အခန်း (၈၅)

“ မေရှန်းက အခု အလယ်တန်းမှာ စာသင်နေတာလား။”

ကျိချင်းမင်က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မေရှန်းကိုကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်အမြှုပ်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ယန်ယွိချင်က အသီးအနှံများကို ဆေးကြောရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ မေရှန်း မရောက်ခင်မှာ စပျစ်သီး၊ ကနဇိုးသီးနဲ့ ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေး၊ ကျွန်မ ဇွန်လက ဘွဲ့ရခဲ့တာ။”

မေရှန်းက မတ်တတ်ထိုင်ကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တွဲလျက် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် သဘာဝအတိုင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ချထားကာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အမြွက်နဲ့ နာခံနေပုံရသည်။

ကျိချင်းမင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် ချောချောမောမော ပြန်တင်လိုက်သည်။ သူက မေရှန်းကို ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးက ဆရာလုပ်ရတာ ကောင်းပါတယ်။ အလုပ်က တည်ငြိမ်တယ်၊ အလုပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အရမ်းအဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ရဲဘော် စတာလင်က ဆရာတစ်ဦးသည် လူ့စိတ်ဝိညာဉ်၏ အင်ဂျင်နီယာဖြစ်တယ်လို့ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းက လူများအပေါ်တွင် အလွန်ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိတာကို တွေ့မြင်နိုင်တယ်။”

မေရှန်းက အလွန်ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပနေခဲ့သည်။ ဆရာ ပြောသည်ကို နားထောင်နေသည့် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။ ကျိကျန့်ဖန်က ရယ်မောရင်း ခဏခဏ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူ့ကောင်မလေးက ရတနာသေတ္တာလို ဖြစ်နေမှန်း အခုမှ သိလိုက်ရသည်။ သူမမှာ အသွင်အပြင်မျိုးစုံရှိတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ကြောင်ကောင်းတစ်ကောင်လိုဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပြသရန် ခြေသည်းများကို ထုတ်ပြကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ မိုက်မဲပြီး နုံအတတ်သည်။ လူတွေက သူမကို ကျီစားချင်ပေမယ့် သူမကို ပိုသဘောကျပြီး သူမဘယ်လောက်ချစ်စရာကောင်းလဲလို့ တွေးနေမိသည်။

“အဖေဒီလိုပြောရတဲ့ အဓိကအကြောင်းအရင်းက အဖေ အမေ့ကို ချီးမွမ်းဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ အမေက တစ်သက်လုံး ကျောင်းဆရာလုပ်ခဲ့တယ်။ မက်မွန်သီးနှင့် ဇီးသီးတွေက ယွင်ရှန့် ကောင်တီတစ်ခွင်လုံး မွှေးကြိုင်တယ်။” [1]

ယန်ယွိချင်က မီးဖိုချောင်ထဲက သစ်သီးပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်လာပြီး မေရှန်းရှေ့မှာ ထားလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သားဖြစ်သူနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စကားပြောဆိုမှုကို သူမကြားရပြီး သူမကို တမင်တကာ လှည့်စားနေမှန်း သိလိုက်သည်။

သူမထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာမဖြစ်ရတာ ဘာများအဆင်မပြေလို့လဲ။ အမျိုးသမီးဆရာတွေက လူတွေကို သင်ကြားပေးနိုင်ပြီး သူတို့ မိသားစုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်တယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းတို့ သုံးယောက်က ငါနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာကြတယ်။ ငါ မင်းကို ကျောင်းတက်ခိုင်းတယ်။ အတန်းတက်ခဲ့တယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက သစ်သားဇလုံမှာထိုင်ပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေကို ဖမ်းပြီး အသက်ကြီးတဲ့အခါ ကျောင်းကစားကွင်းကနေ ပြန်ဆွဲထုတ်ခဲ့ရတယ်။ မင်းအဖေက အရမ်းအလုပ်များနေတယ်။ တစ်လကို နှစ်ရက်လောက် အိမ်ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်လို့ ယူဆနိုင်တယ်။ ငါ မင်းကို လုံးဝမထိန်းနိုင်ဘူး။ ”

