သနားစရာကောင်းသော ရှုရာ့
Vol. 33 Ch. 449
ရဲထျန်းမင်က ယွင်မုန်ကျူးကို ထွက်သွားစေလိုသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ယွင်မုန်ကျူးက လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လားလားမှ သဟဇာတ မဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူ သိထားသည်မှာ ရဲမိသားစုဆိုသည်က စိတ္တဇ လူလိမ်များ စုဝေးရာ စခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အဘိုးမှသည် တူများအထိ သူတို့ထဲတွင် ပုံမှန်လူဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။
ယွင်မုန်ကျူး၏ လောကအမြင်များ လျင်မြန်စွာ ပျက်သုဉ်းမသွားစေရန်အတွက် သူက သူမကို ဦးစွာ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှိနေသူများထဲမှ မည်သူကမျှ ယွင်မုန်ကျူး ထွက်ခွာသွားသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ကြပေ။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ အာရုံမှာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေသော ရှုရာ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေ၏။
ရှုရာ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော နာကြည်းမှုကို သူ အာရုံခံမိနေသည်။ ထိုနာကြည်းမှုမှာ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ နာကြည်းမှုနှင့် တူလှ၏။
ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုနာကြည်းမှုကို အာရုံခံနိုင်ရသည့် အကြောင်းမှာ ထိုနာကြည်းမှုက သူ့ကို ဦးတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဟမ်… ငါ ဒီလူကို သိလို့လား…”
ရဲရှင်းဟွေ့က နားမလည်စွာဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် ရှုရာ့၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွား၍ မေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ…”
ရဲရှင်းဟွေ့ သူ့ထံ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှုရာ့ထံမှ ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရဲဆွေ့ကို သတိရ၍ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော်က မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်သခင် ရှုရာ့ပါ…”
“အိုး…”
ရဲရှင်းဟွေ့က “အိုး” ဟု အရှည်ကြီး တစ်လုံးတည်းဆို၍ ရှုရာ့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။
ရှုရာ့မှာလည်း ဤအခြေအနေကြောင့် ကြောင်သွားသည်။
သူ ရှောင်တိမ်းတော့မည် ပြုစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခပ်ပေါ့ပေါ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးစမ်းပါ… မရှောင်နဲ့…”
ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် ရှုရာ့မှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်၍ ရဲရှင်းဟွေ့၏ လက်ဝါးချက်ကို ခံယူလိုက်၏။
ရှုရာ့မှာ လေထဲတွင် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်ရင်း နောက်သို့ လွင့်စဉ်ထွက်သွား၏။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရှိနေသူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မုန်ကျစ်ယွီက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ရဲရှင်းဟွေ့… မင်း ဘာလို့ ငါ့ညီကို ရိုက်ရတာလဲ…”
“အိုး… မင်းညီလား… သူ ခုနက ငါ့အပေါ် သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက် ပြတယ်လေ…”
စကားဆုံးသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော ရှုရာ့ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။
“မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်ချင်ရတာလဲ…”
ရှုရာ့က ရဲရှင်းဟွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မူလက သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ချုပ်တည်းထားလိုသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
“ငါက မင်းကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ ဟုတ်လား… ဟား ဟား ဟား… ဘာလို့လဲဆိုတော့… ဒါက နတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်မို့လို့ပဲ… နောက်ပြီး မင်းသာ မရှိခဲ့ရင်… မင်းသာ အသုံးမကျတဲ့ကောင် သုံးကောင်ကို ငါ့ဆီ မလွှတ်ခဲ့ရင် ငါက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားမလား… ငါ့ရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေ နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျောက်သွားပြီး စိတ္တဇသမားတွေရဲ့ဘုံ ဖြစ်သွားပြီ… လက်တစ်ကမ်းအလိုမှာ ရောက်နေတဲ့ နယ်မြေအရှင်သခင် ရာထူးကလည်း ပျောက်သွားပြီး ဒီမုန်ကျစ်ယွီဆိုတဲ့ ငတုံးက လုသွားတယ်… မင်း ပြောစမ်းပါဦး… ငါက မင်းအပေါ် သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ထားသင့် မထားသင့်ဆိုတာကို…”
ရှုရာ့က ဤစကားများကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှိနေသူအားလုံးက ဝမ်းနည်းဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။
သူတို့အားလုံး ရုတ်တရက် ဤရှုရာ့မှာ အလွန် သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။
အထူးသဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကောင်းစွာ သိသော ရဲမိသားစုဝင်များမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ လူများကို ဒုက္ခပေးတတ်သည့် အကျင့်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားကြသည်။
ရဲထျန်းမင်က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်၍ ပြောလိုက်၏။
“ငါ အစခံရတာက သိပ်မဆိုးသေးဘူးပဲ…”
