အလုပ်က အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်
Vol. 33 Ch. 460
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌။
နတ်ဘုရားဘုရင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက အလွန်ဆိုးရွားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“အရှင်သခင်… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား…”
“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ…”
နတ်ဘုရားဘုရင်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် မေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွက် မီးကုန်ယမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပါ… အရှင်သခင်… ကျွန်တော့်ကိုသာ ပြောပါ… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်နေရာကိုပဲ စေလွှတ်ပါစေ… ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မညည်းညူပါဘူး…”
နတ်ဘုရားဘုရင်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူက အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ရဲရှင်းဟွေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
“မင်း ဘယ်လိုပြောမလဲ… နေမှာလား… ဒါမှမဟုတ် ပြစ်ဒဏ်ခံယူမှာလား…”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ပခုံးတွန့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မနေဘူးဆိုရင်… တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား…”
“ဟားဟားဟား… မရှိဘူး…”
ရဲရှင်းဟွေ့: “…”
“အလုံးစုံမြင်… သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို သေချာလမ်းညွှန်ပေးလိုက်… ပြီးရင် ငါ့ရုံးခန်းကို လာရှာ…”
ထိုစကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် နတ်ဘုရားဘုရင်က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်သွားသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဟူး… ငါ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်တယ်…”
သက်ပြင်းချရင်း ထိုသို့မှတ်ချက်ပြုနေသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က စကားမပြောနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘွဲ့ယူဖို့ လွှတ်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား… ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အေးလက်အေး နိုင်နေရတာလဲ…”
“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
“အရှင်သခင်က ငါ့ကို ချက်ချင်း ဘွဲ့ယူဖို့ မလွှတ်ခဲ့ဘူးဆိုကတည်းက အဲလိုဖြစ်နိုင်ခြေက နည်းသွားပြီ ဒါမှမဟုတ် မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ… ငါက ဘယ်သူလဲ… ငါက အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား… အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ… ငါသာ လွှတ်ခံရရင် နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခုလုံးအတွက် ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သွားမှာ…”
သူ့စကားဆုံးသောအခါ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသဖြင့် သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။
“စကားမစပ်… ရဲရှင်းဟွေ့… မင်း ငါ့ကို တကယ်ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲ… ငါသာ ဉာဏ်မမြန်ခဲ့ရင် မြေကြီးပေါ်ကျအောင် ပါးရိုက်ခံရပြီး အရေးယူခံလိုက်ရလောက်ပြီ…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ဘာမှမပြောလျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဤကိစ္စကို ပြောမိသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း ဒေါသထွက်လာသည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောဖို့ မျက်နှာပြောင်နိုင်သေးတယ်ပေါ့… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ ကုမ္ပဏီကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လှည့်စားချင်နေတာ… ကောင်းလိုက်တာ… အခု ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး… ခင်ဗျားကြောင့် ကျွန်တော့်မိသားစုတစ်ခုလုံး ကျွန်ဖြစ်တော့မယ်…”
“စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ မင်းတို့ကို ရုံးဝန်ထမ်းကျွန်တွေ ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး… မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို လုံးဝ ပြုပြင်ပြီးသွားတာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဟုန်နဲ့ လွတ်လပ်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်…”
စကားပြောနေစဉ်တွင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ရဲရှင်းဟွေ့တို့ အုပ်စုကို သူ၏ စားပွဲဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။
သူက စားပွဲပေါ်ရှိ ကွန်ပျူတာကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်၏။
“ဒါကို မြင်လား… ဒါက မင်းတို့ ကမ္ဘာရဲ့ ကုတ်ပဲ… ကမ္ဘာ့ကုတ်ကို ပြုပြင်ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့အလုပ်က လွတ်လပ်သွားပြီ… မင်းတို့ရဲ့ ဟန်းနီးမွန်းအတွက် ကမ္ဘာအသီးသီးကို ခရီးသွားနိုင်တယ်… မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ မဖြစ်အောင် ကမ္ဘာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ နယ်မြေအရှင်သခင်တစ်ယောက်ပဲ ရှာဖို့လိုတယ်…”
ထိုအခိုက်တွင် ရဲဆွေ့က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”
“မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်လာရင် အချိန်မီ ပြင်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ… ချက်ချင်း မပြင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကမ္ဘာပေါ်က အပေါက်တွေက ပိုပိုပြီး ကြီးလာလိမ့်မယ်… မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိကမ္ဘာလိုပဲပေါ့… ပြည့်စုံတဲ့ ကမ္ဘာက အကြီးအသေး အစိတ်အပိုင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတယ်… ငါ ပြင်ဖို့ အရမ်းနောက်ကျသွားတယ်… စောစော ပြင်ခဲ့ရင် အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲဆွေ့ကလည်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ကမ္ဘာပေါ်က အပြောင်းအလဲများမှာ သူ၏ အချိန်ခရီးသွားခြင်းနှင့် သူ့အမေနှင့် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကမ္ဘာကြီးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။
