အပြင်တွင် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြခြင်း

ပိုင်လင်၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့အား တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွား၏။ သူက ကျင့်ကြံရေးကျောင်းတော်၏ ကစားကွင်းပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ပျံသန်းနေသော ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်တန့်သွား၏။

"ဟင်… လုံယန်… မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ…"

မှန်ပေ၏။ ယခုလေးတင် ပျံဝဲလာသူမှာ လုံယန် ဖြစ်သည်။

"ဦးလေး… ရောက်လာပြီကိုး… ကျွန်တော် အခု ကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားပေးနေတာ…"

ထိုအခိုက်၌ ရဲယင်၏ အသံက မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရဲယင်၏ နောက်တွင် ကျင့်ကြံရေးကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်စု ရှိနေ၏။ အသက်ကြီးသော ကျောင်းသားများမှာ အခြေအနေကောင်းသော်လည်း အငယ်များမှာမူ ရဲယင်၏ ပရိသတ်အသေးစားလေးများအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လုံယန် ယခုကဲ့သို့ အဆင်မပြေစွာ ပျံဝဲလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရဲယင်က သူ့အား သင်ကြားရေး သရုပ်ပြပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရဲယင်မှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ အနိုင်ကျင့်မှုကိုသာ ခံနေရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အငြိုးအတေးကြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ လုံယန်၏ ပရိယာယ်များကြောင့် ရဲယင်မှာ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာရသည်။ ယခုအခါတွင် သူက ဆရာ့ဘဝကို နှစ်သက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအငြိုးကိုကား ပြန်ချေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လုံယန်မှာမူ သူ၏ ဒေါသကို အံကြိတ်၍သာ မျိုချထားနိုင်၏။

အစပိုင်း၌ လုံယန်က ရဲယင်၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်များမှာ အမြင်လှရန်သက်သက်သာဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးပိုင်းတွင် သူ့အောက်နိမ့်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အတွေးကြောင့်ပင် သူက လေ့ကျင့်ဖက်အဖြစ် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ရဲယင်… မင်းက တယ်မောက်မာတဲ့ ကောင်လေးပဲ… လာစမ်း… မင်းဦးလေးနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းကြရအောင်…"

ဆရာဘဝ၏ နေ့ရက်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အချိန်များက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွား၏။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကမှ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များအပြင် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကမှ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်းနည်းစနစ်များနှင့် ချီစွမ်းအင်နည်းစနစ်များ အပါအဝင် များစွာသော နည်းစနစ်များကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၊ ရဲယင်နှင့် လုံယန်တို့ အကြိမ်ကြိမ် စိစစ်ရွေးချယ်ပြီးနောက်တွင် ကျင့်ကြံရေးကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများကို ဓားပျံသိုင်းပညာကိုသာ တညီတညွတ်တည်း သင်ယူစေရန် နောက်ဆုံး၌ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဓားပျံသိုင်းပညာက တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအား ကြီးမားရုံသာမက အလွန်လည်း ပျော့ပြောင်း၏။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ကြည့်၍ ကောင်းသည့်အတွက် ထိုကျောင်းသားများ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရဲရှင်းဟွေ့က စစ်ပြန်ကြီးငါးဦးကို ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်းနည်းစနစ်တစ်ခုကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံရတနာကို စားသုံးထားကြသော်လည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများက လူငယ်များကဲ့သို့ မကောင်းမွန်တော့ချေ။

မူလက ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့နှင့် အစွမ်းထက်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ဤကျောင်းသားများမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ယခုမှ စတင်လေ့လာသူများ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

သူတို့အတွက် ဆေးဝါးအကူအညီဖြင့် တိုးတက်သည့်လမ်းကြောင်းကို စောစီးစွာ လျှောက်လှမ်းခြင်းက ကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်သဖြင့် သူ မထုတ်ယူခဲ့တော့ပေ။

မကြာမီပင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် နှစ်ရက်သာ လိုတော့သည်။

ရဲမိသားစုမှ လူတိုင်းက မြို့တော်ရှိ ရဲမိသားစုအိမ်တော်တွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြ၏။

