မင်းကို ဘယ်သူထွက်ခွင့်ပေးလို့လဲ
Vol. 204 Ch. 3054
လုံလီသည် ဆူဇီမို၊ မျောက်၊ လုံရန်နှင့်အတူ မီးပဒေသာနဂါးကြယ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ၏ နန်းတော်သို့ တန်း၍သွားလိုက်၏။
နဂါးဘုရင် မီးတောက်က သူတို့ကို တားဆီးခြင်းမရှိပေ။ သူက သရော်တော်တော် အပြုံးနှင့်အတူ သူတို့လေးယောက်၏ နောက်ဘက်ကနေသာ လိုက်ပါလာ၏။
ဆူဇီမိုက အတွေးနက်စွာဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ထား၏။
“အစ်ကိုဆူ... နဂါးဘုရင် မီးတောက်က သိပ်ပြီးတော့ မူမမှန်ဘူး”
ထိုစဉ်မှာပင် လုံလီက သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် အသံတစ်ခုကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။
“မြို့တော်အရှင် လုံဖုန့်ရဲ့ သတင်းပေးပို့မှုကို သူက ကြားဖြတ်သိမ်းယူခဲ့တာလို့ ကျွန်မ သံသယရှိတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ပါလိမ့်”
လုံလီ၏ အသံက တွေဝေရှုပ်ထွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“နဂါးဘုရင် မီးတောက်က ဘာလို့ ဒါကို လုပ်ရတာလဲ… သူက သူ့ရဲ့မျိုးနွယ်ဝင်တွေကို ဘာလို့ သစ္စာဖောက်ရတာလဲ… သူ့မှာ အခက်အခဲတချို့ ရှိနေလို့လား”
လုံလီသည် ဤကိစ္စကို လက်မခံလိုသေးပေ။
ဆူဇီမိုက ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့တွေ နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာနဲ့ တွေ့ပြီးရင် ကိစ္စတွေအကုန်လုံး ရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်”
သိပ်မကြာခင် ဆူဇီမိုနှင့် အခြားသုံးယောက်သည် နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ၏ နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
သူတို့က ခန်းမထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည့်ခဏမှာပင် သူတို့ထံသို့ တလိပ်လိပ်တိုးဝင်လာသည့် အပူလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ခံ့ညားထည်ဝါသော ခန်းမကို မီးတောင်တစ်လုံး၏ အထက်မှာ တည်ဆောက်ထားလေသည်။ ပူပြင်းသော ချော်ရည်များက သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်မှာ စီးဆင်းနေပြီး ပူဖောင်းများက တပွက်ပွက်ထကာ ကျောက်တုံးများက ချော်ရည်များအပေါ်မှာ လွင့်မျောနေ၏။
ခန်းမ၏ အလယ်မှာ နီရဲနေသော ဆံပင်နှင့် အနီရောင်ဝတ် လူအိုကြီးတစ်ယောက်က ထိုင်နေပြီး သူ၏ နားသယ်မွေးများက အနည်းငယ် ဖြူဖွေးနေ၏။
အနီရောင်ဝတ် လူအိုကြီးက တောက်လောင်ပြင်းပြသော အကြည့်နှင့် ခံ့ညားထည်ဝါသော အော်ရာနှင့်အတူ အလယ်မှာ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ချော်ရည်များ၏ အလင်းရောင်အောက်မှာ သူ၏ မျက်နှာက နီမြန်းနေပြီး သူက သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ရှိနေ၏။
လုံလီနှင့် အခြားသုံးယောက်က ကြီးမားသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်မှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စီးဆင်းနေသော ချော်ရည်များနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်းမျောနေ၏။
နဂါးဘုရင် မီးတောက်က သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါမလာဘဲ ခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်ဝမှာသာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။
“မင်္ဂလာပါ နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ”
လုံလီက ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
နဂါးမျိုးနွယ်၏ အန္တိမ ပကတိစိတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး သူမ အမေက နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာနှင့် ရင်ဘောင်တန်း ရပ်တည်နိုင်သော နဂါးဘုရင်မ ဦးချိုမဲ့ ဖြစ်နေသည့်အတွက် နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာသည် သူမနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိလေသည်။
“ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ မလိုပါဘူး”
