နဂါးတောင် ၁
Vol. 22 Ch. 319
ဝူး~
ကီကီသည် သူမ၏ မိုဘိုင်းကွန်ပျူတာကို ကိုင်ပြီး စူးစမ်းရန် ဒရုန်းတစ်စီးကို လွှတ်လိုက်သည်။
မော်နီတာမြင်ကွင်းသည် နှင်းခဲများ ဖုံးအုပ်နေသော နဂါးတောင် ၁ ရထားတွဲများပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသည့် ဒရုန်းကို ပြသနေသည်။ ရေခဲဖုံးနေသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှု လက္ခဏာ မရှိပေ။
အပြင်ဘက် သံချပ်ကာပေါ်တွင် နှင်းတစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှ ကုတ်ခြစ်ရာများ၊ အပေါက်များနှင့် ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့ရသည့်ပုံ ရှိနေသည်၊၊
ဤအရာကို မြင်သော် လူတိုင်း၏ အမူအရာ မှောင်မိုက်သွားသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ နဂါးတောင် ၁ တွင် လူပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။ ၎င်း၏ ပစ်အားနှင့် ကာကွယ်ရေးများမှာ အနန္တရထားထက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မညံ့ဘဲ ရွှေ့လျားနိုင်စွမ်းတွင် ပို၍ပင် သန်မာသည်။
၎င်းသည် မည်သို့ မည်ပုံဖြင့် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေရသနည်း။
“အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”
ကီကီက ဒရုန်း၏ ပျံသန်းမှုကို ထိန်းချုပ်နေရင်း ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အပြင်ပိုင်း သံချပ်ကာ မပျက်စီးသေးဘူး။ အတွင်းခန်းတွေလည်း မပျက်စီးသေးသလိုပဲ… ဒါက ထူးဆန်းနေတယ်”
“ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေက သဲလွန်စမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“အလောင်းတွေ ရှိရင်တောင် အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိရမှာပဲ”
တာ့လတ်မြို့တွင် သူတို့သည် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခံထားရသည့် ယာဉ်တန်းကို မြင်ခဲ့ရသည်။ နဂါးတောင် ၁ သည် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပါက မြင်ကွင်းသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဤ ကြီးမားသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ခံတပ်သည် အေးခဲနေသော မြေလွတ်တွင် ဆီးနှင်းများအောက်တွင် နစ်မြှုပ်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“ဟင်”
ကီကီ၏ ဒရုန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပျံသန်းသွားပြီး ထူးဆန်းသောအရာ တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မှတ်မိတာ နဂါးတောင် ၁ မှာ တိုက်ကြီးဖြတ်ကျော်အဆင့် မောင်းနှင်အား ဗဟိုစက်ခေါင်းနှစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်”
“ဘယ်လို...”
လင်းရှန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ဒရုန်း၏ မြင်ကွင်းကို ချဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရထား၏ အဓိက မောင်းနှင်အင်ဂျင်နှင့် စွမ်းအားစက်ခေါင်း ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ သေချာသည်။ ရထားခေါင်း၏ အဓိကအပိုင်းသာ ကျန်ရှိနေသည်။
“သူတို့ မမျှော်လင့်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရတာ ဖြစ်ရမယ်” ချန်ဆီရွှမ်က လင်းရှန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
“ငါတို့ ဝင်စစ်ဆေးကြည့်မယ်”
လင်းရှန် တွေဝေမနေပေ။
“ရှုချင်း၊ ကီကီ…မင်းတို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့”
“အင်း”
လင်းရှန်သည် ထင်ကြေးပေးရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။
နဂါးတောင် ၁ သည် တစ်ချိန်က တိုက်ပွဲတွင် မဟာမိတ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေပါက သူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ကူညီရပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ရထားက ၎င်းတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်မှအပ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ကျီ—
ထိန်းချုပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး သူတို့ သုံးဦး ထွက်လာကာ အေးခဲနေသော နှင်းများထဲသို့ ဒူးအထိ မြုပ်ဝင်သွားကြသည်။
“နှင်းတွေက အရမ်းနက်တယ်။ လမ်းလျှောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ” ရှုချင်းက တီးတိုးပြောသည်။
“အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ကိရိယာတွေမပါပဲ လှုပ်ရှားမှုက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပဲ”
“ကီကီ” လင်းရှန်က ခေါ်လိုက်သည်။
“ရပြီ”
ကီကီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ မမြင်ရသော စိတ်စွမ်းအားတစ်ခုသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး နှင်းများထဲမှ လမ်းတစ်ခုကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် လေထဲသို့ ပျံဝဲသွားပြီး လင်းရှန်နှင့် ရှုချင်းတို့သည် နဂါးတောင် ၁ ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။
