အခန်း (၈၁)

“ရွာသူကြီးက ရှင့်ကို လာတွေ့တာလား။”

ကျောက်တုန်းလင်က ကျားဟွေ့ထံမှ တောင်းကိုယူကာ ခြံဝင်းထဲသို့ အတူတူဝင်ခဲ့သည်။

“မြေယာပြုပြင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးတယ်။ သူက ကိုယ့်ကို ရှောင်ကော ရွာအကြောင်း ပြောပြတယ်။ ဒါရိုက်တာ ရှုံးနဲ့ တွေ့ဖို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကွန်မြူနတီကို အတူ သွားခိုင်းတယ်။”

ကျောက်တုန်းလင်က စီးပွားရေးပညာကို လေ့လာနေသည်။ မြေယာပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုသည် စီးပွားရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင်ပါဝင်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အရေးကြီးပြီး လက်တွေ့ကျသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျောင်းမပိတ်ခင်တွင် ပါမောက္ခသည် လက်ရှိနိုင်ငံတော်အခြေအနေနှင့် မူဝါဒများအောက်တွင် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကို တွေးတောဆင်ခြင်နိုင်စေရန် အိမ်စာများ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်းလင်က မြေယာပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု ခေါင်းစဉ်အဖြစ် စာရင်းပြုစုရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

ကျားဟွေ့က ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာမှ မဖော်ပြခဲ့ဘူး။ ၂၁ ရာစု ခရီးသွားတစ်ဦးအနေဖြင့် မြေယာပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုသည် လူမှုရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၏ လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်ကို သူမ သိခဲ့ပြီး ဤစနစ်ကို ကျေးလက်တွင် အကောင်အထည်မဖော်မီ မကြာမီအချိန်အတွင်း၌လည်း ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

“ပြီးခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ တစ်ခုခုကို တွေးပြီး ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ အစ်မအကြီးဆုံးကို ခဲအိုနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ခရိုင်ကို သွားခိုင်းပါလား။ ကျောင်းနဲ့နီးတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေးတွေ ဖွင့်လို့ရတယ်။ အရသာရှိသရွေ့ ဖောက်သည်တွေရှိမယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ဖို့ မေရှန်း ကျောင်းကိုသွားတယ်။ အနီးတစ်ဝိုက်မှာ လူနေရပ်ကွက်တွေရှိပြီး စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အလွန်သင့်တော်တယ်”

စားသောက်ဆိုင်များသည် ကျောင်းများနှင့် ဆေးရုံများအနီးတွင် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း မြို့ကြီးများတွင် နေထိုင်ဖူးသူတိုင်း သိကြသည်။ ၎င်းသည် အနိမ့်ဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုန်ကျစရိတ်နှင့် ပြန်လာနှုန်း အမြင့်ဆုံးသော လုပ်ငန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သင့်မှာ အရည်အချင်းရှိသရွေ့ ငွေရှာနိုင်သည်။

မနက်စာရောင်းနိုင်သလို နေ့လယ်စာနဲ့ ညစာတွေကိုလည်း ရောင်းချပေးနိုင်သည်။ နောက်ပြီး အဆာပြေလည်း ရောင်းလို့ရတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းက ခေတ်စားနေမှာ သေချာသည်။

နေရာတကာ ရွှေငွေများ လက်လှမ်းမှီသော ဤခေတ်ကြီးတွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသူများသည် မည်သည့်အခါမှ ပထမဆုံး ချမ်းသာလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ချိုင်ရှနဲ့ လီဝမ်ပင်းတို့သည် သစ္စာရှိပြီး ကြင်နာကြကာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ရိုးရှင်းသော စိတ်ထားရှိသည်။ ဒီလိုလူတွေကို အခွင့်အရေးပေးရင် သူတို့အခွင့်အရေးကို ကောင်းကောင်းဆုပ်ကိုင်ထားမှာ သေချာသည်။

ကျားဟွေ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကြောင့် ကျောက်တုန်းလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူသည် ရှားပါးရတနာတစ်ခုကို ကြည့်နေသလို တောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျားဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မိန်းမ၊ မင်းအရမ်းတော်တာပဲ၊ ကိုယ်အဲ့လောက်တောင်မတွေးဖူးဘူး။”

သူ ကျားဟွေ့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမပါးပြင်ပေါ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ကျားဟွေ့က သူ၏ ရွှင်မြူးသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ ရွှင်မြူးစွာ ပြောသည်။ “ အခု ရှင်သိပြီမလား။ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်မသိဘူးလား။ “

သူမသည် ဤခေတ်၏ နိမိတ်ဖက်သူ ဖြစ်သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျားဟွေ့က သူမအမေရဲ့ မိသားစုအကြောင်း ပြန်တွေးသည်။ သူမအစ်ကိုတွေက ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝတွေရှိခဲ့ပေမယ့် ခေတ်ရဲ့ဘီးကြီးဟာ ရွက်လွှင့်လာခဲ့ပြီး သူမအမေရဲ့မိသားစုကို ဘယ်လိုချန်ထားခဲ့နိုင်မလဲ။

