အခန်း (၅၁)
Vol. 4 Ch. 51
လင်းပိုင်ဖန် က ပြုံးပြီးတော့- "မင်းရဲ့နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အန်းနိုင်ငံ၊ ဖန်နိုင်ငံ နဲ့ ရှန်နိုင်ငံ တို့ကို လက်စားချေပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လား? သူတို့ကိုလည်း နိုင်ငံပျက်စီးခြင်းရဲ့ ခါးသီးမှုကို မြည်းစမ်းစေချင်လား?"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က မဆိုင်းမတွပင် ခေါင်းညှိတ်လိုက်ပြီး- "သေချာတာပေါ့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ ရှနိုင်ငံ ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာ"
လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ဆိုးသွားပြီး- "လုံဖောင်းဖောင်း၊ စကားကို ဆင်ခြင်လိုက်။ မင်းရဲ့ မိုနိုင်ငံ ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ငါ မဟုတ်ဘူး"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်ပြီး- "မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့တပ်သား ခြောက်သိန်းကို ဆုံးရှုံးပါ့မလား။ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ငါ့စစ်အင်အား မချိနဲ့သွားရင် အဲဒီသုံးနိုင်ငံက တိုက်ခိုက်ပါ့မလား။ ဒါကြောင့် မင်းက အဓိက တရားခံပဲ"
"ကောင်းပြီ၊ မင်းက ဒီလိုပဲ အပုပ်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါက မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးပဲ။ ဖုန်တွေ၊ ချေးတွေ အများကြီး ကပ်နေပြီးသားပဲ၊ နောက်ထပ် ရေပုံးတစ်ပုံးလောက် ထပ်လောင်းခံရလဲ ဘာများ ထိခိုက်မှာမို့လို့လဲ။ အခု ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်။ အဲဒီ သုံးနိုင်ငံကို ဖျက်စီးပစ်ချင်လား"
"သေချာတာပေါ့! အဲဒါကို ငါ အိပ်မက်မက်နေခဲ့ရတာ” မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန် က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်- "ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တယ်”
"မင်းက ငါ့ကို ကူညီမယ်? ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကူညီမှာလဲ?" မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့၊ သူတို့ကို ဖျက်စီး ပစ်လိုက်ခြင်း အားဖြင့်ပေါ့။ ဘာပဲပြောပြော၊ မင်းရဲ့ မိုနိုင်ငံ ပျက်စီးသွားရင် သူတို့ နောက်ထပ် လာတိုက်မှာက ငါ့ကို ပဲလေ။”
"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က- "ရှန်နိုင်ငံ ရော အန်းနိုင်ငံ ကိုပါ ရန်လုပ်ခဲ့တာက မင်းရဲ့အပြစ်ပဲလေ။ အခု မိုနိုင်ငံ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ သူတို့က မင်းကို အလိုလို လာတိုက်မှာပဲ။ မင်းရဲ့ ကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေက ကုန်တော့မယ်။ မင်း ငါ့လိုမျိုး နိုင်ငံပျက်၊ အိမ်ပျက်ဘဝနဲ့ နိုင်ငံမဲ့တဲ့ ဘုရင် ဖြစ်မသွားခင် နည်းနည်းကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ဟား…ဟား…"
"မင်းရဲ့ စေတနာ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး- " ငါတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေက တူညီနေတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ငါ ကြာကြာခံနိုင်လေ၊ သူတို့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုက ပိုများလေပဲ။ မင်း သဘောမတူဘူးလား?"
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ့ရန်သူရဲ့ ရန်သူဟာ ငါ့ မိတ်ဆွေ မဟုတ်ရင်တောင်၊ မင်းတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေတာကို မြင်ရတာက ငါ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာပဲ" ဟု မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သိပါတယ်၊ ငါတို့နိုင်ငံက သေးတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ လူတွေကလည်း အင်အားနည်းတယ်။ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့က အရမ်း ခက်ခဲတယ်။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ မင်း အထောက်အပံ့ ပေးသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား? ငါက မင်းကို အန်းနိုင်ငံ နဲ့ ရှန်နိုင်ငံ တို့ကို တားဆီး ကူညီပေးခဲ့တုန်းကလိုမျိုးပေါ့"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က- "ငါ ကူညီချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကို ကူညီနိုင်မှာလဲ?"
လင်းပိုင်ဖန် က အဓိပ္ပာယ်ပါသော လေသံဖြင့်- "မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမှာ ရှိတယ်... အဲဒါတွေက တော်တော်လေးကို များတယ်"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ မျက်ခွံများ တုန်သွားပြီး- "မင်း ဘာတွေပြောနေမှန်း ငါ နားမလည်ဘူး! ငါလို နိုင်ငံပျက် မင်းတစ်ပါးမှာ ဘာများ ရှိနိုင်မှာလဲ?"
