အခန်း (၈၃)

ကျိကျန့်ဖန်က ရှန်ဟဲရွာကိုလည်ပတ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့အမေ ယန်ယွိချင်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ အင်္ကျီတွေ ချုပ်နေသည်။

ယန်ယွိချင်က ယခုအခါ အနားယူသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် မြေးများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နိုင်သည့် အရွယ်တွင်ရှိသော်လည်း သားအကြီးဆုံးနှင့် အတူမနေခဲ့ပေ။ ထုံးစံအတိုင်း၊ သူမသည် တစ်နေ့လုံး ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သူ့မြေးတွေအတွက် နှစ်တိုင်း အင်္ကျီနှစ်စုံ ချုပ်သည်။ နွေရာသီတွင် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ချုပ်သည်။ ဆောင်းရာသီမှာ ဝတ်ဖို့စီစဉ်ထားတာကြောင့် သူမအလျင်စလိုမဖြစ်ခဲ့ပေ။

“ဒီနေ့ဘာလို့နောက်ကျပြန်လာတာလဲ။ ငါ မင်းစားဖို့ တစ်ခုခု ချက်ထားတယ်။”

တံခါးနားရောက်တော့ ကျိကျန့်ဖန်က သူ့ဖိနပ်ကို လဲလိုက်သည်။ သူက သူ့အမေ၏ ဆိုဖာဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် စားပွဲပေါ်မှ စပျစ်သီးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့၊ မေရှန်းရဲ့အစ်ကို ရဲစခန်းမှာ တွေ့တယ်။ အမှတ် ၁ အလယ်တန်းကျောင်းအနီးက ဘန်ဂလိုနှစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီး ကျောင်းသားတွေနဲ့ အနီးနားနေထိုင်သူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့အတွက် စားသောက်ဆိုင်ငယ်တစ်ခု စတင်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။”

ယန်ယွိချင်က သူ့စကားကြားသည်နှင့် တ်ပြိုင်နက် မော့ကြည့်သော်လည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးတွင် လှုပ်ရှားမှုများက ဆက်လက်ရှိနေသေးသည်။

သူမက မေရှန်းကို သတိပြုမိသည်။ အမျိုးသမီးကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကို အမှတ် ၁ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ဆရာမအဖြစ် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ကျန့်ဖန့်ကို သူ့အဒေါ်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ကျန့်ဖန်က အရင်တစ်ခေါက်က ကျောက် မိသားစုကို ကျေးလက်သို့ ပြန်ပို့ခဲ့စဥ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ ကြက်မအိုကြီးတစ်ကောင်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယန်ယွိချင်က သူ့မြေးတွေကို ခေါ်ပြီး သူတို့အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ပြင်ဆင်သည်။ ဈေးကဝယ်တဲ့ ကြက်သားထက် ပိုအရသာရှိတယ်လို့ အားလုံးက သဘောတူကြသည်။

ကျောက် မိသားစုမှ ကြက်များကို သန်ကောင်များ၊ ကန်စွန်းဥများနှင့် စပါးဖွဲနှင့် ရောထားသော လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြင့် ကျွေးမွေးသည်။ မနက်တိုင်း လွှတ်လိုက်ပြီး ညဘက် ကြက်အိမ်ဆီပြန်လာသည်။ ၎င်းသည် စံကင်းလွတ် ကြက်မွေးမြူခြင်း ဖြစ်သည်။ အသားက တင်းမာပြီး နူးညံ့တဲ့အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ်က သာမန်ကြက်စွပ်ပြုတ်ထက် သဘာဝအတိုင်း ပိုအရသာရှိလိမ့်မည်။

“သူတို့မိသားစုက တော်တော်စဉ်းစားစရာပဲ”

ယန်ယွိချင်က အရင်က ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သတင်းစာဖတ်ခြင်းနှင့် ရေဒီယိုနားထောင်ခြင်းသည် သူမနေ့စဉ်လုပ်ရမည့်အရာဖြစ်သည်။ သူမသည် သာမန်လူများထက် တိုင်းပြည်၏ အခြေအနေကို ပိုနားလည်သည်။

သူတို့နိုင်ငံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးက အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီး စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဟာ အနာဂတ်ကာလမှာ ဆောင်ပုဒ်ဖြစ်လာမှာဖြစ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်ငယ်တစ်ခုဖွင့်ခြင်းသည် တိုက်ပွဲငယ်တစ်ခုလိုထင်ရသော်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန်မှာ ၎င်းတို့အတွက် အလွန်ရှားပါးသည်။