ကျိချင်းမင်က သူပြောတာကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလာသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဝန်ခံတယ် မိသားစုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ မင်းအမေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။”

ယန်ယွိချင်က သူ့ခင်ပွန်းကို “ရှင်ပြောတာ အရမ်းစိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့” လို့ပြောလိုက်တယ်။ “ ဘာလဲ ကျွန်မမှားလို့လား။ မယုံကြည်ဘူးလား။ “

ကျိချင်းမင်က သူ့လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ ဒီမိသားစုအတွက် မင်းရဲ့ကိုယ်ကျိုးမဖက်တဲ့ အပ်နှံမှုကို နှလုံးသားရဲ့အောက်ခြေကနေ ကိုယ်အမြဲတမ်းအသိအမှတ်ပြုမှာဖြစ်ပြီး မင်းပြောတဲ့စကားတိုင်းကို ကိုယ်အမြဲတမ်းမှတ်မိနေမှာပါ”

ရံဖန်ရံခါ ရန်ဖြစ်နေကြသော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက်၏ ခံစားချက်များသည် လိုက်ဖက်ညီလွန်းလှသည်။ ဤသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသော်လည်း မေရှန်းက ၎င်းကိုမြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အမြင်အရ ကျိကျန့်ဖန်၏ မိဘများသည် ဥာဏ်ရည်မြင့်မားသူများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုတတ်သူများဖြစ်သင့်ပြီး လူများနှင့် ဝေးကွာနေသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရစေသူများ ဖြစ်သင့်သည်။ သာမန်လူတွေနဲ့မတူဘဲ မထင်မှတ်ပဲ ရန်ဖြစ်ကြတာမျိုး မရှိနိုင်ပေ။ ရင်းနှီးမှု ခံစားချက်က ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ယန်ယွိချင်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် စကားများရန်ဖြစ်ပြီးနောက် ရှက်လည်းရှက်လာသည်။ သူမသည် မေရှန်း၏လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး “မေရှန်း၊ မင်းစိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်။ အဲဒါနဲ့ အန်တီတို့ ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ “

စားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးပန်းကန်ကို ညွှန်ပြပြီး “အဲဒီမှာ ထိုင်ပဲထိုင်မနေနဲ့။ အသီးစားပါ။ စပျစ်သီးကို ရေဆေးထားပြီး ချိုတယ်။ ဖရဲသီးလည်း ချိုတယ်။ မင်း ကြိုက်သလို စားလို့ရတယ်၊ မချုပ်တည်းနဲ့။”

မေရှန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။”ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ”

စပျစ်သီးတစ်လုံးကိုယူ၍ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ ယန်ယွိချင်က မေရှန်းကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ မေရှန်းက ရှဉ့်လေးတစ်ကောင်လို စားသောက်နေသည်။ သူ့ကိုတွေ့ရင် လူတိုင်းက ကြိုက်ကြလိမ့်မည်။

“ ကျန့်ဖန်နဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးအပေါ် မင်းမိသားစုက ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ အားလုံးက ထောက်ခံကြလား။ “

ယန်ယွိချင်က မေရှန်းနဲ့ စကားစမြည်ပြောရင်း စားပွဲစပျစ်သီးတစ်လုံးကို ယူကာ အခွံနွှာ စားခဲ့သည်။

“သူတို့အားလုံးက ကျွန်မအမြင်ကို လေးစားကြပြီး ကျွန်မလည်း အဲဒါကို ကျေနပ်ပါတယ်။ ကျွန်မအပေါ်ကောင်းတဲ့သူ၊ ကျွန်မကိုစကားပြောနိုင်၊ ကျွန်မကိုတစ်သက်လုံးလေးစားနိုင်သူကို ရှာခွင့်ပေးတယ်။”

ဤအဖြေကြောင့် ယန်ယွိချင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ အမှန်တော့၊ ဒီလိုအသိဥာဏ်ရှိတဲ့ မိသားစုကို တွေ့ရဖို့က ရှားသည်။

