အခန်း (၅၃)
Vol. 4 Ch. 53
ထိုအချိန်တွင် မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် ရှနိူင်ငံ၏ မြို့တော်တွင် အခြေချနေထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က သူ့အား မြို့စားတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်သော အဆောင်အယောင်၊ နေထိုင်စရိတ်စကများ ပေးအပ်ထားသဖြင့် မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်နှင့် အပေါင်းအပါများသည် ၎င်းတို့၏ နေထိုင်စရိတ်အတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုခဲ့ပေ။ အလွန်အမင်း ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံး စားရေး၊ ဝတ်ရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း၊ မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသေးသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တစ်ချိန်က နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံး၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဖမ်းဆီးခံ ဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။ မြို့စားရာထူးနှင့် အဆောင်အယောင်များကို ရရှိထားသော်လည်း အစစ်အမှန်အာဏာ မရှိတော့သည့်အတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေ ကျဆင်းမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။
ထို့ကြောင့်၊ သူ၏စိတ်ကို ဖြေလျှော့ရန်အတွက် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် လင်းပိုင်ဖန်မှ စေလွှတ်ထားသော အစောင့်အား "ဒီလူအိုကြီးက အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လို့တော့ ရတယ်မလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
အစောင့်က ရိုသေစွာဖြင့်- " ရပါတယ်။ မြို့တော်ထဲကနေ မထွက်သရွေ့တော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလှုပ်ရှားလို့ ရတယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ပေးထားပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြစို့" မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏နေအိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏စိတ်ကို ရှင်းလင်းလိုသည့်အပြင် သူ မည်သည့် နေရာတွင် ကျရှုံးခဲ့သည်ကိုလည်း သိလိုနေသည်။
မြို့တော်၏ လူစည်ကားသော လမ်းမများ ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း သူသည် ရထားလုံးနှင့် မြင်းများ၏ အဆက်မပြတ် သွားလာမှု၊ မပြီးဆုံးနိုင်သော လူအများ၏ သွားလာမှု၊ ရောင်းသူတွေ၏ မရပ်မနား အော်ဟစ်သံများ၊ ဤအရာအားလုံးသည် မြို့ပြဘဝ၏ အနှစ်သာရများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤနေရာသည် သူ၏ မိုနိုင်ငံမြို့တော်ထက်ပင် ပိုမိုရှုပ်ထွေးပြီး စီးပွားရေး သည်လည်း ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးနေသည်။
သို့သော် ဤသို့ မဖြစ်သင့်ပေ…
မိုနိုင်ငံသည် ရှနိုင်ငံထက် ပိုမိုကြွယ်ဝသဖြင့် မိုနိုင်ငံ၏ မြို့တော်သည် ရှနိုင်ငံမြို့တော်ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသင့်သည်။
ထို့အပြင်၊ ဒီမြို့သည် မိုက်မဲသော ဧကရာဇ် တစ်ဦးမှ အုပ်ချုပ်သော မြို့ဖြစ်သည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မိုက်မဲသော ဧကရာဇ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့က ပိုမိုဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိသင့်ပေဘူးလား။
သို့ဆိုလျှင် ဤနေရာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စည်ကား နေရသနည်း။
"မင်းတို့ရဲ့ မြို့တော်က တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ။ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား" ဟု မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
အစောင့်က ခေါင်းခါရင်း- "အရှင်မြို့စားရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေရရင်တော့၊ အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ် အတွင်းမှာမှ စပြီး စည်ကားလာတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ဒီလအနည်းငယ်... ဘယ်တုန်းက စတာလဲ"