ထို့အပြင် ခရိုင်အတွင်း အိမ်နှစ်လုံးဝယ်ရန် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကမ်းလှမ်းနိုင်သော်လည်း ကျောင်းနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဝယ်ဖို့လည်း သိထားပြီး ၎င်းတို့တွင် ဤအကြံဉာဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဦးနှောက်ရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဒီကောင်မလေးကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ ကောင်းတယ်လို့ထင်ရင် ငါတို့နဲ့တွေ့ဖို့ သူ့ကိုပြန်ခေါ်လာပါ။ “

ယန်ယွိချင်က သူ့သား၏အမြင်ကို ယုံကြည်ဆဲဖြစ်သည်။ အချိန်အကြာကြီး ဇီဇာကြောင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူရွေးချယ်တဲ့ဟာက မကောင်းပဲမနေနိုင်ပေ။ သူလုပ်ချင်တာလုပ်ရမှဖြစ်မည်။ ခုနကပြောသလို သူ့အဒေါ်ကလည်း ကောင်မလေးက ကောင်းတယ်လို့ပြော။ မဆိုးပါဘူး။

သူမသည် ကျေးလက်မှ ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏ မိသားစု နောက်ခံ ညံ့ဖျင်းသော်လည်း သူမသည် လေးနက်သော ကောလိပ်ကျောင်းသား သို့မဟုတ် အလယ်တန်း အထက်တန်းပြဆရာမ ဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုရဲ့ ညီအကို မောင်နှမ ယောက္ခမတွေလည်း ပြည်နယ်တက္ကသိုလ်တက်ကြတယ်လို့ ကြားသည်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ အနာဂတ်မှာ ပိုပိုပြီး သာယာလာမှာ သေချာသည်။

“မြင့်သောမိသားစုမှမိန်းမနှင့်လက်ထပ်ခြင်း၊ နိမ့်ကျသောမိသားစုမှမိန်းမနှင့်လက်ထပ်ခြင်း၊ ယုတ်ညံ့သောမိသားစုအခြေအနေရှိသော ဇနီးကိုလက်ထပ်ခြင်း” သည် အရေးမကြီးပါ။ မိန်းကလေးသည် မည်ကဲ့သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်ကို သိနေသမျှတော့ ကောင်းသည်။

ကျိကျန့်ဖန်က သူ့လက်ထဲက စပျစ်သီးအခွံကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အသံထွက်လာသည်။ “ အမေ့ကိုပြောပြတော့မလို့။ သား သူ့ကို အမေနဲ့ အဖေကို ကောင်းကောင်း မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်။ သား စောစောစီးစီး အတူနေချင်ပြီ။ အမေအချိန်ရရင် သူ့မိသားစုကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ခေါ်လာမယ်။ “

ကျိကျန့်ဖန်က “မိသားစုကို အသိအမှတ်ပြုပါ” ဟုဆိုသော်လည်း စောစောစီးစီး အခြေချလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူ့မိဘတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရဖို့ မတောင်းဆိုဘဲ မေရှန်းကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။

ကျိ မိသားစု၏ ပညာရေးသည် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများ၏ ဆန္ဒကို လေးစားဆဲဖြစ်သည်။ ကျိကျန့်ဖန် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ အိမ်ထောင်မပြုတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျိကျန့်ဖန် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူ့မိန်းမနဲ့ ထွက်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့မိဘတွေက သိပ်ပြီးတော့ စွက်ဖက်တာ မရှိပေ။

သားသမီးတွေ မြေးတွေ ကောင်းချီးတွေ ရှိကြသည်။

“ကောင်းပြီ မင်းအဖေ ပြန်လာရင် ငါမေးမယ်၊ ချိန်းကြရအောင်။”

ကျိကျန့်ဖန်ရဲ့ ဖခင် ကျိချင်းမင်က အလုပ်များသောအချိန်ဇယားရှိကာ နေ့တိုင်း သူ့ကိုလိုက်ရှာနေသူများ တန်းစီနေပြီး ကျန်းမာရေးဗျူရိုတွင် အစည်းအဝေးများတက်ရောက်လေ့ရှိသောကြောင့် ည ၉ နာရီအထိ အိမ်သို့မရောက်ရှိနိုင်သေးပေ။ ဒါကြောင့် သူ့အချိန်နဲ့သူ လာလိမ့်မည်။