ကျောက်တုန်းလင်က နေ့လည်စာစားပြီး သူ့အစ်မအိမ် စက်ဘီးစီးသွားသည်။ သူရောက်သောအခါ ကျောက်ချိုင်ရှက စားနေဆဲဖြစ်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ဂေါ်ဖီတစ်အိုး၊ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်အိုးနှင့် ခေါက်ဆွဲငံပြာရည်တစ်ပန်းကန် ရှိနေသည်။ ငါးမရှိ၊ အသားမရှိ၊ ကြက်ဥတစ်လုံးတောင် မရှိပေ။

သူ့အစ်မအကြီးဆုံး ကိုယ်ဝန်ရှိပြီး အိမ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိနေကာ အဲဒီအစာက ဘယ်လိုလုပ်အာဟာရဖြစ်နိုင်မလဲ။

ကျောက်တုန်းလင်က အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ကျောက်ချိုင်ရှက သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အံ့ဩသွားသည်။ “တုန်းလင် မင်းကဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။ နေ့လည်စာစားပြီးပြီလား “

လီဝမ်ပင်းက ကျောက်တုန်းလင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် စားပြီးပြီ အစ်မ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အလုပ်ရှုပ်နေစရာမလိုပါဘူး။ ခဲအိုနဲ့ စကားပြောဖို့ အခုရောက်လာတာ။ ”

ကျောက်တုန်းလင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒါဘာလဲ။”

အလျင်စလိုလာတော့ ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဟု နှစ်ယောက်လုံး တွေးလိုက်မိသည်။

“ခရိုင်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလားလို့ မေးဖို့လာတာပါ။ ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ လုပ်ငန်းမဟုတ်ပါဘူး။ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး အချက်အပြုတ်တတ်ကျွမ်းရမယ် ”

ကျောက်ချိုင်ရှနဲ့ သူမ၏ခင်ပွန်း လီဝမ်ပင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ခရိုင်မှာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရတာ သူတို့ နားလည်မှု မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကို သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးဘူး။

“အဲဒါဆို ငါတို့က ဘယ်လိုစီးပွားရေးလုပ်မရလဲ။ ငါတို့က မလုပ်ဖူးဘူး၊ နားမလည်ဘူး။ “

သူတို့ဘဝတွင် ကြက်၊ ဘဲမွေးမြူခြင်းနှင့် ဝက်အနည်းငယ်မွေးမြူခြင်းမှတစ်ပါး မည်သည့်အရာကိုမျှ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

“မင်းဆန္ဒရှိရင် အိမ်မှာနေပြီး ကျောင်းမဖွင့်ခင်မှာ ပြီးအောင်လုပ်ပေးမယ်။”

တုံ့ဆိုင်းနေသည့်အတွက် ကျောက်တုန်းလင်က ၎င်းကို အမှန်တကယ် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အရင်ကတော့ သူ့အစ်မနဲ့ ခဲအိုက စီးပွားရေးလုပ်မလား၊ မလုပ်ဘူးလားဆိုတာ အရေးမကြီးဘူးလို့ သူထင်ခဲ့သည်။ ဒီနေ့ ဒီလိုအစားအစာကို မြင်လိုက်ရတော့ အပြောင်းအလဲတွေ လုပ်နေရတုန်းပဲ။ မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တောင် သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရမည်။

လူတွေက မသိတာကို ကြောက်တတ်တဲ့စိတ် အလိုလိုရှိပေမယ့် ကျောက်ချိုင်ရှကတော့ သူမမောင်ကို အမြဲယုံကြည်နေခဲ့သည်။ တုန်းလင်က စိတ်ကောင်းဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ တုန်းလင်ကြောင့် မိသားစု ကောင်းကောင်း နေနိုင်သည်။ ယခု သူတို့မိသားစုသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တွင်ရှိကြပြီး၊ သူမသည် သူတို့၏အစ်မအကြီးဆုံးအဖြစ် ကျေနပ်စရာမကောင်းဆုံးဘဝဖြင့် နေထိုင်နေသည်။ တုန်းလင်က သူ့အစ်မကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ထင်ရှားသည်။ သူမမောင်ရဲ့ စေတနာကို မဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျောက်ချိုင်ရှ၏လက်က မသိစိတ်ကနေ သူမ၏ဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက သူမကို ကန်လာသည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲမှာ ချက်ချင်းခိုင်မာလာသည်။

“အိုကေ၊ နင့်ရဲ့ခဲအိုနဲ့ ငါက စီးပွားရေး မလုပ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့ မပျင်းဘူး၊ ငါတို့ သင်ယူနိုင်တယ်။ သားသမီးအနည်းငယ်အတွက်ကြောင့်၊ ငါတို့က မိဘတွေမလို့ သူရဲဘောမကြောင်နိုင်ဘူး။”

