အခန်း (၈၆)
Vol. 5 Ch. 86
“ ကိုယ်သွားတော့မယ်။”
စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းကို တံခါးဝထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။ သူသွားတော့မယ်လို့ ပါးစပ်ကပြောသော်လည်း သူ့လက်က မေရှန်း၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်နေသည်။
“အင်း လမ်းမှ အန္တာရာယ်ကင်းဖို့ သတိထား “
မေရှန်းက လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျိကျန့်ဖန်က သူမကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
သူ့လက်ကိုဆွဲလိုက်သည်နှင့် မေရှန်းက သူ့လက်မောင်းထဲရောက်သွားသည်။ သူက မေရှန်း၏ ခါးကိုဖက်ထားပြီး မေရှန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းများကို တိုက်ရိုက်ပိတ်လိုက်သည်။
မေရှန်းက သူ သူမကို ရုတ်တရက် နမ်းလာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒါက သူမတို့ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ။ အိမ်က မီးလင်းနေတုန်းပဲ။ သူမမိသားစုက သူမတို့ကိုဖမ်းမိရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ မတွေ့ရဲတော့ဘူး။
အသက်ရှုမဝသော အနမ်းအပြီးတွင် မေရှန်းက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းရဲ့ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး “အိုကေ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စပျစ်သီးခြင်းတောင်းကို မေရှန်းကို ပေးလိုက်သည်။
“စောစောအိပ်နော်၊ ကိုယ့်ကိုလွမ်းဖို့သတိရ”
မေရှန်းက သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြန်လာပြီလား “
ကျောက်ချိုင်ရှနဲ့ ကျန်းချောင်းအာက အိမ်ထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။
ကျားဟွေ့ နဲ့သူ့မိသားစုက ညနေစောင်းမှ ပြန်သွားပြီး မနက်ခင်းမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျောက်ချိုင်ရှက ဗိုက်ကြီးနေပြီး ပြန်သွားဖို့ အဆင်မပြေပေ။ ကျန်းချောင်းအာက သူမနှင့်အတူနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ သုံးဦးသည် အရှေ့ဘက် အိမ်တွင်နေထိုင်ကြပြီး လီဝမ်ပင်းက အိမ်နောက်ဘက်တွင် ဆောက်ထားသော အခြားသစ်သားအိမ်တွင် နေထိုင်သည်။ အခုက နွေရာသီ။ အဲဒီထဲမှာ အိပ်ရတာ ကောင်းသည်။ ကျောင်းစတက်သောအခါ အိမ်သို့ပြန်ကာ သစ်သားအိမ်အား ဂိုဒေါင်အဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။ အမေ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေတယ် ”
“အဲ့ဒါဘာလဲ”
မေရှန်းက စပျစ်သီးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက်ကို ထည့်ကာ သောက်လိုက်သည်။ တစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် သူမအမေနှင့်အစ်မက တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ပြုံးပြီး “သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။ သူတို့က အရမ်းကောင်းတယ်။ သူ့မိဘတွေက အရမ်းတော်တယ်။ သူတို့က မြို့သူမြို့သားဖြစ်ရတာရဲ့ မောက်မာမှု မရှိဘူး။ သူတို့က အလွန်လွယ်ကူပြီး ဖော်ရွေကြတယ်။ ”
ကျန်းချောင်းအာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် သူမ၏ ဗိုက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ဒီနေ့တွေ့ဆုံမှုရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလတ်တွေကို ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယန်ယွိချင်က သူမအား စာအိတ်အနီတစ်အိတ်ပေးခဲ့ပြီး အိတ်ထဲမှ ထည့်ခဲ့ကြောင်း မေရှန်း သတိရသွားသည်။
