အခန်း (၈၄)
Vol. 5 Ch. 84
ဆိုင်ဖွင့်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၀င်ငွေများ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ နာမည်ကောင်းလည်း ရကြသည်။ အဓိက အစားအစာအပြင် အဆာပြေလည်း မလုံလောက်ပေ။
“သူဌေး၊ မင်းရဲ့ နှပ်ထားတဲ့ ကြက်ခြေထောက်က ကောင်းလွန်းတယ်။ နှစ်ခုစားပြီး ထပ်စားချင်တိုင်း တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်လို့ရမလား”
“ဒါက……”
လီဝမ်ပင်းက မည်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိပေ။ သူသည် စာရင်းကိုင်၊ သူ့ခယ်မ တုန်းကျားဟွေ့ကို ကြည့်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ဆိုင်က ဒီလောက်ပဲ ပံ့ပိုးပေးနိုင်တယ်။ ဖောက်သည်က ပိုလိုချင်ရင် ကြိုပြီး booking လုပ်နိုင်ပြီး နောက်နေ့မှ customer အတွက် ပြင်ဆင်ပေးပါမယ်။”
ဒါကို တစ်ဖက်လူကကြားတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားသည်။ သူက ကြက်ခြေထောက် ကိုက်ရတာ ကြိုက်သည်။ သူ့စားချင်စိတ်ကြောင့် ကြက်ခြေထောက် နှစ်ချောင်း ၃ ချောင်းလောက် ဝါးစားတာက သူ့အတွက် ပြဿနာ မရှိပေ။
“အိုး ကြိုတင်မှာထားနိုင်သေးတာလား။ “
ကျားဟွေ့က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ လုပ်ငန်းက ကျွန်မတို့အိမ်တံခါးကို ရောက်လာတယ်။ လုပ်ငန်းကို တွန်းလှန်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။”
ရောင်းလိုအားကန့်သတ်ရခြင်းအကြောင်းရင်း၊ ပူပြင်းသောရာသီဥတုနှင့် အမှိုက်များကို မရောင်းနိုင်လျှင် အခြားရည်ရွယ်ချက်မှာ “ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုစျေးကွက်” အတွက်ဖြစ်သည်။
တရုတ်လူမျိုးအများစုသည် “ပြဿနာ” ရှိသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့မရနိုင်တဲ့အရာက အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဤအရာများ အများအပြားရှိသောအခါတွင် မရှားပါးနိုင်သော်လည်း ထောက်ပံ့မှုကန့်သတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အာလူးပူပူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
“မင်းက စီးပွားရေးသမားဖြစ်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အိုကေ၊ ငါ နှစ်ကီလိုယူမယ်။ မနက်ဖြန် ဧည့်သည်တွေ ငါ့အိမ်ကို လာမှာ။ ဧည့်သည်တွေအတွက် သယ်ရတာ ကောင်းပါတယ်။ မနက်ဖြန်နေ့လည်မှာလာယူမယ်။”
ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် တစ်ဖက်သားက ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါ။ ကြိုတင်မှာယူမှုအတွက် သင့်အမည်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်များကို ချန်ထားခဲ့ရပါမယ်”
တစ်ဖက်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက သိပ်မကောင်းဘူး။ “ဘာလဲ။ ငါထွက်ပြေးရမှာကို မင်းကြောက်နေသေးတာလား။ ငါ မင်းကို အရင်ပေးရမယ် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ပေးထားရမှာလား။ “
သူသည် ဝသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားများသည် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ တခြားသူတွေက သူ့ကိုကြည့်ရမှာ ကြောက်ပေမယ့် ကျားဟွေ့ကတော့ လုံးဝ မကြောက်ဘူး။