တယာက ပန်းကန်တစ်လုံးကိုင်ပြီး သူ့ဦးလေးနဲ့ သူ့မိဘတွေနဲ့ စကားပြောတာကို ကြည့်သည်။ သူမအမေက သူ့ဦးလေး ခရိုင်မှာ စီးပွားရေးလုပ်မယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တာကို ကြားရတာ အရမ်းပျော်သည်။

“ဒါက အမှန်တရားပဲ။ တကယ်တော့ စီးပွားရေးဆိုတာ ထင်သလောက် မခက်ခဲပါဘူး။ ပစ္စည်းတွေက အရသာရှိဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ အရသာတာ ရှိနေရင် အိမ်တံခါးဝကို လာမည့် ဖောက်သည်က သဘာဝအတိုင်း ရှိနေလိမ့်မယ်။”

ကျောက်တုန်းလင် ဒီလိုပြောတဲ့အခါ ကျောက်ချိုင်ရှက စိတ်ပူသွားသည်။ သူမရဲ့ ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုက ပျမ်းမျှပါ။ သူမအမေလိုပဲ စားရပေမယ့် အရသာမရှိပေ။

“ဒါကို အစ်မ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျားဟွေ့က အစ်မကို ဟင်းချက်နည်းကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ သူမမှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။”

အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီမို့ နောက်နေ့တွင် ကျောက်ချိုင်ရှက သူ့အမေအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ကျားဟွေ့က သူမကို အိမ်ပြန်ယူနိုင်သော အစားအစာအချို့ကို သင်ပေးသည်။

“ခေါက်ဆွဲလုပ်ရမယ်။ အလွယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်နေ့မှာ သုံးနပ်ရောင်းနိုင်တယ်။ ထမင်းကြော်နဲ့ ခေါက်ဆွဲကြော်တို့ကိုလည်း အလွယ်တကူ လေ့လာနိုင်တယ်။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကြော်ဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီ။ လက်ဖက်ကြက်ဥ နဲ့ အဆာပြေ အမျိုးမျိုး ချက်ပြုတ်နည်းကို သင်ပေးမယ်။ အစတုန်းကတော့ ဒီအစားအစာတွေနဲ့ ခရိုင်မြို့တော်မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရခဲ့တယ်။”

ကျောက်ချိုင်ရှက ကျားဟွေ့၏ စီးဆင်းနေသော တိမ်များနှင့် ရေများလို လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး မနာလိုဖြစ်မိသည်။

“မင်းရဲ့ချက်ပြုတ်မှုအတွက် မေရှန်းက မင်းကို အမြဲတမ်း ချီးကျူးတယ်။ မင်း ဒီလောက် အစွမ်းထက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ငါ့မှာ မင်းတစ်ဝက်လောက်ရှိရင် ဒီစီးပွားရေးလုပ်မှာကို ငါစိတ်မပူရဘူး။”

“ညီမလေး ခက်ခက်ခဲခဲ စာကျက်သင့်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျောင်းမှာ အစားအသောက် ကျွေးမွေးမယ့်သူ ရှိမယ်။”

“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ အစားအသောက်ကို ငါ ဂရုစိုက်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အလုပ်အတွက် ကူညီဖို့ မင်း အချိန်နည်းနည်း ပေးရမယ်။ ငါသွားရင် ရှုပ်ပွသွားမှာကို ငါကြောက်တယ် ငါလုပ်နိုင်တာထက် အလုပ်ပိုလုပ်ရတယ်”

“ဒါတော့ သေချာတယ်။ ငါကူညီရုံတင်မကဘူး၊ ငါတို့ကျောင်းကဆရာမတွေအားလုံး မင်းစားဖို့သွားစားဖို့ မင်းကိုဈေးကူပေးမယ်။”

“အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ လုပ်ငန်းကိုလည်း ဆောင်ရွက်နိုင်ပါတယ်။ သူ့ကောင်မလေးကို ရယ်မောစေဖို့အတွက် ကျိ လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ ရဲအရာရှိက နေ့တိုင်း သတင်းပို့ရမှာ”

ကျောက်ချိုင်ရှက ကျိကျန့်ဖန် အကြောင်းကို ကြားဖူးသည်။ ကျားဟွေ့ရဲ့ ပြက်လုံးတွေကို နားထောင်ရင်း ပျော်ရွှင်မှုနောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။

ကျောက်ချိုင်ရှက ရက်ပေါင်းများစွာ ချက်ပြုတ်နည်းကို သင်ယူခဲ့သည်။ ဆားရည်၏ ထိန်းညှိမှုနည်းလမ်းကို အခြေခံအားဖြင့် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ ခုတော့ ဗိုက်ကြီးနေပြီး ပင်ပန်းမှာကို ကြောက်သည်။ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ မီးမဖွားခင်ထိ စောင့်ရသော်လည်း စောင့်ဆိုင်းရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

