အခန်း (၆၄)

ရှန် နိုင်ငံတော်၏ တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်သူမှာ ဗိုလ်ချုပ် ကျောက်ရှီးလုံ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရာထူးသည် ရှ နိုင်ငံတော်၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချိုင်ယူလန်၏ ရာထူးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန်အစွမ်းအစရှိပြီး သစ္စာစောင့်သိသူလည်း ဖြစ်၍ အရေးကြီးသော မစ်ရှင်တစ်ခုကို လွှဲအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ အဓိက တာဝန်မှာ မိမိ၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နှင့် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် မိမိနိုင်ငံ၏ နောက်ဖက်ခြမ်းကို ရန်သူက ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ သူ ကာကွယ်ပါ့မည်ဟု သစ္စာဆိုထားသည့် ဘုရင်မင်းမြတ်ကိုလည်း ရန်သူက ကြိုးတုပ် ဖမ်းဆီးထားခြင်း ခံရသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရစရာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်၊ သူ၏ မိသားစုသည်လည်းပဲ အထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူ့အတွက် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားများကို ကြိတ်ကာ၊ မျက်လုံးများက အမျက်ဒေါသများဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး၊ ဤအရှက်တကွဲ အဖြစ်ကို ဆေးကြောရန် သူ့ရှေ့မှ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိုစိတ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် စစ်အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်၍ အလွန်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခပ်အေးအေး လေသံဖြင့်-

"အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တခြားသူအားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ ငါတို့ မင်းတို့ကို သွားခွင့်ပြုမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ! မင်းလိုလူမျိုးကို ငါကိုယ်တော် သဘောကျတယ်" လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လေသံက ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။ ငါကိုယ်တော် မင်းကို ချက်ချင်း လက်နက်ချ၊ သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေ ချွတ်ပြီး ငါနဲ့ ငါ့အဖွဲ့ အပြင်ကိုထွက်ဖို့ လမ်းရှင်းပေးဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။ ငါတို့တွေ ဘေးကင်းသွားပြီ ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တခြားသူအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ပေးမယ်"

လက်နက်ချပြီး သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ချွတ်လိုက်ခြင်းသည် မိမိတို့၏ အသက်ကို ရန်သူလက်ထဲ အပ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် လမ်းရှင်း ပေးခြင်းသည်လည်း အရှင်မင်းကြီးနှင့် အခြားသူများ၏ အသက်ကို ရန်သူလက်ထဲ အပ်လိုက်ခြင်းနှင့်လည်း အတူတူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် အနေဖြင့် လုံးဝ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"တွေးတောင် မတွေးလိုက်နဲ့။ မင်း ကတိဖျက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ကတိဖျက်ရင်လည်း ဖျက်တာပေါ့။ မင်းမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို မင်း ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း ငါကိုယ်တော် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်" လင်းပိုင်ဖန်က ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်၍ ရှန်နိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းတွင် တေ့လိုက်သည်။

မိမိလည်ပင်းကို ထိကပ်လာသော အေးစက်သော ဓားကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်ဧကရာဇ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်- "စစ်သည်တော်တို့၊ ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ။ လက်နက်ချ၊ သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေ ချွတ်ပြီး ရှတပ်မတော် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ဖို့ လမ်းရှင်းပေးလိုက်ကြ"

တစ်ခဏ ကြာသွားသည့်အထိ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားဘဲ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်သည်လည်း မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကသာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး- "အစ်ကိုကြီးရေ၊ မင်းရဲ့ ဧကရာဇ်အဖြစ် အုပ်ချုပ်မှုက သိပ်ထိရောက်ပုံမရဘူးပဲ၊ ဘယ်သူမှ မင်းအမိန့်ကို နားမထောင်ကြဘူးနော်"

သူ့လက်ထဲမှ ဓားကတော့ ပို၍ပင် နီးကပ်လာခဲ့သည်။ အနည်းငယ်မျှ ဖိလိုက်ရုံဖြင့် သွေးများ ပေါက်ထွက်လာတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ရှန်နိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အမွေးမျှင်များ ထောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပို၍ပင် ထိတ်လန့်လာကာ ရူးမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်- "မင်းတို့ နားပင်းနေကြတာလား။ ငါ့စကားတွေကို မင်းတို့ မကြားရဘူးလား။ ချက်ချင်း လက်နက်ချပြီး သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေ ချွတ်ကြ။ မဟုတ်ရင် ပုန်ကန်မှုနဲ့ အပြစ်ပေးခံရမယ်"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် သည် အလျှော့ပေးလိုက်ရပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်- "စစ်သည်တော်အပေါင်းတို့၊ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ၊ လက်နက်ချပြီး သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေ ချွတ်ကြ"

လက်နက်များ အသီးသီး မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံတွေသည်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချွတ်ချလိုက်ကြသည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ချိန်ခန့်ကြာပြီးသောအခါ လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံများ အားလုံး မြေပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ရှန်နိုင်ငံတော်၏ မဟာတပ်မတော်ကြီးသည် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"ဒါဆို လုံလောက်ပြီလား"

"ဒါမှပဲ ငါ့ကိုယ်တော် စိတ်ကြိုက် ဖြစ်တော့တယ်"