သူမသည် သာမန်မျက်နှာဖြင့်ပြောသည်။ “ရှင်စပေါ်ငွေကို ပေးဆောင်လိုလျှင် သဘာဝအတိုင်းပါပဲ။ သင့်အခွင့်အရေးနှင့် အကျိုးစီးပွားများကို သေချာစေရန်အတွက် ရှင့်အမည်နဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ကျွန်မချန်ထားခဲ့စေလိုပါတယ်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးမှ ၎င်းကို သင့်ကိုယ်စား ယူသွားရင်ကော။ ရှင့်အတွက် ကျွန်မတို့ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းမည်ဟု ကတိပြုထားသောကြောင့် ၎င်းကို သဘာဝအတိုင်း သင့်ထံ လွှဲပြောင်းပေးရမယ်”
ဝယ်သူ တကယ်လာမယူရင်တောင် ကြက်ခြေထောက်နှစ်ကီလိုကို ရောင်းလို့ရသည်။ သူတို့တကယ်မရောင်းနိုင်ရင်တောင် ခြေလှမ်းတစ်သောင်းပြန်ဆုတ်ပြီး သူတို့ဘာသာ သူတို့စားနိုင်သည်။
ကျားဟွေ့က ဧည့်သည်များအား ထိရောက်သော စနစ်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် ဧည့်သည်များအား စာရင်းသွင်းခွင့်ပြုလိုက်သည်၊ လူများလာ၍ ကြိုတင်မှာယူပြီးနောက် အားလုံး ပါးစပ်ဟကာ အဆုံးတွင် ကောက်ယူမည်မဟုတ်ပေ၊ ယင်းမှာ စားသောက်ဆိုင်လည်ပတ်မှုအတွက် အလွန်အဆင်မပြေလှပေ။
ကျားဟွေ့၏ ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် အခြားပါတီသည် ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း သူစိတ်မချမ်းသာသေးပေ။ သူ့အမည်နှင့် လိပ်စာကို ဘောပင်ဖြင့် ရေးခဲ့ပြီး မကျေနပ်နိုင်ပေ။
ဒေါသကြီးသော မျက်နှာထားကြောင့် ရုပ်ချောသော မျက်နှာသည် အလဟဿဖြစ်ခဲ့ရသည်။
စကားကို တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့သည်။ ကျားဟွေ့ မကြားလိုက်သော်လည်း သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော လီဝမ်ပင်းက အလုံးစုံကိုကြားလိုက်ရသည်။
တကယ်တော့ လီဝမ်ပင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချွေးတွေထွက်နေတာ ကြာပါပြီ။ သူက သိပ်ပြောတတ်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကြုံလာတဲ့အခါ စိတ်ရှုပ်သွားလိမ့်မည်။ သူ့ယောက်ဖနဲ့ သူ့ဇနီးက အစွမ်းထက်ပြီး စကားနည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။
ကျောက်တုန်းလင်က ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ဖို့ တုန်းဟဲနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကို သွားခဲ့သည်။ အရည်အသွေးသေချာစေရန်အတွက် စားသောက်ဆိုင်တွင် အသုံးပြုသော ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် နေ့စဉ် လတ်ဆတ်နေသည်။ ကျောက်တုန်းလင် ပြန်ရောက်သောအခါ လီဝမ်ပင်းက သူ့အကြောင်းကို တစ်ဖက်သား၏ စကားများကိုပင် ပြောပြခဲ့သည်။
ဒါကိုကြားပြီးနောက် ကျောက်တုန်းလင်၏ မျက်နှာသည် အလွန်ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် အထူးသဖြင့် ကျားဟွေ့ကို အကာအကွယ်ပေးသူဖြစ်သည်။ သူ့မိန်းမကို အရမ်းချစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူသည် သူမအား ကြမ်းတမ်းသောစကားများပြောရန်ပင် ဝန်လေးနေတတ်သည်။ ဒီနေ့တော့ သူမကို သူများတွေက အေးစက်စက်ပြောနေတာကို သူမယုံနိုင်ပေ။
သူသည် “တင်းကွေ့ဖာ” အမည်ရှိသူတစ်ဦးမှ ကြက်ခြေများကို မှာထားသည်ရှိ၊ မရှိကြည့်ရှုရန် ကျားဟွေ့၏ စာရင်းစာအုပ်ကိုထုတ်ခဲ့သည်။ သူ့လိပ်စာက စားသောက်ဆိုင်နားမှာ။
