အခန်း (၄၄)
Vol. 4 Ch. 44
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန် သည် ကိစ္စအဝဝ အားလုံးကို ဟီရှန်း အား လွှဲအပ်ကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အပျော်အပါး လိုက်စားရန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ဟီရှန်းမှာမူ အလွန်ပင် ကူရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဘဏ္ဍာတိုက် ပြဿနာမှာလည်း မပြီးသေး၊ ယခုလည်း စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စများ အပုံလိုက် စုပြုံနေပြန်ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှပင် စိတ်မချမ်းမြေ့ ဖြစ်နေပါစေ၊ နှာခေါင်းပိတ်၍ သည်းခံပြီး ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သွားရုံသာ ရှိလေတော့သည်။
ထို့နောက် ဟီရှန်း သည် မြို့တော်အနီးရှိ ပွင့်လင်းသော မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် လူသောင်းပေါင်းများစွာကို စုရုံးစေပြီး ဘိလပ်မြေ အိမ်များကို စတင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဘိလပ်မြေအိမ် အတန်းလိုက်များ မြေပြင်မှနေ၍ ထိုးထွက်လာတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဒီအိမ်များကို ရောင်းချမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြော်ငြာလိုက်သည်။
ဤအခြေအနေသည် မြို့တော်မှ သာမန်လူထု၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အားလပ်ချိန်များတွင် လာရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
"ဒီက အိမ်တွေက ရောင်းဖို့လားဗျ"
"ဟုတ်တယ်၊ ရောင်းဖို့ပဲ။
အထူးရောင်းချဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ ဆောက်လုပ်ခဲ့တာပါ" ဟု အရာရှိတစ်ဦးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီအိမ်တွေက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ"
"အဲဒါက ဒီအိမ်တွေအားလုံးကို ဘိလပ်မြေ နဲ့ ဆောက်ထားလို့ပါ။ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်၊ ဒီဘိလပ်မြေဆိုတာက အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် တီထွင်ခဲ့တဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းတစ်မျိုးပဲ။ ဘိလပ်မြေနဲ့ အိမ်ဆောက်တာက အရမ်းမြန်ပြီး ကြီးလည်းကြီးတယ်၊ ခိုင်လည်း ခိုင်ခံ့တယ်။ မယုံရင် ကိုယ်တိုင် လာကြည့်ကြပါ!"
မြို့သူမြို့သားတို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စမ်းသပ် ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
"ဒီအိမ်က တကယ်ကို ခိုင်မာတာပဲ၊ အုတ်စိမ်းတွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်အတိုင်းပဲ!"
"ဟုတ်တယ်၊ ပေါက်ချွန်းနဲ့တောင် ထိုးဖောက်လို့ မရနိုင်ဘူး!"
"ကောင်းလိုက်တဲ့ အိမ်ပဲ!"
ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်၊ "ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိမ်ကို ဘယ်လောက် ပေးရမလဲဗျ"
အရာရှိက လက်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်ပြီး- "ငွေတေး နှစ်ဆယ် ပဲ ပေးရမယ်!"
လူအုပ်ကြီးသည် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ကြသည်။
"ဘာ? ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိမ်က ငွေတေး နှစ်ဆယ်တည်းလား?"
"ဒါက အရမ်းကို သက်သာတာပဲ! ငါ့အိမ်က အုတ်စိမ်းနဲ့ ဆောက်ထားတာ၊ ငွေတေး ခြောက်ဆယ် ကုန်ကျတယ်!"
"ငါ့အိမ်ကလည်း အုတ်နီနဲ့ ဆောက်ထားတာ ငွေတေး လေးဆယ်တောင် ကုန်ကျတယ်!"
"ငွေတေး နှစ်ဆယ်တည်းနဲ့၊ ဒီလိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ?"
