ပြန်လာခြင်းနှင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု

ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြမှုများအပြီးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူက ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သွား၏။

သို့သော်လည်း သူက ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့လျှင်ပင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ ကုတ်ရိုက်နေစဉ်အတွင်း သူ့နောက်တွင် ရပ်နေခွင့်ကိုမူ ခိုင်မာစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သူ့နောက်တွင် ချွမ်ကျစ်ကျစ် တတွတ်တွတ်ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အဆက်မပြတ် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေခြင်းများ မရှိတော့သည့်အခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ယခင်က ကုတ်များ လျော့နည်းသွားသည့် ဖြစ်ရပ်မှာ အတိအကျ မည်သို့ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သေသေချာချာ စဉ်းစားနိုင်ခဲ့တော့၏။

လက်အမြန်နှုန်းနှင့်ပတ်သက်သော ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ မှတ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ လက်အမြန်နှုန်းမှာ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍မြန်ဆန်ကြောင်းကိုမူ မငြင်းဆိုနိုင်ပေ။

သို့သော် လက်အမြန်နှုန်း မည်မျှပင် မြန်ဆန်နေပါစေ၊ ၎င်းမှာ ကုတ်ပမာဏကို သက်ရောက်မှုရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အနည်းငယ် လေ့ကျင့်လိုက်ရုံဖြင့် လက်အမြန်နှုန်းပိုင်းတွင် ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ အမြန်နှုန်းကို ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်၏၊ သို့သော်လည်း ကုတ်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမှာ ကုတ်များကို ပုံမှန်ထက် နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် ဆက်လက်ရိုက်ထည့်နေပြီး သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ကုတ်ပမာဏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ရှိမရှိကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ခဏကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်တွင်လည်း ကုတ်များမှာ ပြောင်းလဲမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြသေးပေ။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… တကယ်ပဲ ငါ့လက်နှေးလို့ ဖြစ်တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လား..."

ရဲရှင်းဟွေ့ အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ပုံရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရောက်လာသူများမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ ယခုလေးတင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ရဲဆွေ့နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့ ဖြစ်ကြ၏။

"ပေါင်ပေါင်း… ငါ့မိဘတွေက ဘာပြောလိုက်လဲ..."

ပေါင်ပေါင်းကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ သူ နောက်တစ်ဖန် အိမ်သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့မည်ကို သိရှိပါက သူ၏ မိဘများမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ စိတ်ပျက်သွားကြမည်ကို အဓိကအားဖြင့် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အမေနဲ့ အဖေက ကောင်းကောင်းပြုပြင်နေထိုင်ပါ… အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ပါ… အထက်လူကြီးတွေကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့… ပြီးတော့ အလုပ်အားလုံးကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် ကြိုးစားပါလို့ ပြောလိုက်တယ်..."

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။

"ပြုပြင်နေထိုင်ရမယ် ဟုတ်လား… ငါက ထောင်ကျသွားတာ ကျနေတာပဲ..."

"ဟမ်… ဒီမှာ နေ့တိုင်း ကုတ်ရေးတဲ့ကျွန်တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာနဲ့ ထောင်ကျတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ..."

ထောင်ကျခြင်းအကြောင်း ပြောမိသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံ ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံကို သတိရ၍ သူက ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း မည်သို့မျှ ဝင်ရောက်၍ မရပေ။

တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ဝင်ရောက်၍မရအောင် သော့ခတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကော်ဖီသောက်နေသော ချွမ်ကျစ်ကျစ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"နတ်ဘုရားဘုံထဲမှာ ဘယ်နယ်ပယ်ခွဲကိုမှ ဖွင့်လို့မရဘူး… ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ခွဲကို မင်းမိသားစုကို ပေးလိုက်ဖို့ ငါ အကြံပေးတယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ဒီကိုလာတာက အလုပ်လုပ်ဖို့ပဲ… မင်းကို ပျော်ပါးစေဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ ညည်းညူသံကြောင့် နင်မတတ် ဖြစ်သွား၏။

"ဟေး… ခင်ဗျား စကားမပြောခင် ခင်ဗျားဘေးက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးလို့ရမလား..."

ရဲရှင်းဟွေ့ ရည်ညွှန်းသော 'မိန်းကလေးများ' မှာ သဘာဝကျစွာပင် တကယ့်မိန်းကလေးများ မဟုတ်ဘဲ ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ စုဆောင်းစရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူ၏ လိင်စိတ်တိမ်းညွတ်မှုကို ရှင်းပြပြီးနောက် ချွမ်ကျစ်ကျစ်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ရှေ့တွင် သူ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော လူကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသောကြောင့် ချွမ်ကျစ်ကျစ်မှာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ထပ်မံထားရှိကာ ဘယ်ညာဖက်၍ အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာရှိဟန်ဖြင့် နေနေ၏။

ချွမ်ကျစ်ကျစ်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ညည်းညူသံကို ဂရုမစိုက်ပေ။

"ဒါက ပျော်ပါးတာမဟုတ်ဘူး… အလုပ်ပြီးလို့ အနားယူတာ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့နယ်ပယ်ခွဲမှာတော့ တောင်တွေ၊ ရေတွေ၊ တောတွေ ရှိတယ်… အဲဒါကမှ ပျော်ပါးတာ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ချွမ်ကျစ်ကျစ်က လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်လည်တွင် တောင်များ၊ မြစ်များ၊ ပန်းများ၊ ငှက်များနှင့် အင်းဆက်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပသည်ဟု ဖော်ပြနိုင်၏။

သူနှင့် ချွမ်ကျစ်ကျစ်ကြားမှ အကွာအဝေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာလာသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဤသည်မှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး နေရာလွတ်ငယ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းချဲ့ထွင်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ကို သိရှိ၏။

ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ မထီမဲ့မြင်အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ့ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ရုတ်တရက် ပေါက်သွားတော့သည်။

ချွမ်ကျစ်ကျစ်ကို လျစ်လျူရှု၍ ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲဆွေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ… လေးယောက်လုံး ထောင်ချောက်ထဲ မိသွားကြပြီ..."

