အမှတ်သားအဆင့်လျော့ချခြင်း ၁
Vol. 21 Ch. 304
“ဟုတ်တယ်” လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသည်။
သူသည် တင်းကျန်းရီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ သူတို့ကို အပြည့်အဝ အမှတ်အသား လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
တင်းကျန်းရီသည် သူ၏ ကွန်ပျူတာကို တို့ထိလိုက်သည်။
“အမှောင်အမှတ်သား အဆင့် ၃ ရောက်တာနဲ့ သူတို့က ကျွန်မတို့ ရထားကို အဓိကပစ်မှတ်ထားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မယ်”
လင်းရှန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တွန့်ချိုးသွားသည်။
“ဒါက ငါလိုချင်တာပဲ”
ရှုချင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။
“နေဦး... သူတို့အားလုံးကို တစ်ချိန်တည်း တိုက်ခိုက်စေချင်တာလား”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူတို့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း ငါတို့ကို အမဲလိုက်ခိုင်းရင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရွေးချယ်ပြီး တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်ကို လုပ်ဆောင်ပြီး သူတို့အားလုံးကို ကြီးမားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုထဲကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့မယ်ဆိုရင်—"
လင်းရှန် သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။
“—သူတို့အားလုံးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှင်းပစ်လို့ရတယ်”
အဖွဲ့တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် လို့ဟွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သဘောပေါက်ပြီ။ ငါတို့ မပြေးဘူး။ မပုန်းဘူး။ ငါတို့ဆီကို သူတို့ ရောက်လာအောင် လုပ်မယ်”
ရှုချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... အရမ်းရဲတင်းတဲ့ အစီစဥ်ပဲ”
လင်းရှန် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက ငါတို့ ရှင်သန်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းပဲ”
နောက်ဆုံး အမိန့်
လင်းရှန်သည် သူ၏ ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာကို ဖွင့်လိုက်သည်—
“ယူနစ်အားလုံး…ပစ်ခတ်တာ ရပ်လိုက်။ သူတို့ကို အမှတ်အသား ပေးလုပ်ခိုင်းလိုက်”
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင် ဆူညံသော ပစ်ခတ်သံများ ရပ်နားသွားသည်။
ထို့နောက်—
“အတည်ပြုတယ်။ ပစ်ခတ်တာ ရပ်ကြမယ်”
သေနတ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စစ်မြေပြင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် နှင်းတစ္ဆေများသည် နှင်းများထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကာ—စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သူတို့သည် သားကောင်ကို အမဲလိုက်နေသည်ဟု ထင်နေကြသည်။
ထိုသားကောင်က ပြန်၍ ထောင်ချောက် ဆင်ထားသည်ကို ၎င်းတို့ မသိခဲ့ကြပေ။
ညဦးပိုင်းသို့ ချဥ်းကပ်လာနေသည်။
စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲသည် စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အနန္တရထားသည် ရှေ့သို့ မိုးခြိမ်းသံအလား တိုးဝင်နေပြီး အနက်ရောင်သံမဏိသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှင်းမုန်တိုင်းကို ထိုးဖောက်နေသည်။ ၎င်း၏ မီးလုံးများသည် ရှေ့မှ အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်နေသည်။
သို့သော် တွဲများအတွင်း၌ လေထုသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လူတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ညရောက်ဖို့ စောင့်နေကြသည်။
စစ်မှန်သော အမဲလိုက်ခြင်း စတင်ဖို့ စောင့်နေကြသည်။
ကီကီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ သူတို့အားလုံးကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ငါတို့က အမှတ်အသားကို တတ်နိုင်သမျှ အားနည်းအောင် ကြိုးစားဖို့ပဲ လုပ်နိုင်မှာ”
လင်းရှန်၏ အကြည့်က တောက်ပသွားပြီး အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလည်း ဒီပြဿနာမျိုးကို ရင်ဆိုင်နေရမှာပဲ။ သူတို့မှာ သွေးကပ်ဘေးပန်း မရှိဘူး။ ကာကွယ်ရုံပဲ ကာကွယ်နိုင်မှာ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သေဆုံးမှုနှုန်းက မြင့်တက်လာမှာ သေချာတယ်”
လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့ နှင်းလွင်ပြင်ထဲ ဝင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖြေရှင်းရန် မဖြစ်နိုင်လောက်နီးပါး ခက်ခဲသော ပြဿနာတစ်ရပ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ကီကီ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ လုံလောက်သော အချိန်ပေးခဲ့လျှင်ပင် နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသော နှင်းတစ္ဆေများအားလုံးကို သတ်နိုင်မည်ဟု အာမခံချက် မရှိပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အနန္တရထားသည် ၎င်း၏ အမှတ်အသားကို လုံးဝ ဖျက်ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် အချိန်တိုင်း အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်နေပေမည်။
သို့သော် စဥ်းစားပြီးနောက် ပိုကောင်းသော အဖြေ မရှိတော့ပေ။ ရထားသည် ရပ်တန့်၍ မရသလို နှင်းများအောက်ရှိ အကောင်တိုင်းကိုလည်း သတ်၍ မရပေ။ နှင်းလွင်ပြင်သည် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောပြီး နှင်းများ စုပုံလာသည်နှင့်အမျှ အခြား မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ ပေါ်ထွက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပေ။
“ဒီအစီအစဥ်အတိုင်းပဲ ဆက်သွားမယ်”
လင်းရှန်သည် လျင်မြန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နားကြပ်ကို ဖိလိုက်သည်။
“ပစ်ခတ်တာ ရပ်လိုက်….မီးနတ်ဘုရား ပြန်လာခဲ့…ဆရာမချန် အရှိန်မြှင့်”
“အခုလောလောဆယ် ငါတို့ နေရာကို ထိန်းထားမယ်။ ဒီသတ္တဝါတွေက ငါတို့ကို ခြေရာခံရုံသက်သက်ဆိုရင် ချက်ချင်း ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးက ခိုင်မာတယ်။ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ထိုးဖောက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အကြံက ညမရောက်ခင် ပိုပြီး လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်မယ်။ ပန်းတိုင်က ညမမှောင်ခင် ငါတို့ရဲ့ အမှတ်အသား အဆင့်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချဖို့ပဲ”
“ဒီကောင်တွေ စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ…နှင်းတွေအောက်မှာ ပုန်းနေပြီး ကျွန်မတို့ကို အမှတ်အသား လုပ်နိုင်သေးတယ်...”ရှားရှားက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“မြေခွေးတွေပဲ အုပ်စုလိုက် အမဲလိုက်တာ” တင်းကျန်းရီက ရှင်းပြသည်။
“သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားနဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဝံပုလွေတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျားတွေလောက် အားမကောင်းနိုင်ပေမဲ့ သူတို့က သားကောင်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ဝိုင်းပြီး တဖြည်းဖြည်း မောပန်းသွားအောင် လုပ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ် သွေးထွက်လာတာနဲ့ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး…သေဆုံးဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းအပေါ် ပြင်းထန်သော စိတ်ဖိစီးမှုက လေးနက်လာသည်။ ရထားသည် သန္ဓေပြောင်း မွန်းစတားကောင်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသော်လည်း သူတို့သည် တန်ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူတို့သည် သေဆုံးရန် ကံကြမ္မာပါသော သားကောင်အဖြစ် အမှတ်အသားပြုခံထားရသလို ခံစားရသည်။ အမှောင်ကျလာသည်နှင့် နှင်းတစ္ဆေများသည် အလုံးအရင်းဖြင့် ဝိုင်းပြီး ၎သူတို့အား လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်ကြပေလိမ့်မည်။
လင်းရှန်သည် သူ၏ အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး အဖွဲ့သားများကို အားပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သိထားတာက ဒီကောင်တွေက ညမမှောင်ခင် တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အမှောင် အမှတ်သားအဆင့်တွေကိုလေ့လာနိုင်တယ်။ ဒါက ငါတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအချို့ ပေးထားတယ်—အနည်းဆုံးတော့ ဘယ်အဆင့်နဲ့ ညကို ဖြတ်ကျော်မလဲဆိုတာ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်”
