ထပ်ပြီး နာမည်ကြီးပြန်ပြီလား

ချူကျန့် က ကစားသမားသစ် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဂိမ်းစနစ်က သူ့ကို အထူး ချီးမြှင့်ထားသည့် သံမဏိဓားကိုမူ သူက ကြည့်ပင် မကြည့်ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက သိုင်းလောကတွင် လှည့်လည်သွားလာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသဖြင့် ဤကစားသမားသစ် ဓားရှည်ကို ယာယီ အသုံးပြုလျှင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာ ကစားသမားသစ် တာဝန်ပြီးဆုံးသွားလျှင် ထိုသံမဏိဓားကို ရောင်းချ၍ ပိုက်ဆံရှာရပေမည်။

သူက အဘိုးအို ခုနက သင်ပေးခဲ့သည့် ကစားသမားသစ် ဓားသိုင်းငါးကွက်ကို အသုံးပြုရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤကစားသမားသစ် ဓားသိုင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းသည့်အပြင် လှပခြင်းနှင့်လည်း မသက်ဆိုင်သဖြင့် လျှို့ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာတွင် သူ တတ်ကျွမ်းသော ဓားသိုင်းကိုသာ အသုံးပြုလိုက်ရသည်။

သူ တတ်ကျွမ်းသော ဓားသိုင်းမှာ အစုံတစ်ရာကျော် ရှိပြီး အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သည့် သေစေနိုင်သော ဓားသိုင်းတစ်ဆယ့်သုံးကွက်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းပါရမီရှင်များကို အနိုင်တိုက်ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော်လည်း အတွင်းအား မသုံးဘဲ ကိုယ်အားကိုသာ အသုံးပြု၍ ထုတ်ဖော်နိုင်သည့် အရေအတွက်မှာ မများလှသည့်အပြင် လှပရန်လည်း လိုအပ်သဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာဖြစ်သည့် “လေအလျင်ဓားသိုင်း” ခုနစ်ဆယ့်သုံးကွက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ အကဲခတ်၍ ဤတာဝန်အခြေအနေတွင် ရှောင်ကူအာ နှင့် သူမှလွဲ၍ တတိယလူ မရှိကြောင်း ထပ်မံ အတည်ပြုပြီးနောက် ချူကျန့် က “လေအလျင်ဓားသိုင်း” ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ ပုစဥ်းရေကူးခတ်ခြင်း မှစ၍ ကျားချောင်း၊ နဂါးဝှေ့ယမ်း၊ ကြောင်ခုတ်ချက်… အစရှိသည်မှ အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သည့် ကြယ်စင်လမင်းလဲလှယ်အထိ ဓားအလင်းများ လေးဘက်လေးတန်သို့ လက်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ နဂါးပျံကဲ့သို့ လျင်မြန်ကာ သူ၏ဓားရေးစွမ်းရည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

သူ၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဓားကွက်များမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အမှတ် ၃၀ ရှိသည့် မွေးရာပါ ကိုယ်ဟန်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ရာ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် “လေအလျင်ဓားသိုင်း” ခုနစ်ဆယ့်သုံးကွက်ကို တစ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြီးစီးသွားသည်။

သို့သော်လည်း အမှတ် ၁၈ သာရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူ အနည်းငယ် မောဟိုက်သွား၏။ သူက ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်၍ ရှောင်ကူအာ ၏ လေးစားသော အကြည့်ကို ခံယူရင်း အသက်ရှူသံကို ညှိကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ကူအာ… ဓားသိုင်းကပြီးပြီ… မင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရမယ်… ပြီးတော့ ပြုံးရမယ်နော်…”

“အရမ်းလှတာပဲ… အစ်ကိုကြီး အရမ်းတော်တာပဲ…”

ရှောင်ကူအာ မှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

“ပုံမှန်ထက် ပိုကောင်းသွားတာပါ… ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိဘူး…”