နောက်နေ့တွင် ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ လီဝမ်ပင်းတို့သည် အိမ်အား ပြုပြင်ရန်၊ အသုံးမဝင်သော ပရိဘောဂများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်၊ နံရံများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်နှင့် ပြတင်းပေါက်အသစ်များဖြင့် အစားထိုးရန် ခရိုင်သို့ ရောက်လာကြသည်။

“ပရိဘောဂစက်ရုံက ဒါရိုက်တာကို သိတယ်။ အဆင်သင့်လုပ်ထားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရှိမရှိ သွားကြည့်ရအောင်။ ”

ကျိကျန့်ဖန့က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပရိဘောဂစက်ရုံကို ခေါ်သွားပြီး လေးဘက်လေးထောင့် ရိုးရှင်းတဲ့ ထမင်းစားစားပွဲကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဒါက ခိုင်ခံ့တယ်၊ ဆန်းသစ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ခိုင်မာတယ်”

သူဌေးက စားပွဲရဲ့ ခိုင်မာမှုကို သက်သေပြဖို့ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။

ကျောက်တုန်းလင်က သူဌေးအား စီးကရက်တစ်လိပ်ထုတ်ပေးပြီး ကျိကျန့်ဖန်ကို တစ်လိပ်ပေးသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါပဲ။ ခြောက်ခုကို အခန်းထဲမှာ ထားနိုင်ပေမယ့် အကျယ်ကို စင်တီမီတာ အနည်းငယ် လျှော့ချချင်တယ်။ ”

ဒါက ကျားဟွေ့ ရဲ့ အကြံပြုချက်ဖြစ်သည်။ အမြန်စား စားသောက်ဆိုင်များတွင် စားပွဲကြီးကြီးသုံးရန် မလိုအပ်ပေ။ စတုရန်းပုံစားပွဲခုံသည် စတုရန်းတစ်ခုထက် လက်တွေ့ပိုကျသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း နေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။ အခန်းနှစ်ခန်းဖွင့်ပြီး တစ်ခန်းကို သစ်သားဘုတ်ဖြင့် ခြားကာ အခြားအိပ်ခန်းတစ်ခန်းကို ထားရှိခဲ့သည်။

ပြည့်ကျပ်နေသော အိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်ချိုင်ရှ မျက်နှာမှာ အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် အဆုံးမရှိ မျှော်မှန်းချက် ရှိနေသည်။

အိမ်ကို ကိုယ်တိုင်မဝယ်ထားသော်လည်း ယခင်အိမ်ရှင်ကို နောက်ကြောင်းပြန်ခြင်းမှ တားဆီးရန်အတွက်သာ ၎င်းတို့သည် စီးပွားရေးလုပ်ရန် အဆင်ပြေစေရန်အတွက်သာ ဝယ်ယူခဲ့သည်ဟု ၎င်းတို့၏ ယောက်မဖြစ်သူက ပြောသည်။ မဝယ်ရင် သူတို့ရဲ့လုပ်ငန်းက တခြားသူတွေအတွက် ပိုက်ဆံရှုရုံပဲ ပြီးသွားလိမ့်မည်။

“အစ်မ ဒီအိမ်ကို အေးအေးဆေးဆေး သုံးလို့ရတယ်။ အစ်မကို ငှားရမ်းခ ဒါမှမဟုတ် ဝင်ငွေကို ခွဲဝေရမှာမဟုတ်ဘူး။ မြေတစ်ကွက်ဝယ်ပြီး အနာဂတ်မှာ သုံးနိုင်တဲ့အခါ သိမ်းထားတာ။ ”

ကျားဟွေ့က ကျောက်ချိုင်ရှကို သူမအရှက်မရအောင် ပြောလိုက်သည်။ လက်အိတ်အလွတ်ဖြင့် ဝံပုလွေဖြူတစ်ကောင်ကို တပ်ဆင်ခြင်းနှင့် ညီမျှသော [1] သူမ၏

အကြီးဆုံးမောင်ဖြစ်သူ၏ ပြောပြချက်အရ၊ သူမ၏ယောက်မဖြစ်သူသည် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ချင်ခဲ့သည်။ သူ့ယောက်မက ပြန်မတောင်းဘဲ သူ့မိသားစုအတွက် ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းကို တွေးခဲ့သည်။