“ တုန်းလင် မင်း ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ “
လီဝမ်ပင်းက စိုးရိမ်နေပြန်သည်။
“ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံပဲ။”
လီဝမ်ပင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ရိုးသားပြီး ကြင်နာနေပါစေ ဒါကို သူမယုံဘူး။ အကြီးဆုံး၏ အမူအရာကိုကြည့်ရတာက တစ်ဖက်သားကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချချင်နေပုံဖြစ်သည်။
“သူ့ကို ဒုက္ခမရှာနဲ့။ သူက နောက်ဆုံးတော့ ဖောက်သည်တစ်ဦးပဲ။ ”
ကျောက်တုန်းလင်က စာအုပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး လီဝမ်ပင်းကို လေးလေးနက်နက်ကြည့်ကာ သူခုနကပြောခဲ့သည့်စကားကို အလွန်သဘောမကျကြောင်း ဖော်ပြသည်။
“သူဖောက်သည်ဖြစ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူက ဖောက်သည်တစ်ယောက်ဆိုရင်တောင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း နှုတ်နဲ့ နှောင့်ယှက်နိုင်လား”
“သူနည်းနည်းလေး စကားပြောနေရုံပဲ သူမကို မနှောင့်ယှက်ဘူး”
“ဘယ်လိုမှ နှောင့်ယှက်လို့ မရဘူး။ ငါ့မိန်းမက ကောင်းတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတာဖြစ်ဖြစ်။”
ကျားဟွေ့က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကိုကြားပြီး ထွက်လာကာ ကျောက်တုန်းလင်၏ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် သူမ သဘောကျသွားသည်။
ဒီလူရဲ့ အကာအကွယ်ပုံစံက တော်တော်ချစ်စရာကောင်းသည်။
“ တုန်းလင်၊ မနက်ဖြန်မှ ပြောကြရအောင်။ သူက ပိုကျယ်လောင်စွာပဲ ပြောတယ်၊ ကျန်တာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ဒီလိုလူမျိုးကို သူမတော်တော်တွေ့ဖူးသည်။ တကယ်တမ်းပြောရရင် ဘဝမှာ ယဉ်ကျေးပြီး ပညာတတ်ဖို့ လူတိုင်းမသိပေမယ့် ကျောက်တုန်းလင်က လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်လွှတ်ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတာ ထင်ရှားသည်။
“ကျွန်မက စည်းကမ်းရှိဖို့ပဲလိုတယ်၊ ကျွန်မတို့က စီးပွားရေးလုပ်နေတယ်၊ မျက်နှာမမူဘဲ အစားအသောက်ရောင်းတယ်။ လူတိုင်းဒီလိုလုပ်ရင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုစီးပွားရေးလုပ်မလဲ။ ”
ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ သူ့စကားက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့အစ်မနဲ့ ယောက်ဖအတွက် ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာအရ သူတို့ဟာ အနာဂတ်မှာ တကယ်အနိုင်ကျင့်ခံရရင် မပြောနိုင်ပေ။
“ကောင်းပြီ ဒါဆို ရှင် ဒီကိစ္စကို ရှင်းလိုက်။”
သူမယောက်ျားက သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တည်လိုစိတ်ရှိတာကြောင့် ကျားဟွေ့က ဒါကို စိတ်မချမ်းမသာမဖြစ်ပေ။ ထို့အပြင် ကျောက်တုန်းလင်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးကြီးမားမားလုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။
ကျားဟွေ့က မီးဖိုချောင်ထဲပြန်ဝင်သွားသည်။ ကျောက်ချိုင်ရှက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ရပါတယ်။ တုန်းလင်က အစ်မနဲ့ ခဲအိုအတွက်လည်း စဥ်းစားနေတာ။ ကျွန်မတို့သွားလို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစ်မတို့ကို ဒုက္ခပေးခိုင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အခုချိန် စည်းမျဉ်းများ သတ်မှတ်ဖို့က ကိစ္စများစွာကို သက်သာစေတယ် “