“မင်းတို့မိသားစုရဲ့ အယူအဆက အရမ်းမှန်တယ်။ လူနှစ်ဦးက မိမိတို့၏ ဘဝကို သတ်သလိုပဲ လက်ထက်တာလဲ အလွန်အရေးကြီးတယ်။ မိသားစုတွေ အများကြီးတွေ့ဖူးတယ်။ လင်မယားနှစ်ယောက် နေ့တိုင်း စကားများ ရန်ဖြစ်တာမျိုး မရှိဘူး။ ကောင်းသောဘဝက ရှုပ်ယှက်ခတ်လာသည်။ ဒါကို အန်တီ တော်တော်စိတ်နာတယ်။ ”

ဒါကြောင့် သားအကြီးဆုံး လက်ထပ်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ့ချွေးမက သူတို့နဲ့ မရင်းနှီးဘဲ ထွက်သွားချင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထင်ကြေးမပေးဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်သည်။ လူတွေက မင်းကို သူတို့ရဲ့ အမေအဖြစ် မခံယူဘဲ အပြင်လူအဖြစ် ယူသွားရင် မင်း ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြည့်ရတာ ငြီးငွေ့လာတယ်။ အဝေးမှာနေပြီး မျက်နှာကို သိမ်းထားရင် ပိုကောင်းသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မှာ လုပ်အားခနဲ့ စုဆောင်းငွေတွေရှိလို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းနိုင်သည်။ ဒီဘဝမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြဿနာထပ်မတိုးစေမယ့် ချွေးမတစ်ယောက် ရနိုင်မလား။ သူတို့အသက်ရှင်ဖို့ သူတို့ချွေးမမျက်နှာကို ကြည့်နေရတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

“မင်းမိသားစုမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ။ အားလုံးအတူတကွနေထိုင်ကြလား။ “

မေရှန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ မွေးရပ်မြေမှာ မိဘတွေက အစ်ကိုအကြီးဆုံး၊ ယောက်မနဲ့ အတူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ခြံဘေးက အိမ်ထဲမှာ နေတယ်။ ခရိုင်မြို့တော်မှာ ကျောင်းတက်တော့ အားလုံးအတူ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကျန့်ဖန် ဆီကကြားတယ်၊ မင်းမိသားစုက ကောလိပ်ကျောင်းသားလေးယောက် မွေးထုတ်ပေးခဲ့တယ်။”

မေရှန်းက ကျိုးနွံစွာ ပြုံးပြပြီး “တကယ်တော့ ကျွန်မက နည်းပညာအရ ကောလိပ်ကျောင်းသားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အငယ်တန်းကောလိပ်ကျောင်းသားပါ။ တစ်နှစ်ခွဲပြီးလို့ ဘွဲ့ရတယ်။ ကျွန်မအစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ ယောက်မတို့ကသာ တစ်ကယ့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေပါ။”

“မင်းသွားခဲ့တဲ့ကျောင်းကို ငါသိတယ်။ ပညာရေးဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားဖို့ အန်တီတို့ ပြည်နယ်အစိုးရရဲ့ ပြည်နယ်ပညာရေးဌာနမှ တည်ထောင်ခဲ့တယ်။ ဝင်ခွင့်အမှတ်က မနည်းဘူး။ အရည်အချင်းပြည့်မီဖို့ အမှတ် ၁၄၀ လိုတယ်ဆိုတာ သတိရရမယ်။”

“ဝင်ခွင့်တာဝန်ခံဆရာမက စည်းရုံးဖို့ ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာတယ်။ အရမ်းသင့်တော်မယ်ထင်လို့ သွားလိုက်တာပါ။”

“မင်းအစ်မ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်လို့ ကျန့်ဖန်ဆီက ကြားတယ်။”

“အခုမှဖွင့်တာ။ စီးပွားရေးက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ အန်ကယ်တို့ အဒေါ်တို့ အချိန်ရရင် စမ်းကြည့်လို့ရတယ်”

“အခွင့်အရေးရရင် ငါသေချာပေါက်သွားမယ်။”

အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ယန်ယွိချင်က ညစာပြင်ဆင်နေတော့သည်။ မေ​ရှန်းက ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေရတာကို ရှက်နေတာကြောင့် သူမလည်း ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ကို သွားခဲ့သည်။