ကျောက်ချိုင်ရှက အထူးတုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ စားသောက်ဆိုင်က ပိုက်ဆံတကယ်ရရင် သူ့အစ်ကိုနဲ့ ယောက်မကို ဝေစုများများ ပေးသင့်တယ်လို့ သူမ တွေးနေမိသည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ရဲ့စိတ်ကြောင့် ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျန်းချောင်းအာက နေ့ကို တွက်ချက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တမင်ရှာခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရက်သည် တရုတ်ပြက္ခဒိန်၏ ၆လမြောက် ၈ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး၊ နေပြက္ခဒိန်၏ ၇လမြောက် ၃၁ရက်နေ့ဖြစ်သည်။

မဖွင့်ခင်မှာ စားသောက်ဆိုင်ကို နာမည်ပေးရတာ သဘာဝပါပဲ။ နားလည်ရလွယ်ကူစေအောင် “ရှောင်လီစားသောက်ဆိုင်” လို့ခေါ်သည်။

“ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်ကို ကြော်ငြာရမယ်”

ကြော်ငြာနဲ့ ပြည်သူကို ဖြန့်ရမည်။ အနီးနားနေထိုင်သူများကို စားသုံးရန် အသင့်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်။

“ဘယ်လိုကြော်ငြာရမလဲ”

“တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ချိတ်ထားဖို့ ဆိုင်းဘုတ်ရေးပြီး လူစည်ကားတဲ့နေရာတွေမှာ ဖြန့်ဝေဖို့ ကြော်ငြာစာရွက်တချို့ ရိုက်နှိပ်ပါ။”

အစည်ကားဆုံးနေရာကတော့ အစားအသောက်ဈေးပါ။

“အဲ့မှာ ဘာရေးထားလဲ ရှောင်လီ စားသောက်ဆိုင်က စီးပွားရေးအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ သုံးရက်အတွက် တစ်ဝက်ဈေးဖြစ်သည်။ အရသာရှိတယ်။ မနက်၊နေ့လည်၊ညစာ သုံးနပ်စားလို့ရပါတယ်။ အစားအသောက်တံဆိပ်ခေါင်းမပါတဲ့ စတိုးဆိုင်ကိုလည်း ဝင်လို့ရပါတယ်။ ငွေသားပေးချေမှုသည် ချက်ချင်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်က ဇူလိုင်လ ၃ ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး လိပ်စာကတော့ ခရိုင် အမှတ် ၁ အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ အရှေ့ဘက် မီတာ ၂၀၀ အကွာမှာ ဖြစ်သည်။”

“အောက်မှာ စာလုံးသေးသေး နှစ်တန်းရှိတယ်။ ဆိုင်ရှိ အဓိက ထုတ်ကုန်များမှာ ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲ၊ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲ၊ ဆန်ပြား အသားခေါက်ဆွဲ၊ အမဲသားခေါက်ဆွဲ၊ ဝက်အူချောင်းခေါက်ဆွဲနှင့် ထမင်းကြော် သရေစာ အမျိုးအစားများဖြစ်သည်။ ”

“ကောင်းသားပဲ။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်လိုပါပဲ။”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါက ဒီနားမှာပဲ။ ထက်ဝက်စျေးက စျေးမကြီးသင့်ဘူး။ သွားပြီးတော့ စမ်းကြည့်ရအောင်”

“ဟုတ်တယ် သွားကြည့်ရအောင်။ ဒီကြော်ငြာစာရွက်မှာ ကောင်းကောင်းရေးထားတာကို မြင်တယ်။ တော်တော်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်။”

စိတ်ပါဝင်စားမှု နှိုးဆွခြင်းသည် လုပ်ဆောင်ချက်လောက် မကောင်းပေ။ ဆိုင်ဖွင့်ရက်က မနက်အစောကြီး၊ ညနေငါးနာရီကျော်ပြီ။ အနီးနားတွင် နေထိုင်သူအများစုမှာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ရှောင်လီ စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စောစောအိပ်ယာထတတ်တဲ့ ရှေးလူကြီးတွေက ပထမဦးဆုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကြသည်။ ကလေးများ နွေရာသီ အားလပ်ရက် အပန်းဖြေ အနားယူချိန် ဖြစ်သည်။ လူကြီးတွေကိုယ်တိုင်က စားသောက်ဆိုင်မှာ မစားနိုင်တော့တာ သေချာပေမယ့် အိမ်မှာရှိတဲ့ ကလေးတွေအတွက်ကတော့ စေတနာရှိခဲ့သည်။

