မျောလွင့်နေသော လက်တွေ့ကမ္ဘာ

လက်တွေ့ကမ္ဘာ…

နံနက် ၄ နာရီပင် ကျော်နေပြီ ဖြစ်၏။

ရဲမိသားစုက လွန်းပျံယာဉ် ထားရှိရာ အခန်းမှ ရုတ်တရက် အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရဲလန်ယွဲ့က လွန်းပျံယာဉ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

လွန်းပျံယာဉ်၏ အချက်ပေးသံက ရဲမိသားစု၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းစားလိုက်၏။

“ဟင်… လန်ယွဲ့… ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်လာတာလဲ…”

ပထမဆုံး ရောက်လာသူမှာ အခန်းနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော ရဲနျဉ် ဖြစ်သည်။

“အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြေရှင်းဖို့ လိုနေလို့ပါ…”

ရဲလန်ယွဲ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလဲ… ရှင်းဟွေ့နဲ့ ပတ်သက်လို့လား…”

ရဲလန်ယွဲ့က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဲချန်နှင့် စုချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ညအိပ်ဝတ်စုံများဖြင့် သူတို့ထံ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုချင်းက အဆက်မပြတ် သမ်းဝေနေသည်ကို ကြည့်လျှင် သူမ ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရကြောင်း ထင်ရှား၏။

အမှန်တကယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကသို့ နတ်ဘုရားအဖြစ် သွားရောက်မည့် ကိစ္စက စုချင်းကို အိပ်မပျော်စေခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံး အိပ်ပျော်သွားခါနီးမှာမှ ရဲရှင်းဟွေ့က နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကမှ ပြန်ဆင်းလာသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်ပျော်သွားစဉ်မှာပင် လွန်းပျံယာဉ်မှ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

“ဖေဖေ… မေမေ… ဦးလေးငယ်… ကျွန်မ ပြောတဲ့ အရေးကြီးကိစ္စက ရှင်းဟွေ့နဲ့ တကယ် ပတ်သက်ပါတယ်… တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လက်တွေ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးနဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်…”

ရဲလန်ယွဲ့က လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုသောအခါ ရဲချန်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွား၏။ လူသားတို့၏ ကိစ္စများပင် မပြီးပြတ်သေးဘဲ ယခု ဂြိုလ်တစ်ခုလုံးနှင့် ပတ်သက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံး၏ မယုံနိုင်သော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ရဲလန်ယွဲ့က ရဲရှင်းဟွေ့ အဘယ်ကြောင့် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကမှ ဆင်းသက်လာရခြင်းနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို နေမှ လွတ်မြောက်စေရန် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြပြီးနောက် ရဲလန်ယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ဒါကြောင့်… ဖေဖေ… သမီး မျှော်လင့်တာက ဖေဖေရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ သုံးပြီး အထက်လူကြီးတွေကို ဒီကိစ္စ အကြောင်းကြားပေးပါ…”

“အနည်းဆုံးတော့ လက်တွေ့ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးက ရေခဲခေတ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်…”

ရဲချန်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူကလည်း ကိစ္စ၏ လေးနက်မှုကို သိထား၏။

ရေခဲခေတ်ဆိုသည်မှာ မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်ခြင်း ဖြစ်ရပ်နှင့် ညီမျှသည်။

လက်ရှိ လူသားတို့၏ နည်းပညာဖြင့် ခံနိုင်ရည် ရှိသော်လည်း အဆိုးဆုံးမှာ ဥမင်တူး၍ မြေအောက်တွင် နေထိုင်ရုံသာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ခုနစ်ရက် မပြည့်တပြည့်သာ ရှိပြီး ခုနစ်ရက်အတွင်း ဥမင်တူးခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ ကလေးများက ကမ္ဘာနှစ်ခု ပေါင်းစပ်ခြင်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်၊ မဖြေရှင်းနိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရဲချန်မှာ သံသယ မရှိချေ။

ရဲချန်က သူ့အခန်းသို့ ပြန်၍ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုတည်းဖြင့် အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ချက်ချင်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်၍ ရဲမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ မြို့တော်၏ ဗဟိုသို့ ပျံသန်းသွား၏။

ရဲချန်၏ အမြန်နှုန်းက အလွန် မြန်ဆန်ပြီး မြို့တော်၏ လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေးမှာလည်း အလွန် တင်းကျပ်၏။ မကြာမီမှာပင် မြို့တော်၌ လေကြောင်းရန် အချက်ပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟင်… အဲဒါ လေကြောင်း အချက်ပေးသံလား…”

“ရန်သူတွေ မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်နေတာများလား…”

“ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ဒီမှာက မြို့တော်လေ…”

လူအများအပြား ဆွေးနွေးနေကြစဉ်တွင် လေယာဉ်ပစ်ဒုံးကျည်များနှင့် စက်သေနတ်များက ကောင်းကင်ယံမှ ရဲချန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ရဲချန်က လူများသော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“မပစ်ကြနဲ့… ကျွန်တော်က ဒီဘက်ကလူပါ…”

ရဲချန်က တရုတ်စစ်တပ်မှ လူများစွာကို သိကျွမ်းပြီး မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မှတ်မိသွား၏။

“ဟင်… မင်းက ရဲချန်လား… ဒီလောက် မနက်စောစော ဘာလုပ်နေတာလဲ… မင်းလုပ်နေတာ ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲ သိရဲ့လား…”

စကားပြောသူမှာ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား စကားဆုံးသည်နှင့် မြေပြင်မှာ တုန်ခါလာ၏။

မကြာမီမှာပင် မြို့တော် အစွန်အဖျားမှ အိမ်အို အချို့မှာ ပြိုကျလာသည်။

“သေစမ်း… စနေပြီလား…”