“အရင်က လက်မခံဘူး ငြင်းပေမယ့် အန်တီက သူတို့ ထုံးစံ ဒီတိုင်းပဲ လက်ခံရမယ်တဲ့”
မေရှန်း ၎င်းကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်ယွမ်ငွေစက္ကူအသစ်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ထုတ်၍ ရေတွက်သည်။ စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀ ဖြင့် ရှစ်ကျပ် ရှိသည်။
“ ယွမ် ၈၀ … မြို့ကလူတွေက တကယ့်ကို ရက်ရောတယ်။ ”
သူတို့က မေရှန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုအတွက် အနီရောင်စာအိတ်ကြီး ပေးသည်။ ဒါ့အပြင် အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် ပိုပေးနိုင်သည်။
ကျန်းချောင်းအာက နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ စာအိတ်နီကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျိကျန့်ဖန်ရဲ့ မိဘများက မေရှန်းအပေါ် သဘောထားကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ ဒီပိုက်ဆံကို မင်းကိုယ်တိုင် သိမ်းထား။ သိမ်းကျုံးမသုံးပစ်နဲ့။”
“အမေ၊ ဘာလို့ မယူတာလဲ။ သမီးမှာ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ နေရာမရှိဘူး။ “
“မင်းပိုက်ဆံနဲ့ ငါဘာလုပ်မလဲ။ ငါက ပိုက်ဆံမသုံးတတ်ဘူး။ မနက်ဖြန် စာတိုက်မှာ သိမ်း။ အနာဂတ်မှာ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ နေရာတွေ အများကြီးရှိလိမ့်မယ်။”
မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အခါ အဝတ်အစားနဲ့ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ် အနည်းငယ်ဝယ်ဖို့ကိစ္စသာရှိပေမယ့် အိမ်ထောင်ကျတဲ့အခါ မင်းမှာ ပိုက်ဆံသုံးဖို့နေရာတွေ ပိုရှိလာပါလိမ့်မည်။
သူမချွေးမကို အိမ်ထိန်းအာဏာလွှဲပေးပြီးနောက်၊ ကျန်းချောင်းအာက ငွေကြေးကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသားနဲ့ချွေးမတွေက မိသားစုကို လတိုင်း ပိုက်ဆံပေးပြီး နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မှာ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်အတွက် တစ်ချို့ကို ပေးသည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
ကျိ မိသားစုက ဆက်ဆံရေးကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးဖြေရှင်းပြီး မကြာခင် အချိန်ကို စီစဉ်ပေးမယ်လို့ ပြောသည်။ သူတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် ကျောက် မိသားစုထံ လာရောက်လည်ပတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ဤနေ့တွင် ကျောက် မိသားစုသည် အတွင်းနှင့် အပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဧည့်သည်များအတွက် လက်ဖက်ရည်၊ အဆာပြေနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသည်။
ယန်ယွိချင်က ကားထဲမှာ အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ကျိကျန့်ဖန်က သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ပုတ်ပြီး “မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အရင်ချလိုက်ပါ။ ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေဆီ ရောက်နေတာ။ လူတွေအထင်လွဲမခံနဲ့။”
ယန်ယွိချင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ ရှင်က ကျွန်မ ဒေါသ ထွက်ချင်နေတယ် ထင်လား။ ဒါပေမယ့် ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ”