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏ အကြည့်က ဆူဇီမိုနှင့် မျောက်ထံ ရွေ့လျားရောက်ရှိသွား၏။
“အပြင်လူတွေလား”
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက မှင်သေသေ အမူအရာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
“ကျုပ်က ဆူဇီမိုပါ… နှုတ်ဆက်ပါတယ် နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ”
ဆူဇီမိုက တင်စီးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ရိုကျိုးခယခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက ပြန်ဖြေခြင်း မရှိဘဲ ဆူဇီမိုကိုသာ မှင်သေသေဖြင့် ကြည့်နေ၏။
ဆူဇီမိုက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြီး အဲဒါကို စိတ်ထဲမှာ ထည့်မထားပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဆင့်အတန်းကွာဟချက် ရှိနေသော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူဘုရင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ့အနေဖြင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများအရ ပြုမူခြင်းမရှိဘဲ နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာကို ရိုးရှင်းစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်မှာ နားလည်လက်ခံ၍ ရနိုင်လေသည်။
မျောက်က ထိုအချင်းအရာကို တွေ့မြင်သောအခါ သူက မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ သူက နှုတ်ဆက်ဖို့ကိုပင် အရေးလုပ်မနေ။
ဤလူက ရိုင်းပျနေသည်ဆိုမှတော့ သူက ထိုသူ၏ အဆင့်အတန်းကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။
လုံရန်သည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ နဂါးမျိုးနွယ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆူဇီမိုနှင့် မျောက်သည် ဤကိစ္စကြောင့် နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာကို ဆန့်ကျင်မိမှာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ သူက ရှေ့သို့ အလောတကြီး တက်လှမ်းပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်၏။
လုံလီကလည်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်၏။
“နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ… အုတ်ဂူကမ္ဘာက ဘုရင်ဆယ်ဦးကျော်ကျော်က စစ်သည်တစ်သန်း စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဖုန့်မြို့တော်ကို စောစောကပဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်… ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အစ်ကိုဆူနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ အကူအညီကြောင့် ဖုန့်မြို့တော်က ကျရှုံးမသွားခဲ့ဘူး”
“အို…”
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ အမူအရာက နောက်ဆုံးမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။
“လူသားမျိုးနွယ်က သာမန်ဘုရင်တစ်ဦးက အုတ်ဂူကမ္ဘာက ဘုရင်ဆယ်ဦးကျော်ကျော်ကို ဘယ်လိုခုခံဆန့်ကျင်နိုင်မှာလဲ”
“အဲဒါက တကယ့်ကို အမှန်ပါပဲ”
လုံလီက လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါဖြစ်ပွားတုန်းက မြို့တော်အရှင် လုံဖုန့်က သတင်းစကားတစ်ခုကို ချက်ချင်းပဲ ပေးပို့ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ မီးပဒေသာနဂါးကြယ်က သတင်းတစ်ခုခုကို လက်ခံရရှိလိုက်ပုံ မရဘူးနဲ့တူတယ်”
ထိုနေရာအရောက်မှာ လုံလီက နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာကို ကြည့်လိုက်၏။
ထိုစကားသည် မေးခွန်းထုတ်နေခြင်းနှင့် တူလေသည်။ သို့သော်လည်း နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေ၏။
လုံလီက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“မီးပဒေသာနဂါးကြယ်က တစ်ယောက်ယောက်က မြို့တော်အရှင် လုံဖုန့်ရဲ့ သတင်းစကားကို ကြားဖြတ်သိမ်းယူပြီး သတင်းအချက်အလက်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထိန်ချန်ထားတာလို့ ကျွန်မ သံသယဝင်တယ်”
