ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပါ

ဆံပင်ပြားနှင့် အဘိုးကြီးက တစ်ခဏမျှ ငိုကြွေး၍ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသော တောင်ထွတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဝမ်းနည်းမှုအပြီးတွင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာ၏။

သူက ကောင်းကင်ယံမှ ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“လူယုတ်မာ… မင်း ငါ့ရဲ့ ချီလင်တောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်… မင်းနဲ့ ငါ အသေအလဲ တိုက်မယ်…”

စကားဆုံးသည်နှင့် အဘိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပူလောင်သော မီးလျှံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမီးလျှံ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မသေမျိုးဧကရာဇ်များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

“ချီလင်ဘိုးဘေး ဒေါသထွက်နေပြီ…”

“ကြည့်ရတာ အဲဒီကောင်လေး ဒုက္ခရောက်တော့မယ် ထင်တယ်…”

“မင်းဘိုးအေကို ဒုက္ခရောက်မလား… မင်းတို့ အစောက အဲဒီကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ အရှိန်အဝါကို မခံစားမိဘူးလား…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယခင်က ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ပြန်သတိရလိုက်ကြသည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လူတိုင်းက စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်၍ ချီလင်ဘိုးဘေးနှင့် ရဲရှင်းဟွေ့တို့ထံမှ ခပ်ဝေးဝေးသို့ ထွက်သွားကြသည်။

ချီလင်ဘိုးဘေးမှာ လူသား ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ချီလင်သွေးမျိုးဆက် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

သွေးမျိုးဆက်မှာ နည်းပါးသော်လည်း ချီလင်ဘိုးဘေးမှာ ထိုသွေးမျိုးဆက်မှတစ်ဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခု ရရှိထား၏။ သူ ဒေါသ ပိုထွက်လေ၊ သူ၏ စွမ်းအား ပိုမို အားကောင်းလေ ဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးလျှံများ၏ အပူချိန်မှာလည်း ပိုမို မြင့်မားလာလေ ဖြစ်သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ချီလင်ဘိုးဘေး မည်မျှ ဒေါသထွက်နေသနည်း…။ သူ့ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်မှာ ချော်ရည်အိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်၏။

“ကောင်လေး… သေဖို့ ပြင်ထား…”

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချီလင်ဘိုးဘေးက ရဲရှင်းဟွေ့ထံ ပြေးဝင်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာမူ သူနှင့် စကားများများ မပြောလိုတော့ပေ။ သူ၏ နတ်ဘုရားဇာတိ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်၍ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးစမ်းပါ… ဒီလောက် ဒေါသမထွက်ပါနဲ့… ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ကြယ်တာရာဂိုဏ်းမှာ ငါ့ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေ…”

ဤစကားနှစ်ခွန်းကြောင့် မူလက ဒေါသထွက်နေသော ချီလင်ဘိုးဘေးမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုမျှသာမက ချီလင်ဘိုးဘေးက သူ့ရှေ့မှ ဤကောင်လေးကို မျက်နှာသာပေးပြီးနောက် ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့ သွား၍ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

“ကောင်းပြီလေ… ငါ မင်းကို ဒီမျက်နှာသာ ပေးလိုက်မယ်… ကြယ်တာရာဂိုဏ်းမှာ မင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ငါ့ကို နောက်ထပ် မျက်နှာသာတစ်ခု ပေးပါဦး… ကြယ်တာရာဂိုဏ်းကို ရောက်ရင် ပြဿနာ မရှာနဲ့…”

လှည့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သော ချီလင်ဘိုးဘေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ရဲရှင်းဟွေ့ စိတ်ချနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အဝေးမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တုန်ခါလောက်သည့် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော မသေမျိုးဧကရာဇ်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြ၏။

“ဒါ… ပြီးသွားပြီလား…”

“မဟုတ်ဘူးလေ… သူတို့ တိုက်တောင် မတိုက်ရသေးဘူး…”

“ချီလင်ဘိုးဘေးက တကယ်ပဲ စကားပြောလို့ ဒီလောက် လွယ်တာလား…”

“မဟုတ်ဘူး… အဲဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာက တကယ် ကြီးမားလို့ ဖြစ်ရမယ်…”

အားလုံး ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ရှေ့သို့ ပျံသန်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ခင်ဗျားတို့လည်း ကြယ်တာရာဂိုဏ်းကို သွားစောင့်ကြပါ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ နတ်ဘုရားဇာတိကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဤလူများမှာလည်း သူ့ကို များစွာ မျက်နှာသာပေး၍ ထွက်ခွာသွားပြီး ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

အတားအဆီး ဖြစ်စေသော မသေမျိုးဧကရာဇ်များအားလုံး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ရေဘူးတစ်ဘူး ထုတ်၍ တစ်ငုံမော့သောက်လိုက်သည်။

“ဟူး… မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… နောက်ဆုံးတော့ ကိစ္စတွေ ပြီးမြောက်ဖို့ မျက်နှာ-မျက်နှာအသီးကို သုံးခဲ့ရတာပဲ…”

မှန်ပေ၏…။ အမှန်တကယ်တော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် မျက်နှာ-မျက်နှာအသီးကိုသာ အားကိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက အင်အားနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့ပြီး ထိရောက်သော်လည်း အနည်းငယ် အချိန်ကုန်၏။

နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ နှစ်ခုစလုံးမှာ လှုပ်ရှားနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံရေးလောကကလည်း အရှိန်မြှင့်ရန် လိုအပ်သဖြင့် မျက်နှာ-မျက်နှာအသီးက အင်အားထက် ပိုမို ထိရောက်သည်။