ကိစ္စဖြစ်ပွားရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ကျောက် မိသားစုထံ ပထမဆုံးလာရောက်လည်ပတ်သည့် အချိန်တွင် ယန်ယွိချင်က သားအကြီးဆုံးနှင့် သူ့ချွေးမတို့ကို အတူတူ လာရောက်လည်ပတ်ခွင့်ပေးစေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိသားစုနှစ်စု တရားဝင်တွေ့ဆုံမှုနှင့် ညီမျှသော်လည်း အကြီးဆုံးချွေးမ လျိုစီဝမ်က ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်လာရန် ဆန္ဒမရှိသည့်အပြင် ကျန့်ဖန်ရဲ့ ကျေးလက်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍လည်း တိုင်တန်းခဲ့သည်။
“ငါတို့က အသက်ကြီးပြီ၊ ငါတို့ ပိုသည်းခံသင့်တယ်။ ဒီလိုအသေးအမွှားလေးတွေကြောင့် မိသားစုရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို မထိခိုက်စေနဲ့။ ”
ယန်ယွိချင်က သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ မကြားချင်တော့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဒီစကားတွေကို သူမကြားရတာ ငြီးငွေ့နေခဲ့တာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမယ့် သူမမျက်နှာကို မသက်မသာမဖြစ်စေဖို့အတွက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သေးသည်။
“ဒီမှာလာ။ ကားကိုတွေ့ပြီ။”
ကျောက်တုန်းဟဲက လမ်းဆုံသို့ ကားတစ်စီး မောင်းနှင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိကျန့်ဖန် တစ်ချိန်က မောင်းနှင်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကားပါ။ ဒါကြောင့် မိဘများနှင့် စကားပြောဖို့ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။
“အင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ရောက်လာပြီ။ ငါ ဒါကို လုပ်နိုင်မယ် ထင်လား။ ငါ့ဆံပင်တွေ ညစ်ပတ်နေလား ”
ကျန်းချောင်းအာက အထူးပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီစိုးရိမ်မှုဟာ သူမကိုယ်တိုင် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့မှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲမိမှာ စိုးမှု၊ သူမသမီးကို မျက်နှာပျက်ရမှာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ် အမေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းဖိအားမပေးပါနဲ့။ ကျန့်ဖန် ရဲ့မိဘတွေက လူတွေကို နှိမ့်ချတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းချောင်းအာက မကြားနိုင်ပေ။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မေရှန်းက “ကြီးမားသောရန်သူကိုရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့” စိုးရိမ်နေသည့်ပုံပေါ်သော သူမ၏ဖခင် ကျောက်မန့်ဇူကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ကျောက် မိသားစုရှေ့တွင် ကားရပ်သွားသည်။ မိသားစုက ခြံအပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ ကျိချင်းမင်က ကားထဲက အရင်ထွက်ပြီး ယန်ယွိချင်က နောက်ကလိုက်လာသည်။
ကျန်းချောင်းအာနဲ့ ကျောက်မန့်ဇူတို့က ၎င်းတို့နှင့် စကားပြောရန် မစဉ်းစားကြသေးပေ။ အဲဒီ့မှာ ကျိချင်းမင် နဲ့ယန်ယွိချင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ရောက်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ မေရှန်း ရဲ့အဖေနဲ့ အမေ။ ကျွန်မက ကျန့်ဖန် ရဲ့အမေပါ။ ကျွန်မမျိုးရိုးနာမည်က ယန် ပါ။ ကျွန်မက ယန်ယွိချင်ပါ။”
“မင်္ဂလာပါ ရဲဘော် ကျောက်နဲ့ ရဲဘော် ကျန်း။ နေကောင်းလား။ နောက်ဆုံးတော့တွေ့ခဲ့ကြပြီ”
“အိုး ကောင်းပြီ။ မင်္ဂလာပါ။”