နှင်းများ ပွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကြေမွသွားသော မုန့်များကဲ့သို့ စီထားသော အေးခဲနေသည့် နှင်းတစ္ဆေအလောင်းများသည် အလွှာလိုက်ဖြစ်နေကာ စင်ကြယ်သော နှင်းထုမျက်နှာပြင်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းက သူတို့၏ ဦးရေပြားများကို ထုံကျဉ်သွားစေသည်။
မနေ့ညက အနန္တရထားသည် ယူလီရပ်တိုင်းတောင်တွင် နှင်းတစ္ဆေထောင်ပေါင်းများစွာကို ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သော်လည်း ဤနေရာမှ နဂါးတောင် ၁ ပတ်လည်ရှိ အလောင်းများ၏ သိပ်သည်းမှုသည် ပို၍ပင် များပြားပုံရသည်။
နှစ်ထပ်သံချပ်ကာ ရထားတွဲများသည် မွန်းစတားများ၏ ကုတ်ခြစ်၊ ထိုးဖောက်၊ ကိုက်ထားသည့် အမှတ်အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အသားစများ၊ အရိုးများနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အရေခွံများသည် ရေခဲပွင့်များထဲတွင် ခဲနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးနေသည်။
လေထဲမှ ကီကီသည် အပေါ်ပိုင်း ရထားတွဲများထဲမှ တစ်ခုဆီသို့ ပျံတက်သွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ထပ်မံ ခတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်များပေါ်ရှိ နှင်းခဲများကို ပွတ်တိုက် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
အတွင်းပိုင်းမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေသည်။
၎င်းတို့သည် နဂါးတောင် ၁ မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ၎င်းတို့၏ ရထားကို ရွေ့လျားခံတပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည့် လူအများ ပြည့်နေသော လူနေထိုင်ရာအခန်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း ရှင်သန်ခြင်းဘဝနှင့် လုံခြုံမှုခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သို့သော် ယခုမူ—
လူတစ်ဦး တစ်ယောက်မျှ မကျန်တော့ပေ။
သူတို့သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အောက်ဘက်တွင် လင်းရှန်သည် ရထား၏ သတ္တုမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ကို တင်လိုက်ပြီး ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာမှ သူ၏ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အပူပေးစနစ်က အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ… တစ်ယောက်ယောက် အတွင်းမှာ ရှိနေတယ်”
ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်
ကီကီ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အရိပ်တစ်ခုသည် စင်္ကြံအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသည်၊၊
ကီကီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“အထဲမှာရှိနေတာ ဘယ်သူလဲ”
လင်းရှန်သည် သံချပ်ကာပြားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံ၏ တောင်တက်စနစ်ကို အသုံးပြု၍ လျင်မြန်စွာ တက်သွားသည်။
“တံခါးက ရှေ့မှာပဲ”
ရှုချင်းသည် နောက်မှလိုက်ပြီး ရထားခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ဘန်း
ကီကီသည် အရိပ်ကို ခြေရာခံရင်း ရှေ့သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအားဖြင့် တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရထား၏ အပြင်ဘက်ရှိ ရေခဲအလွှာများကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး အတွင်းဘက်ကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်စေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ် ဝုန်း
ရုတ်တရက် အတွင်းမှ ဆူညံသံများ ပို၍ ကျယ်လာသည်။ လူအများအပြား ပြေးနေသည့် အသံဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှန်သည် ကြီးမားသော အလုံပိတ်တံခါးဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းပြီး ရထားတွဲတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်ကာ တံခါးကို အတင်းဖွင့်လိုက်သည်။
ဟူးးးး ဝှစ်—
ပူနွေးသော လေများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အအေးနှင့် ထိတွေ့ကာ ထူထဲသော အဖြူရောင်မြူကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်။
မြူများ ပျောက်ကင်းသွားသည်နှင့်အမျှ သေနတ်ပြောင်းများစွာသည် သူတို့ဆီသို့ ချက်ချင်း ချိန်ရွယ်လာသည်၊၊
“ဘယ်သူတွေလဲ”
ဒက်-ဒက်-ဒက်
အတွင်းမှ လူများသည် တံခါးကို အတင်းဖွင့်ခံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ သူတို့ ထိတ်လန့်သွားပြီး မောင်းခလုပ်များကို ဆွဲမိကုန်သည်၊၊
ကျည်ဆန်များသည် အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းများထဲသို့ စုတ်ပြဲဝင်သွားပြီး ရေခဲနှင့် နှင်းမှုန်များ ရောထွေးနေသည့် အရည်များကို ပက်ဖြန်းသွားစေသည်။