ရှောင်လီ စားသောက်ဆိုင်သည် အလုပ်များနေသည်။ ပေါင်းမုန့်၊ ပဲနို့၊ ကိတ်မုန့်၊ လက်ဖက်ကြက်ဥအပြင် ပါးပါးလှီးထားသော သို့မဟုတ် တုံးထားသော အသားနှင့် ငံပြာရည် အမျိုးမျိုးတို့ ပါရှိသည်။

“အသားပေါင်မုန့် - ၁၀ ဆင့်

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပေါင်မုန့် - 5 ဆင့်

ခေါက်ဆွဲကိတ် - တစ်တုံးလျှင် ၃ ဆင့်

လက်ဖက်ကြက်ဥ - တစ်လုံးလျှင် ၁၀ ဆင့်။”

နံရံပေါ်တွင် စျေးနှုန်းစာရင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး အစားအသောက်တစ်မျိုးချင်းစီ၏ ဈေးနှုန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်သားထားသည်။

ဈေးနှုန်းကလည်း သင့်တင့်သည်။ စျေးလည်းကြီးသလို စျေးလည်းမကြီးပေ။ ထို့အပြင် ဖွင့်လှစ်ပြီး သုံးရက်အတွင်း တစ်ဝက်ဈေးဖြစ်သည်။ အသားမုန့် သို့မဟုတ် လက်ဖက်ကြက်ဥတစ်လုံးအတွက် ၅ ဆင့်သာရှိသည်။ ကြက်ဥစိမ်းက ဒီဈေးထက် ပိုပေးရသည်။

ခေါက်ဆွဲအတွက်ကတော့ ခေါက်ဆွဲခြောက်အတွက် ၁၅ ဆင့်၊ ကြက်ဥခေါက်ဆွဲ ၂၀ နဲ့ ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲ ၃၀ ဆင့်၊ အသားခေါက်ဆွဲ ၃၀ ဆင့်နဲ့ အမဲခေါက်ဆွဲကို ၅၀ ဆင့်နဲ့ အဆီများတဲ့ ဝက်အူချောင်းခေါက်ဆွဲ၊ တစ်ပန်းကန်ကို ၅၀ ဆင့် ဖြစ်သည်။

“သားမုန့်သုံးလုံး၊ လက်ဖက်ကြက်ဥနှစ်လုံးနဲ့ ပဲနို့နှစ်ပန်းကန် ပေးပါ”

“ကြက်သွန်နီ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြက်ဥ”

“ချဥ်စပ် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်၊ အသားပေါင်မုန့်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပေါင်မုန့်၊ လက်ဖက်ကြက်ဥတစ်လုံး”

ဒီနေ့ဖွင့်ပွဲမှာ ကလေးတွေကို အိမ်မှာကြည့်နေတဲ့ ကျောက်မန့်ဇူကလွဲရင် တစ်မိသားစုလုံး လာကြသည်။

ကျားဟွေ့၊ မေရှန်းနဲ့ ကျောက်ချိုင်ရှတို့က မီးဖိုချောင်တာဝန်ခံဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းချောင်းအာနဲ့ ကျောက်တုန်းဟဲတို့က ဖောက်သည်များအား နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လီဝမ်ပင်းနဲ့ ကျောက်တုန်းလင်တို့က စားပွဲနှင့် ပန်းကန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြပြီး ကျားဟွေ့သည်လည်း စာရင်းကိုင်အဖြစ် အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

မနက်ငါးနာရီကနေ ၉း၃၀ အထိ သူတို့ ခဏနားပြီး နေ့လည်စာစားချိန်ရောက်လာပြန်သည်။

နေ့လယ်စာက ပိုများတယ်- ခေါက်ဆွဲအပြင် ထမင်းကြော်၊ ကြက်သားထမင်း၊ ကြက်ခြေထောက်၊ ကြက်တောင်ပံ၊ ကြက်သားလွှာ စသဖြင့် အမျိုးမျိုးရှိသည်။

သရေစာများအားလုံးကို အရေအတွက်အကန့်အသတ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။

“ဒီကန့်သတ်ထောက်ပံ့မှုရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ဘာလဲ။”