ကျောက်ချိုင်ရှက အကြောက်တရားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်က သူမသည် လုပ်ငန်းတွင် ၀င်ငွေများစွာရခဲ့သည်ကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ငွေရှာရန် မလွယ်ကူပေ။ သူမနှင့်သူမခင်ပွန်းသည် ထိုသို့မဖြစ်နိုင်တော့မည်ကို သူမတကယ်ကြောက်ခဲ့သည်။
“အစ်မ၊ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ ဒီဆိုင်ကို မဖွင့်ရင်လည်း ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ “
ကျောက်ချိုင်ရှက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး “ကြောက်တက်” တဲ့အကြည့်နဲ့ ခေါင်းခါပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းခဲအိုနဲ့ ငါဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ” လို့ပြောလိုက်သည်။
တစ်နေ့ကို ယွမ်ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ ဝင်ငွေဖြစ်တဲ့ ငွေကြောင့် သူတို့ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်တွင် ကြက်ခြေထောက်ကို ကြိုတင်မှာယူထားသည့် ဖောက်သည် တင်းကွေ့ဖာက ကုန်ပစ္စည်းလာယူချိန် ကျောက်တုန်းလင်က ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ စကားပြောရအောင်”
တင်းကွေ့ဖာက ကျောက်တုန်းလင် သူ့ကို စကားပြောနေသည်ကို သေချာစေရန် သံသယဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းငါ့ကို ဘာပြောချင်တာလဲ”
သူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် အံသြသွားသည်။
“မနေ့က ငါ့မိန်းမနဲ့ ပြဿနာတက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်”
ကျောက်တုန်းလင်ကပြောပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲက စီးကရက်တစ်ဗူးကိုထုတ်ပြီး တင်းကွေ့ဖာကို ပေးလိုက်သည်။
သူက တင်းကွေ့ဖာထက် အရပ်မြင့်သည်။ တင်းကွေ့ဖာလောက် မသန်မာပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက တင်းမာတယ်၊ သူ့လက်ချောင်းတွေက သေးသွယ်ပြီး အစွမ်းထက်တယ်၊ သူ့အမူအရာက စစ်တပ်နည်းပြ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး သင်ကြားရေးဒါရိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အမူအရာမရှိဘဲ မင်းကိုကြည့်ရုံနဲ့ လူတွေကို ထိတ်လန့်စေတယ်။ သူ့အရှိန်အဟုန်က အံ့သြစရာကောင်းပြီး တင်းကွေ့ဖာရဲ့ခေါင်းကို ဖိဖို့ အားထုတ်ဖို့ မလိုအပ်ပေ။
တင်းကွေ့ဖာရဲ့ နှလုံးကာကွယ်ရေးလိုင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြိုကျသွားသည်။ မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်တွေးသည်။ သူ့သဘောထားက အနည်းငယ်ဆိုးပုံရသည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး “ဒုက္ခရှာ” ရန် မသေချာပေ။
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမိန်းမကို ငါဘယ်လိုပြဿနာရှာမလဲ။ မင်းမိန်းမဘယ်သူလဲ ငါတောင်မသိဘူး။ “