လင်းပိုင်ဖန် က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြီး ပြောလိုက်တာက- "ဟန်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ ကြီးမြတ်သော လီ မင်းဆက် မှာ ရွှေ ငါးသန်း ကို ပုန်းလျှိုး ကွယ်လျှိုး ထားထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? အဲဒါတွေကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်။ ငါ မင်းနဲ့ မင်းမိသားစုရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက ပြင်းထန်လာပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့ကာ နီလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
‘သူ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ၊ သူ ဘယ်လိုမှ သိစရာ အကြောင်း မရှိဘူး…
သူက သူ့ကို ယုံကြည်ရတဲ့လူတွေလောက်ကိုပဲ ပြောခဲ့တာ!
ပြီးတော့ သူတို့ကို အခုလေးတင်မှ ဒီအကြောင်းတွေ ပြောခဲ့တာဖြစ်သည်
သူတို့ထဲမှာ သစ္စာဖောက်များ ပါနေတာလား
ဘယ်သူကများ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလဲ’
လင်းပိုင်ဖန် က မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်- "မင်း အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ့ကို ခက်ခဲအောင်တော့ မလုပ်နဲ့"
ထပ်ပြီး ငြင်းခုန်နေလည်း အချည်းနှီးပဲဆိုတာ သိသွားတဲ့ မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က- "ငါ ပြောပြရင် မင်းက ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုကို ချမ်းသာပေးမယ် ထင်နေတာလား။ မင်းက ဒီလောက် စေတနာရှိမယ့်သူလို့ ငါ မထင်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ပြောပြလို့ ဘာ အကျိုးရှိမှာလဲ"
"လုံဖောင်းဖောင်း၊ ကိုယ့်စံနှုန်းနဲ့ သူများကို အကဲမဖြတ်နဲ့"
လင်းပိုင်ဖန် က ပြုံးကာ- "မင်းသာဆိုရင်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာက မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မတူဘူး! ငါ့အမြင်မှာ မင်းက ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးသည် ဖြစ်စေ မပေးသည်ဖြစ်စေ ဘာမှ မထူးဘူး"
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ- "ငါ လက်စားချေဖို့ ပြန်လာပြီး မင်းရဲ့ နယ်မြေတွေကို သိမ်းပြီး မင်းရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"
"မကြောက်ဘူး! မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်၊ ဒါမှမဟုတ် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေးရင်တောင် မင်း ငါ့ကို မနိုင်နိုင်ဘူး" လင်းပိုင်ဖန် က အလွန် မောက်မာတဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ့လေသံထဲတွင် ကြီးမားသော ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တစ်ဖန် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းပိုင်ဖန် ၏ စကားများသည် အချည်းနှီး ပြောနေတာ မဟုတ်ဘဲ ခွန်အားပေါ် အခြေခံထားသော ယုံကြည်ချက် ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
ဒီအတောအတွင်းက ရှုံးနိမ့်မှုတွေကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့က ဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်ကို သူ အထင်သေးခဲ့မိတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "မင်းကို ငါရော၊ ကမ္ဘာပေါ်က တခြားလူတွေပါ အထင်သေးခဲ့မိတယ် ထင်တယ်"
"ချီးကျူးစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောတာ မင်းက ပထမဆုံးလူပဲ" လင်းပိုင်ဖန် က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ! ငါ မင်းကို ရွှေ ငါးသန်း ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ တခြားအရာ တစ်ခုကို ပြန်လိုချင်တယ်။ မင်း ဒါကို သဘောမတူဘူးဆိုရင် မင်း ငါ့ကိုရော တခြားသူတွေကိုပါ သတ်ပစ်ရင်တောင် ငါ ဘယ်တော့မှ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်လို အခြေအနေလဲ၊ ပြောကြည့်ပါဦး" လင်းပိုင်ဖန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က- "ဒီနေ့ကစပြီး ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုကို မင်းရဲ့ ရှနိုင်ငံမှာ နေထိုင်ခွင့်ပေးရမယ်။ မင်း ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နိုင်တယ်၊ လှုပ်ရှားမှုတွေကိုပါ ကန့်သတ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကိုတော့ အာမခံရမယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ဒီအချက်ကို အပြင်လောကကို ကြေညာပြီး လူတိုင်းကို သိစေရမယ်။ မင်း သတ္တိရှိလား"
လင်းပိုင်ဖန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို တောင်းဆိုလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိခဲ့ပေ။