“တောင်းပန်ပါတယ် လူတိုင်းရဲ့ သုံးသပ်မှုကို မျှော်လင့်ပါတယ်။ စားသောက်ဆိုင်က အခုမှဖွင့်တော့ ဧည့်သည်တွေရဲ့ အရသာ၊ ဘာစားချင်လဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအစာတစ်ခုစီရဲ့ ပမာဏက မများပါဘူး။ နောက်ပြီး၊ အခုနွေရာသီရောက်ပြီ၊ အရာတော်တော်များများက အလဟသဖြစ်နေပြီ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အများကြီးမလုပ်ထားပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပထမဆုံးလာသူကို အရင်လုပ်ပေးတယ်။ “

နောက်တစ်ချက်ကတော့ အဲဒါတွေကို ပြင်ဆင်တာက အချိန်ကုန်သည်။ ယခု နွေရာသီ အားလပ်ရက် ဖြစ်သောကြောင့် ကူညီနိုင်သော်လည်း စာသင်နှစ် စတင်ပြီးနောက် ကျောက်ချိုင်ရှန်ဲ့ လီဝမ်ပင်းတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်မှာကို ကြောက်ကြသည်။

“အိုကေ၊ စမ်းကြည့်ဖို့ ကြက်ခြေထောက်ပေးပါ။ အရသာရှိ၊ မရှိကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရင် ကောင်း၊ မကောင်စဆိုတာ သိလိမ့်မယ်။”

“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ငွေပေးချေသောအခါတွင် ဖောက်သည်က ပြုံးပြီး “မင်းရဲ့ အစားအစာက အရသာကောင်းတယ်၊ ကြီးတယ်၊ တတ်နိုင်တယ်၊ စားဖို့ လက်မှတ်မလိုဘူး၊ ဒါကြောင့် မကြာခဏ ငါလာစားပေးမယ်။”

ဒီနေ့ ည ဆယ်နာရီကျော်တဲ့အထိ လူတိုင်းက အလုပ်ရှုပ်ကြပြီး နောက်ဆုံးမှ ထိုင်ပြီး ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ အချိန်ရသည်။

“ငါ အခုပဲ ရေတွက်တယ်။ ယနေ့စုဆောင်းမှုပမာဏမှာ ၁၃၇ ယွမ်နဲ့ ၆၅ဆင့်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အမျိုးမျိုးသော ပါဝင်ပစ္စည်းတွေအတွက် ယွမ် 80 နဲ့ 72 ဆင့်တို့ကို အသုံးပြုခဲ့တယ် ”

ကျောက်ချိုင်ရှက ဘုတ်ပေါ်တွင် စတင်တွက်ချက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ချန်နယ်ကို ငေးကြည့်နေပြီး ချန်နယ်ကို မသတ်မှတ်ဝံ့တော့ပေ။ “တစ်နေ့ကို ၅၆.၉၃ ယွမ် ရတယ်။”

လီဝမ်ပင်းကည် သူ့လက်များကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွတ်သပ်ကာ မကူညီနိုင်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့်တစ်လခန့်က အိမ်ထောင်သည်လင်မယားမှ ငွေမရှာနိုင်ခဲ့ပါ။ အခုက တစ်ရက်ကို ၅၀ ထက်ပိုသည်။ တစ်လကို ထောင်ဂဏန်းပဲ မဟုတ်လား။

ဒါက ငွေရှာတာမဟုတ်ပေ။ ပိုက်ဆံလုယက်နေတာပင်။ ငါ့ယောက်မက ဒီအိမ်ဝယ်ဖို့ ယွမ် ၂,၀၀၀ သုံးစွဲခဲ့တာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ ထိုအချိန်တွင်၊ သူတို့သည် ကျားဟွေ့က ငွေများကို အချည်းနှီးသုံးစွဲမိသည်ဟု ခံစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။ အခု တွေးကြည့်တော့ သူတို့က အမြင်ကျဉ်းတာပဲ။

“အမြတ်ကတော့ ကောင်းပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ ကျွန်နတို့ ဝယ်ထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း တစ်ဝက်ကို မနက်ဖြန်မှာ ကြက်ဥ၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ငရုတ်ကောင်းတို့ကဲ့သို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်။ တစ်ဖက်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ပြီး သုံးရက်အတွင် ထက်ဝက်ဈေးဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရာ အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိနေသေးတယ်။ နောက်ဆုံး တစ်ဝက်စျေးလှုပ်ရှားမှုရှိသောကြောင့် ဖောက်သည်များ အများအပြား စီးဆင်းမှုရှိကြောင်းကို မငြင်းသင့်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ပထမသုံးရက်အတွင်း ပါးစပ်ကပြောခဲ့တယ်။ ပွဲပြီးသွားရင်တောင် ပါးစပ်က ဗျူဟာအတိုင်း လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဖောက်သည်တွေ ပြတ်တောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”

