နိုးထလာခြင်း

ဝုန်းး

ဟူးးးးးး

အနန္တ ရထားသည် ၁.၅ မီတာ ထူသော နှင်းနံရံကို တိုက်မိပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ကြီးမားသော ရှေ့သို့ လှုပ်ခါမှုကို ခံစားရသော်လည်း သံမဏိသားရဲကြီးသည် နှင်းများကို ဆက်လက် ထိုးခွဲသွားကာ ဖြူဖွေးသောနှင်းမှုန်တိမ်တိုက်ကြီးများကို ပျံသန်းစေသည်။

ဝူးးးးးး!

ဝေးလ် 03E ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင် ရထားခေါင်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ခုတ်မောင်းနေသည်၊၊ နက်ရှိုင်းသော နှင်းများသည် ရထား၏ သံချပ်ကာကို ပွတ်တိုက်ပြီး တဂျုန်းဂျုန်းမြည်ကာ တုန်ခါမှုများသည် ယာဉ်အတွင်းသို့ တဝီဝီ မြည်ဟည်းလာသည်။ ပြတင်းပေါက်များမှ ကြည့်လိုက်လျှင် နှင်းများသည် သူတို့ထံ ရောက်ရှိရန် စင်တီမီတာအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၌ ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားက သူတို့ရှေ့မှ အဆုံးမရှိသော နှင်းများကို ဆုတ်ဖြဲနေသည်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေသည်။

လင်းရှန်သည် အမြန်နှုန်းပြကိရိယာကို စစ်ဆေးသည်—၉၅ km/h။ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမြန်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ နှေးကွေး၍ မရချေ။

အကယ်၍ သူတို့ အရှိန်လျော့သွားပါက အရှိန်ပြန်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် နှင်းမုန်တိုင်းကျပါက သို့မဟုတ် နှင်းများ ပိုထူလာပါက ရထားသည် ရပ်တန့်သွားနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အနန္တရထားသည် ထိန်းချုပ်မရသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်သွားရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်အောက်တွင် မုန်တိုင်းလေများ အော်ဟစ်နေသည်။

ရထားသည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ကြားလမ်းကို ရှင်းလင်းပြီး အဆုံးမရှိသော နှင်းလွင်ပြင်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၌ လင်းရှန်၊ ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ကီကီတို့သည် သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကီလိုမီတာအတော်များများ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း နှင်းတစ္ဆေကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများ မရှိသေးပေ။

“ဒါရိုက်တာတင်း”

လင်းရှန် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတဆင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိဘူး။ စိတ်ချရတယ်” တင်းကျန်းရီက သတင်းပို့သည်။

စိတ်ချရတာလား။

ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး။

မနေ့ညက သူတို့သည် နှင်းများအောက်တွင် နှင်းတစ္ဆေများ မည်မျှပုန်းအောင်းနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ လင်းရှန်သည် မိုးမလင်းမချင်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်—ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှမရှိတော့ဘူးတဲ့လား။

“ထူးဆန်းတယ်…” ကီကီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“သူတို့ နေ့ဘက်မှပဲ ထွက်လာနိုင်တာလား”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” လင်းရှန် ခေါင်းခါသည်။

“အရင်က ရေဒီယိုသတင်းတွေအရ နှင်းတစ္ဆေတွေက ညဘက်မှာ ပိုပြီး ရန်လိုကြတယ်။ အခုလို ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရမယ့် အကြောင်းရင်း မရှိဘူး”

“တကယ် ထူးဆန်းနေတယ်”

ချန်ဆီရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရထား၏ အားကောင်းသောမီးများမှ တဆင့် ရှေ့မှ နှင်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ သူတို့ရဲ့ နယ်မြေကနေ တခြားထိတ်လန့်ဖွယ်အရာတစ်ခုရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဖြတ်ဝင်လာတာများလား”

“ဖြစ်နိုင်တယ်” လင်းရှန်က စဉ်းစားသည်။

အဆင့်မြင့်ထူးဆန်းသော ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများသည် နယ်မြေပိုင်ဆိုင်လိုမှု စိတ်ဗီဇရှိကြောင်း အထောက်အထားများရှိသည်။ နှင်းတစ္ဆေများ မပေါ်လာပါက ၎င်းသည် ပိုမိုအားကောင်းသော အရာတစ်ခုက လွှမ်းမိုးထားသည့် ဧရိယာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုက မကိုက်ညီသေးပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် အန္တရာယ်ကို တုံ့ပြန်တတ်သော သွေးကပ်ဘေးပင်လျှင် လုံးဝ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