ကျောက်တုန်းလင်က မတုန်မလှုပ်ကြည့်သည်။ သူသည် ဝက်ဝံခြေသည်းကဲ့သို့ ထူထဲသောညာလက်ကိုဆန့်ကာ ကောင်းကင်သို့ကျိန်ဆိုခဲ့သည်– “တကယ် ငါ့ရုပ်ရည်ကြောင့် ငါ့ကို အထင်လွဲမနေပါနဲ့။ ငါက ယုတ်မာပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမရှာဘူး ငါ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုမျိုးမွေးလာတာက။ မွေးရာပါ ကောင်းကောင်းမမွေးနိုင်တာ ငါ့အမေရဲ့ အပြစ်။”
ကျောက်တုန်းလင်က မီးခိုးကို ရှူထုတ်လိုက်ပြီး စကားမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါက တကယ်ကို နားလည်မှုလွဲနေတာ။ နေ့တိုင်းစားဖို့ ငါမင်းဆိုင်ကို လာနေတာ မင်းမြင်လား။ ဒုက္ခကိုရှာဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်တုန်းလင်က နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့က ဒီတစ်ခါ ရန်ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိရင်တောင် နောင်မှာ မကြာခဏ လာလည်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။ တပ်ကထွက်လာတာ။ ခက်ခက်ခဲခဲ လက်သီးနဲ့ထိုးတဲ့ လူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တာကို စိတ်မ၀င်စားဘူး။ ”
တင်းကွေ့ဖာက ကျောက်တုန်းလင်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ပြတ်သားသော ကြွက်သားမျဉ်းများကို ကြည့်ပြီး ချွေးများ ကျဆင်းလာသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါဒီနေ့လူကောင်းတစ်ယောက်တွေ့တယ်။ အခုမှစပြီး ရိုသေလေးစားမှုအပြည့်နဲ့ သိမ်မွေ့စွာ မပြောဝံ့ပါဘူး”
သန်မာသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ရဲရင့်သောအသွင်အပြင်ဖြင့်၊ တင်းကွေ့ဖာက လမ်းပေါ်ရှိ ကလေးငယ်များကို ကြောက်လန့်စေမည်ဖြစ်သည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ဖြတ်ကျော်မည်မဟုတ်ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ၊ သူသည် ယနေ့တွင် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် “ခြိမ်းခြောက်ခြင်း” ခံခဲ့ရသည်။
လူနှစ်ဦး၏သတင်းကို “စိတ်ဝင်စားသူများ” အများအပြားတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်လီ စားသောက်ဆိုင်၏ သူဌေးသည် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်းနှင့် သန်မာသောလူကို လက်သီးတစ်ချက်နှင့် မည်သို့ထိုးရမည်ကို သိခဲ့ကြောင်း လူရာပေါင်းများစွာထံ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ နောက်တော့ ဆိုင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးရဲတော့ဘူး။ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ မကြာခဏ သာဓကများမှာလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ယခုသီတင်းပတ်ကုန်တွင် ကျိကျန့်ဖန်က နောက်ဆုံးတွင် အနားယူရန် အချိန်ရခဲ့သည်။ ယန်ယွိချင်က ကျိကျန့်ဖန်နဲ့ စကားပြောပြီး မေရှန်းကို ထမင်းစားဖို့ ပြန်ခေါ်ခိုင်းသည်။
ရှောင်လီ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ချိန်မှစ၍ ကျောက် မိသားစုသည် စားသောက်ဆိုင်တွင် အချိန်အများစုကို ကူညီပေးခဲ့ပြီး ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းနဲလ ပထမဆုံးစကားပြောဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကို လာရောက်ခဲ့သည်။
“ဟင် ဒါဆိုမကြာခင်လား။ ဒီအတွက် ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မပြင်ဆင်ထားဘူး။ “