ကျားဟွေ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ မေရှန်းတို့ကသဘာဝအတိုင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ကျောက်ချိုင်ရှနဲ့ လီဝမ်ပင်းတို့​က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ငါတို့ငွေရှာနေတာလား၊ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးနေတာလား “

“ဟုတ်တယ် အစ်မ၊ အစောပိုင်းအဆင့်မှာ မြှုပ်နှံထားသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ထည့်မတွက်ဘဲ ယွမ် ၅၀ ကျော် ရရှိခဲ့တယ်။ ငါ့ယောက်မ ဆိုလိုတာက ငါတို့ဆိုင်မှာ သုံးရက်လောက် လုပ်စရာရှိတာ တစ်ဝက်ဈေးနဲ့ အကုန်ရတယ်။ ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ လာစားကြတာ များတယ်။ ဤသုံးရက်အတွင်း လူမည်မျှပြန်လာမလဲကို ညီမတို့ မပြောနိုင်ဘူး။ ပါးစပ်ကသာပြောရင် ဖောက်သည်တွေ ထပ်ခါထပ်ခါ မရှိမှာကို မကြောက်ပါဘူး။”

ကျားဟွေ့က သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မေရှန်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုသည် အလွန်စေ့စေ့စပ်စပ်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းပညာရေး၏ အရေးပါမှုကို အပြည့်အဝဖော်ပြနေသည်။ အရင်က သူမဟာ ခပ်တုံးတုံး မိန်းကလေးဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ တစ်ယောက်တည်း နေနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ကောင်မလေးက အရမ်းတော်တယ်၊ ထက်မြက်တယ်၊ ကြင်နာတယ်၊ စာနာတယ်။ မေရှန်း အလုပ်များတဲ့နေ့တွေမှာ ချွေးတွေအများကြီးထွက်ရင်တောင် သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အလှဆုံးပါပဲ။

“ငွေရှာတာ ကောင်းပါတယ်”

ကျောက်ချိုင်ရှနဲ့ လီဝမ်ပင်းတို့က ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

“ကိုယ် မိဘတွေနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ သူတို့ မင်းကို တွေ့ချင်နေတာ”

“အာ အရမ်းမြန်တယ်မဟုတ်လား “

“မဟုတ်ဘူး၊ အရမ်းနှေးတယ်။ နေ့တိုင်း မင်းနဲ့ မခွဲချင်တော့ဘူး။”

“မင်းဘာလို့အမြဲတမ်းစိတ်​ညစ်​​နေရတာလဲ”

“ငါက ပျော့ညံ့နေတာလား။ အဲ့ဒါက မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အရင်က ဘယ်သူ့မှ မပြောဖူးဘူး။ “

အမျိုးသားတွေက “ကိုယ် ဒါကို မင်းအတွက်ပဲလုပ်တယ်” လို့ ပြောတဲ့အခါ အမျိုးသမီးအများစုက သဘောကျကြပါတယ်။ ၎င်းသည် သူမတို့အား မတူညီသောခံစားချက်၊ ချစ်မြတ်နိုးပြီး ထူးခြားသောနှင်းဆီများဖြစ်လာစေသည်။

မေရှန်းလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပါ။ ကျိကျန့်ဖန်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရတာ ချိုမြိန်သည်။

“သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန် ငါလာခဲ့မယ်။”

“မင်းမှာ အချိန်ရှိရင်တောင် လာကူညီဖို့ မလိုဘူး။ ပင်ပန်းလွန်းတယ်။”

တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးတာနဲ့ ဖောက်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ရောက်လာသည်။ မေရှန်းက သူ့အတွက် စိတ်ဆင်းရဲသလို ခံစားရသည်။

“မင်းကိုတွေ့ရရင် ကိုယ်မပင်ပန်းဘူး။ ကိုယ်ဒီညလာခဲ့မယ်။ ကိုယ့်ကိုစောင့်”

မေရှန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

............

ကိုးကားချက်

↑1 - လက်အိတ်ဗလာနဲ့ ဝံပုလွေဖြူ - အရင်က ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့် အခုတော့ သူတို့မှာ အရာအားလုံးရှိတယ်။