ရဲဆွေ့ ရည်ညွှန်းသော 'လေးယောက်' မှာ သဘာဝကျစွာပင် ရှုရာ့၊ မုန်ကျစ်ယွီ၊ ဆာလာပိုင်ကျီနှင့် ရှီထိုက်လုံတို့ ဖြစ်ကြ၏။

ဤလေးယောက်မှာ အပြစ်လွှဲခံရန်ဖြစ်စေ၊ လက်အောက်ငယ်သား နတ်ဘုရားဘုံ အလုပ်သမားများအဖြစ် အမှုထမ်းရန်ဖြစ်စေ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က နောက်ထပ်တစ်စုံတစ်ခု ပြောတော့မည်ပြုစဉ်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် မှင်တက်သွား၏။

"ခဏ… ခဏ… ခဏ....."

"မင်း အရင်က မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကကို ပြန်သွားခဲ့တာလား… မင်း ဘယ်လိုပြန်သွားတာလဲ..."

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသကဲ့သို့ အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရဲဆွေပျန့်ကနေ ဝင်သွားတာပေါ့… တခြား ဘယ်က ဝင်စရာရှိလို့လဲ… ကျွန်တော်က လူအများကြီးကို ခေါ်လာခဲ့တာ..."

"ဟုတ်တယ်… ရဲဆွေပျန့်… ဒါဆို မင်းက အရင်က လူတွေနဲ့ ကမ္ဘာငယ်နှစ်ခုကို ဖြတ်ပြီး ခရီးသွားခဲ့တာပေါ့..."

"ဖြစ်နိုင်တာက… ကုတ်ပုံမှန်မဟုတ်ဖြစ်သွားတာက တကယ်တော့ မင်းတို့အားလုံး လက်တွေ့ကမ္ဘာကနေ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကကို သွားခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်လား..."

ဤသို့တွေးလိုက်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က ကွန်ပျူတာပေါ်မှ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ရဲဆွေ့… မင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကကို ဘယ်အချိန်က သွားခဲ့တာလဲ..."

ရဲဆွေ့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ညနေစောင်းလောက်က… နေဝင်ခါနီးအချိန်မှာ..."

"ဟုတ်တယ်… ဒါပဲ..."

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ချွမ်ကျစ်ကျစ်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ချွမ်ကျစ်ကျစ်… အဲဒီကုတ် ဘာလို့ ပုံမှန်မဟုတ်ဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ သိပြီ..."

ထိုအခိုက်တွင် ချွမ်ကျစ်ကျစ်မှာ အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦး၏ ကြက်သွန်ဖြူ ခွံ့ကျွေးခြင်းကို ခံနေရပြီး ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။

ချွမ်ကျစ်ကျစ်က လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ ဤနေရာမှ နေရာလွတ်မှာ ပြန်လည်ပုံမှန်ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး… ငါ ပြောပြီးသားပဲ… ဒါက မင်းလက်အမြန်နှုန်းရဲ့ ပြဿနာပဲ..."

"မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်… ဒါက ရိုးရိုးလက်အမြန်နှုန်းပြဿနာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်..."

"ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခင်ဗျားတို့ နတ်ဘုရားတွေ မှားနေခဲ့ကြတာ..."

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချွမ်ကျစ်ကျစ်၏ မူလက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားသည်။

"ဟမ်… မင်းက နတ်ဘုရားတွေ မှားတယ်လို့ ပြောတာလား… မင်း နည်းနည်းများ မောက်မာသွားပြီလား..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ရဲရှင်းဟွေ့၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ချွမ်ကျစ်ကျစ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤဖိအားကို ခံစားမိသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ချွမ်ကျစ်ကျစ် မည်မျှပင် လူပြက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေ၊ သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် နာမည်ရပြီး အဆင့်မြင့်သော နတ်ဘုရားဘုံမှ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ တောင်းပန်သည်ကို မြင်သောအခါ ချွမ်ကျစ်ကျစ်က လက်ခါပြလိုက်ရာ ဖိအားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ပျင်းရိသော မျက်နှာအမူအရာမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ပြောစမ်း… မင်း အတိအကျ ဘာမှားနေတာ တွေ့လိုက်လို့လဲ..."

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချွမ်ကျစ်ကျစ်က အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားသည်ကို မသိဘဲ မှင်တက်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချွမ်ကျစ်ကျစ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစောက အဲဒါက နောက်တာပါ… ပြီးတော့ မင်းကို သတိပေးတာလည်း ဖြစ်တယ်..."

"သတိပေးတာ..."

"ဟုတ်တယ်… နတ်ဘုရားဘုံမှာ လူတိုင်းက ငါ့လို စကားပြောလို့လွယ်မယ်လို့ မထင်နဲ့… မင်း အခုလေးတင် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကသာ တခြားနတ်ဘုရားတွေ ကြားသွားရင် မင်းကို ထာဝရပျက်စီးသွားစေဖို့ လုံလောက်တယ်..."

ရဲရှင်းဟွေ့က နားထောင်နေရင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။