ထိုသို့ပြောရင်း လုံလီက ခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်ဝမှာ စောင့်ကြပ်နေသော နဂါးဘုရင် မီးတောက်ကို ကြည့်ကာ အံကိုကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ… ဒီကိစ္စက နဂါးဘုရင် မီးတောက်နဲ့ ပတ်သက်ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ကျွန်မ သံသယဝင်တယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးပါ နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ”
“ဟီးဟီး”
နဂါးဘုရင် မီးတောက်က လုံလီ၏ စွပ်စွဲပြောဆိုမှုကို ကြားသောအခါ သူက ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ခွန်းတုံ့ပြန်ခြင်းပင် မရှိဘဲ ရယ်မောနေ၏။
ဆူဇီမိုက ထိုအချင်းအရာကို တွေ့မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်၏။
အစကတော့ နဂါးဘုရင် မီးတောက်သည် ယခင်က ပေါ့ဆမိသောကြောင့် ဟာကွက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်မိခဲ့သည်ဟု သူက တွေးခဲ့၏။
ထိုအခိုက်အတန့်မှသာ နဂါးဘုရင် မီးတောက်က သူတွေးထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အကြောက်အလန့်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်ကို အမှန်တကယ် သေချာသိရှိသွား၏။
သူ့ရဲ့ နောက်ခံက ဘာဖြစ်မလဲ။
ဆူဇီမိုက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိချိန်မှာ ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွား၏။
သို့သော်လည်း သူက အပေါ်ယံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မူမမှန်မှုတစ်ခုခုကို ထုတ်ဖော်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။
“လီအာ… ဒီလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာပြီးတဲ့နောက် မင်းက မင်းဘေးမှာရှိတဲ့ အပြင်လူနှစ်ယောက်ကို မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့မျိုးနွယ်ဝင်တွေကို ချက်ချင်း သံသယဝင်နေတာလား”
“ဟမ်….”
လုံလီက ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အလိုလိုပြောလိုက်၏။
“အစ်ကိုဆူနဲ့ တခြားသူတွေက ကျွန်မရဲ့ မိတ်ဆွေတွေပဲ… ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အစ်ကိုဆူရဲ့ အကူအညီကြောင့်သာ ဖုန့်မြို့တော်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တာ… ကျွန်မက သူတို့ကို ဘာလို့ သံသယဝင်ရမှာလဲ”
“လီအာ… မင်းက ရိုးအနေတုန်းပဲ”
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက သူ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။
“အပြင်လူနှစ်ယောက် ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် အုတ်ဂူကမ္ဘာက ဖုန့်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်လာခဲ့တာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဟုတ်နိုင်ပါ့မလား”
“ငါတို့မျိုးနွယ်က မဟုတ်တဲ့သူတွေမှာ သေချာပေါက် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမှာပဲ… ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အပြင်လူတွေ ဘယ်လောက်များများ ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီးပြီလဲ… လီအာ… မင်းက အဲဒါကို မသိဘဲ ဝံပုလွေကို မင်းရဲ့အိမ်ထဲကို ခေါ်လာခဲ့ပြီပဲ”
လုံလီက နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်၏။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး… စောစောက တိုက်ပွဲကို ကျွန်မမျက်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ… အစ်ကိုဆူနဲ့ တခြားသူတွေက အုတ်ဂူကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်နေစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူး”
“နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ… ရှင် ကျွန်မကို သံသယဝင်တာလား”
လုံလီက ဒေါသထွက်လာပြီး မချင့်မရဲဖြစ်လာကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေ၏။