"အရှင်မင်းကြီးက သနားကြင်နာပြီး လူတိုင်းအတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရတာ မလွယ်ကူတာကို သိတဲ့အတွက် တန်ဖိုးတစ်ဝက် နဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ရောင်းပေးနေတာပဲ!" ဟု အရာရှိက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ဪ၊ ဒါဆို နားလည်ပါပြီ!" ဟု လူအုပ်ကြီးက သဘောပေါက် နားလည်သွားပြီး အာမေဋိတ်ပြုခဲ့ကြသည်။
ထိုခဏတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ခက်ခဲစွာဖြင့်- "အိမ်ကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ငွေတေး နှစ်ဆယ်ကလည်း တော်တော်သက်သာပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က တစ်ပြိုင်တည်း အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံ အကုန်လုံးကို မတတ်နိုင်ဘူး!"
"အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့!"
အရာရှိက ပြုံးလျက်- "အရှင်မင်းကြီးက ဒီပြဿနာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးသားပါ! အရင်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီးမှ အရစ်ကျ ပေးချေနိုင်ပါတယ် လို့ အရှင်မင်းကြီးက မိန့်တော်မူခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပေးချေလို့ ပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာ အိမ်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်!"
"ဒီလိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးက တကယ်ရှိလို့လား?" လူအများစုသည် တစ်ဖန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ရွှေလို အဖိုးတန်လှတယ် အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို လှည့်စားပါ့မလား?"
အရာရှိက အမိန့်တော်ကို ထုတ်ယူပြီး ကပ်လိုက်သည်- "ဒါက အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့ အမိန့်တော်ပဲ။ ကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်ကြ!"
လူတိုင်းသည် တကယ်ပင် ဖတ်ရှုခဲ့ကြသည်။
အမိန့်တော်ထဲတွင် ၎င်းတို့သည် သာမန် လူထုအတွက် ပံ့ပိုးပေးသော လူမှုဖူလုံရေး အိမ်များ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။ လူတစ်ဦးလျှင် တစ်အိမ်သာ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး၊ အိမ်တစ်လုံးလျှင် ငွေတေး ကျပ်နှစ်ဆယ် ကျသင့်သည်။
ငွေမလုံလောက်ပါက အရစ်ကျ ပေးချေမှု စနစ်ကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီး၊ တစ်လလျှင် ပုံမှန် ပေးချေရမည့်ငွေသည် ဝမ် ၃၀ မှ ၁၀၀ ဝန်းကျင် ရှိသည်။
ပေးချေမှုများ ပြီးစီးပါက အိမ်သည် မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားမည်။
သတ်မှတ်ရက်အတိုင်း ငွေမပေးနိုင်ပါက နှစ်လ ဆိုင်းငံ့ကာလ ပေးမည်ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်အတွင်းမှာမှ ဆက်လက် မပေးနိုင်ပါက အိမ်ကို နိုင်ငံတော်က ပြန်လည်သိမ်းယူမည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက ဤကမ်းလှမ်းမှုကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်၊ အကြောင်းမှာမူ အိမ်များသည် ငွေတေး နှစ်ဆယ်တည်းဖြင့် ဝယ်နိုင်ပြီး အလွန်အင်မတန်ကို သက်သာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပိုက်ဆံမရှိလျှင်လည်း ပြဿနာမရှိ၊ အရစ်ကျပေးချေ နိုင်ပြီး စောစီးစွာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်သေးသည်။
တစ်လလျှင် သင်ရွေးချယ်မှုအပေါ် မူတည်ပြီး ဝမ် ၃၀ မှ ၁၀၀ ဝန်းကျင်အထိ ပေးချနိုင်သည် ဖြစ်ရာ ဖိအားလည်း သိပ်မများလှပေ။
ဤအချိန်တွင် အရာရှိက အော်ပြောလိုက်သည် "အားလုံးပဲ ပထမအဆင့်အနေနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်အလုံးရေ တစ်သိန်း ပဲ ဆောက်လုပ်မှာ ဖြစ်ပြီးတော့ ဒါကလည်း နှစ်ဝက်ကျော်လောက် အချိန်ယူရမှာ ဖြစ်တယ်! နောက်တစ်ဝက် မှသာ ဒုတိယအဆင့် အိမ်တွေကို စတင်ဆောက်လုပ်နိုင်မှာပါ!"