လင်းရှန်သည် အရင်က တုန်ခါမှုနည်းနည်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော အသံကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းသည် နှင်းတစ္ဆေများကို လှုပ်ရှားစေခဲ့ပုံရသည်။ ထိုမြေငလျင်လှုပ်ရှားမှုသည် သူတို့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မောင်းထုတ်သွားနိုင်တာလား။

“ကောင်းပြီ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပ်တန့်ဖို့က ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘူး” ကီကီက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

“ရှေ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မတို့မှာ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ လမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ နောက်ပြန်လှည့်စရာ မရှိဘူး”

“သဘောတူတယ်” လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်သည်။

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင်အရာတစ်ခုသည် ရှေ့မှ နှင်းများထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သူမှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မပြုမီ—

အုန်းးး

အနန္တရထားသည် ၎င်းကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

မီးပွားများ ပွင့်ထွက်သွားသည်။

အနက်ရောင်အရာဝတ္ထုသည် လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားပြီး ထိခိုက်မှုကြောင့် အပိုင်းအစများစွာ ကွဲအက်သွားသည်။

အဖွဲ့ဝင်များသည် ချက်ချင်း သတိအနေထားသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

“အဲဒါ ဘာလဲ”

လေကာမှန်မှတစ်ဆင့် သူတို့သည် အပျက်အစီးများ ပျံ့ကျဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်—ထို အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်…

ကားတစ်စီး။

နှင်းဖုံးနေသော ယာဉ်တစ်စီးသည် သံလမ်းများပေါ်၌ ဘေးတိုက်လဲကျနေပြီး ရေခဲထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြှုပ်နေသည်။ အနန္တရထားသည် ၎င်းကို စက္ကူကဲ့သို့ ဆုတ်ဖြဲသွားခဲ့ပြီး အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ကား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ရထား၏ ရှေ့ရှိ ရေခဲခွဲဒိုင်းကာထဲတွင် ကပ်ကျန်နေသည်။

သို့သော်လည်း အဆိုးဆုံးအပိုင်း မဟုတ်သေးပေ။

တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အေးခဲနေပြီး နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အလောင်းတစ်လောင်းသည် အတွင်း၌ ရှိနေသည်။

ထိုအလောင်းသည် ရှေ့သို့ ပစ်လွှင့်ခံရပြီး ၎င်း၏ မာကျောသော အကြွင်းအကျန်များသည် လေကာမှန်ကို ပွတ်တိုက်သွားကာ နက်ရှိုင်းသော ရေခဲများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် နှင်းများထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်၊၊

ခဏတာအတွင်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။

“…အဲဒီ ကားက… ဘယ်လောက်ကြာပြီလို့ ရှင် ထင်လဲ” ကီကီက နောက်ဆုံး၌ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံသည် ထိတ်လန့်နေပုံရလေသည်၊၊

ချန်ဆီရွှမ် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ “ပြောရခက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အလောင်းက လုံးဝ တောင့်တင်းနေတယ်… လုံးဝ အေးခဲနေတာ။ အချိန်တော်တော်ကြာထဲ ရှိနေတာဖြစ်ရမယ်”

လင်းရှန်၏ ထိန်းချုပ်စက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုသည် တင်းကျပ်လာသည်။

“ငါတို့ သင်္ချိုုင်းတစ်ခုထဲ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ…

သင်္ချိုုင်းတွေက တိတ်ဆိတ်မနေပါဘူး။

ရထားသည် ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ကာ ခုတ်မောင်းနေသည်။

အနန္တ ရထားသည် ည၏ ကန့်လန့်ကာအောက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော နှင်းလွင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ လေထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းလျက် ဆက်လက် ချီတက်နေသည်။

သို့သော်လည်း စိတ်မသက်သာဖွယ် တင်းမာမှုတစ်ခုသည် အဖွဲ့သားများအပေါ် လွှမ်းမိုးနေသည်။

အကွာဝေးတစ်ခုတိုင်းတွင် မြှုပ်နှံထားသော ယာဉ်များ ပိုမို ပေါ်လာသည်။ အချို့သည် နှင်းများအောက်တွင် မကြာခဏ မြင်နေရပြီး အချို့မှာမူ ထိတွေ့မှုကြောင့် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ ရထားသည် သူတို့အားလုံးကို ထိုးခွဲသွားပြီး ရေခဲခွဲဒိုင်းကာသည် သတ္တုများကို စက္ကူတစ်စကဲ့သို့ ဆုတ်ဖြဲသွားသည်။