အဘွား ထျန်းယောင်ဟူ၊ အဘိုး ရဲခွန်းလွန်။

ဖခင်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ရဲချန်နှင့် စုချင်း။

ဦးလေးငယ် ရဲနျဉ်၊ ဒုတိယအဒေါ် ယန်အန်နာ။

တတိယဦးလေး ရဲဖန်၊ တတိယအဒေါ် ချန်ယင်းယင်း။

အစ်ကိုကြီး ရဲထျန်းမင်။

အစ်ကိုလတ် ရဲရှင်းချန်၊ မရီး နန်ကုန်းချင်းယွီ။

တူဖြစ်သူ ရဲယင်။

တူမဖြစ်သူ ရဲလင်အာ။

အနာဂတ်မှ ရောက်လာမည့်သားဖြစ်သူ ရဲဆွေ့နှင့် အစ်မကြီး ရဲလန်ယွဲ့တို့သာ မရောက်ရှိသေးပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲရှင်းချန်ထံသို့ လာ၍ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို… အစ်မကြီး ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ…"

"ငါ သူ့ကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ… ဒါပေမဲ့ ကြယ်တာရာမြို့တော်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာရှာနေတဲ့ပုံပဲ… ဒါကြောင့် သူ နောက်ကျမှ ပြန်လာလိမ့်မယ်…"

သူ့အစ်ကို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ စကားဆွံ့အသွားသည်။

"အစ်ကို… ကြယ်တာရာမြို့တော်က အစ်ကို့မြို့တော် မဟုတ်လား… ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း အဲ့ဒီကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရတာ မရှက်ဘူးလား…"

ရဲရှင်းချန်က ပခုံးတွန့်၍ ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ တကယ်ရှက်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါတို့အစ်မကြီးက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးရတာကို သိပ်စိတ်ဝင်စားနေပုံပဲ… သူ ကစားချင်နေရင် ကစားပါစေပေါ့… မင်း လက်ထပ်ပြီးသွားရင် ငါတို့ နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးလောကကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သလိုပဲ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကကို အတူတူ သွားသိမ်းကြတာပေါ့…"

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရဲထျန်းမင်မှာ သူ၏ ညီနှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွား၏။

ရဲထျန်းမင်က သူသည် အထူးခြားဆုံးသော ဖြစ်တည်မှုဖြစ်ပြီး သူ့မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော ဇာတ်လိုက်ကဲ့သို့သော ဖြစ်တည်မှုဖြစ်သည်ဟု အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက စစ်စတမ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသူ မဟုတ်ပါလား။

သူက စစ်စတမ်မှတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များကိုလည်း သင်ယူခဲ့၏။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်အထိ သူ မသိခဲ့သည့်အရာမှာ သူက ရဲမိသားစုတွင် အမှန်စင်စစ် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အကြီးအကဲများအကြောင်းကို သူ မပြောလိုတော့ပေ။ သူ့အဖေတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကိုသာ ကြည့်ပါ။

ကြယ်တာရာမသေမျိုးဧကရာဇ်ဟု အမည်ပြောင်ရထားသော ရဲရှင်းချန် ရှိသည်။ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ မည်သို့ အားနည်းနိုင်မည်နည်း။

ထို့နောက် ရဲလန်ယွဲ့ ရှိသေးသည်။ သူ ကြားရသည်မှာ သူမက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကမှ ဂိုဏ်းကြီးအချို့ကို တာဝန်ယူထားပြီး အချို့ဂိုဏ်းများတွင် မသေမျိုးဧကရာဇ์ဖြစ်တည်မှုများပင် ရှိသည်ဟု ဆို၏။ သူမတွင် စွမ်းအားမရှိလျှင်ပင် သူက သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရဲရှင်းဟွေ့ ရှိသည်။ ၎င်းတို့က သူ၏ စစ်စတမ်ထက်ပင် ပို၍ လိမ်လည်နေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ထို့အပြင် အာဖရိကမှ အဖြစ်အပျက်များကို အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရဲထျန်းမင်မှာ သိရှိပြီး ဖြစ်သည်။

သူက အစမှအဆုံး လူပြက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

ရဲထျန်းမင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေစဥ်မှာပင် သူ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုသူမှာ သူ၏ တကယ့် ချစ်သူဖြစ်သော ယွင်မုန်ကျူး ဖြစ်သည်။

"ဟေး… ထျန်းမင်… ကျွန်မ ရှင်တို့အိမ်ရှေ့မှာ… လာကြိုပါဦး…"

"ကောင်းပြီ… ခဏစောင့်…"

အနီးအနားမှ ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်၏ ဖုန်းပြောစကားကို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး… ဘယ်ကောင်မလေး ရောက်လာတာလဲ…"

ရဲထျန်းမင်: "..."

