သော လောကမှန်မှ လူများက ပိုင်လင်၏ အခြေအနေမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သိကြသော်လည်း သာမန်လူများကမူ မသိကြချေ။

အကယ်ဒမီ တည်ထောင်ရခြင်းမှာ သာမန်လူအများစုကို လောကကြီး၏ ပြောင်းလဲမှုများအကြောင်း သိစေရန် ဖြစ်သည်။ ထူးခြားသော အခြေအနေများရှိသည့် ကလေးများ၏ မိဘများမှာ သူတို့၏ ကလေးများကို ကျင့်ကြံသူများ အကယ်ဒမီသို့ အမြန်ဆုံး ပို့နိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လုံရန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

“သူတို့လည်း ကျောင်းသားတွေပဲလေ၊ ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်လို့ မရပါဘူး။”

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လုံရန်က ဆက်ပြောသည်။

“ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စမျိုး နောင်ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဘူးလို့တော့ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အခန်းထဲ၌ မီးကွင်းတစ်ကွင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

မကြာမီမှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုမီးကွင်းထဲမှ လမ်းလျှောက်၍ ထွက်လာသည်။

သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ကျင့်ကြံသူများ အကယ်ဒမီ တည်ထောင်ခြင်းမှာ နိုင်ငံတော်၏ အမိန့်ဖြစ်သော်လည်း သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်သူ ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး၏ အမြင်တွင်မူ ဤအရာအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူက လုံရန်ရှေ့တွင် ဤမျှ မောက်မာစွာ ပြုမူနေမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုမူ သိပ္ပံနှင့် မညီသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားရာ ထိုအဖြစ်အပျက်က သူ့ကမ္ဘာအပေါ် ရှုမြင်ပုံကို ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားစေ၏။

လုံရန်ကလည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ ပေါ်ထွက်လာပုံမှာ ဤမျှ ခမ်းနားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့ ပေါ်လာသည်နှင့် သူက လုံရန်ကို မေးလိုက်၏။

“လုံရန်၊ ပိုင်လင် ဘယ်မှာလဲ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံရန်က တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

“သူ အပြင်မှာ ရပ်နေပါတယ်”

“ကောင်းပြီ။”

ရဲရှင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွား၏။

ရက်အနည်းငယ် အတူနေပြီးနောက်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ပိုင်လင်၏ စာရိတ္တကို သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်လင်မှာ ကြောက်တတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူက မည်သူ့ကိုမျှ ရိုက်နှက်မည် မဟုတ်ချေ။

သူက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အခြားဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ အခန်းထဲမှ အလျင်စလို ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုံရန်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုး၊ ခင်ဗျား အခုလေးတင် တွေ့လိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ အကယ်ဒမီမှာ လက်ရှိရှိနေတဲ့ ဆရာနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်က အလွန်အစွမ်းထက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူသင်ကြားပေးမယ့် ကျောင်းသားတွေကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်လာကြမှာ။ သူတို့အားလုံးက နိုင်ငံတော်ရဲ့ တိုင်ကြီးတွေ ဖြစ်လာမှာပါ။ ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် အများကြီးတော့ ပြောလို့မရဘူး။ ခင်ဗျား သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေတုန်းမှာ လောကကြီးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… အကယ်ဒမီကျောင်းသားတွေက တခြားသူတွေကို ထိခိုက်စေတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရဘူးလို့တော့ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်။”

စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်သေးသော ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးမှာ ယခုအခါ ဘာစကားမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက လုံရန်၏ စကားကို ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။

ဤဖြစ်ရပ်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးအား သူ၏ အမြင်မှာ အလွန်တိုတောင်းလွန်းသည်ကို သိမြင်စေခဲ့သည်။

သူ နားမလည်သော အရာတစ်ခုမှာ မတည်ရှိဟု အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်ခြင်း မဟုတ်ချေ။

ရဲရှင်းဟွေ့ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော ပိုင်လင်ကို တွေ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေ၏။

“ပြောစမ်း။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”

ရဲရှင်းဟွေ့က မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ… ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး။ ကျွန်တော် ခဏလေး သတိလစ်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ပြန်သတိရလာတဲ့အခါမှာတော့ အစ်ကိုကြီးတွေနဲ့ အစ်မကြီးတွေက ကျွန်တော့်ရှေ့က မြေကြီးပေါ်မှာ လဲနေကြပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ပိုင်လင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်၍ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဝိညာဉ်၏ အခြေအနေကို စတင် အာရုံခံလိုက်သည်။

မြွေဖြူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ပိုင်လင်၏ ဝိညာဉ်တို့မှာ ရစ်ပတ်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်လင်၏ ဝိညာဉ်မှာ အနည်းငယ် ပျော့ဖျော့ ဖြစ်သွားပြီး မြွေဖြူ၏ ဝိညာဉ်မှာမူ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။

“ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ပြဿနာကို မကြာခင် ဖြေရှင်းပေးရတော့မယ်”

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားဆုံးသည်နှင့် လုံရန်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးတို့မှာလည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က စကားဆိုလိုက်သည်။

“ပြဿနာမဖြစ်ခင်က ဘာတွေ အတိအကျ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြ။”

လုံရန်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှာ ဘောလုံးပွဲတစ်ပွဲ ရှိတယ်။ ပိုင်လင်က ပွဲကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း မငြင်းခဲ့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ပွဲကြည့်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပိုင်လင်ကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိသွားတာပဲ။ ပိုင်လင် ပြန်ထလာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီကျောင်းသားနဲ့ သူ့ဘေးနားက လူအနည်းငယ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တယ်လေ။”

လုံရန်၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုကိစ္စမှာ သူပြောသလောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း သူက နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ချေ။ ယခု အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ပိုင်လင်၏ ဝိညာဉ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက ပိုင်လင်၏ ဝိညာဉ်မှာ မြွေဖြူ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လုံးဝ သိမ်းပိုက်ခံရမည် ဖြစ်၏။

ရဲရှင်းဟွေ့က လုံရန်ကို နှုတ်ဆက်၍ ပိုင်လင်ကို တောင်နှင့်မြစ်များ မြေပုံထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကျိုးက ပိုင်လင်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့တို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အနားမှ လုံရန်ကို ပြောလိုက်၏။

“လုံရန်… ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနဲ့ ဘယ်တော့လောက် မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလဲ…”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံရန်မှာ စကားအပြောရကျပ်သွားသည်။

“ဟေး… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောတယ် မဟုတ်လား။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပါ။”

“ဒါဆို မင်းမှာ လေထဲကနေ ပျောက်သွားတာတို့၊ မီးကွင်းထဲကနေ ပေါ်လာတာတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရော ရှိလို့လား။”

လုံရန် - “…”

လုံရန်မှာ စကားမဲ့သွားသော်လည်း သူက လေထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားရန် သို့မဟုတ် မီးကွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာရန် အမှန်တကယ် မသိခဲ့ပေ။ သူက သိုင်းသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော လှပသည့် အရာများကို လုပ်ရန် မသိချေ။

“ကောင်းပါပြီ…။ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော် သူ့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်။”

လုံရန်က အားမတန်မာန်လျှော့ ပြောလိုက်သည်။