“ကျန့်ဖန်က မင်း ထမင်းချက်ကောင်းတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒီနေ့ မလုပ်သင့်ဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ။ နောက်တစ်ခါ မင်းရဲ့လက်ရာကို စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ “

“သူက ကျွန်မကို ချီးမွမ်းရုံပဲ။ အရမ်းအရသာရှိအောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ”

“ကောင်းလား ဆိုးလား နောက်တစ်ခါ စမ်းကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်။ ”

“ဒါဆို ဒီနေ့ ကျွန်မ အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးအတွက် ဘာလို့ ဟင်းမချက်ရမှာလဲ”

“ကောင်းပြီ၊ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဒီမှာ။ အဲဒါတွေကို မင်းဘာတွေလုပ်မလဲ ကြည့်မယ်။”

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဝက်သားအကြီးကြီးတစ်ပိုင်းရှိနေတာကို မေရှန်းက မြင်ပြီး သူ့ယောက်မဆီက သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ဝက်သားလုံးတွေကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ သူ့ယောက်မက သူ့ဝက်သားလုံးတွေက အရမ်းစစ်မှန်တယ်လို့ ပြောသည်။

“အဒေါ်တို့ ဦးလေးတွေက အသားလုံးကြိုက်လား။ ဝက်သားလုံး ဒါမှမဟုတ် ဝက်သားကင်လုပ်လို့ရတယ်။”

“အိုး အဲဒါ ဟင်းအကြီးကြီးပဲ။ ကောင်းပြီ၊ မင်းအသားလုံးလုပ်လို့ရတယ်။ ကျန့်ဖန် နဲ့ သူ့အဖေ နှစ်ယောက်စလုံးက အဲ့ဒါကို ကြိုက်တယ်။”

မေရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝက်သားကို ယူကာ တစ်ဝက်ကိုဖြတ်ပြီး ခုတ်ထစ်ထားသော အသားများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။

ကျိကျန့်ဖန်က မီးဖိုချောင်အတွင်းက အသံများကို ကြားပြီး မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဆရာမကျောက် ဒီနေ့ မင်းလက်ရာကို ပြမှာလား။”

“ကျွန်မ လုပ်ဖို့ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါနဲ့ အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးအတွက် အသားလုံး ချက်စား​မလို့”

“အသားကို လှီးဖြတ်ရအောင်”

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လုပ်မယ်။”

“ရပါတယ်။ သူ့ကို အကူအညီတောင်းသင့်ပြီး အစားအသောက်ကို စောင့်မနေရစေနဲ့။ အမျိုးသား ရဲဘော်တွေက အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ကူညီဖို့ လိုအပ်တယ်။”

မေရှန်းက မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို ကျိကျန့်ဖန်ကို ပေးလိုက်သည်။

ကျိကျန့်ဖန် အသားလှီးချိန်အတွင်း၊ မေရှန်းက ကြက်သွန်နီ၊ ဂျင်း၊ ဥများ၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များအပါအဝင် အသားလုံးများအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ကျိကျန့်ဖန် အသားများကို လှီးဖြတ်ပြီးနောက် မေရှန်းက အသားများကို သန့်စင်သော ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ ထည့်ကာ ဆား၊ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်၊ ဝိုင်၊ ကြက်သွန်နီနှင့် ဂျင်းအမြှုပ်တို့ကို ထည့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မွှေပြီး ကြက်ဥ၊ ရေနှင့် ကစီဓာတ်တို့ကို ထည့်ကာ ကောင်းစွာ ထပ်မွှေပေးပြီး မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် နှပ်ထားသည်။

အိုးထဲတွင် ဆီ 60% သို့မဟုတ် 70% ပူလာသည်အထိ အပူပေးသည်။ အမဲသားကို လက်သီးဆုပ်အရွယ် အသားလုံးဖြစ်အောင် လုံးသည်။ ဆီပူပူတွင် ရွှေဝါရောင်ဖြစ်အောင် ကြော်သည်။ ဆီကိုထိန်းပြီး၊ ဖယ်ထုတ်ကာ ဘေးဖယ်ထားသည်။