“ကိုယ် မင်းကို ပြင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဟင်းပွဲတွေက အေးလိမ့်မယ်[1]။ ကိုယ့်မိဘတွေက ကြင်နာတတ်သူတွေပါ။ ထမင်းလာစားဖို့လာတာဆိုရင် သူတို့နဲ့ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး မင်းပြောချင်တာကို ပြောပါ။ စကားမပြောချင်ရင် ကိုယ့်ကိုကြည့်၊ မင်းအတွက် ကိုယ်လုပ်ပေးမယ်။ ”
လွယ်လွယ်လေးပဲ ပြောသည်။ မေရှန်း၏ တင်းမာမှုသည် လုံးဝမသက်သာသော်လည်း သူ့မိဘများနှင့်တွေ့ရန် အချိန်တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ရုပ်ဆိုးသောချွေးမသည် သူ့ယောက္ခမကို အနှေးနှင့်အမြန် တွေ့ရမည်။ [2]
“ကောင်းပြီ ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို ကူညီရမှာပေါ့။ ရှင် ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထားလို့ မရဘူး။”
“စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းအရှက်ရလိမ့်မယ်။ သွားတဲ့အခါ သိလိမ့်မယ်။ ကိုယ့် မိဘတွေက မင်းကို အထူးချစ်လိမ့်မယ်။ “
သူ့မရီးသည် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပညာရှိကာ ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စကားအပြောအဆို ညင်သာစွာ မလုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူ့အမေက မိသားစုသဟဇာတဖြစ်ဖို့အတွက် ကိစ္စတော်တော်များများကို သည်းခံခဲ့ပြီး သူ့မရီးကို ဘယ်တော့မှ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စကားမပြောခဲ့ဘူး။ မေရှန်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး အခြားသူများကို မည်သို့ထောက်ထားရမည်ကို သိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ထားမျိုးသည် သူ့အမေနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိရမည်။
“ညစာစားဖို့ အိမ်သွားရမှာလား”
“ဟုတ်တယ် အဒေါ်၊ ကျွန်တော့် မိဘတွေက မေရှန်းကို တွေ့ချင်နေတာကြာပြီ။ အဒေါ် နဲ့ ဦးလေး သင့်တော်မယ်ထင်ရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဖက်မိသားစုကို တွေ့ဆုံကြမယ်လို့ ပြောတယ်။”
ကျန်းချောင်းအာက ပါးစပ်ကို ဖြေလျော့လိုက်သည်။ ကျိကျန့်ဖန်နဲ့ မေရှန်းတို့ကို အရင်က သဘောမတူပါက ကျိကျန့်ဖန်ကို သူတို့အိမ်သို့ လာခွင့်မပြုမှာဖြစ်ပေမယ့် ကျိ မိသားစု၏ အခြေအနေများသည် သူမတို့ထက်သာလွန်သည်။ သူမသမီးကို ပြစ်မှားမိမှာကို ကြောက်သည်။
“ လက်ဗလာနဲ့ မသွားပါနဲ့။ တစ်ခုခုဝယ်ပါ။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိလား မရှိဘူးလား။ အမေ မင်းကို ပေးမယ်။ “
“မဟုတ်ဘူး သမီးမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်”
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်နှစ်က မေရှန်းက စက်ချုပ်ခြင်းဖြင့် ပိုက်ဆံအချို့ကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး ကျောင်းတက်ဖို့အတွက် ငွေအနည်းငယ်သုံးခဲ့သည်။ အခုဆို သူမက တရားဝင်အလုပ်လုပ်ပြီဖြစ်သည်။ သူမမိဘတွေဆီက ပိုက်ဆံယူတာ အဆင်မပြေပေ။
“ဘာဝယ်မှာလဲ”
“အဲဒါကို မစဉ်းစားရသေးဘူး။”
“နို့မှုန့်တစ်ဗူးဝယ်ပြီး အသီးအနှံတွေကို ဘာလို့မယူသွားတာလဲ”
“ဒါကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ နို့အတွက် လက်မှတ်မရှိဘူး”