သူ့ဘေးမှ ရဲယင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟွန့်ခနဲ အသံပြု၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဟွန့်… ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး… မင်းက မိန်းကလေးလို ဝတ်ပြီး ကျောင်းပတ် မပြေးဖူးသေးဘူးမလား…”
“ဟမ်…”
ရဲထျန်းမင်က လက်ခါပြ၍ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုမုန်လို့ခေါ်တဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူကြောင့် မြို့တော်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ မိန်းမလို ဝတ်တာက အဆန်းမဟုတ်တော့ပါဘူး…”
ရဲယင် - “…”
ထိုအခိုက်တွင် ရဲဖန်ကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ဒါတွေက ဘာများ အထူးအဆန်းလုပ်နေတာမှတ်လို့… အားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ် ပျော်ရွှင်ခြင်းပုံစံကို လာစမ်းကြည့်လှည့်…”
ထိုအခါ ရဲဖန်နှင့် ရဲယင်တို့မှာ ရဲရှင်းဟွေ့က လူများကို ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သို့ ဒုက္ခပေးကြောင်း စတင် ဆွေးနွေးကြတော့သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ မကောင်းမှုများကို နားထောင်ရင်း ရှိနေသူအများအပြားမှာ ရှုရာ့ကို စတင်၍ သနားလာကြ၏။
သူတို့မှာ ရှုရာ့က သနားစရာ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးသံများကို နားထောင်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူက အနည်းငယ် လူမဆန်သွားသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်မိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မဟာဗျူဟာမြောက်လက်နက်သုံးခုကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့က မုန်ကျစ်ယွီနှင့် တခြားသူများ ဘာလုပ်နိုင်မည်ကို အမှန်တကယ် မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်တွင် အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းက သူတို့သုံးယောက်၏ အရှိန်အဝါက လုံလောက်အောင် အားကောင်းသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ မုန်ကျစ်ယွီက နယ်မြေအရှင်သခင် ရာထူးကိုရယူသွားပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ကို ရွှမ်ထီဂိုဏ်းမှ စိတ္တဇသမားများ၏ ဘုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။
နာကျင်နေသော ရှုရာ့ကို ကြည့်၍ ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ် မျက်နှာပူစွာဖြင့် သူ့ကို စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်၏။
“ညီလေး… ဒါက နယ်မြေအရှင်သခင် ရာထူးတစ်ခုပဲလေ… ဒီလောက် အလေးအနက် မထားစမ်းပါနဲ့…”
စီးကရက်၏ လန်းဆန်းစေသော အာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။ နာကြည်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ရှုရာ့မှာ အတော်လေး ပြန်လည် နာလန်ထူလာသည်။
ရင်ပြင်ထဲမှ လူများက ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရှုရာ့တို့တွင် ပြောစရာ စကားများ ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အများစုမှာ သူတို့၏ အလုပ်များကို သွားလုပ်ကြ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် တခြားသူများ ရှိနေသဖြင့် သူတို့ မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာဟူ၍ မရှိနိုင်ချေ။
ရှုရာ့က ရဲရှင်းဟွေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲမှ စီးကရက်ကို ယူလိုက်သည်။
သူက စီးကရက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှုရာ့မှာ ဆေးလိပ်သမားကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားရပါးရ တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“အခုတော့ ငါက နယ်မြေအရှင်သခင် ရာထူးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး… ငါ နတ်ဘုရားကို စော်ကားမိသွားပြီ… တိတိကျကျ ပြောရရင် အဲဒီ ဆာလာပိုင်ကျီဆိုတဲ့ ခွေးကောင်အတွက် ငါက အပြစ်တင်ခံလိုက်ရတာ…”
“မင်း အဲဒီကောင်ကို သူဌေးလို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား…”
ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှုရာ့က သူ့ခေါင်းကို မိုးကောင်းကင်သို့ မော့လိုက်ရာ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စ ထွက်ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“အာ… ဒါက ငါ့ဘဝမှာ လုပ်ခဲ့သမျှထဲက အကြီးမားဆုံး အမှား ဖြစ်သင့်တယ်… ဒါနဲ့ ပြောရရင်… မင်းဆီမှာ နိုက်ကီလို့ခေါ်တဲ့ တန်ခိုးကြီးလက်နက်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်… ငါ့အတွက် တစ်ခုလောက် ရှာပေးလို့ ရမလား…”
ရှုရာ့က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဟမ်… နိုက်ကီ…”
ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ကြောင်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်…”
ရှုရာ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက မုန်ကျစ်ယွီကို မေးဆတ်ပြ၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ဆီက ကြားတာတော့ နိုက်ကီက အဲဒီ ဆာလာပိုင်ကျီကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ထင်တယ်…”
ရဲရှင်းဟွေ့ - “…”
ရဲရှင်းဟွေ့က မုန်ကျစ်ယွီဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်… မင်းက ရှုံးမှာ မကြောက်ဘူးလား… ဘာလို့ နိုက်ကီ ဝယ်ရတာလဲ…”
“…”
မုန်ကျစ်ယွီက နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဒီတံဆိပ်ကို ကြိုက်လို့ပါ…”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မုန်ကျစ်ယွီကလည်း ထွက်သွားလေ၏။
မုန်ကျစ်ယွီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ရှုရာ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ… ငါ မင်းအတွက် နိုက်ကီတစ်စုံ ရှာပေးမယ်…”