“လယ်ထဲမှာ အလုပ်အားလုံးကို ငါလုပ်နိုင်တယ်၊ မီးဖိုပေါ်က အလုပ်ကို ဘယ်လိုမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီဝမ်ပင်း ရှိနေတုန်းပါပဲ၊ အရာအားလုံးက သူမလုပ်စရာမလိုဘူး။

ရွာသူကြီးမှ မြေယာစာချုပ်အကြောင်း နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် ကျောက်တုန်းလင်ကို မေးမြန်းပြီး ပြန်သွားကာ ရှန်ဟဲ ရွာ၏ သီးခြားအခြေအနေများကို ပေါင်းစပ်ကာ ကျောက်တုန်းလင်ကို ကွန်မြူနတီသို့ သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

“ တုန်းလင်၊ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့တာကြာပြီ။”

“ဒါရိုက်တာ ရှုံး”

ကျောက်တုန်းလင်က ဒါရိုက်တာ ရှုံး နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အဲဒါဘယ်လိုနေလဲ။ ဒီအချိန် ကျောင်းမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ ”

“အထူးသဖြင့် ကိစ္စတွေအပေါ် ကျွန်တော့်အမြင်က ပိုပြီးတော့ ကောင်းလာပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ဖြစ်လာပြီး ကျွန်တော်အများကြီးရရှိခဲ့တယ်။”

“ဒါက သင်ယူမှုရဲ့ အရေးပါမှုပါ။ ငါက အသက်ကြီးသွားလို့ ကံမကောင်းဘူး။ ငါက အသက်တစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆယ်လောက် ငယ်သေးရင် ငါလည်း ပညာသင်ခွင့်ရဖို့ တက္ကသိုလ်ကို ပြန်သွားချင်တယ်။”

ကျောက်တုန်းလင်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာက ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အကောင်းဆုံးပညာရေးကို ခံယူထားတယ်။ တပ်ကထွက်ပြီး ဂရုတစိုက်အလုပ်မလုပ်ဘူး။ အရည်အချင်းရှိဖို့ အတတ်ပညာကို လက်ခံရမယ်။ ”

“ဘွဲ့ရပြီးရင် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”

“မသိသေးဘူး။ ငါ့အတွက် အချိန်က ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ ငါတို့ကြည့်မယ်။”

“မင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ရင်းနှီးနေတုန်းပဲ။ ငါတို့ ကွန်မြူနတီအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေနဲ့ မင်းလေ့လာပြီးရင် ငါတို့ ကွန်မြူနတီကို ပြန်ရောက်လာနိုင်ပြီး ငါတို့ ကွန်မြူနတီဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အထောက်အကူဖြစ်စေမယ်လို့ ရိုးသားစွာမျှော်လင့်တယ်။”

“ကွန်မြူနတီက လိုအပ်နေသမျှတော့ လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။”

ဒါရိုက်တာ ရှုံးက ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းတာပေါ့၊ လူငယ်တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ချမ်းသာအောင် လုပ်နိုင်ရုံသာမက ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကို ဘယ်လိုပြန်ရမလဲဆိုတာလည်း သိရမယ်။ ပြီးရင် မင်းကို ငါစောင့်နေမယ်။ ”

“တုန်းလင် ရဲ့ ပြန်လာမှုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကွန်မြူနတီ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အထောက်အကူတစ်ခုပဲ။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် စီးပွားရေးပြဿနာအချို့ကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။ နောက်တော် ကျွန်တော် တုန်းလင်ဆီကို အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ သွားခဲ့တယ်။ အများကြီးရခဲ့တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါရိုက်တာဆီကိုလည်း စာတစ်စောင်ရေးခဲ့တယ်။ ”

ရွာသူကြီး ရှု့ဟိုင်မင်က သူ့လက်ရေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေ လွှဲပေးသည်။

“အိုး။ ပြီးရင် ကောင်းကောင်းကြည့်ရမှာပေါ့။ “

ဒါရိုက်တာရှုံးက ပစ္စည်းကိုယူ၍ မျက်မှန်ကိုတပ်ကာ အထူးသဖြင့် ရှန်ဟဲကျေးရွာ၏ မြေယာဧကမည်မျှ၊ မိသားစုမည်မျှ၊ အလုပ်လုပ်သူမည်မျှနှင့် မြေယာစာချုပ်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှုစသည့် အချက်အလက်မျိုးစုံကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှု့သည်။

“ဒီအကြောင်းအရာက ကောင်းကောင်းရေးထားတယ်။ ဒီကိန်းဂဏန်းတွေက မှန်လား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒေတာက အရင်နှစ်တွေက ဒေတာအစစ်အမှန်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဒေတာခန့်မှန်းချက်တွေကို ကူညီပေးဖို့ တုန်းလင်ကိုလည်း တောင်းဆိုခဲ့တယ်။”

“စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှာ လူတိုင်း သတိကြီးကြီးနဲ့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တိုးတက်နေတယ်။ မှန်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူကမှ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အထက်က ခေါင်းဆောင်တွေကလည်း အမှားလေးတွေ လုပ်ခွင့်ပေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မလုပ်ရင် ဒါမှမဟုတ် မစမ်းရင် ဘယ်လိုဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ”

“ရှန်ဟဲရွာရဲ့ အင်အားက ငါတို့ ကွန်မြူနတီရဲ့ ရှေ့တန်းမှာ အမြဲရှိနေတယ်။ ရွာသူကြီးအနေနဲ့ မြေယာစာချုပ်ချုပ်ဖို့ သတ္တိရှိသရွေ့ ကွန်မြူနတီက ခြွင်းချက်မရှိ ပံ့ပိုးပေးမှာပါ”

ရှု့ဟိုင်မင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာ၊ မင်းရဲ့စကားကြောင့် ကျွနိတော်သက်သာရာရပြီ”

ဒီနေ့ စကားဝိုင်းက အရမ်းကောင်းသည်။ ရွာသူကြီး ရှု့ဟိုင်မင်က အလယ်အလတ်မဖြစ်ချင်ဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရာများကို လိုချင်သူဖြစ်သည်။ တော်လှန်ရေး ကော်မတီက ထွက်လာတော့ နှစ်ယောက်သား လှည်းကို တွန်းပြန်သည်။

“ တုန်းလင် ငါပြန်သွားတဲ့အခါ ထုတ်လုပ်မှု့အဖွဲ့တွေရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တွေ့ဆုံမယ်။ မင်းဘာလို့ငါနဲ့မလိုက်တာလဲ။ မင်းက ငါတို့ရွာရဲ့ ပါတီအတွင်းရေးမှူးဖြစ်ခဲ့ပြီး ငါတို့ရွာရဲ့အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်းက ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်ပညာရေးကို ရရှိထားတယ်။ မင်းပြောရင် လူတချို့က မင်းစကားကို နားထောင်ချင်တုန်းပဲ။ ”

တစ်ခုက သစ်သားဖြစ်၊ နှစ်ခုဆို တောဖြစ်လာသည်။ ရှု့ဟိုင်မင်က မနာလိုသူမဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်တွင်၊ ကျောက်တုန်းလင်က ရွာ၌မရှိတော့သောကြောင့် အကြွေးသည် ကျောက်တုန်းလင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မကျနိုင်တော့ပေ။ ဒါရိုက်တာ ရှုံး ရဲ့ စကားအရ သူက ကျောက်တုန်းလင် အနာဂတ်မှာ ပြန်လည်အသုံးပြုလိုတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ယခု သူ့တွင် ကျောင်တုန်းလင်နဲ့ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိပြီးရင် နောင်တွင် ၎င်းအတွက် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။

လုပ်ငန်းခွင်မှာ လူအချင်းချင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးက အရေးကြီးဆုံးပါပဲ။ ဒီကုသိုလ်ကံကို ဘယ်အချိန်က စသုံးရမယ်ဆိုတာ သူမသိပေ။

ထို့ကြောင့် ရှန်ဟဲကျေးရွာတွင် မိသားစုပူးပေါင်းထုတ်လုပ်ရေး ကန်ထရိုက်တာဝန်ယူမှုစနစ်ကို စတင်အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ရွာကလူတချို့က ကန့်ကွက်တဲ့သူကို ထောက်ခံပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုစီရဲ့ ကပ္ပတိန်က မဲပေးနိုင်တဲ့ မိသားစုရှိနိုင်တယ်။ လူနည်းစုက အများစုကို နာခံသည်။ လယ်ယာမြေ စာချုပ်ကို တရားဝင် စတင် မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။

“တုန်းလင်၊ ငါတို့မြေကကော”

“ဒါကရိုးရှင်းတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် အခြားသူတွေကို ငှားရမ်းနိုင်တယ်။ မနက်​ဖြန်​ကျ​နော်​ ခရိုင်​ကိုသွား​ပြီး စားသောက်ဆိုင်​ဖွင့်​မယ်​ ​နောက်​ထပ် အစီအစဉ်​ဆွဲမယ်​။ “

“ကောင်းပြီ ငါမင်းကို နားထောင်မယ်။”