"ဘယ်ကောင်မလေးလဲ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ… မိန်းကလေးတွေအများကြီးက ငါ့ကို လိုချင်ကြမှာပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ယွင်မုန်ကျူး တစ်ယောက်ပဲရှိတယ်…"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်က ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရဲထျန်းမင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲယင်က တိတ်တဆိတ် ရဲရှင်းဟွေ့အနားသို့ ချဥ်းကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး… ဦးလေးရဲထျန်းမင်က နည်းနည်း မောက်မာလွန်းတယ်… ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်တော့ စုခုယိုမီ ထပ်သုံးမှာလဲ… ကြွက်သားတွေတောင်လိုပုံနေတဲ့ ယောကျာ်းတွေ အများကြီးနဲ့ ရဲတိုက်ထဲမှာ အပိတ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်ကို သူလည်း ခံစားကြည့်ပါစေဦး…"

ရဲမိသားစုက ပျော်ရွှင်စွာ စုရုံးနေကြစဥ်မှာပင် ကြယ်တာရာမြို့တော်ကလည်း အလွန် စည်ကားနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်စုက ကြယ်တာရာမြို့တော် အပြင်ဘက်၌ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။

တစ်စုမှာ ရဲဆွေ့၊ မုန်ကျစ်ယွီ၊ ရှီထိုက်လုံနှင့် ရှုရာ့တို့ ပါဝင်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကြယ်တာရာမြို့တော်မှ ဒေသခံအချို့ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးမှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မျှ အားမနည်းကြပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ အနည်းဆုံးတော့ အင်မော်တယ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။

နှစ်ဖက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဂိမ်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရှုရာ့နှင့် တခြားကစားသမားတစ်ဦး ရန်ဖြစ်ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲဂိမ်းများတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကျိန်ဆဲကြခြင်းမှာ သာမန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့၏ လေးယောက်တစ်ဖွဲ့က တစ်ဖက်အဖွဲ့နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကျိန်ဆဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ရှုရာ့က တစ်ဖက်အဖွဲ့ကို တစ်ယောက်တည်း ရန်တွေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၄ယောက်နှင့် ၄ယောက် ကျိန်ဆဲတိုက်ပွဲအဖြစ် လုံးလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂိမ်းကိုပင် မကစားကြတော့ပေ။

ဂိမ်းကို အလေးအနက် ကစားနေဆဲဖြစ်သော သူများမှာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပဥ္စမမြောက် ကစားသမားများသာ ဖြစ်သည်။

ဂိမ်းအဆုံးတွင် နှစ်ဖက်စလုံးက အပြင်လောက၌ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကြောက်ရွံ့သူ မည်သူမဆို တခြားတစ်ဖက်ကို အဖေဟု ခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့်ပင် ယနေ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လာရမည့် ရဲလန်ယွဲ့မှာ ယခုအချိန်အထိ ကြန့်ကြာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲလန်ယွဲ့က ရဲဆွေ့မှာ သူမ၏ တူအကြီးဆုံးဖြစ်သည်ကို မသိသေးချေ။

ရဲဆွေ့က မူလက သူ၏အဒေါ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူက ဂိမ်းကစားရာ၌ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် အခြားအရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေခဲ့၏။

သူမက ရဲဆွေ့၏ သინაန်းကို မသိသော်လည်း ရဲလန်ယွဲ့က ရှီထိုက်လုံမှလွဲ၍ ကျန်လေးယောက်အဖွဲ့ဝင်များမှာ ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူသူများဖြစ်ကြောင်း ရိပ်စားမိလိုက်၏။