အိမ်အရေအတွက်က ကန့်သတ်ထားပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် မြန်မြန် ဝယ်မှ ရပါမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် နောက်တစ်နှစ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာ ကြီးမားပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ အိမ်ကြီးကြီး တစ်လုံးကို ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်! မဟုတ်ရင်တော့ နောက်နှစ်ထိ စောင့်ရပါလိမ့်မယ်!"
သို့သော်လည်း၊ တကယ်ဝယ်ယူသူထက် လာရောက်ကြည့်ရှုသူက ပိုများနေပြီး၊ အရောင်းအဝယ် အနည်းငယ်သာ ဖြစ်မြောက်ခဲ့သည်။
ဤသတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ လူတိုင်းက ဤအခြေအနေကို လှောင်ပြောင် ပြောဆိုနေကြသည်။
"အရူးဧကရာဇ်က အိမ်တွေ ရောင်းနေတယ်တဲ့လား? ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့လို့၊ ငွေရှာဖို့အတွက် ဒီနည်းလမ်းကို ထုတ်သုံးတာ ဖြစ်ရမယ်!"
"ဟုတ်တယ်လေ! သူ့လို ပိုက်ဆံ သုံးပုံမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘယ်နိုင်ငံက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ?"
"ဟုတ်ပ၊ ငါကြားတာက နှစ်လအတွင်းမှာပဲ သူက ငွေတေး တစ်သန်းကျော်ကို သုံးဖြုန်းပြီးသွားပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်က ဗလာကျင်းနေတာ ကြာလှပြီတဲ့!"
"အကျိုးဆက်အနေနဲ့၊ အခု သူက အိမ်တွေ ရောင်းဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် သိပ်အများကြီး မရောင်းရတဲ့အတွက် ပိုက်ဆံက ပြန်မရနိုင်သေးဘူး၊ ဟား…ဟား…!"
"အရူးဧကရာဇ်၊ ဒါက ကိုယ်စိုက်တာကို ကိုယ်ပြန်ရတာပဲ၊ ခံရတာတောင် နည်းသေးတယ်!"
"ဒါပေမယ့် ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားစေတာက ဒီဘိလပ်မြေဆိုတာက ဘာကြီးလဲ"
"ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ?"
ဟီရှန်းက ဒါတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လစာပေးရမည့် ရက်က နီးကပ်လာနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ငွေကို မပေးချေနိုင်ပါက ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဒီကိစ္စအား လင်းပိုင်ဖန် ထံ အစီရင်ခံလိုက်ရသည်။
လင်းပိုင်ဖန်က အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး၊ "ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရောင်းတာကို သူတို့က မလိုချင်ရင်၊ ငါကိုယ်တော် ဈေးတင်လိုက်မယ်! ငွေ တစ်တေး အရင် တိုးမြှင့်လိုက်၊ အဲဒီအခါကျမှ သူတို့ လိုချင်မလိုချင် ကြည့်ကြတာပေါ့?"
သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယောင်ယောင်က အံ့ဩသွားပြီး- "ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ နတ်ဘုရား လုပ်ရပ်မျိုးလဲ? ခေါင်းများ ကြောင်နေတာလား? ငွေတေးနှစ်ဆယ်နဲ့ ရောင်းတော့ လူတွေက မလိုချင်ဘူးလေ၊ အခု ငွေ နှစ်ဆယ့်တစ်တေးနဲ့ ရောင်းရင် သူတို့က လိုချင်လာမှာလား?"
"ကြည့်နေလိုက်၊ မင်း အဲဒီအခါကျရင် သိရမှာပေါ့" ဟု လင်းပိုင်ဖန် က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။