အလုပ်ရှုပ်ခြင်း

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌။

ရဲရှင်းဟွေ့က ကမ္ဘာပြုပြင်မှု အရှိန်ကို ပိုမိုမြန်ဆန်အောင် ဘယ်လို တိုးမြှင့်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားရင်း စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ကုဒ်ရိုက်နေသည်။

ပေါင်ပေါင်းနှင့် ရဲဆွေ့တို့မှာတော့ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားများ ဖြစ်လာပြီးနောက် သူတို့က အိမ်ပြန်၍ မိသားစုဝင်များကို ပြောပြရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့က အလုပ်မလုပ်နိုင်သေးသောကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ကို အရင် ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က အလုပ်ကို လွှဲယူလိုက်သောကြောင့် အလုပ်မရှိသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ရဲရှင်းဟွေ့၏ နောက်တွင် ကော်ဖီသောက်ရင်း ကြက်သွန်ဖြူ စားနေ၏။

ကော်ဖီနှင့် ကြက်သွန်ဖြူ ရောနှောနေသော ထူးဆန်းသည့် အနံ့က ရဲရှင်းဟွေ့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေသည်။

“သေစမ်း… ချွမ်းကျစ်ကျစ်… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ… ငါအလုပ်လုပ်နေတုန်း ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ နေလို့မရဘူးလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ အမည်ရင်းမှာ အမှန်တကယ် ချွမ်းကျစ်ကျစ်ဖြစ်ကြောင်း ယခု သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

သူက ချွမ်းကျစ်ကျစ်၏ နာမည်နှင့်ပတ်သက်၍လည်း အတော်လေး ညည်းညူခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ချွမ်းကျစ်ကျစ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့နာမည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်နေ၏။

“အိုး… မင်း အလေးအနက်ထားပြီး အလုပ်လုပ်နေတာကို ငါမတွေ့မိပါဘူး…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ကော်ဖီတစ်ငုံသောက်၍ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မင်း ပြောကြည့်စမ်း… ငါသာ အင်တာနက်ကဖေးတစ်ခုမှာ… တစ်ယောက်ယောက်နောက်မှာ ရပ်ပြီး ကော်ဖီသောက်ရင်း ကြက်သွန်ဖြူစားနေရင်… ငါ အလွယ်တကူ အရိုက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့: …..

“မင်းက အရိုက်ခံရတာကို အဲ့လောက်တောင် ကြိုက်နေတာလား…”

“မဟုတ်ဘူး… ငါက နောက်ပြောင်ရတာကိုပဲ ကြိုက်တာ…”

'နောက်ပြောင်ခြင်း' ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ အစ်ကိုကြီး ရဲထျန်းမင်ကို သတိရသွားသည်။

ယခင်က ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်၏ စနစ်မှာ ဘာဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာ့ကုဒ်မှတစ်ဆင့် သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရဲထျန်းမင်၏ စနစ်မှာ နောက်ပြောင်မှုအမှတ်စနစ် ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်ပြောင်မှုအမှတ်စနစ် ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာသလဲဆိုတာကို ရဲရှင်းဟွေ့က ခန့်မှန်းနိုင်၏၊ ထိုအချိန်က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ့ကို ပူးကပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။

“မင်း သေတဲ့အထိ အရိုက်ခံချင်ရင်တော့ ငါ့ကို လုပ်ခဲ့သလို လုပ်လိုက်… ကြေးအဆင့်ကနေ ငွေအဆင့်ကို တက်တော့မယ့် ပွဲတစ်ပွဲကို ရှာပြီး သူတို့ကွန်ပျူတာကို ပိတ်ပစ်လိုက်…”

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ဤစကားကို ကြားသောအခါ လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး… အဲဒါက အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်… အမြဲတမ်း နည်းလမ်းသစ်တွေ ထွင်ရမှာ…”

“ဒါမှမဟုတ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ပြီး အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ မူလတန်းကျောင်းသားတွေကို အင်တာနက်ကဖေးထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်သွားမလား… သူတို့ကို လူကြားထဲမှာ အရှက်ရအောင် လုပ်လိုက်တာပေါ့…”

လူနောက်ပြောင်သည့် ကိစ္စတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က အတော်လေး အတွေ့အကြုံရှိသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ နည်းလမ်းကို ကြားသောအခါ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။

“ဒါက အကြံကောင်းပဲ… ငါရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်… ရဲရှင်းဟွေ့…”

“ငါ မင်းကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးထားတယ်… မင်း ဒီမှာ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ပြီး ပျင်းလာတဲ့အခါ… ငါ့ရဲ့ ‘နောက်ပြောင်ဘုရင်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို မင်းဆီ လွှဲပေးမယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့: …..

ရဲရှင်းဟွေ့က ဤလူရွှင်တော်ကို လျစ်လျူရှုတော့မည်အပြုတွင် သူ၏ ရှေ့မှ ကုတ်များ ပေါ်လာသည့် အရှိန်မှာ တိုးလာကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပိုမိုတိကျစွာပြောရလျှင် စာလုံးများ ရုတ်တရက် လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူက အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် စကားနိုင်လုနေသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ လက်များက ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် ကုတ်များကို ဆက်တိုက် ရိုက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ရိုက်နှိပ်နှုန်း နှေးသောကြောင့်ပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ဤအရာကို သတိပြုမိခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက စာလုံးနှစ်ဆယ် လိုအပ်သော ကုတ်တစ်ကြောင်းမှာ ယခုလေးတင် စာလုံးတစ်ဆယ့်လေးလုံးဖြင့် ပြည့်စုံသွားသည်။

သို့သော်လည်း ဤပြောင်းလဲမှုမှာ ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့က ခဏတာမျှသာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ချွမ်းကျစ်ကျစ်… မင်း ကုတ်ရိုက်နေတဲ့အခါ… ကုတ်တွေ ရုတ်တရက် တိုသွားတယ်လို့ ခံစားဖူးလား…”

နောက်ဆုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့နောက်မှ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကိုသာ မေးမြန်းနိုင်ခဲ့သည်။

“အိုး… မင်း အဲဒါကို ဆိုလိုတာလား… မင်းရဲ့ လက်အမြန်နှုန်းက ပိုမြန်ရင် အဲလိုခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ရဲရှင်းဟွေ့: …..