ကျိကျန့်ဖန်က အင်ဂျင်ပိတ်ကာ ထွက်လာပြီး သူတို့ယူလာတဲ့လက်ဆောင်တွေကို ရွှေ့ဖို့ ကားနောက်ဖုံးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ နို့မှုန့်များ၊ စည်သွပ်ဘူးများ၊ ခေါက်ဆွဲများ၊ လက်ဆောင် ကွတ်ကီးပုံးများနှင့် ဝက်ခြေထောက်အနည်းငယ်တို့ကို ယူဆောင်လာကြသည်။
“ဒီ……လာ။ မင်းဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ယူလာတာလဲ။ အိုး ဒါတွေက ကောင်းတဲ့အရာတွေပါ။ သူတို့ကို ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရဘူး။ ”
ယန်ယွိချင်က ကျန်းချောင်းအာ ယရဲ့လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး “ဒါကို လုပ်သင့်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့သမီးကို သဘောကျရင် ရိုးသားမှုပြရမှာပေါ့၊ အိမ်မှာ ဘာအတွက်မှ အသီးယူလာစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ “
ကျားဟွေ့နဲ့အတူ ကျန်းချောင်းအာနောက်တွင်ရပ်နေသော မေရှန်းကနီရဲလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကျောက်မန့်ဇူနဲ့ ကျန်းချောင်းအာတို့၏ နှလုံးသားများသည် အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်။ ဒီစကားလုံးတွေက သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ထိမိသွားသည်။ ချွေးမနဲ့ လက်ထပ်ရတာ မဟုတ်ဘူး။ အခြားသူများသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ စိုက်ပျိုးထားသည့် အသီးအနှံများကို ကောက်ယူကြသည်။
ကျန်းချောင်းအာက ပြုံးပြီး ယန်ယွိချင်နဲ့ ကျိချင်းမင်ကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“ဒါက ကျွန်မသားအကြီးဆုံး။ ဒါက ကျွန်မချွေးမအကြီးဆုံး။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယသားပါ။ ဒါက ငါ့မြေးအကြီးဆုံး။ သူ့အမည်ပြောင်က ဟိုင်းဒန်။ သူ့နာမည်ရင်းက ကျောက်ကျို့ကျွင်း ……”
ယန်ယွိချင်က မေရှန်း ပါးစပ်ထဲက ပြီးပြည့်စုံသော ယောက်မ ကျားဟွေ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသွားသည်။ သူမသည် လှပသော မျက်နှာနှင့် ဖြူသော အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မေရှန်းနဲ့ အတူ ရပ်နေကြရင် သူတို့သည် ညီအစ်မများကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သူမ၏စိတ်ကူးနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။
………………
အချိန်က မကြာခင် သြဂုတ်လကုန်ကို ရောက်လာသည်။ ခရိုင်မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြရသည်။
“အမေ မင်းကို တစ်ခုခု ပြောချင်တယ်”
“အမေ ဘာပြောချင်လဲ”
“မင်းအစ်မဗိုက်က ရှစ်လလောက်ရှိပြီ။ လီမိသားစုရဲ့အခြေအနေကို မင်းသိတယ်မဟုတ်လား ယောက္ခမက သူ့ကို မကူညီနိုင်ဘူး။ အမေ သူမကို စိတ်ပူတယ်။ အခု စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ထားတော့ ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်တော့မှာမို့ ခဏလောက်နေချင်သေးတယ်”
ကျောက်တုန်းလင်က ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် ကျားဟွေ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အစ်မအကြောင်း။ ကျောက်တုန်းလင်က စာနာတတ်သော်လည်း ကျားဟွေ့၏ အဓိပ္ပါယ်ပေါ် မူတည်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဖန်ဖန်က အသက်ကြီးပြီ။ သူ့ကို သူငယ်တန်းအထိ ပို့ပေးနိုင်တယ်။ ကျောင်းက အိမ်နဲ့နီးတယ်။ ဘာမှစိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး။ “