ဒယ်အိုးထဲ ဆီအပူပေးပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များထည့်ကာ ကြော်သည်။ ထို့နောက် ရေ၊ ဆား၊ MSG၊ သကြား၊ ပဲငံပြာရည်၊ ကြက်သားမှုန့်၊ ငရုတ်ကောင်းတို့ကို ထည့်ပြီး အပူပေးကာ ဆူအောင်တည်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလယ်အလတ်အပူရှိန်ဖြင့် မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အသားလုံးကြော်နှင့် ထည့်သည်။ ရောင်စုံမွှေးကြိုင်သော အသားလုံးပြုတ်က အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“မေရှန်းက ဒါကိုလုပ်ခဲ့တာလား။”

“အဲဒါလှတယ်။ မေရှန်းမှာ ဒီလို အရည်အချင်းမျိုး ရှိဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။”

“အတိအကျပဲ။ ချက်ပြုတ်တဲ့အခါ သွက်လက်နေရမယ်။ သူမရဲ့လက်ရာကို ကြည့်လိုက်ပါ။ အစ်မ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်တာက အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။ ”

ကျိကျန့်ဖန်က သူ့အဖေကို တစ်ခုပေးပြီး၊ ထို့နောက် ယန်ယွိချင်နဲ့ မေရှန်းဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးက သူ့အလှည့်ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အရသာရှိတယ်။ အသားက နူးညံ့ပြီး အဆီမပြန်ဘူး။ ဒီလက်ရာက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်၏ စားဖိုမှူးနှင့် ယှဉ်နိုင်ပြီ။”

“ငါတို့အိမ်မှာ ဒါကို တကယ်မစားနိုင်ဘူး။ ဒါက သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ချက်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ”

“ကျွန်မ ယောက်မဆီက သင်ယူခဲ့တာ။ သူမက ဟင်းချက်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဟင်းတော်တော်များများကို သူမမြင်ဖူးသရွေ့ ချက်လို့ရတယ်။”

“မင်းယောက်မအကြောင်း ငါအမြဲကြားနေရတယ်။ ငါသူမကို နောက်မှတွေ့ရမယ်။ အထူးသဖြင့် မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။”

မေရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကျွန်မ ယောက်မက အရမ်းတော်တယ်။ သူက ကျွန်မကို အများကြီးသင်ပေးတယ်။”

“ဤကား သီလရှိသော မယားနှင့် ထိမ်းမြားအပ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ ငါလည်း မင်းနဲ့ ကျန့်ဖန် စောစောထနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ သူက ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး။ သူအရင်က မှန်ကန်တဲ့ ဆုံတွေ့မှုမျိုး မရှိခဲ့ဘူး၊ ငါတို့ သူ့ကို အများကြီး မတိုက်တွန်းခဲ့ဘူး။ အခု မှန်ကန်တဲ့သူကိုတွေ့တော့ မြန်မြန်လုပ်သင့်တယ်။ ”

မေရှန်းက ကျိကျန့်ဖန်ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေခဲ့သည်။

စားပြီးတာနဲ့ မေရှန်းက ယန်ယွိချင်ကို စားပွဲနဲ့ ပန်းကန်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကူညီပေးချင်ခဲ့သည်။ ယန်ယွိချင်က သူမကို တားပြီး ခွင့်မပြု​ပေ။

“သွားထိုင်ပြီး အနားယူပါ၊ ဦးလေးနဲ့ ခဏလောက် စကားပြော။ အန်တီဒီအရာတွေကို မြန်မြန်ရှင်းလိုက်မယ်”

မေရှန်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပြန်ထိုင်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာမရှိတော့ဘူး။

“မေရှန၊ ပြန်သွားပြီး မင်းမိဘတွေကို ပြောပါ။ ဦးလေးနဲ့ ကျန့်ဖန်ရဲ့အမေက မင်းမိသားစုဆီ ခဏလာလည်မယ်”