“ငါ အခု လက်အမြန်နှုန်းအကြောင်း ပြောနေတာလား… ငါက ကုတ်အကြောင်း မေးနေတာ… အရင်က စာလုံးနှစ်ဆယ်နဲ့ ပြည့်စုံဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကုတ်တစ်ကြောင်းက ခုနက တစ်ဆယ့်လေးလုံး ဖြစ်သွားတယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ကော်ဖီနှင့် ကြက်သွန်ဖြူကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

“ငါ ပြောသားပဲ… မင်းရဲ့ လက်အမြန်နှုန်းက အရမ်းနှေးနေသေးတယ်… ငါ့အမြင်မှာတော့ နှစ်ဆယ်နဲ့ တစ်ဆယ့်လေးလုံးက ဘာမှမကွာဘူး…”

ထိုသို့ပြောရင်း အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ရုံးကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို မျက်နှာမူလျက် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ့လက်များကို ဆန့်တန်း၍ ရယ်မောလိုက်၏။

“တကယ့်အရည်အချင်းကို ထုတ်ပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ…”

ချက်ချင်းပင် ရဲရှင်းဟွေ့က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ လက်များ ချက်ချင်း အရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကုတ်များက ဆက်တိုက် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ့လက်အမြန်နှုန်း မည်မျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းကြောင်း အမြဲ ကြွားဝါခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရဲရှင်းဟွေ့က အစက မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားပြီဖြစ်သည်။

“နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်း နေလာခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်… ဒီလက်အမြန်နှုန်းကတော့…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဘယ်တော့မှ ငါ့လက်တွေကို မသုံးဘူး…”

“ဒါဆို မင်း ဘာကိုသုံးတာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က အမှတ်တမဲ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက အဲ့လောက်တောင် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ မေးမှတော့ ငါလည်း ကရုဏာထားပြီး ပြောပြရမှာပေါ့…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက မတ်တပ်ရပ်၍ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။

သူ လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည့် ခဏတွင် ရုံးခန်းအတွင်း၌ မှန်ဗီရိုခြောက်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဗီရိုတစ်ခုချင်းစီတွင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်စီ ရှိနေသည်။

တိတိကျကျပြောရလျှင် အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့က ဤလှပသော အရုပ်များကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့က သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြကြသည်။

“သေစမ်း…”

“သူတို့ အသက်ရှင်နေတာလား…”

“ဘယ်လိုလဲ… ငါထွက်သွားတဲ့အခါ ဒါတွေအားလုံးကို မင်းကို ပေးခဲ့လို့ရတယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ဤစကားကို ကြားသောအခါ လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ခင်ဗျားဘာသာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ… ဒီပစ္စည်းတွေက မျှဝေဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး… ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်… အတုအယောင်တွေ မလိုအပ်ဘူး…”

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား: ……

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော လစ်ဟာမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူက နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် ဇနီးတစ်ယောက်တောင် မရှိခဲ့ပေ။

အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား လစ်ဟာမှုကို ခံစားနေရစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း ဖန်ဗီရိုခြောက်လုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

ပထမငါးလုံးမှာ အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အရုပ်ငါးရုပ်မှာ မတူညီသော ရုပ်ရည်များ ရှိကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ စစ်မှန်သော လှပသည့် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ဆဋ္ဌမမြောက် ဗီရိုက ရဲရှင်းဟွေ့ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

“ဒီသောက်ကျိုးနည်းက… ဒါ ငါလား…”

“သေစမ်း… ချွမ်းကျစ်ကျစ်… မင်း… မင်းက တကယ်ပဲ… ဒီလိုဝါသနာမျိုး ရှိနေတာလား…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားထံမှ အလျင်အမြန် ခွာလိုက်ပြီး ချွမ်းကျစ်ကျစ်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သကဲ့သို့ သူ့တင်ပါးကို အမှတ်တမဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ချွမ်းကျစ်ကျစ်က မော့ကြည့်လိုက်မှ ဆဋ္ဌမမြောက် ဗီရိုထဲတွင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော လူတစ်ယောက် အမှန်တကယ် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချွမ်းကျစ်ကျစ်က ဤသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ဤသည်မှာ သူ တံခါးဖွင့်စဉ်က ရဲရှင်းဟွေ့ သူ့ရုံးခန်းထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သော ကျောက်တုံး ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုအချိန်က သူ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကို ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော အစေခံယောက်ျားလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပုံရသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြန်သတိရပြီးနောက် ချွမ်းကျစ်ကျစ်က လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“အထင်မလွဲနဲ့… ဒါက တကယ်တော့ မင်း ငါ့ရုံးခန်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တဲ့ ကျောက်တုံးကနေ ငါ အစောပိုင်းက ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အစေခံယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ပါ…”

“အစေခံယောက်ျားလေး…”

‘အစေခံယောက်ျားလေး’ ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ချွမ်းကျစ်ကျစ်တွင် အချို့သော နှစ်သက်မှုမျိုး ရှိသည်ကို ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားသည်။