သူမနှင့် တုန်းလင်က အလုပ်ပိုကြိုးစားနိုင်သော်လည်း အခြားဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ ဘဝဆိုတာ အမြဲဖြတ်သန်းရမည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက ဒါတွေကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး ချွေးမက လူဆိုးမဖြစ်နိုင်ပေ။
“ကျားဟွေ့ ငါတကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူပဲ အရေးကြီးတယ်။ ကိုယ့်ကို တစ်ဝက်ခွဲနိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်။ “
“အမေ၊ အရမ်းကြီး မစဉ်းစားနဲ့။ အခုအခြေအနေအရ အစ်မက အမေ့ ရဲ့ဂရုစိုက်မှုကို ပိုလိုအပ်တယ်။ တုန်းလင်၊ တုန်းဟဲနဲ့ ကလေးတွေကို ပြုစုရတာ ပြဿနာမရှိဘူး”
ကျန်းချောင်းအာက အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုမဖွင့်ခင် မျက်လုံးထောင့်တွေကို ညှိလိုက်သည်။ ကျားဟွေ့က ဘာမှပြန်မပြောမှန်း သူမသိသော်လည်း သူမစိတ်ထဲမှာ သူမအတွက် အမြဲဝမ်းနည်းနေမိသည်။
မြို့ကိုမပြန်ခင် ကျားဟွေ့က သူ့အမေအိမ်ကို ပြန်သွားသည်။ ကျန်းချောင်းအာက သူ့သမီးအကြီးဆုံးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ထွက်သွားတာကို သူ့အမေသိသည်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်နှာလည်းမကောင်းပေ။
ဒီဘက်ခေတ်မှာ ကျေးလက်နေပြည်သူတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက အတော်လေး ခိုင်မာနေဆဲပါ။ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ သမီးက ရေတွေ ဖိတ်ကျနေတယ် (ပြန်ယူလို့ မရပါဘူး)။ သို့သော် သင်၏မွေးလမိသားစုသည် အထူးသဖြင့် သမီးရှိသူများ၊ သင့်သမီးနှင့်သမက်၏အိမ်သို့ အမှန်တကယ်ရောက်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ မင်းရဲ့သားကို ကူညီပေးတာက ပိုပြီး ကြီးကျယ်တဲ့ အတွေးဖြစ်သည်။
“ဒါဆို မင်းဘာလုပ်မှာလဲ။ အတန်းတက်ပြီး မိသားစုရဲ့ အစားအသောက်နဲ့ အဖျော်ယမကာကို တစ်ချိန်တည်း စီမံခန့်ခွဲရမှာလား။ “
အရွယ်ရောက်ပြီးသူသည် ကလေးများကို အလိုအလျောက်လုပ်၍မရပါ။ ဒီဟင်းကို ချက်ရမည်။
“အဆင်ပြေတယ်၊ မနက်စာနဲ့ ညနေစာပဲ ရှိတယ်။ ကျောင်းက နေ့လည်ထမင်းဟင်းချက်ကျွေ့းလို့ ကျောင်းတက်ရတာ စိတ်သက်သာရာရတယ်”
“ဟေး၊ မင်းအတွက် ခက်ခဲသေးတယ်။ တခါတရံမှာ ငါ လိုချင်တယ်။ တုန်းလင်နဲ့ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာမတွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ”
“အမေ၊ သမီးတို့ ရှေ့ကို နောက်မကျဘဲ စောင့်ရမယ်။ တုန်းလင်က မဆိုးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူက သမီးအပေါ် ကောင်းတယ်။ တခြားလူက သမီးကို ကောလိပ်တက်ဖို့ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
စီးပွားရေးကိစ္စဆိုတာလည်း ယောက်ျားတိုင်း နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စရှိသည်။ သူ့မှာ အတွေးအခေါ် မြင့်မားတဲ့ စိတ်ထားရှိရမည်။
ထို့ကြောင့်၊ ကျားဟွေ့က ကျောက်တုန်းလင်ကို လက်ထပ်တာ ဘယ်သောအခါမှ နောင်တမရခဲ့ပေ။ သူမဘဝက ကွဲလွဲမှုတွေ နည်းနည်းရှိရင်တောင် တစ်ခါတစ်လေ ခက်တယ်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။
“နောက်တစ်ခုက အခု နိုင်ငံတော်ရဲ့ မူဝါဒကို ဖြေလျှော့လိုက်တာနဲ့ အနာဂတ်မှာ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ပိုပိုပြီး အာရုံစိုက်လာမယ်။ ငါတို့မိသားစုက လယ်ထဲမှာ အတွေးအားလုံးကို မထည့်နိုင်ဘူး။ အချိန်တွေကို အမှီလိုက်ပြီး တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေရှာရမယ်။”