ခေါင်မိုးပေါ်မှ ရှုချင်း၏ ဝတ်စုံမှ ရုတ်တရက် သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
[သတိပေးချက်။ အမည်မသိသော ရန်လိုသည့်အရာတစ်ခု နောက်မှ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။]
ရှုချင်း၏ မျက်လုံးအစုံ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူမသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ရထားခေါင်မိုးကို ကန်၍ သတ္တုကို ချိုင့်သွားစေပြီးနောက် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ၁၈၀ ဒီဂရီ လှည့်ပတ်ပြီး သူမ၏ ရီမင်တန် M96 ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ နောက်မှ အရိပ်သည်လည်း တစ်ထပ်တည်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။
၎င်းသည် လေထဲတွင် လိမ်သွားပြီး သူမ၏ သေနတ်ပြောင်းကို ဘေးသို့ ကန်ပစ်လိုက်သည်။
ဘန်း
ပစ်ချက်သည် လွဲချော်သွားသော်လည်း ရှုချင်းသည် မတုန်လှုပ်သွားပေ။
သူမသည် သူမ၏ လက်ဝဲဘက်လက်ဖြင့် သေနတ်တိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ခုတ်ပိုင်းလာသော ဓားကို ရှောင်တိမ်းနေရင်း အလျားလိုက် လွှဲပစ်လိုက်သည်။
သူတို့၏ တိုက်ပွဲသည် သာမန်လူများထက် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကာ အလွန်မြင့်မားသောအလျင်ကြောင့် အရိပ်များကိုသာ မှုန်ဝါးစွာ တွေ့နိုင်လေသည်၊၊
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရထားအတွင်း၌—
ကီကီသည် သေနတ်သမားများကို သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ရထားတွဲထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး နှင်းများထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဘစ်ဇ်
အနီရောင် ပူပြင်းသော အလင်းတန်းသည် မှောင်မိုက်နေသော ရထားတွဲအတွင်းမှ လင်းလက်လာသည်။
ကီကီ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
“ဒါ ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ”
ဝှစ်
ရုတ်တရက်—
အပူချိန်မြင့် လေဆာရောင်ခြည် နှစ်ခုသည် အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်၊၊
သို့သော် ၎င်းတို့ ကီကီထံ မရောက်မီ လေထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး စွမ်းအင်ကို သွေးရောင်စက်လုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားစေသည်။
ဝုန်းးး
အပူ၏ တုန်ခါမှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နှင်းများကို ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားစေပြီး အေးခဲနေသော မြေပြင်ထဲသို့ ချိုင့်တစ်ခုကို အရည်ပျော်သွားစေသည်။
ရေနွေးငွေ့သည် လေထဲသို့ လွင့်ပျံတက်သွားသည်။
“လေဆာတွေ”
ကီကီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူမသည် လင်းရှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူးကို အသက်သွင်းပြီး လေဆာ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လင်းရှန်သည် ဤစွမ်းရည်ကို အထူးသဖြင့် စွမ်းအင်အခြေခံတိုက်ခိုက်မှုများအတွက် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ စတင်အသုံးချနေပြီဖြစ်သည်။
“နင်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိရှိတယ် ဟုတ်လား”
ကီကီသည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဒေါသတကြီး ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်သူကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရထားထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထူထဲသော နေကာမျက်မှန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ထက် မကြီးသော ကောင်လေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
အနီရောင်ရောင် စွမ်းအင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများပတ်လည်တွင် လည်နေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်ရန် ပြင်နေသည်။
“တစ်ခါပဲ ရမယ်”
ကီကီသည် သူ၏ လက်များကို လှုပ်ရှား၍ မရအောင် ချုပ်လိုက်သည်။
ကောင်လေးသည် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သူသည် အားနည်းလေသည်။ ကီကီ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဆန့်ကျင်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် သူ့တွင် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပေ။
လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ဒါ နဂါးတောင် ၁ က လူ မဟုတ်ဘူး”
“မင်း ဘယ်သူလဲ။ ရှီတိယွမ် ဘယ်မှာလဲ”
ကောင်လေး၏ မျက်နှာလုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုစဉ်မှာပင်—
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံသည် အတွင်းမှ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ရပ်တော့။ လင်းရှန်—ငါတို့ပါ”