လင်းပိုင်ဖန် ကျေနပ်သွားပြီး- "စစ်သည်တော် အပေါင်းတို့၊ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ၊ မြို့တော်သို့ ပြန်ကြစို့"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ၊ အရှင်မင်းကြီး" စစ်တပ်တစ်ခုလုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားစွာ၊ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ချီတက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

"ခဏလေး၊ ငါမေ့တော့မလို့"

လင်းပိုင်ဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်စွာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး- "ဒီလက်နက်နဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေအားလုံးက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်၊ မြေပြင်ပေါ်က လက်နက်နဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေအားလုံးကို ကောက်ယူလိုက်ကြ"

"မင်းကိုမင်း ဘာလုပ်နေတယ် ထင်လဲ?" ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤလက်နက်နှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံများသည် ရှန်နိုင်ငံတော်က ကုန်ကျစရိတ် ကြီးမားစွာဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် အလွန် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ သူတို့အတွက် ၎င်းတို့သည် အသက်သဖွယ် အဖိုးတန်လှသည်။ လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေ မရှိဘဲ အခြားသူများနှင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။ ရန်သူက လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေကို ယူဆောင်သွားချင်နေသည်၊ ၎င်းကို သူ လုံးဝသဘောမတူနိုင်ပေ။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်" လင်းပိုင်ဖန်က ရှန်နိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းတွင် ဓားကို တစ်ဖန်ပြန်တေ့လိုက်ပြီး- "ဒီရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို ရွေး၊ ဒါက မင်း ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ"

ရှန်နိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်- "ငါ မင်းတို့ကို အမိန့်ပေးတယ်။ ခုခံမှု မပြုဘဲ လက်နက်နဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေကို သူတို့ကို ယူသွားခွင့် ပြုလိုက်။ ငါ့အမိန့်ကို မနာခံသူမည်သူမဆို သူတို့ရဲ့ တစ်မိသားစုလုံးကို အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ပစ်မယ်"

တပ်မတော်တစ်ခုလုံး မလှုပ်မယှက်ပဲ ရှိနေခဲ့ပြီး တစ်ဖန် ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှန်နိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်သည် ဆက်လက် အော်ဟစ်လိုက်သည်- "ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ တစ်ခုခုပြောလေ၊ မင်းက အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား"

ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် သည် နောက်တစ်ကြိမ် အလျှော့ပေးလိုက်ရပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ကြေညာလိုက်သည်- "စစ်သည်တော် အပေါင်းတို့၊ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ... သူတို့ကို ယူသွားခွင့်ပြုလိုက်"

ထို့ကြောင့် ရှန်နိုင်ငံတော်၏ လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံများ အားလုံးသည် လင်းပိုင်ဖန် ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လှည်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ပြည့်လျှံ သွားစေခဲ့ကာ၊ ထို့နောက်တွင် အပြည့်အလျှံ သယ်ဆောင်ထားသော စစ်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ လေးလံစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ရှန်နိုင်ငံ၏ တပ်မတော်သည် ရှနိုင်ငံ တပ်မတော်၏ မောက်မာစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြရပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အမျက်ဒေါသ မီးများ လောင်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရန်သူ၏ မောက်မာမှုကို မုန်းတီးသကဲ့သို့ မိမိတို့၏ အရည်အချင်း မရှိခြင်းကိုလည်း မုန်းတီးနေခဲ့ကြသည်။

စစ်ပွဲပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ယနေ့ကဲ့သို့ အရှက်ရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ကျောက် သည် ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အမျက် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင်...

"ငါ… ငါ့တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ရှ နိုင်ငံတော်ထဲ ဝင်မယ်၊ အဲ့ဒီ ငတုံးဧကရာဇ်ကို ဖမ်းပြီး ဒီအရှက်တကွဲ အဖြစ်ကို ဆေးကြောပစ်ရမယ်" ဟု သူကိုယ်သူ ကတိသစ္စာပြုလိုက်သည်။

တစ်ရက်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်နှင့် သူ၏ တပ်များသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှနိုင်ငံတော်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်၊ သူတို့၏ ကတိအတိုင်း ရှန်နိုင်ငံတော်၏ ဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများကို လွှတ်ပေးခဲ့ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ သူတို့ကို ဘာလို့ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။ သူတို့ကို ထိန်းသိမ်းထားရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပိုပြီး အကျိုးအမြတ်ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အကျိုးအမြတ်တွေတော့ ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ သူတို့ကို အစွန်းရောက်အောင် တွန်းပို့ထားပြီးပြီ၊ နောက်ထပ် ထပ်ပြီး ဖိအားပေးမယ်ဆိုရင် အပြင်းအထန် တုံ့ပြန်လာနိုင်တယ်။ အခြေအနေ ကောင်းတုန်း ရပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်" လင်းပိုင်ဖန် က အနည်းငယ် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော်က သူတို့ကို တခြားနိုင်ငံတွေကို ငါတို့ နိုင်ငံအတွက် ကူထိန်းထားပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်လေ"

ရှေ့ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ခန့်ညားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ- "ကဲ၊ အခု မြို့တော်ကို ပြန်ကြစို့"