“မင်းယောင်းမက မင်းလောက်မဉာဏ်ကောင်းဘူး။ မင်းမှာ အကြံဥာဏ်တွေ ရှိရင် သူတို့ကို ပြောပြနိုင်တယ်။ သူတို့က မင်းစကားကို နားထောင်လိုစိတ်ရှိကြတယ် ”
တခြားသူတွေကို မပြောလိုဘူး ကျောက်ချိုင်ရှ ဖွင့်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ပင်။ လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းပြီး ငွေအများကြီးရတယ်လို့ ကြားသည်။
ရှန်ဟဲကျေးရွာရှိ မြေယာကန်ထရိုက်စနစ်အား အပြည့်အဝအကောင်အထည် ဖော်လျက်ရှိပြီး လက်ရှိအချိန်အထိ တယွိကျေးရွာတွင် သတင်းမရရှိပေ။ ကျားဟွေ့က ရွာရှိ မြေယာစာချုပ်ပါ တာဝန်ယူမှုစနစ် ရာထူးတိုးလာသောအခါတွင် ရွာလူကြီးအား မြေဝယ်ခိုင်းမည်ဟု ကျားဟွေ့က ပြောပြသည်။ မြေပြန့်၊ မြေရိုင်း ဖြစ်ဖြစ် တောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြန်ဝယ်ထားတာ အမြဲ အသုံးဝင်သည်။
ဒေသမြေဆီလွှာသည် မြေသြဇာကောင်းမွန်ပြီး သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားလျက်ရှိသည်။ သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။
ထို့အပြင် တယွိကျေးရွာသည် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေကာ မြို့နှင့် နီးသည်။ သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးရာတွင် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေသည်။ စျေးကွက်တစ်ခုကို သင်ရှာတွေ့နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းကို သင့်လက်ထဲသို့ ဖိမိမည်ကို စိုးရိမ်နေစရာမလိုပေ။
“ကောင်းပြီ မင်းက ဦးနှောက်ကောင်းတဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသားပါ။ ငါတို့ မင်းစကားကို နားထောင်မယ်။”
ညီအစ်ကိုများစွာသည် ၎င်းတို့၏သဘောထားကို ချက်ချင်းဖော်ပြပြီး အခြားဘာမျှ မပြောပေ။ ကျားဟွေ့လည်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျောင်းမတက်မီ သုံးရက်အလိုတွင် ကျားဟွေ့က ကလေးလေးယောက်၊ တုန်းလင်နဲ့ တုန်းဟဲတို့နဲ့အတူ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမဟာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုပ်ပိုးပြီး လိုအပ်တဲ့အရာတွေကိုပဲ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“မင်းတို့ ပိုအာရုံစိုက်။ အရမ်းအလုပ်များနေရင် စာတစ်စောင်ပို့လိုက်။ ”
ကျန်းချောင်းအာက မြေးပေါင်းများစွာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သမီးအကြီးဆုံးအတွက် မဟုတ်ရင် သူမ သူတို့နောက်ကို လိုက်မှာ သေချာသည်။
“ယောင်းမ၊ အစ်မ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုဂရုစိုက်ရမယ်။ အရမ်းမပင်ပန်းပါနဲ့။ အစ်ကို၊ အစ်ကို့ မိသားစုနဲ့ ယောင်းမကို ပိုဂရုစိုက်ရမယ်နော် ”
မေရှန်းလည်း တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူမသည် တရားဝင်အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်ပြီး ခရိုင်တွင် ဆက်နေရမည်ဖြစ်သည်။ မေရှန်းက သူ့ယောက်မ အလေးအနက်ထားပြီး အလုပ်လုပ်သည်ကို သိပြီး သူ့ကိုယ်သူ အမြဲတင်းကြပ်ပြီး အခြားသူများကိုတော့ ညှာတာတတ်သည်။ ကျားဟွေ့ အရမ်းပင်ပန်းသွားမှာကို သူမကြောက်တဲ့အတွက် သူ့အစ်ကိုကို သူ့ယောက်မ ပိုချစ်ဖို့ ပြောဖို့ကလွဲပြီး မကူညီနိုင်တော့ဘူး။
“အင်း၊ ငါသိတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဂရုစိုက်။”
အဲဒါပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေသယ်ပြီး ကလေးတွေကို ကားပေါ်တက်ခိုင်းလိုက်သည်။