“ကျွန်မမှာ အကြံပြုချက် ရှိတယ်”
တင်းကျန်းရီသည် သွေးကပ်ဘေးပန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ အမှတ်အသား အဆင့် ၅ မရောက်ခင် ဖိအားလျှော့ချဖို့ ပစ်ခတ်မယ်။ အဆင့် ၅ အမှတ်အသားက ကျွန်မတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။ ဒါ့ကြောင့် မလိုအပ်ဘဲ အန္တရာယ် မယူကြတာကောင်းတယ်”
လင်းရှန်သည် သွေးကပ်ဘေးပန်း၏ နီရဲသောအလင်းပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း ဒီလိုပဲ စဥ်းစားထားတာ”
သူသည် အဖွဲ့ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒါက အစီအစဥ်ပဲ။ သတိထားကြပါ။ ငါတို့ အဆင့် ၄ ကို ရောက်တာနဲ့ ပြန်ပစ်မယ်။ နှင်းတွေ ထူလာတာနဲ့အမျှ ငါတို့ရဲ့ အမှတ်အသား အဆင့်ကို လျှော့ချဖို့ ပိုခက်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်”
အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ ၎င်းတို့သည် အမှတ်အသားပြုခံထားရသူများကို လုံလောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် မသတ်နိုင်ခဲ့ပါက ယခုညတွင် အဆင့် ၅ ‘အမှောင် အမှတ်သား အမဲလိုက်ခြင်း’ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ချေ ရှိသည်။
ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် မိုးပျံသန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါကောင်မျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရန်သာ ဖြစ်သည်။
တင်းမာလာသော အခြေအနေနှင့် ခဲယမ်းထုတ်လုပ်ခြင်း
နှင်းတစ္ဆေများ၏ မျက်ခြေမပြတ် လိုက်လံခြင်းသည် အနန္တရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို တင်းမာစေခဲ့သည်။
နှင်းမုန်တိုင်းက ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်၊၊
များစွာသောသူတို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာတွင်
မည်းမှောင်သော အမူအရာများဖြင့် နှင်းများအောက်တွင် ရွေ့လျားနေသော ပုံသဏ္ဌာန်များကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ရွှီ ရွှီ...
နှင်းတစ္ဆေများ ပို၍ ပို၍ စုဝေးလာကြသည်၊၊
ရထားအတွင်း၌ လေထုသည် သည်းမခံနိုင်အောင် လေးလံလာသည်။ အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး စက္ကန့်တိုင်းသည် ဘေးအန္တရာယ်ဆီသို့ ရေတွက်နေသကဲ့သို့ပင်။
ရထားတစ်ခုလုံးသည် ဖိအားပေး အိုးတစ်လုံးထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တင်းမာမှုကြောင့် အသက်ရှူရခက်ခဲစေသည်။
လင်းရှန်သည် တွဲ ၁၂ ဆီသို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ ယခု လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ခဲယမ်းများ တတ်နိုင်သမျှ များများ ထုတ်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် Roarer K23 လျှပ်စစ်ဂက်တလင်သေနတ်၊ Thunderstorm A1 ဗုံးပစ်လောင်ချာ၊ 1130 နှင့် T8-Z Vulcan စစ်ဘက်သုံး စက်ရုပ်တို့အတွက် အကြီးစားခဲယမ်းများ ဖြစ်သည်။
အုပ်စုလိုက် အမဲလိုက်သော သတ္တဝါများကို တန်ပြန်ရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ သာလွန်သော ပစ်အား ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဖြုတ်တပ် အာကာသထဲတွင် ပစ္စည်းအများစုကို ခဲယမ်း အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် ယန္တရားထုတ်လုပ်မှု စွမ်းရည်အောက်တွင် ကျည်ဆန်များသည် အလျင်အမြန် စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသူများသည်လည်း အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်နေကြပြီး တွဲ ၁၂ မှ ခဲယမ်းများ ထည့်ထားသော သေတ္တာများကို ပစ်အားရှိသည့် နေရာများသို့ သယ်ယူပို့ဆောင်နေကြသည်—လောင်ချာများ၊ 12.7mm စက်သေနတ်ကျည်များနှင့် 30mm တန်စတင်-အူတိုင် သံချပ်ကာ-ထိုးဖောက် ကျည်များ—လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့ကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထုတ်လုပ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အခြားယဥ်တန်းသုံးခုတို့သည် သူ၏ အမှောင်အမှတ်သားဆိုင်ရာ သတိပေးချက်များကို နားထောင်ပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ထားကြမည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။