လီဝမ်ပင်းက သူ့ယောက်ဖကို အလွန်ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ယောက်ဖက ရွာမှာ ပြောနိုင်တာကို သူမြင်သည်။ သူ့တွင် ခွန်အားနှင့် အရည်အချင်းစစ်ရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ခရိုင်အမှတ် ၁ အလယ်တန်းကျောင်းအနီးတွင် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုရှိသည်။ “မျက်နှာစာအခန်း” ဟူ၍မရှိပါ။ ကျောက်တုန်းလင်နဲ့ ကျားဟွေ့တို့က လီဝမ်ပင်းနဲ့ လှည့်ပတ်ကြည့်ချိန် စားသောက်ဆိုင်များအတွက် အလွန်သင့်လျော်သော အနီးဆုံးမှာ လွတ်နေတဲ့ တစ်ထပ်အိမ်လေးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှမနေဘူး။ အိမ်ပိုင်ရှင်ကို မေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရှာရမှာပေါ့။”

လူအများအပြားက မေးမြန်းရန် လိုက်ရှာကြပြီး စုံစမ်းပြီးနောက် အိမ်ကို သက်ကြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အခြားခရိုင်တွင် နေထိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကို သဘာဝအတိုင်း အိမ်အား ပေးထားကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သုံးယောက်သားက မဝေးလှသော သမီးလေး၏လိပ်စာကို မေးမြန်းကြသည်။ အဲဒီကိုရောက်ဖို့ ဘတ်စ်ကားနဲ့ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာသည်။

“ဟဲလို၊ ဒီဟာက ရှု့ဟေးရုန် ရဲ့အိမ်လား”

“ဟုတ်တယ် ငါက ရှု့ဟေးရုန်ပါ။ ဘာများကူညီပေးရမလဲ။”

ရှု့ဟေးရုန် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျားဟွေ့က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ​ရှု့ဟေးရုန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

မိဘများ ထားခဲ့သော အိမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လစ်လပ်နေခဲ့သည်။ သိပ်ကြီးမငယ်လွန်းတဲ့ တစ်ထပ်အိမ်ပဲ ရှိသည်။ သူမသည် အိမ်ကြီးကို အသုံးမဝင်သလို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ဦးမှ ငှားချင်နေခဲ့သည်။

ကျားဟွေ့က အိမ်ငှားရမ်းခြင်းမှာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရန်ဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့ပေ။ လုပ်ငန်းအကြောင်းပြောသောအခါတွင် သူမ၏ကတ်များကို တစ်ကြိမ်တည်းမပြနိုင်ပါ။ တစ်ဖက်က တုံ့ပြန်ပုံပေါ် မူတည်သည်။

“အိမ် ငှားချင်တာလား”

ကျားဟွေ့က ပြုံးပြီးပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အဓိကက ကျောင်းနဲ့နီးလို့။ ဟုတ်တယ် စျေးနှုန်းမှန်ရင် အဆင်ပြေအောင် ဝယ်လို့လည်းရတယ်။”

​ရှု့ဟေးရုန်က ပိုလို့တောင် အံ့သြသွားပြီး သူမခင်ပွန်းက အိမ်ထဲကထွက်လာသည်။

“မင်းတကယ်ဝယ်ချင်တာလား။ ယွမ်နှစ်ထောင်။ ပေး​နိုင်​ရင်​​ရောင်းမယ်​။ “

ရှု့ဟေးရုန် စကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီဝမ်ပင်းမှာ စိုးရိမ်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ ယွမ်နှစ်ထောင် ပေးချေရန် မတတ်နိုင်ပေ။

ကျောက်တုန်းလင်က လီဝမ်ပင်းအား မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး မထိတ်လန့်စေရန်ပြောတာကြောင့် လီဝမ်ပင်းက သူ၏စိုးရိမ်စိတ်များကို ဖိထားပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကျားဟွေ့ အိမ်ဝယ်ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ စီးပွားရေးကောင်းပါက အိမ်ရှင်သည် အိမ်ငှားခကို စျေးတက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဒီအိမ်က ကျောင်းနဲ့ အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး သီးခြားနေရာလည်း ရှိသညိ။ သူမ၏နှစ်ပေါင်းများစွာအတွေ့အကြုံနှင့်အတူသေချာပေါက်အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခြေလှမ်း ၁၀၀၀၀ ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး စီးပွားရေး အထမမြောက်နိုင်ရင်တောင် မြို့ဟောင်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့ ဖြိုဖျက်ရင် ချမ်းသာလာနိုင်သည်။

အိမ်ဝယ်ရန် အဆိုပြုပြီးနောက် အိမ်ပိုင်ရှင်ကို လေလံဆွဲရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်၏အရွယ်အစားနှင့် ပထဝီဝင်တည်နေရာအရ ယွမ်ငွေ ၂၀၀၀ ပေးချေနိုင်သည်။ သို့သော် လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ရောင်းသူသည် ဝယ်သူမည်မျှပေးဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိမည်ကို မေးမြန်းရန် အကြောင်းပြချက်မရှိပေ။ အလျှော့အတင်းလုပ်ရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ရှိနေသေးသည်။