“ဟေး… ကျွန်တော်နဲ့ အမေ ကမ္ဘာကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး… ဒီတော့ ဒါက ကျွန်တော့်အမှား မဟုတ်သင့်ဘူးမလား…”
ရဲဆွေ့က အပြစ်လွှဲချရန် ဦးဆောင်လိုက်သည်။
ဤအလုပ်က သူတို့ ကိုင်တွယ်ရမည့် ကံကြမ္မာ ဖြစ်နေပြီးသားဖြစ်သည်။ ထူထပ်သော ကမ္ဘာ့ကုဒ်များကို ကြည့်ရင်း ရဲဆွေ့က ဤအလုပ်မှာ အလွန်ပင် ဒုက္ခများမည်ကို သိနေ၏။
ရဲရှင်းဟွေ့သာ အလုပ်ကြောင့် စိတ်ဖိစီးပြီး ပင်ပန်းလာလျှင် သူ၏ ကံမကောင်းသော သားက အချိန်ခရီးသွားခြင်း မရှိခဲ့လျှင် ဤမျှလောက် ပြဿနာများ ရှိမည်မဟုတ်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိကောင်း တွေးမိပေလိမ့်မည်။
ထိုအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့သားကို ရိုက်နှက်ဆုံးမရန် အချိန်ရှာပေလိမ့်မည်၊
ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရဲဆွေ့က အပြစ်ကို အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားထံ ဦးစွာ လွှဲချရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ အမှန်ပင် အတော်လေး ရှက်ရွံ့နေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ သူက နယ်မြေအရှင်သခင်၏ ရာထူးကို ပေါင်ပေါင်းထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် ကမ္ဘာကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း မပြုတော့ပေ။
သဘာဝအတိုင်းပင် သူက ရဲဆွေ့၏ ဖုန်းကို မကိုင်ခဲ့ပေ။
“အဟမ်း… ဒါက တကယ်တော့ ငါ့အမှားပါ… ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့… ငါ ပျက်စီးနေတဲ့ ကမ္ဘာအများစုကို ပြုပြင်ပြီးသွားပြီ… မင်းတို့က အလုပ်နည်းနည်းလေးပဲ ထပ်လုပ်ဖို့ လိုတယ်… ပြီးရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤအလုပ် ပြီးဆုံးသွားလျှင် သူတို့က အခြားကမ္ဘာများသို့ ခရီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအရာများ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ရာ ရက်အနည်းငယ် ကုမ္ပဏီကျွန်ဖြစ်ရသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
ထိုအခိုက်တွင် ပေါင်ပေါင်းက အလွန်အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။
“အတိအကျ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ…”
ပေါင်ပေါင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲဆွေ့တို့ကလည်း အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အဟမ်း… အဟမ်း…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက နှစ်ကြိမ် ချောင်းဟန့်ပြီးနောက် လက်ချောင်းသုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
“သုံးရက်လား…”
“မဟုတ်ဘူး…”
“ရက်သုံးဆယ်လား…”
“မဟုတ်ဘူး…”
“သုံးလတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးမလား…”
“အရမ်းမြင့်အောင် မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလား…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ရုတ်တရက် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများကလည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ နိမိတ်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
“နှစ်သုံးရာပဲ…”
ရဲရှင်းဟွေ့: “…”
ရဲဆွေ့: “…”
ပေါင်ပေါင်း: “…”
နှစ်သုံးရာ ကြာမည်ကို ကြားရသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားနှစ်ယောက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စကားမဲ့သွားကြသည်။
“အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား… ခင်ဗျားက နှစ်သုံးရာဆိုတာ တိုတောင်းတဲ့ ကာလတစ်ခုလို့ အတည်ပြောနေတာလား…”
“ဟုတ်တယ်…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံးက နတ်ဘုရားတွေ ဖြစ်လာတော့မှာ… ဒီတော့ ရေးကြီးခွင်ကျယ် မလုပ်နဲ့… နှစ်သုံးရာဆိုတာ နတ်ဘုရားတွေအတွက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပဲ… အရမ်းမြန်မြန် ကုန်သွားမှာ… မင်းတို့က ပိုပြီး လုံ့လဝီရိယရှိပြီး ပိုမြန်ရင် နှစ်သုံးရာတောင် ကြာမှာမဟုတ်ဘူး… နှစ်ရာ့ငါးဆယ်နဲ့ ပြီးနိုင်တယ်…”
ရဲရှင်းဟွေ့ ပေါက်ကွဲတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ကွန်ပျူတာကို အမြန်ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ… ငါ မင်းတို့ကို ကုတ်ဘယ်လိုရေးရမလဲ သင်ပေးမယ်… မင်းတို့က လက်တွေကို ကီးဘုတ်ပေါ်တင်ထားဖို့ပဲ လိုတယ်… ပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဆက်သွယ်ပြီး ကုတ်ကို ရိုက်ထည့်လိုက်… အလုပ်က အရမ်းရိုးရှင်းတယ်… လာ… ဘယ်သူ အရင်စမ်းကြည့်ချင်လဲ…”
သူတို့ သုံးယောက်က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို ကြားသောအခါ မလှုပ်မယှက်ဘဲ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
“အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား… ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ခင်ဗျားအလုပ်ကို တကယ်ပဲ လွှဲယူစေချင်တာလား…”
ရဲရှင်းဟွေ့က အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့… ငါ့မှာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေရှိတယ်… ပြီးတော့ ငါ့ကို လိုအပ်နေတဲ့ ကမ္ဘာတွေလည်း ရှိတယ်… ငါက ဒီရုံးခန်းထဲမှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေလို့ မဖြစ်ဘူး…”
“ကောင်းပြီ… ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကတိပေးတယ်… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကလည်း ကျွန်တော့်တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူရမယ်…”
“ကောင်းပြီ… ပြောသာပြော… ငါလုပ်နိုင်သရွေ့ ငါ သဘောတူမယ်…”
ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သွေးအများကြီး ထွက်ရန် စီစဉ်နေသည်။ သူက သူ့လစာ၏ ထက်ဝက်ကို လစဉ် ထာဝရ ပေးအပ်ရန်ပင် ဆန္ဒရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ တောင်းဆိုမှုက အမှန်ပင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သော်လည်း သူထင်ထားသည့် နည်းလမ်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်တော့်တောင်းဆိုမှုက ရိုးရှင်းပါတယ်… ခံမချဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ခင်ဗျားကို ဝိုင်းထိုးခွင့်ပေးပါ…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား: “…”