လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေနှင့်အဝေးသို့ ရွှေ့ခြင်း
Vol. 34 Ch. 469
ရဲလန်ယွဲ့၏ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် အခင်းအကျင်းမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွား၏။
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ ရဲရှင်းဟွေ့က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို… လောကနှစ်ခု တကယ် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ကမ္ဘာပေါ်က လူသားမျိုးနွယ်တွေ မျိုးတုံးသွားမယ့် အချိန်ပဲလား…”
ရဲလန်ယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူး… ပုံမှန် ပေါင်းစပ်နှုန်း အတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ကြာမှာ မဟုတ်ဘူးလား… နှစ်ပေါင်း ရာဂဏန်းဆိုတာ လက်တွေ့ကမ္ဘာအတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး စကြာဝဠာ ကျင့်ကြံရေးခေတ်ထဲကို အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပဲ…”
“ဒါပေမဲ့ လောကနှစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့…”
ရဲလန်ယွဲ့က စကားဆက်မပြောသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူမ ဘာဆိုလိုသည်ကို သိလိုက်၏။
လောကနှစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ပေါင်းစပ်ရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးက ကြီးမားလှသည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှ လူသားများနှင့် အခြားသက်ရှိများမှာ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားနိုင်၏။
ထိုအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အကျပ်ရိုက်နေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဤတာဝန်အတွက် ရဲရှင်းဟွေ့က ကမ္ဘာပေါ်မှ သူနှင့် မသိကျွမ်းသော သူစိမ်းများ၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်၏။ သူလုပ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သူ၏ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများကို နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးလောကသို့ ကြိုတင် ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အသိစိတ်က သူ့ကို ထိုသို့ မလုပ်ရန် တားမြစ်နေ၏။
စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို အကူအညီ တောင်းရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်၍ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။
တစ်ဖက်တွင်…
ဘုရင်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကုတ်ရိုက်နေသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ့ဖုန်း မြည်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် အထက်လူကြီး၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ သာယာသော အတွေ့အကြုံ မဟုတ်ချေ။
ဤဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက အချိန်ကိုက်ပင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟယ်လို…”
“အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား… ကျွန်တော် ရဲရှင်းဟွေ့ပါ…”
“အိုး… ရဲရှင်းဟွေ့ပါလား… နောက်နယ်မြေမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား…”
“ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်… ဒါပေမဲ့… ခင်ဗျားကို အကူအညီ တောင်းစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ…”
ဘေးမှ ဘုရင်ကလည်း အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် ရဲရှင်းဟွေ့တို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို နားထောင်နေသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွား၏။
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ဘုရင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းထဲသို့ ပြောလိုက်သည်။
“ပြောလေ… မင်းအတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ…”
“လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေနဲ့ ဝေးအောင် လုပ်ပေးပါ…”
“ဘာ… လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေနဲ့ ဝေးအောင် ရွှေ့ခိုင်းတာလား…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ အံ့အားသင့်နေသော အသံကို ကြားရသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။
“မဖြစ်နိုင်လို့လား… ဒါမှမဟုတ် လုပ်လို့မရတာလား…”
ကမ္ဘာ့ကုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ဖူးသော ရဲရှင်းဟွေ့က နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေနှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့ခြင်းမှာ မခက်ခဲကြောင်း သိထားသည်။
“အိုး… မလုပ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး… ငါ မင်းကို သတိပေးချင်တာက အလွန်အကျွံ မလုပ်ဖို့ပဲ… လက်တွေ့ကမ္ဘာသာ နေနဲ့ ဝေးသွားရင် လည်ပတ်မှု ခဏ ရပ်သွားပြီး ရေခဲခေတ်ထဲ ဝင်သွားလိမ့်မယ်… အထဲက သက်ရှိတွေက…”
“စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးသားပါ… ပြဿနာမရှိပါဘူး…”
“ကောင်းပြီလေ… မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ…”
“ဘယ်တော့လောက် ပြီးနိုင်မလဲ…”
ရဲရှင်းဟွေ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ငါ့အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် တစ်ပတ်လောက် ကြာမယ်…”
“ကောင်းပြီ… အချိန် လုံလောက်ပါတယ်…”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ဖုန်းချလိုက်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
ဘုရင်က ပခုံးတွန့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ကြိုက်သလို လုပ်နိုင်ပါတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါ မင်းရဲ့ကမ္ဘာပဲ… ပျက်စီးသွားရင်လည်း အချိန်နည်းနည်းပေးပြီး ပြန်ပြင်လိုက်ပေါ့…”
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ စကားမဆိုသာတော့ပေ။
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက အနည်းငယ်သော အားထုတ်မှုဆိုသည်မှာ နှစ်သောင်းချီ ကြာမြင့်နိုင်ကြောင်း သိထား၏။
ဤသည်က သူ့ကို အနည်းငယ် နောင်တရစေပြီး ရဲရှင်းဟွေ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကူညီမိမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော်လည်း ယခုမူ မြားတစ်စင်းက လေးကိုင်းမှ လွှတ်ပြီးပြီ ဖြစ်၍ နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မရတော့ပေ။
အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။
တစ်ဖက်တွင်…
ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း သူနှင့် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားတို့၏ စကားပြောဆိုမှု အကြောင်းအရာကို ရဲလန်ယွဲ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့အား ပြောပြလိုက်သည်။
“အစ်မ… အစ်မ လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ချက်ချင်း ပြန်ပြီး တရုတ်ပြည်ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာ နေနဲ့ ဝေးရာ ရွှေ့မယ့်အကြောင်း ပြောပြရမယ်… ပြီးရင် တရုတ်ပြည်ကနေ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါ… သတိရပါ… အမြန်ဆုံး အကာအကွယ်တွေ ယူထားရမယ်… နွေးနွေးထွေးထွေး နေဖို့က အရမ်း အရေးကြီးတယ်…”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရဲလန်ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။
“ငါ ခံစားမိတာတော့ လက်တွေ့ကမ္ဘာက ရေခဲခေတ်ကို အချိန်တိုအတွင်း ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”
“စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော် ထင်တာတော့ အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက အလိုက်သိမှာပါ… လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေနဲ့ ဝေးရာ ရွှေ့ပေးနေတုန်း လက်တွေ့ကမ္ဘာကိုလည်း အကာအကွယ်နည်းနည်း ပေးထားမှာပါ… ကျွန်တော် ပြောတဲ့ ရေခဲခေတ်ဆိုတာ လက်တွေ့ကမ္ဘာ ကြုံဖူးတဲ့ ရေခဲခေတ်လောက်ပါပဲ… လက်တွေ့ကမ္ဘာရဲ့ လက်ရှိ နည်းပညာနဲ့ စွမ်းအင်သိုလှောင်မှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…”
ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုသို့ ပြောလာသောအခါ ရဲလန်ယွဲ့မှာ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူမက လွန်းပျံယာဉ်ကို အသုံးပြု၍ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားလိုက်သည်။
ရဲလန်ယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲရှင်းချန်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးကို အမြန်ဆုံး အုပ်စိုးဖို့ပဲ… ပြီးရင် ကျင့်ကြံရေးလောကထဲက အင်အားကြီးတဲ့ မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေ အားလုံးကို စုစည်းပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ ကျင့်ကြံရေးလောကကြားက အတားအဆီးကို အတူတူ ချိုးဖျက်ကြမယ်…”
“ကောင်းပြီ… ဒါဆို ငါတို့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲကြတာပေါ့…”
ရဲရှင်းချန်က ခေါင်းညိတ် အဖြေပေးလိုက်၏။
“မဟုတ်ဘူး… သုံးဖွဲ့ ခွဲရမယ်… ကျွန်တော်က လက်ရှိ နယ်မြေအရှင်သခင် ရှုရာ့ကို သွားရှာမယ်…”
ရဲရှင်းဟွေ့မှာ နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကတွင် ရှိစဉ်ကပင် သူ၏ အခွင့်အာဏာကို အသုံးပြု၍ ရှုရာ့ကို နယ်မြေအရှင်သခင်အဖြစ် ရာထူးတိုးပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ထိုနယ်မြေအရှင်သခင် လှုပ်ရှားရမည့် အချိန် ဖြစ်၏။
ထိုသို့နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့က ညီလာခံခန်းမထဲတွင် အငြင်းအခုံ ဖြစ်နေကြသော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အသီးသီးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးက အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြ၏။ ရဲရှင်းချန်က သူ ရင်းနှီးသော ဂိုဏ်းကို သိမ်းသွင်းရန် အရင် သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲရှင်းချန်မှာ တစ်ချိန်က ကျင့်ကြံရေးလောက၏ အရှင်သခင် တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အင်အားစုများစွာက သူ့ထံ ခိုလှုံခဲ့ကြသည်။ ယခု သူ ထပ်သွားမည်ဆိုလျှင် သူတို့ကို သိမ်းသွင်းရန် မခက်ခဲသင့်ပေ။
ရဲရှင်းဟွေ့မှာမူ ရှုရာ့ကို တန်း၍ သွားရှာလိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်…
ရှုရာ့က သူ၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၌ တရားထိုင်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို သုံးသပ်နေ၏။
မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်တွင် မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့် အင်အားကြီးသူ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။
ရှုရာ့အပြင် နျူကလီးယားဗုံး သုံးယောက်တွဲလည်း ရှိနေ၏။
နျူကလီးယားဗုံး သုံးယောက်တွဲမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မောက်မာခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယခု ကျန်ရှိနေသေးသော မသေမျိုးဧကရာဇ်အဆင့် အင်အားကြီးသူများကို လက်ဖက်ရည် ကပ်ခြင်းနှင့် ရေထည့်ပေးခြင်းတို့မှာ သူတို့၏ အလှည့် ဖြစ်လာသည်။
ရှုရာ့ စွမ်းအားကို သုံးသပ်နေစဉ်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် မီးကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။
“ရဲရှင်းဟွေ့… အာ… မဟုတ်ဘူး… သူဌေးပါလား…”
“သူဌေးက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလား… ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်ဖို့ အချိန်ရတာလဲ…”
ရဲရှင်းဟွေ့ကို မြင်သောအခါ ရှုရာ့မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူ့ရှေ့မှ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ စကားတစ်ခွန်းပေါ်တွင်သာ မူတည်ကြောင်း သူ သိထား၏။
“ငါ ဒီကို တာဝန်နဲ့ လာတာ…”
စကားပြောနေရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က ရှုရာ့ကို တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရှုရာ့… မင်း နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပြောစရာရှိတယ်…”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှုရာ့မှာ တံတွေးကို အလိုလို မျိုချလိုက်မိသည်။
သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဘဝနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတဲ့လား…။ ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ရှုရာ့က ရဲရှင်းဟွေ့၏ ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်၍ လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်၏။
“သူဌေး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှုရာ့ လုပ်ပါ့မယ်…”