ချူကျန့် က အကျင့်အတိုင်း နှိမ့်ချ၍ သူ၏ အစွမ်းအစကို ဖုံးကွယ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ စကားက တစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာပင် “တင်” ဟူသော အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး ဂိမ်းသတိပေးသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သင်သည် ပြီးပြည့်စုံသော ဓားသိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ သပ်ရပ်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားပါသည်… မဟာသိုင်းလောကခေတ်၏ ‘သိုင်းပညာကျမ်းတိုက်’ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပြီး ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးမှု စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးမှု အောင်မြင်ကြောင်း သတ်မှတ်လိုက်ပါသည်… ဤသိုင်းပညာကို အမည်ပေးပါ… စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း အမည်ပေးခြင်း မပြီးဆုံးပါက ဂိမ်းစနစ်မှ အလိုအလျောက် အမည်ပေးမည် ဖြစ်သည်…”

ဘာလဲ… ဒါနဲ့ပဲ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး ဓားသိုင်းလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်တာလား… အရမ်း ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လွန်းတယ် မဟုတ်လား… ပြီးတော့ လျှောက်ကလိုက်တဲ့ ဓားသိုင်းက ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး အောင်မြင်သွားပြီလား…

ချူကျန့် မှာ ထပ်မံ၍ ကြောင်ငေးသွားပြီး ဂိမ်း၏ အမည်ပေးသည့် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အချိန်ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးတော့မည်ကို မြင်မှသာ ဓားသိုင်းအမည်ကို အလျင်အမြန် ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် သူက အမည်ထည့်သွင်းသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ရေတွက်မှု မပြီးဆုံးမီ အမည်ပေးခြင်းကို အောင်မြင်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။

ကျစ်…ထားလိုက်တော့ စနစ်ကပဲ နာမည်ပေး‌စေတော့…

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ “လေအလျင်ဓားသိုင်း” ဟူသော ပေါများလှသည့် အမည်ထက်တော့ ပိုပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်လောက်ဘူး…

“ဂုဏ်ယူပါသည်… သင်၏ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး သိုင်းပညာ ‘လေမုန်တိုင်းမိုးကြိုးသခင် နတ်ဆိုးသတ်ဓားသိုင်း’ ကို အောင်မြင်စွာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါပြီ…”

ချူကျန့် မှာ ကြက်သေသေသွား၏။ ဤဂိမ်းစနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်က အဘယ်သို့နည်း အလိုအလျောက် ထုတ်ပေးလိုက်သည့် အမည်က ဘာလဲ။ ဤမျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အမည်ကို မိမိ၏ အဆင့်မဝင်သော ဓားသိုင်းအတွက် ပေးအပ်ခြင်းမှာ တကယ် သင့်တော်ပါသလား။

တော်သေးသည်မှာ မိမိမှလွဲ၍ ဤရှက်စရာ အမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခြင်းပင်…

“တင်… သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးသို့ ကြေညာချက်… ကစားသမား ‘ချူလော့ကျွင်း’ သည် ကျန်းကျားခို့ တွင် မဟာသိုင်းလောကခေတ် ဆာဗာအသစ်၏ ပထမဆုံး အဆင့်မြင့် ဓားသိုင်း ‘လေမုန်တိုင်းမိုးကြိုးသခင် နတ်ဆိုးသတ်ဓားသိုင်း’ ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး အပိုဆုအဖြစ် ကျပန်းရွေးချယ်ထားသော အထူးပစ္စည်းတစ်ခုကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်… ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဆာဗာအသစ်၏ ‘ပိုင်ရှောင်းရှန်၏ မဟာသိုင်းလောက ဒဏ္ဍာရီမှတ်တမ်း’ တွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်… ကစားသမားများ အနေဖြင့် သူ့ကို စံနမူနာယူ၍ မိမိတို့၏ ထူးချွန်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ‘ပိုင်ရှောင်းရှန်၏ မဟာသိုင်းလောက ဒဏ္ဍာရီမှတ်တမ်း’ တွင် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ရန် ကြိုးစားကြပါကုန်…”

“တင်… သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးသို့ ကြေညာချက်… ကစားသမား ‘ချူလော့ကျွင်း’ ၏ ပထမဆုံး ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး အဆင့်မြင့် ဓားသိုင်း ‘လေမုန်တိုင်းမိုးကြိုးသခင် နတ်ဆိုးသတ်ဓားသိုင်း’ သည် ‘ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်’ ၏ ဖွင့်လှစ်ရန် အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သဖြင့် ‘ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်’ ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်… ကစားသမားများ အနေဖြင့် စနစ်လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်…”