"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကပါ၊ အရှင်မင်းကြီးက လူတိုင်းကို သတ္တုတူးဖော်ဖို့၊ မြေရိုင်းတွေ ဖော်ထုတ်ဖို့နဲ့ တူးမြောင်းတွေ တူးဖို့ စပြီး စီစဉ်ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက စတာပါ"
မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး- "အဲ့ဒီအချိန်ကပေါ့"
ထိုအချိန်သည် လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်အောက်တွင် သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့် အချိန်ဖြစ်၍ ဒါကို သူ အတိအကျ မှတ်မိနေသည်။
လင်းပိုင်ဖန်သည် အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာပြီးနောက် လူတိုင်းကို သတ္တုတူးဖော်ရန်၊ မြေရိုင်းဖော်ထုတ်ရန်နှင့် တူးမြောင်းတူးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူသည် လူပေါင်း တစ်သန်းကျော် ကို စုဆောင်းပြီး စားစရာများ ပေးသည့်အပြင် အလွန်မြင့်မားသော လုပ်ခလစာ များကိုပါ ပေးခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က "ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းတီးနေပြီး၊ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်က မခံနိုင်ဘဲ ဒေဝါလီခံ ရတော့မှာ" ဟုပင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူ၏နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားသော်လည်း သူကတော့ မပြိုလဲခဲ့ပေ။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ တည်ငြိမ်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အရည်အသွေး မြင့်မားပြီး ခိုင်ခံ့သော ဘိလပ်မြေ ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အလွန်ဈေးသက်သာသော အိမ်အမျိုးအစားကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အရောင်းရဆုံး ဖြစ်ကာ ရန်ပုံငွေများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ငွေများကို အမြောက်အမြား ဆက်လက် သုံးစွဲနေခဲ့သည်ကို သိခဲ့ရသည်။
သူ အလွန် ရှုပ်ထွေးထိတ်လန့် သွားခဲ့သည်။ ဤသို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အလုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဘယ်နည်း။
အချိန်နှင့် လုပ်အားကို ဖြုန်းတီးမည့်အစား အိမ်များကို တိုက်ရိုက် ဆောက်လုပ်လို့ မရဘူးလား။
အိမ်တွေကို တိုက်ရိုက် ရောင်းလို့ မရဘူးလား။
ဒီလိုလုပ်ရင် ပိုက်ဆံပိုရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူသည် နားလည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မိုက်မဲသော ဧကရာဇ် သည် အမြဲတမ်း လူတိုင်းနှင့် မတူတဲ့ နည်းလမ်းတွေဖြင့် ပြုမူဆောင်ရွက်တတ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထိုဘိလပ်မြေ အိမ်သည် မည်သို့ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသည်ကို သိချင်နေသည်။
"ဘိလပ်မြေအိမ်တွေကို လိုက်ပြပေးနိုင်မလား"
"ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြု၍ လိုက်ခဲ့ပါ"
သူတို့သည် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာတောင် မရှိသော အချိန်အတွင်း ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အလုပ်သမား ထောင်ပေါင်းများစွာတို့သည် အိမ်များကို ဆောက်လုပ်နေကြသည်။
ဘိလပ်မြေအိမ်များသည် အတန်းလိုက်၊ အတန်းလိုက်ဖြင့် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။
မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှု ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိုနိုင်ငံတွင် နေထိုင်စဉ်ကာလအတွင်း ဤမျှများပြားသော လုပ်သားအင်အားဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
ယခုမူ သူ၏မျက်လုံးများကို အမြင်ကျယ်သွားစေခဲ့သည်။
"မြို့စားမင်း၊ ဒါတွေက ဘိလပ်မြေအိမ်တွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ အလုံးရေ ၃,၀၀၀ ကျော်ကို ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားပါပြီ"
"ဒါတွေက ဘိလပ်မြေအိမ်တွေပေါ့"
မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ချီးကျူးအံ့သြစွာဖြင့် "ဒီဘိလပ်မြေအိမ်တွေက ပြောသလိုပဲ တကယ်ကို ခိုင်ခံ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ အရမ်းမြန်မြန် ဆောက်လို့ရတာကလည်း အံ့ဩစရာပဲ။ ဒီလို အိမ်မျိုးဆိုရင် အနည်းဆုံး ငွေတေး ၅၀ လောက်နဲ့ ရောင်းသင့်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်က ဘာလို့ ငွေတေး ၂၅ တေး နဲ့ပဲ ရောင်းရတာလဲ။ ဒါက သိသိသာသာကို အရှုံးပေါ် နေတာပဲကို"
ဘိလပ်မြေအိမ်တွေကို မြင်သည့်အခါ သူ၏ ဧကရာဇ်အလေ့အထ များ ပြန်လည်စတင်လာခဲ့သည်။
နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်၏ ဝင်ငွေ တိုးလာစေရန်အတွက် အိမ်မှ ငွေရှာနည်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော အဘွားအို တစ်ဦးက- " ဘာမဟုတ်တာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ၂၅ တေးကတောင်မှ အရမ်းဈေးကြီးနေပြီ။ ရက်အနည်းငယ်လောက် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ရင် ၂၀ တေး နဲ့ ဝယ်လို့ရခဲ့မှာ။ အခု ငွေ ၅ တေး တောင် ပိုသုံးလိုက်ရတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။
သူမ၏ လေသံက နောင်တ များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ပြုံးမိလိုက်သည်။
ငွေ ၅ တေး သည် သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။
သို့သော် သာမန်လူများအတွက်မူ ၎င်းသည် များပြားလှသော ပမာဏ ဖြစ်ပြီး ဂရုတစိုက် သုံးစွဲရန် လိုအပ်သည့် ပမာဏပင် ဖြစ်သည်။
"၂၅ တေးကတောင် တကယ်ကို ဈေးသက်သာတယ်။ ဒီလောက် အရည်အသွေးရှိတဲ့ အပြာရောင် အုတ်အိမ်ဆိုရင် ၅၀ တေး နဲ့တောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလို ဈေးသက်သာရင်တောင်မှ ဘယ်သူက ဝယ်နိုင်မှာလဲ"
အဘွားအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး- "ကျွန်မတို့ အားလုံးက ဆင်းရဲတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပဲလေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်နှစ်ဝင်ငွေက ငွေ ၂ တေးအောက် ပဲ ရှိတာ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ချွေတာစုဆောင်းရင်တောင် ငွေ ၁ တေးတောင် စုမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုအိမ်မျိုးကို လုံးဝ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ဖြစ်နိုင်သမျှ နေရာတိုင်းမှာ ချွေတာဖို့ လုပ်ကြတာပဲ"
မိုနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်က တစ်ဖန် အံ့အားသင့်သွားပြီးတော့- "မင်းတို့ရဲ့ ဝင်ငွေက ဒီလောက် နည်းပါးနေတာ၊ ဘိလပ်မြေအိမ်ကို ဘယ်လို တတ်နိုင်တာလဲ"
"ကျွန်မ အရစ်ကျပေး နေတာပါ၊ တစ်လကို နည်းနည်းစီပေးနေတာ။ ငွေအကုန်လုံးကို ပေးပြီးတာနဲ့ အိမ်က ကျွန်မတို့ အပိုင် ဖြစ်သွားမှာ"
"မင်းတို့ မပေးနိုင်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်သိမ်းသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"
"လုံးဝမကြောက်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မယောက်ျားက အခု ဆောက်လုပ်ရေးသမား ဖြစ်နေလို့ပဲ"
အဘွားအိုက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောခဲ့လိုက်သည်။ "သူက ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ၊ တစ်လကို ဝမ် ၃၀၀ ရတယ်။ လစာကောင်းတယ်၊ အလုပ်ကလည်း တည်ငြိမ်တယ်"
"ပြီးတော့၊ ကျွန်မတို့က အိမ်အတွက် တစ်လကို ဝမ် ၅၀ ထုတ်ပြီး ပေးချေတယ်၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဝမ် ၂၅၀ ကျန်တယ်။ ဒီ ဝမ် ၂၅၀ က တော်တော်လေး ပိုလျှံ တဲ့ ပမာဏ ဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို တိုးတက်လာအောင် ကောင်းမွန်လှတဲ့ ပစ္စည်းများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်သေးတယ်"
"အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ အိမ်လည်းရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံလည်းရှိတယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာနေပြီ"
ထိုအချိန်တွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့သော အတွေးတစ်ခုက မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။