သို့တိုင်—အလောင်း တစ်လောင်းမှ မလှုပ်ရှားပေ။

နှင်းတစ္ဆေများ မရှိ။

ထူးဆန်းသော အရာများ မရှိ။

နှင်းမုန်တိုင်းကိုယ်တိုင်ထက် ပို၍ လေးလံသော ထူးဆန်းသည့် တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိနေသည်။

“တစ်ခုခု မှားနေပြီ”

လင်းရှန်သည် ရထားကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားရင်း ထိန်းချုပ်စက်များကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။

“အမှိုက်ကောက်သူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် နှင်းလွင်ပြင်များတွင် အကြွင်းအကျန်များကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ထားခဲ့သည်မှာ ရှားပါးသည်။ များသောအားဖြင့် ဖုတ်ကောင်များ၊ နှင်းတစ္ဆေများ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော အရာများဖြစ်စေ အလောင်းများကို စားသုံးမည့် သတ္တဝါများ အမြဲရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီမှာတော့ ဘာမှ မထိထားကြဘူး။

သတ္တဝါများပင်လျှင် အနားသို့ မလာဝံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ကီကီ” လင်းရှန် ခေါ်သည်။

“ရေဒီယိုကို ထပ်ကြိုးစားကြည့်စမ်း။ အချက်ပြတာ တစ်ခုခုများ ရှိသလားဆိုတာ ကြည့်ပေး”

ကီကီသည် ကြိမ်နှုန်းများကို အမြန် စစ်ဆေးသည်။ “ဘာမှမရှိဘူး။ အခုထိ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေတယ်”

“သေစမ်း…”

ဒါက သူတို့နေရာသည် ပြင်းထန်သော ရေခဲမုန်တိုင်း၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေသေးသည်ကို ဆိုလိုသည်။ ပြင်ပဆက်သွယ်ရေးမှ လုံးဝ ကင်းလွတ်နေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အကူညီ မရှိပေ။

အပြင်ဘက်မှာ ဘာပဲရှိရှိ… သူတို့ချည်းသာ ရင်ဆိုင်ရမည်။

ရှေ့ကီလိုမီတာ ၃၀တွင်

ဘန်းး

နှင်းဖုံးနေသော ယာဉ်တစ်စီးသည် ရထား၏ ကြီးမားသော အလေးချိန်အောက်တွင် ထပ်မံ ကြေမွသွားသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် မြေပြင်ကို ဆက်လက် စစ်ဆေးရင်း နောက်ဆုံး၌ စကားပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကျပန်းအခြေနေမဟုတ်ဘူး”

“ဘာကိုလဲ” လင်းရှန်က မေးသည်။

“အပျက်အစီးတွေ—ဒါက ပုံစံတစ်ခုအတိုင်း ဖြစ်နေတာ”

လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

“ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား”

“ဟုတ်တယ်” ချန်ဆီရွှမ် အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ဒီယာဉ်တွေက ကျပန်း ပျံ့ကျဲနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို ပုံမှန်ခြားနားချက်တွေနဲ့ နေရာချထားပြီး လမ်းတစ်ခုတည်းကို ဦးတည်နေတယ်”

လမ်းကြောင်းတစ်ခု။

ရှေ့မှ တစ်စုံတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသော ပေါင်မုန့်အပိုင်းအစများကဲ့သို့ပင်။

“…ကျွန်မတို့ကို ဆွဲဆောင်နေတာ”

အနက်ရောင် အရိပ်…

ရုတ်တရက် ကီကီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။

“ရှေ့မှာ…”

လင်းရှန်၏ လက်များသည် ထိန်းချုပ်စက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရထား၏ ရှေ့မီးများသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအပေါ်တွင် ဖျတ်ခနဲ လင်းလာသည်—သံလမ်းများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသော ကြီးမားသော အနက်ရောင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ယာဉ်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် တခြားတစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အသက်ရှိသည့် တစ်စုံတစ်ခု။

“ထိခိုက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ထား”

လင်းရှန် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဒုန်းးး

အနန္တ ရထားသည် ၎င်းကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့—

ရထားသည် ဖြတ်ကျော်မသွားပေ။

သံလမ်းများပေါ်ရှိ အရာဝတ္ထုသည်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။

နက်ရှိုင်းသော၊ တုန်ခါနေသော အသံတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်—ရထားမှ မဟုတ်ပေ…သူတို့ တိုက်မိလိုက်သော အရာမှ ဖြစ်သည်။

ထိန်းချုပ်ခန်းက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

အပြင်ဘက်၌ နှင်းများ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

ထို့နောက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်—

ကြိမ်နှုန်းနိမ့် လည်ချောင်းအတွင်းမှ အသံတစ်ခု…..

ကြီးမားသော တစ်စုံတစ်ခု နိုးထလာနေသည်။