“အစ်မ၊ မင်းအိမ်က မနေတာကြာပြီ။ အဲဒါကို ပြင်ဖို့ ပိုက်ဆံသုံးရမယ်။ လျှော့စျေးအနေနဲ့ ယွမ် ၂၀၀ ပေးနိုင်ပြီး ငွေပေးငွေယူ အပြီးသတ်ဖို့ ယွမ် ၁၈၀၀ ပေးချေမယ်။ ရဲဘော်၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံပေးပြီး ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးမယ်။ “

ရှု့ဟေးရုန်က စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ စွန့်ပစ်ထားသောအိမ်အား ၁၈၀၀ ဖြင့်လဲလှယ်ရန်မှာ စရိတ်သက်သာသော သဘောတူညီချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသားအသက်ကြီးလာသောအခါတွင် ဇနီးသည်ကိုရှာရန် ပိုက်ဆံသုံးရမည်။ ဤငွေဖြင့် သူမသည် အလားအလာရှိသော မည်သည့်ဇနီးနှင့်မဆို ညှိနှိုင်းနိုင်သည်။ သူမသားအတွက် အစပျိုးပြီး ပိုကောင်းတဲ့အလုပ်တစ်ခုရှာဖို့ ဒီငွေကို သူမလည်း သုံးနိုင်သည်။

ရှု့ဟေးရုန်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူ့ခင်ပွန်းက ရှု့ဟေးရုန်ရဲ့ စဥ်းစားတက်ကာ အဝတ်အစားကို ဆွဲပြီး ပြောလာသည်။ “ဒါ မင်းမိဘအိမ်က ပိုစဉ်းစား။ ဒီအတိုင်းရောင်းလို့မရဘူး။”

အသုံးမကျတဲ့ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ဘယ်သူက နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် နေမလဲ။ သူတို့ သုံးယောက်မှာ ပိုက်ဆံမရှိပုံပေါ်ပေမယ့် ကြားထဲမှာ တခြားအရာတစ်ခုတော့ ရှိသေးသည်။

ရှု့ဟေးရုန်က သူမခင်ပွန်း ဘာတွေးနေမှန်း မသိပေ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို အိမ်မရောင်းဖို့ တားခဲ့တာလို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ငွေကို မည်သို့စီစဉ်မည်ကို စီစဉ်ခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မိဘတွေက ထားခဲ့တာ။ ရောင်းပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒုက္ခရောက်ရင် ဘာလို့ မပြောင်းတာလဲ။ “

ယောက်ျားဖြစ်သူက ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ပြီး စကားတွေ ရပ်လိုက်သည်။

“၁၈၀၀ ယွမ်က မကောင်းဘူး။ ဒီအိမ်ကို ငါ့မိဘတွေက ထားခဲ့တာ မင်းလည်း ကြားတယ်။ ဒါဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပါပဲ။ နှစ်ထောင်လို့ပြောရင် နှစ်ထောင်၊ တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး။ ”

​ကျားဟွေ့က ကျောက်တုန်းလင် ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကျားဟွေ့ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

“အစ်မ၊ တစ်ခါလာဖို့ မလွယ်ဘူး။ မင်းငါတို့နဲ့ တတ်နိုင်သမျှ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြတ်ကျော်နိုင်မလား။ မကြာခင် ကျောင်းစတော့မှာ ဖြစ်သလို အိမ်က ကလေးတွေလည်း အသက်ရှင်ဖို့ စောင့်နေကြတယ်။ ”

ကျားဟွေ့က ဟုတ်တယ်လို့ ပြောဖို့ မမေ့ဘဲ၊ သူ့ယမကိုယ်ပိုင် တောင်းဆိုချက်ကို ပေးခဲ့သည်။

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က ညှိနှိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန္ဒရှိရင် ကျောင်းအနီးက အခြားသင့်လျော်သောအိမ်ကို ကျွန်မတို့တွေ့လိမ့်မယ်၊ သို့သော် ကျောင်းအနီးတွင် အိမ်လွတ်အများကြီး မရှိဘူး၊ မဟုတ်ရင် အစ်မအိမ်တံခါးကို မရောက်လာဘူး။”

ဆိုလိုသည်မှာ ငွေလိုချင်လျှင် သင်တစ်ဦးတည်းသော ရွေးချယ်မှုမဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် ကျွန်မနဲ့ ပူးပေါင်းရမယ်။

ကျားဟွေ့က မလာခင်မှာ သူမရဲ့ ပတ်စဥ်စာအုပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။ စာတိုက်ကိုသွားတဲ့အခါ ငွေထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အိမ်နှစ်လုံးကို သူမကြိုက်သောကြောင့် နှောင့်နှေးမှုမဖြစ်စေရန် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးဝယ်ခဲ့သည်။