မျက်နှာသာကို အလေးထားသော အချို့မသေမျိုးဧကရာဇ်များအတွက်မူ ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့ သွား၍ တန်းစီချင်နေလျှင်ပင် မျက်နှာသာကြောင့် လက်နက်မချမီ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အရင် တိုက်ခိုက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးသောအခါ သူတို့ကလည်း ရဲရှင်းဟွေ့ကို မျက်နှာသာ အနည်းငယ် ပြန်ပေးရမည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့နှင့် နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်သွား၏။

လက်တွေ့ကမ္ဘာ…

ဤအချိန်တွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ အပူချိန်နိမ့်သော ရေခဲနှင့်နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်၏။

သုံးရက်အတွင်း ဂြိုလ်တစ်ခုလုံးမှာ နှင်းဖြူလွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းသည့်အချက်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ အောက်ဆီဂျင် ပမာဏမှာ များစွာ မလျော့ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း လက်တွေ့ကမ္ဘာပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခု ချထားပေးသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤအကာအကွယ်ဒိုင်းကြောင့်ပင် လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ အပူချိန် ကျဆင်းနှုန်းမှာ ထိုမျှ မမြန်ဆန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ ပျမ်းမျှအပူချိန်မှာ အနှုတ် ၄၅ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ခန့် ရှိသည်။

လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ သူ၏ ပတ်လမ်းမှ သွေဖည်သွားသောကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း သို့မဟုတ် တောင်ဝင်ရိုးစွန်း မရှိတော့ဘဲ လက်တွေ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ အတူတူနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဝက်ဝံဖြူနိုင်ငံနှင့် တရုတ်အရှေ့မြောက်ပိုင်းကဲ့သို့သော ဒေသများမှာ ထိုကဲ့သို့သော အပူချိန်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိသေး၏။

သို့သော်လည်း အပူချိန်နိမ့်ကျခြင်းကို မကြုံဖူးသော တောင်ပိုင်းမှာမူ အနည်းငယ် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဒေသများစွာမှ လူများ အေးခဲသေဆုံးသည့် သတင်းများ ရရှိလာသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်…

ရဲမိသားစု…

အဘိုးကြီးမင်မှာ လက်ရှိတွင် ရဲမိသားစု၌ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်ရှိနေသည်။

“ရဲချန်… ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ… တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…”

ဧည့်ခန်းထဲတွင် အဘိုးကြီးမင်နှင့် ရဲချန် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဘိုးကြီးမင်က ရဲချန်ကို ‘အိမ်ရှေ့မင်းသား’ ဟု မခေါ်တော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ‘အိမ်ရှေ့မင်းသား’ မှာ နောက်ပြောင်သည့်ဘွဲ့တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ နောက်ပြောင်ရမည့် အချိန် မဟုတ်တော့ပေ။

အဘိုးကြီးမင်၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရဲချန်မှာ အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ကမ္ဘာ ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ သူ၏သား ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ရဲရှင်းဟွေ့ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရဲချန်၏ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးမင်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ပြောစမ်း… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ကမ္ဘာက အခု ဒီလို ဖြစ်နေပြီ…”

ရဲချန်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးကြီးမင် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလိုက်မိ၏။ လက်တွေ့ကမ္ဘာက နေကို ရှောင်တိမ်းသွားပြီ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် လူတိုင်းက ရဲရှင်းဟွေ့က ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပေါင်းစည်းနိုင်မည်ဟုသာ ယုံကြည်နိုင်တော့သည်။

ချက်ချင်းပင် ရဲချန်က ရဲရှင်းဟွေ့၏ လုပ်ရပ်များကို ရှင်းပြလိုက်၏။

ရဲချန်၏ ဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် မူလကပင် မျက်နှာမကောင်းသော အဘိုးကြီးမင်မှာ ယခု ပိုမို မည်းမှောင်သွား၏။

“မင်း… မင်း တကယ်ပဲ သားကောင်းတစ်ယောက် မွေးထားတာပဲ…”

“ဒီရေခဲခေတ်မှာ လူ ဘယ်လောက် သေမလဲ မင်း သိရဲ့လား…”

“မင်းရဲ့သားက လက်တွေ့ကမ္ဘာလူသားတွေရဲ့ အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်ပြီး နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးလောကမှာ ရာထူးတက် လစာတိုးချင်နေတာလား…”

ရဲချန်က ယခု သူ ဘာပြောပြော သူ မှားနေမည်ကို သိသောကြောင့် လောလောဆယ် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ရဲချန်က တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အခြားသူများက တိတ်ဆိတ်နေမည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ထိုအခိုက်မှာပင် မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရဲလန်ယွဲ့က တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာသည်။

“အဘိုးကြီးမင်…ရှင် ပြောနေတာတွေ ကျွန်မ သိပ် မကြိုက်ဘူး…”

ရဲလန်ယွဲ့ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးမင်က ရဲချန်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။

ရဲချန်က ဤသို့မြင်သောအခါ သူ့ကို အဘိုးကြီးမင်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးသမီး ရဲလန်ယွဲ့ပါ…”

သူမမှာ ရဲချန်၏ သမီး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ရဲလန်ယွဲ့၏ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးမင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

“ဆက်ပြောလေ… ငါ ဘာပြောတာ မှားနေလို့လဲ…”

အဘိုးကြီးမင်က ရဲလန်ယွဲ့ကို အမူအရာမပြောင်းဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ဘာ မှားလဲ… အားလုံး မှားနေတာ…”

“အဘိုး သိလား… လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေနဲ့ ကြိုတင် မခွဲထုတ်ခဲ့ရင် အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာပေါ်က သက်ရှိတွေ ဘာဖြစ်မလဲ…”

“ကျွန်မ ပြောပြမယ်… လူသားအားလုံး အပါအဝင် အားလုံး မျိုးတုံးသွားမှာ…”

ရဲလန်ယွဲ့ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အဘိုးကြီးမင်၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားသည်။