“ငါ့မှာ တစ်ခုရှိတယ်။ မင်းအတွက် ငါတစ်ခုယူမယ်။”
မေရှန်းက ကျားဟွေ့ လက်မောင်းကို ဝမ်းသာအားရ ကိုင်လိုက်ပြီး “ယောင်းမ အစ်မက အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြဿနာတိုင်းကိုဖြေရှင်းနိုင်တယ်။”
ကျားဟွေ့က ကူကယ်ရာမဲ့ ရယ်လိုက်ပြီး “အစ်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အခု ညီမကိုကြည့်။ ယင်းပေါင်တောင် ကြီးနေပြီ။ ညီမက အဒေါ်တစ်ယောက်လို့ ဘယ်သူမြင်မှာလဲ။ “
မေရှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒါက ညီမယောင်းမကို ချစ်လို့မလား။”
သူမယောင်းမသည် သူမထက် လေးနှစ်သာ ကြီးပြီး သူမထက် ပိုသိသည့်အပြင် သူမထက် လူအများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင်လည်း ပိုကောင်းသည်။ အားကိုးတကြီးနဲ့ အားကိုးရင်း သူမယောင်းမအသက်ကို မေ့သွားတတ်သည်။
ညနေရောက်တော့ ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းကို လာခေါ်သည်။ မေရှန်းက အပြာရောင် ဘရာဂျီ ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သားရေခြေနင်းတစ်ရံကို လှမ်းကိုင်ကာ သူမယောင်းမ သူမအတွက် ပြုလုပ်ထားသည့် အဝါနုရောင် ကင်းဗတ်အိတ်ကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခဲ့သည်။ နို့မှုန့်နှင့် သစ်သီးများကို နေ့ခင်းဘက်ကဝယ်ခဲ့ပြီး ကျိကျန့်ဖန်၏ လက်ထဲတွင် သယ်ထားခဲ့သည်။
“ဒါဘယ်လိုနေလဲ။ ကြည့်ကောင်းလား “
ကျိကျန့်ဖန်၏ အမြင်တွင်၊ မေရှန်းက အမြဲတမ်းကြည့်ကောင်းနေသော်လည်း ဒီနေ့ မေရှန်းက ပို၍ ဆန်းသစ်ပြီး ပြေပြစ်သည်။ လမ်းမှာ ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားချင်ပေမယ့် မေရှန်း ရှောင်သွားခဲ့သည်။ သူ့နှာခေါင်းကို ထိပြီး ဖုံးထားရမည်။
“ကျွန်မ သိပ်စိတ်မပူပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မကို မေးတဲ့အခါ ကျွန်မနှလုံးက ပြန်ပြီး တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ကျွန်မကို စိတ်ရှုပ်အောင် တမင်သတိပေးခဲ့တာလား။ ”
မေရှန်းက များသောအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နားလည်သဘောပေါက်လွယ်တတ်သော်လည်း “ယုတ္တိမရှိသော” အကြည့်အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောတတ်သည်။ ကျိကျန့်ဖန် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မတူကွဲပြားသော အရသာရှိနေသည်ကို အထူးအံ့သြမိသည်။
ချိုတဲ့ပန်းသီးတွေ များများစားသလိုပါပဲ၊ ရံဖန်ရံခါမှာ ချဉ်တဲ့ပန်းသီးစားတာက အရမ်းစားဖို့ကောင်းသည်။
ကျိမိသားစုသည် ခရိုင်၏ဗဟိုချက်တွင် ခရိုင်အစိုးရနှင့် ကပ်လျက်နေထိုင်သည်။ ရပ်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သည်။ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတို့၏ ခံစားချက်များသည် မသိစိတ်က ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျိကျန့်ဖန်က မေရှန်းကို တတိယထပ်ကို ခေါ်သွားကာ “ကံဇာတာ” ဟု ရေးထားသော တံခါးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
တံခါးခေါက်လိုက်သောအခါ၊ မေရှန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကျိကျန့်ဖန်၏ နောက်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ရပ်နေကာ တံခါးအတွင်း၌ “လာပြီ” ဟု ကြင်နာဖော်ရွေသောအသံဖြင့် ပြောလာသည်အထိ ထူးထူးခြားခြား ရှည်လျားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်နည်းနည်းကျသွားသည်။