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက မှင်သေသေဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ငါ မင်းကို သံသယဝင်နေတာ မဟုတ်ဘူး… မင်းက ငယ်လွန်းသေးတော့ အတွေ့အကြုံမရှိဘူး… အဲဒါကြောင့် မင်းက အပြင်လူတွေရဲ့ အလွယ်တကူ လှည့်စားတာကို ခံခဲ့ရတာ… နောက်ပြီး မင်းမြင်နေရတာတွေက အမှန်ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မယ်”
လုံလီသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ နဂါးမျိုးနွယ်မှဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှာ သူမ မတွေးမိနိုင်သည့် ကိစ္စတချို့ ရှိနေပေလိမ့်မည်။
သူမ မတွေးမိဘူးဆိုတာထက် သူမ မတွေးရဲတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း အပြင်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဆူဇီမိုသည် နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာကို စတင်၍ သံသယဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။
နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာသည် နဂါးဘုရင်မီးတောက်၏ သတင်းအချက်အလက် ဖြတ်တောက်မှုကို သိရှိမထားဘူးဆိုလျှင် စောစောက သူ၏ အပြုအမူက လက်မခံနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်လွန်းနေ၏။
ဖုန့်မြို့တော်က တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ကျရှုံးလုနီးပါးဖြစ်သည်ဟု သူကြားသိရသောအခါ သူ့အနေဖြင့် သူ၏ မျိုးနွယ်ဝင်များကို ဂရုမစိုက်သည်မှာလည်း ထူးခြားလွန်းနေ၏။
နဂါးဘုရင်မီးတောက်၏ နောက်ခံက သူတို့ရှေ့မှာရှိသော နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် စောစောက သူ၏ အပြုအမူကို ရှင်းပြဖို့ လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။
တကယ်တော့ ဆူဇီမိုပင် အဲဒါကို အမှန်တကယ် မယုံကြည်လိုပေ။ မယုံကြည်ဘူးဆိုသည်ထက် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ နာမည်ကြီးကျော်ကြားလှသော မဟာနဂါးဘုရင်ငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာက နဂါးမျိုးနွယ်ကို ဘာကြောင့်သစ္စာဖောက်ရသလဲ သူက နားမလည်နိုင်ပေ။
သူ့လိုမျိုး အပြင်လူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။
ထိုအတွေးက တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်း၏။
လုံလီသည် ခုခံငြင်းဆန်ဖို့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်ပင် ဒေါသထွက်လာကာ နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာကို အော်ပြောလိုက်၏။
“အပြင်လူတွေအားလုံးမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး”
“ရှင် ကျွန်မ ပြောတာကို မယုံဘူးဆိုရင် မြို့တော်အရှင် လုံဖုန့်ကို အခုပဲ ခေါ်လိုက်… သူက ရှင့်ကို ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြလိမ့်မယ်”
မျောက်က ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူက သူ၏ နားရွက်နှင့် ခေါင်းတို့ကို ကုတ်ခြစ်ကာ သက်သောင့်သက်သာမရှိ ခံစားလာရ၏။
ရုတ်တရက် ဆူဇီမိုက အသံကိုမြှင့်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“နဂါးဘုရင် မီးပဒေသာ… မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုမှတော့ ငါတို့အနေနဲ့ ဒီမှာ ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး… ငါတို့ အခုပဲ သွားတော့မယ်”
ထို့နောက် ဆူဇီမိုသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်နှင့်အတူ လုံလီထံ အသံတစ်ခုကို ချက်ချင်းပို့လွှတ်လိုက်၏။
“လုံလီ… အခုပဲ ဦးချိုမဲ့နဂါးကြယ်ကို သွားပြီး မင်းအမေကို ချက်ချင်း သွားရှာ… ဒီနေ့ ဒီမှာ ဖြစ်တဲ့အကုန်လုံးကို ပြန်ပြောပြလိုက်”
ဆူဇီမို၏ လေသံက တည်တံ့နေပြီး တိုက်တွန်းနှိုးဆော်မှုပင် ပါဝင်နေ၏။
လုံလီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွား၏။
ထိုစဉ်မှာပင် ခန်းမထဲကနေ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“မင်းတို့ကို ဘယ်သူ ထွက်ခွာခွင့်ပေးလို့လဲ။”