ရှင်းရှင်းပြောရရင်၊ ကျားဟွေ့ပဲ နှောင့်နှေးမှုတွေကို ကြောက်တဲ့သူ တစ်ဦးတည်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ရှု့ဟေးရုန်က ကျားဟွေ့ နောက်မှလိုက်ကာ ရဲစခန်းသို့သွားကာ ပိုက်ဆံယူဖို့ စာတိုက်ရှေ့မှဖြတ်သွားခဲ့သည်။

လီဝမ်ပင်းက တစ်လမ်းလုံး မသိလိုက်ပေ။ သူတို့မရောက်ခင် အိမ်ငှားမယ်လို့ပြောသည်။ ရုတ်တရက် အိမ်ဝယ်ဖို့ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ။ ယွမ်နှစ်ထောင်။ ငါ့ယောက္ခမနဲ့ သူ့မိန်းမတောင် ဖယ်လို့ရတယ်ကွ။ သူတို့က အရမ်းကောင်းသည်။

သူ့မိန်းမဗိုက်ကို တွေးပြီး ကိုယ်ပိုင်ငွေစုတာကို တွေးကာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ စိတ်က ခိုင်မာလာပြန်သည်။

အိမ်ဟောင်းတွင် အိမ်ခြံမြေ လက်မှတ်မရှိပဲ အဝါရောင် မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်သာ ရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံး မရှိပေ။ ရဲစခန်းရှိရဲများသည် ၎င်းတို့အား သက်သေခံမှတ်တမ်းအသစ်တစ်ခုထုတ်ပြန်ပြီး ပိုင်ရှင်မှာ တုန်းကျားဟွေ့ ဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ ရှု့။ ကောင်းမွန်တဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ ရှိလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ “

ပိုက်ဆံတွေကို သူတို့အိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားပြီ။ အမှန်တရားအရ သူမ ပျော်ရွှင်သင့်ပေမယ့် ရှု့ဟေးရုန်ကတော့ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားပုံပါပဲ။ ထိုနေရာသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမနေထိုင်ခဲ့သောနေရာဖြစ်သည်။ သူမရောင်းရင် သူမငယ်ဘဝအမှတ်တရတွေ တကယ်ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။

သူမလက်ထဲမှာ အရမ်းပြည့်နေတဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ယွမ် ၂၀၀၀ ကို သူမခံစားလိုက်ရပြီး သူမရဲ့ အတွေးတွေက မှတ်ဥာဏ်ထဲကနေ လက်တွေ့ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ရဲဘော်၊ နောက်တစ်ခု မေးချင်ပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်။ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းအတွက် ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ။”

“မင်း စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ချင်လို့ အိမ်ဝယ်ခဲ့တာလား။”

ရဲတွေက သူတို့ကို သံသယမျက်နှာနဲ့ ကြည့်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အကြီးစားအိမ်ထောင်စုများ အထူးသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်များမရှိသဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ ထိုသို့လုပ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ခရိုင်အတွင်း အစိုးရပိုင်ဟိုတယ် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။

ဒါပေမယ့် နိုင်ငံတော်က ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ အတိအလင်း တားမြစ်ထားတာ မရှိပေ။ နိုင်ငံတော်က စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု စာတမ်းကို ထုတ်ပြန်ပြီးကတည်းက စျေးကွက်က တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က ပုဂ္ဂလိက အရောင်းအ၀ယ်လုပ်ခွင့် မပေးခဲ့သော်လည်း တွေ့ရှိပါက ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ပုဂ္ဂလိက အရောင်းအဝယ်များသည် အဓိက ကိစ္စမဟုတ်တော့ဘဲ လမ်းပေါ်တွင် ကန်စွန်းဥများ ရောင်းချနေသူများ ရှိသည်။

“မင်းတို့ စောင့်နေ ငါတို့ခေါင်းဆောင်တွေကို ငါသွားမေးမယ်။”

ရဲတွေ ထွက်သွားပြီးနောက် လီဝမ်ပင်းက ကျောက်တုန်းလင်ကို မေးသည်။ “သူတို့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို စီးပွားရေးလုပ်ခွင့်ပေးမှာလား။ “

ကျောက်တုန်းလင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ အခု ပြည်နယ်မြို့တော်က ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုချင်းက နိုင်ငံတော်၏မူဝါဒနှင့် စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းမရှိကြောင်း ပြသနေတယ်။”

လီဝမ်ပင်းက တော်ရိလျော်ရိ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ့နှလုံးသားက အရမ်းစိုးရိမ်နေသေးသည်။ အခုချိန်မှာတော့ သူက စီးပွားရေးကိစ္စတွေကို အထူးစိတ်ပူနေသည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များကို ချေမှုန်းပစ်သလိုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးယောက်က ရဲစခန်း ထိုင်ခုံမှာ ပြန်ဖြေတာကို စောင့်နေကြသည်။ ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲအရာရှိ အများအပြား စကားပြောရင်း ရယ်မောကာ ဝင်လာကြသည်။ အဲဒီအထဲမှာ ကျိကျန့်ဖန်လည်း ပါလာသည်။