“ကလစ်” အင်္ကျီအဖြူနှင့် အနက်ရောင်ဘောင်းဘီ ၀တ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဆံချည်နှောင်ထားသော ဆံပင်ရှည်ဖြင့် မေရှန်း ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ အနီးမှုန် မျက်မှန်တစ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး စာအုပ်ဆန်သော မျက်နှာ၊ ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ်ကွေးနေကာ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်ခုံးလည်းရှိသည်။
“အမေ၊ ဒါက မေရှန်း”
ကျိကျန့်ဖန်က သူ့ကို ယန်ယွိချင်ဆီ ခေါ်သွားဖို့ မေရှန်းရဲ့ ပခုံးတွေကို ကိုင်ထားသည်။ မေရှန်းက ယန်ယွိချင်ကို ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ အန်တီ။”
“ဟဲလို ဟဲလို လာထိုင်ပါ”
ကျိကျန့်ဖန် မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ယန်ယွိချင်က သူမကိုမြင်သည်နှင့် မေရှန်းကို အထူးနှစ်သက်သွားသည်။ ကောင်မလေးက မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် တောက်ပကြည်လင်ပြီး သန့်ရှင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လူများကို ကြည့်နေသည်။ လောကီရေးရာနှင့် မရင်းနှီးသော နုံအခြင်းတစ်မျိုး အရသာရှိသည်။ တစ်သက်လုံး ကျောင်းသားတွေကို သင်ပေးခဲ့သည်။ ဘယ်လိုကလေးတွေနဲ့ ဘယ်လိုစရိုက်မျိုးရှိလဲ သူမ ခံစားနိုင်သည်။ မေရှန်းက ဖြူစင်ပြီး ကြင်နာတတ်သော မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။
ယန်ယွိချင်က မေရှန်း၏လက်ကိုဆွဲယူပြီး အိမ်ထဲခေါ်သွားကာ သူ့သားကို နောက်တွင်ထားခဲ့သည်။ မေရှန်းက ကျိကျန့်ဖန်ကို ပြန်ကြည့်ချိန် သူက သူမကို စိတ်ချသလို ပြုံးပြသည်။
ကျိချင်းမင်က သူ့စာကြည့်ခန်းတွင် စုတ်တံများနဲ့ ရေးနေပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ အိမ်မှထွက်လာသည်။
ယန်ယွိချင်က ပြုံးပြီး “ဒါက ကျန့်ဖန် ရဲ့ အဖေပဲ” လို့ မေရှန်းကို ပြောပြသည်။
“မင်္ဂလာပါ ဦးလေး။”
“ဟေ့ ကောင်းပြီ မင်းနာမည်က မေရှန်း မဟုတ်လား။ လာ၊ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်။ “
ကျိကျန့်ဖန်က ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့မှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သဘာဝအတိုင်း ထားရှိသည်။ မေရှန်းက မသိစိတ်က သူ့ကို လေးစားသွားသည်။ ဤလေးစားမှုသည် ဝိသေသလက္ခဏာနှင့် နောက်ခံကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ပညာတတ်များကို လေးစားမှု ရှိတာဖြစ်သည်။ ကျိချင်းမင်က ဒါကိုမြင်နိုင်ပြီး ယန်ယွိချင်လည်း မြင်နိုင်သည်။
မေရှန်း စတွေ့တုန်းက သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး အထင်အမြင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ၊ ကြင်နာပြီး၊ နူးညံ့သည်။
........
ကိုးကားချက်
↑1 - သာယာသောအချိန်ကိုယူရန်
↑2 - ၎င်းသည် ဥပစာအား ဖုံးကွယ်၍မရသော အဓိပ္ပါယ်ရှိသော idiom တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူမသည် အမြဲလိုလို အသွင်အပြင်ကို ပြသရမည်ဖြစ်သည်။