တုန်ခါမှုကို ခံစားမိသောအခါ ရဲချန်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာက နေကို စတင် ရှောင်တိမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

“မြန်မြန် ကျွန်တော့်ကို အဘိုးကြီးမင်ဆီ ခေါ်သွားပေး… သူ့နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်…”

ရဲချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သတိပြန်ဝင်လာသော အရာရှိမှာ အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူ့ကို စစ်တန်းလျားဝင်းနှင့် အထက်လူကြီးများ နေထိုင်ရာသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အမှန်တကယ်တော့ တရုတ် အထက်ပိုင်း အရာရှိများက ရဲချန်သာ စစ်တန်းလျားဝင်းထဲ ဝင်လိုလျှင် သူ့ကို မည်သူမှ မတားဆီးရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ ရဲချန်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အထက်တန်းအရာရှိများစွာကို သိကျွမ်းရုံသာမက နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးလောက၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ငလျင်ကြောင့် စစ်တန်းလျားဝင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန် စည်ကားနေသည်။

“ဟင်… ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… တရုတ်နဂါးကြောမြေမှာ ဘာလို့ ငလျင် လှုပ်ရတာလဲ…”

“ဟက်ဟက်… ဘာ နဂါးကြောလဲ… လူတိုင်းက အခု သိပ္ပံကို ယုံကြည်နေကြတာ…”

“သိပ္ပံကို မေ့လိုက်စမ်းပါ အဘိုးကြီးလျန်… နတ်ဘုရားနဲ့ နတ်ဆိုးလောကတောင် ပေါ်လာပြီ… မင်းက သိပ္ပံကို ယုံနေတုန်းလား…”

ငလျင်က အားမပြင်းသောကြောင့် ခေါင်းဆောင်များစွာမှာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီး ဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲတွင် နောက်ပြောင်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် အရာရှိက ရဲချန်ကို ခေါင်းဆောင်များထံ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်လာပြီး အလေးပြုလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်တို့… အိမ်ရှေ့မင်းသား ရဲချန် ရောက်ပါပြီ…”

ရဲချန်မှာ စကားမဆိုသာတော့ပေ။

“ရဲချန်… လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှု အချက်ပေးသံက မင်းကြောင့်လား…”

ထိုနေရာတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော အဘိုးကြီးမင်က ရဲချန်ကို မေးလိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ ရဲချန်ကို မြင်သည်နှင့် ထိုနေရာမှ လူတိုင်းက ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လေယာဉ်ဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အချက်အချာကျသော နေရာကို ကျူးကျော်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အစွန်အဖျားမှ လေယာဉ်ပစ် ကာကွယ်ရေး အမျိုးမျိုးကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။

လေယာဉ်အပြင် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ကျွန်တော်ပါ…”

“ပြောပါဦး… မင်းကို ဒီလောက် အလျင်လိုစေတဲ့ အရေးကြီးကိစ္စက ဘာလဲ…”

အဘိုးကြီးမင်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးမင်၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ယခု နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးလောကတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးလောကမှ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တို့က တရုတ်ကို ကျူးကျော်ခြင်းကဲ့သို့သော ပြဿနာများ ရှာလိုလျှင် တရုတ်ပြည်အတွက် ခုခံရန် အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

သံတမန်ဆက်ဆံရေး ထူထောင်ထားသောကြောင့် အဘိုးကြီးမင်မှာ နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးလောကသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုနေရာမှ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်တို့၏ ကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားပြီး သာမန် လက်နက်ပူများက သူတို့ကို အသုံးမဝင်ကြောင်း တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများက တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အားကောင်းပြီး အန္တရာယ် အရှိဆုံး ပစ်မှတ်များမှာ သူတို့ကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်များသာ ဖြစ်၏။

အဘိုးကြီးမင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရဲချန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ၍ အလွန်အမင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်တို့… ကျွန်တော် ပြောမယ့်စကားက ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်ပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ တည်ငြိမ်နေရမယ်…”

အဘိုးကြီးမင်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

“စိတ်မပူနဲ့… ငါတို့အားလုံးက ကျွမ်းကျင်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ခံယူထားပြီး တည်ငြိမ်နေမှာ သေချာတယ်…”

စကားပြောပြီးနောက် အဘိုးကြီးမင်က စီးကရက်တစ်လိပ် ထုတ်၍ ရဲချန်ကို ကမ်းပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

ရဲချန်က စီးကရက်ကို တစ်ချက်ရှိုက်၍ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နောက် ခုနစ်ရက်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာက နေကို ရှောင်တိမ်းလိမ့်မယ်… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာက ရေခဲခေတ်ထဲကို ဝင်ရောက်တော့မှာ…”

ရဲချန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးကြီးမင်နှင့် သူ့နောက်မှ ခေါင်းဆောင်များမှာ ကြက်သေသေသွားကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သိပ္ပံကို ယုံကြည်သော အဘိုးကြီးလျန်က ပြုံး၍ ထရပ်လိုက်သည်။

“ငါ ပြောရရင်… အိမ်ရှေ့မင်းသား ရဲချန်… နောက်မနေနဲ့…”

“လက်တွေ့ကမ္ဘာက နေကို ရှောင်တိမ်းမယ်… အဲဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး…”

“အိုး… ဟုတ်သား… လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏက ‘မျောလွင့်နေသော လက်တွေ့ကမ္ဘာ’ ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်တစ်ကား ရှိခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိတယ်… နေ ပေါက်ကွဲပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာက နေရဲ့ အနီးအနားကနေ ထွက်ပြေးရတဲ့ အကြောင်းပဲ…”

“ဒါဆို မင်း ရုပ်ရှင်တွေ အရမ်း ကြည့်နေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား…”

ရဲချန်မှာ စကားမဆိုသာတော့ပေ။