တရားဝင်လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ သဘာဝကျကျ “အခြေချနေထိုင်ခြင်း” ကို ဆိုလိုသည်။ မေရှန်းက နှလုံးခုန်သံမြန်လာသည်။ သူမ ပျော်ရွှင်သော်လည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မေရှန်း ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်း လက်ကို လျှို့ဝှက်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မေရှန်း လက်ဖဝါး၏စိုစွတ်မှုကိုခံစားရပြီး သူမလက်ဖဝါးကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“အင်း အင်း ကျွန်မ ပြန်သွားတဲ့အခါ သူတို့နဲ့ စကားပြောမယ်”

ယန်ယွိချင်က မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေး ပြီးသွားတော့ အခန်းထဲ ဝင်ကာ စာအိတ်အနီလေး ယူပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

“မေရှန်း၊ ဒါ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အလည်အပတ်ပဲ။ မင်းဦးလေးနဲ့အန်တီက မင်းကို စာအိတ်အနီတွေ ပေးရမယ်။ ဒါကိုယူ။ အဲဒါက မင်းဦးလေးနဲ့ အန်တီဆီက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အမှတ်အသားလေးတစ်ခုပါ။”

မေရှန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး “အန်တီ၊ ဒါကို ကျွန်မလက်မခံနိုင်ဘူး”

ကျေးလက်ဒေသများတွင် နှစ်ဖက်စလုံးမှ blind date ရက်များကို အမြန်သတ်မှတ်ကြသည်။ နှစ်ဖက်မိဘများက သတို့သမီးအဘိုးခနဲဲ့ တွေ့ဆုံပွဲ အခမ်းအနားအကြောင်း ရှင်းလင်းပြောဆိုကြသည်။ လွတ်လပ်သောချစ်ခြင်းကဲ့သို့သော မေရှန်း၏ အခြေအနေသည် အလွန်ရှားပါးသောကြောင့် မေရှန်းက ဤဓလေ့ထုံးစံအကြောင်းနှင့် ငွေကိုစုဆောင်းသင့်သည်ရှိ၊ မရှိကို အမှန်တကယ်မသိခဲ့ပေ။

“နားထောင်ပါ၊ ဒါက အသက်ကြီးသူတွေဖြစ်တဲ့ အန်တီတို့ရဲ့ စည်းကမ်းပါ။ မယူဖို့ မသင့်တော်ဘူး။”

ကျိကျန့်ဖန်ကလည်း “ငါ့မိဘတွေက မင်းကိုပေးခဲ့တာဆိုတော့ မင်းလက်ခံသင့်တယ်”

“ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးနဲ့ အန်တီ”

နောက်ကျနေပြီ။ မေရှန်းက ထွက်သွားတယ်။ ယန်ယွိချင်က စပျစ်သီးခြင်းတစ်ခြင်းကိုယူကာ မေရှန်းကို ပြန်ယူခိုင်းသည်။ ကျောင်းသားက ပို့လာပြီး ပြည်တွင်းမှာ ဝယ်လို့မရဘူးလို့ ပြောသည်။

ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းကို စားသောက်ဆိုင်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် စပျစ်သီးများကို လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် မေရှန်းလက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့နှလုံးသားက အထူးပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

“ကောင်းတယ်။ ကိုယ်တို့ မကြာခင် အခြေချတော့မယ်။”

မေရှန်းက အမှောင်ထဲတွင် နှုတ်ခမ်းကို ကော့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျိမိသားစုအိမ်သို့ သူမမရောက်မီတွင် စိုးရိမ်မှုအမျိုးမျိုးရှိသည်။ သူမ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူမဟာ တက္ကသိုလ်တက်ပြီး အလုပ်ကောင်းကောင်းရကာ ကျိကျန့်ဖန်လို လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမယောက်မက ပြောသည့်အတိုင်းပင်။ “မင်းမွှေးရင် လိပ်ပြာတွေ လာလိမ့်မယ်” ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ အရာအားလုံးသည် ကောင်းမွန်သော ဦးတည်ရာသို့ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေသည်။

..........

ကိုးကားချက်

↑1 - ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးက မက်မွန်သီးနှင့် ဇီးသီးတို့မှ ဆင်းသက်လာသောကြောင့် ဆရာများ ပညာသင်ကြားသော ထူးချွန်ကျောင်းသားများသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင်ရှိပြီး လူများကို ပညာပေးရာတွင် ၎င်းတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ဆရာများကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပါသည်။