ငြိမ်းချမ်းစွာ စကားပြောခြင်း

ရဲဆွေ့က သူ၏ အဖေက သူ့ရှေ့မှ ကောင်လေးကို စွန့်ပစ်ခဲ့လေသလားဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မုန်ကျစ်ယွီက သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်ကို မြင်လျှင် ရဲဆွေ့ကလည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ရဲဆွေ့က သူ၏ ခွန်အားကို မဖုံးကွယ်တော့သောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ သူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို သိရှိသွားသည်။

“မင်း… မင်းက ဘယ်နယ်မြေသခင်ဟောင်းလဲ…”

မုန်ကျစ်ယွီက ရဲရှင်းဟွေ့၏ သားမှာ နယ်မြေသခင်ဟောင်းတစ်ပါး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အဘယ်သို့သော အခြေအနေ ဖြစ်သနည်း။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ယခင် နယ်မြေသခင်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရ၏။ သူက ရဲရှင်းဟွေ့၏ သား မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

“ဟားဟား… ငါ့ကို မင်းရဲ့ စီနီယာလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်… ငါ့အဖေက မင်းကို ဘယ်လိုပဲ စော်ကားခဲ့ စော်ကားခဲ့… ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ပါ…”

ရဲဆွေ့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံကို ကြားသောအခါ မုန်ကျစ်ယွီမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။

သူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မုန်ကျစ်ယွီမှာ အသိစိတ် မပျောက်သေးပေ။

ပထမဦးစွာ သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို အမှန်တကယ် သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။ သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရှာ၍ ကြွားဝါကာ မုန်ညီလေးအဖြစ် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရယူလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ ရှေ့မှ ရဲဆွေ့ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ နယ်မြေသခင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း အခြေခံပိုင်းတွင် သူက အမှန်ပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူက မသေမျိုးဧကရာဇ် အနည်းငယ်ကို အနိုင်ယူနိုင်ကောင်း နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခင် နယ်မြေသခင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ အမှန်တကယ် မသေချာပေ။

သူက ဟန်ဆောင်၍ ကြွားဝါချင်စိတ် မရှိပေ။ ကြွားဝါရန် ကြိုးစားရင်း မအောင်မြင်ဘဲ ရဲရှင်းဟွေ့၏ သားလက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရမည့်အရေးကို သူ မလိုလားပေ။

“ကောင်းပြီလေ… ငါ မင်းကို မျက်နှာသာပေးလိုက်မယ်… ဒါဆိုရင် မင်းက ရဲရှင်းဟွေ့ရဲ့သား ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား… ငါ သေချာသလောက်ကတော့ ရဲရှင်းဟွေ့က မင်းလောက် အသက်မကြီးဘူး…”

မုန်ကျစ်ယွီက သူ၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သတိပြုမိကြောင်း မြင်သောအခါ ရဲဆွေ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ စားစရာရှိတဲ့နေရာတစ်ခုခု ရှာပြီး စကားပြောကြရအောင်…”

“ကောင်းပြီ…”

လမ်းတွင် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် အခြားသူများကလည်း မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ကြ၏။

“ကျွန်တော်က မုန်ကျစ်ယွီပါ…”

“ကျွန်တော်က ရှီထိုက်လုံပါ…”

“ကျွန်တော်က မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင် ရှုရာ့ပါ…”

ရှုရာ့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်စကားကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွား၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက နယ်မြေသခင်အသစ် ဖြစ်လာသူမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင်ဟု အမြဲတစေ ထင်ခဲ့သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင်က ညီငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ငါ့နာမည်က ရဲဆွေ့…”

မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ရဲဆွေ့က သူ၏ စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“စကားမစပ်… ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်က နယ်မြေသခင်တစ်ယောက် ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်လို့ ထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ နယ်မြေသခင်က ဘယ်လိုလုပ် မင်းလက်ထဲ ရောက်သွားရတာလဲ…”

ရဲဆွေ့က မုန်ကျစ်ယွီကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ဤသည်ကို မုန်ကျစ်ယွီ ကြားသောအခါ သူက ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ ရဲဆွေ့က နယ်မြေသခင် ဖြစ်သည့်အတွက် သူကလည်း အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်ဖူးလိမ့်မည်ဟု သူ သိထား၏။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ရဲဆွေ့မှာ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဖူးခဲ့ချေ။

“တကယ်တော့… အကြောင်းပြချက်က အရမ်းရိုးရှင်းတယ်… ငါ့ကို ရှုရာ့က ဖမ်းသွားပြီးတော့ သူတို့မှာရှိတဲ့ ဖုန်းတန်ခိုးနဲ့ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ လေ့လာဖို့ ငါတို့သုံးယောက်ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်… အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငါတို့လည်း ကူညီလေ့လာပေးခဲ့ရပြီးတော့ ဟိုဘက်ကို ဖုန်းတွေနဲ့ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်သလို အရူးအမူးခေါ်တော့ နောက်ဆုံးမှာ ဆက်သွယ်လို့ရသွားတယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီက ဤသို့ ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသောအခါ ရှုရာ့မှာ သွေးများပင် အန်ချင်လာသည်။

သူက အကြိမ်များစွာ ခေါ်ဆိုပါက နတ်ဘုရားက သူ့ကို မုန်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကြိမ်များစွာ မခေါ်ရဲခဲ့ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် နတ်ဘုရား ဖုန်းကိုင်စေရန် လုပ်ရမည့်အရာမှာ ဖုန်းများဖြင့် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

မုန်ကျစ်ယွီက ရှုရာ့၏ နာကျင်နေသော အမူအရာကို မမြင်သဖြင့် သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ငါ ဖုန်းတွေ အများကြီးခေါ်တော့ ငါ့ညီလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဆာလာပိုင်ကျီက နည်းနည်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး ဖုန်းကိုင်တာနဲ့ နတ်ဘုရားကို စပြီး ဆဲတော့တာပဲ… နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲတော့ ငါလည်း အတိအကျ မသိဘူး… ပြီးတော့ ငါ့ဖုန်းနဲ့ အဲဒီဖုန်းနံပါတ်ကို ထပ်ခေါ်လိုက်တယ်… မူလကတော့ အစောက ဖြစ်ခဲ့တာအတွက် တောင်းပန်ချင်ရုံပဲ… ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားက ငါ့ကို နယ်မြေသခင်အသစ် ဖြစ်ချင်လားလို့မေးတယ်… ငါ ဖြစ်ချင်တယ်လို့ပြောတော့ သူက ငါ့ကို နယ်မြေသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပေးလိုက်တာပဲ…”

မုန်ကျစ်ယွီ၏ ဇာတ်ကြောင်းပြန်ပြမှုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော်လည်း ရှုရာ့ကိုမူ အစမှ အဆုံး စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့သည်။

သူ ပထမဆုံး ဖုန်းပြောစဉ်က နတ်ဘုရား၏ သဘောထားမှာ အဘယ်ကြောင့် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

ထိုမတိုင်မီက နတ်ဘုရားမှာ ဦးနှောက်မကောင်းသော ဆာလာပိုင်ကျီ၏ ဆဲဆိုခြင်းကို အတန်ကြာ ခံခဲ့ရသည်ကိုး။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုလူက နတ်ဘုရားကို ဆဲဆို ခြိမ်းခြောက်နေစဉ် မိမိကိုယ်ကို ရှုရာ့၏ ညီငယ်လေးဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားက သူ့ကို မသတ်ခဲ့သည်မှာပင် ကံကောင်းလှပေပြီ။

ရဲဆွေ့ကလည်း နတ်ဘုရားမှာ ဤသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနိုင်သောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တောင်းဆိုလိုက်ရုံဖြင့် အခြားသူများကို စွမ်းအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

မုန်ကျစ်ယွီက သူ၏ အတွေ့အကြုံကို အားလုံးကို ပြောပြပြီးနောက် သူတို့သည် ဘာဘီကျူးဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ကို ကြိုဆိုသူမှာ ဤဘာဘီကျူးဆိုင်၏ အတော်ဆုံး စားပွဲထိုးဖြစ်သူ ထောင်ထျဲ့မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

ထောင်ထျဲ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်သည်နှင့် ရဲဆွေ့မှာ သူက ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်၏။

“ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်က လူတွေရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

ရဲဆွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထောင်ထျဲ့မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ဧည့်သည်က ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်အကြောင်း သိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူး…”

“ဟုတ်တယ်…”

ရဲဆွေ့က ခေါင်းညိတ်၍ နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ထိုအစား မုန်ကျစ်ယွီက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရှီထိုက်လုံနှင့် တိုးတိုးလေး စကားစပြောလိုက်သည်။

“ဟေး… ရှီထိုက်လုံ… ငါတို့ ဘာမေ့နေခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နောက်ဆုံးတော့ သတိရသွားပြီ… ဆာလာပိုင်ကျီကို မေ့နေခဲ့တာပဲ…”

မုန်ကျစ်ယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံက သူ အမှန်တကယ် မမေ့ခဲ့ကြောင်း ပြောချင်နေသည်။

သို့သော်လည်း ဘော့စ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် သူက ပြောလိုက်ရ၏။

“ဟုတ်တယ်… ငါလည်း အဲဒီလူကို မေ့နေတာပဲ… ညစာစားပြီးရင် သူ့ကို သွားရွေးကြရအောင်…”

သူတို့လေးယောက်က စားပွဲအပြည့် ဟင်းလျာများ မှာကြားလိုက်ပြီး ရဲဆွေ့ကလည်း စားသောက်ရင်း သူ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော သမိုင်းကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

သူ အချိန်ခရီးသွားခဲ့ပုံ၊ ထို့နောက် သူ မည်သို့ မိဘကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ သူ၏ မိခင်ကို အနိုင်ယူခဲ့ပုံ စသည်တို့ ဖြစ်၏။

ရဲဆွေ့၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် ရှီထိုက်လုံတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေတ်သစ်လူငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ကြသည်မှာ သဘာဝကျ၏။

ရဲဆွေ့ကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမျိုးမှာ ဇာတ်လိုက်ကျော်၏ အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို… ရဲရှင်းဟွေ့ရဲ့ ဇနီးက ပထမမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်ဖြစ်ပြီးတော့ သူ့သားက ဒုတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်ပေါ့…”

ရှီထိုက်လုံက မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် ”

ရဲဆွေ့က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

“ဝမ်းနည်းစရာပဲ… တတိယမျိုးဆက် နယ်မြေသခင်ကတော့ ငါ့မိသားစုကနေ မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ဘူး…”

စကားဆုံးသောအခါ ရဲဆွေ့က မုန်ကျစ်ယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

မုန်ကျစ်ယွီမှာ ရဲဆွေ့နှင့် ပဋိပက္ခ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

မုန်ကျစ်ယွီက မိမိကိုယ်ကို ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ရဲဆွေ့၏ အချိန်ခရီးသွားခြင်း၊ မရှုံးနိမ့်နိုင်ခြင်းနှင့် မိဘကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ မိခင်ကို အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း စသည့် ဇာတ်လမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူက အမှန်တကယ်ပင် ဖော်ပြရန် မထိုက်တန်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ခွက်ချင်းတိုက်ရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆာလာပိုင်ကျီက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကာစ ဆာလာပိုင်ကျီသည် မုန်ကျစ်ယွီက ရဲဆွေ့နှင့် ခွက်ချင်းတိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများက ပထမဦးစွာ မုန်ကျစ်ယွီပေါ်တွင် ရှိနေပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီနှင့် ရဲဆွေ့တို့၏ ခွက်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ခွက်များကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးထားနေရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦး ခွက်ချင်းတိုက်သောအခါ ရဲဆွေ့၏ ခွက်က အပေါ်တွင်ရှိနေပြီး သူ၏ ဘော့စ် မုန်ကျစ်ယွီ၏ ခွက်က အောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။