ဘာလဲ…

သည်လို အတွင်းအား မလိုအပ်ဘဲ ထုတ်ဖော်နိုင်သော မိမိ ပုံမှန်အချိန်တွင် အသုံးမပြုချင်သည့် အလှပြဓားသိုင်းကို ဂိမ်းစနစ်က ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အမည်တစ်ခု ပေးလိုက်သည့်အပြင် အဆင့်မြင့် ဓားသိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးသို့ ကြေညာလိုက်သည်တဲ့လား။

ချူကျန့် မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။

သူက မဟာသိုင်းလောကခေတ်၏ သိုင်းပညာစနစ်ကို သေချာ မလေ့လာဖူးသော်လည်း အခြေခံအကျဆုံး အချက် သိရှိထား၏။ ဥပမာအားဖြင့် ဂိမ်းထဲမှ သိုင်းပညာများကို

“အခြေခံ၊ အစပျိုး၊ အနိမ့်၊ အမြင့်၊ အထွတ်အထိပ်၊ ရတနာ၊ နတ်ဘုရား၊ အဆုံးမဲ့”

ဟူ၍ ခွဲခြားထားပြီး

“အဖြူ၊ အစိမ်း၊ အပြာ၊ ခရမ်း၊ လိမ္မော်၊ ငွေ၊ ရွှေ၊ သက်တံ”

ဟူသော အရောင်ခုနစ်မျိုးဖြင့် အသီးသီး ကိုယ်စားပြု၏။

“အဆင့်မြင့်”

သိုင်းပညာများမှာ ဂိုဏ်းဂဏများ၏ တပည့် ဖြစ်လာပြီး ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးဆောင်များ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ သင်ယူခွင့် ရရှိနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာများ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ အလွန် ကြိုးစားပြီးမှသာ ရရှိနိုင်သည့် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာကို မိမိက လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိသွားသည်မှာ အခြားကစားသမားများ၏ မနာလိုဝန်တိုမှုကို ဖြစ်စေမည် မဟုတ်လော။ ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်ပစ္စည်း ဆုလာဘ်လည်း ရှိနေသေးသည်။

ချူကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ဆိုးရွားနေပြီး နာမည်ကြီးရုံမျှမကတော့ပေ။

သူ၏ လူ့သဘာဝ၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းအပေါ် နားလည်မှုနှင့် ဖိုရမ်ပို့စ်များတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် အချက်အလက်များအရ အွန်လိုင်းဂိမ်းကစားသမားများမှာ အခြားသူများ မိမိထက် သာလွန်သည်ကို မမြင်လိုကြချေ။ အကယ်၍ အခြားကစားသမားများက သူ့ကို တွေ့ရှိသွားပါက သူက ပစ္စည်းများ အလုခံရပြီး သိုင်းပညာကျဆင်းသွားစေရန်အတွက် ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရနိုင်ခြေ များသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မဟာသိုင်းလောကခေတ်တွင် ကောင်းမွန်သော စနစ်တစ်ခု ရှိနေ၏။ ကစားသမားများက မြို့ရွာစသည့် လုံခြုံသော နေရာများတွင် ID နှင့် သိုင်းလောကအမည်ကို ပြသရန်၊ မပြသရန် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်၏။ အကယ်၍ ပြသရန် ရွေးချယ်ပါက ခေါင်းပေါ်တွင် သိုင်းလောကအမည် သို့မဟုတ် ID အမည် စသည်တို့ ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည် (ကစားသမားများသာ မြင်နိုင်သည်)။

ဟုတ်ပေ၏ အကယ်၍ မြို့ပြင်တွင် တိုက်ခိုက်သည့် နေရာသို့ ဝင်ရောက်နေသော နှင့် နာမည်နီနေသော ကစားသမားများမှာ ID ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ချူကျန့် မှာ အဘိုးအို၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြိုတင် တွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ ဂိမ်းက “သင်၏ ID ကို ဖုံးကွယ်လိုပါသလား” ဟု သတိပေးသောအခါ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ “ဟုတ်ကဲ့” ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ ယခုအခါ အခြားသူများ သူ့ကို ရှာဖွေရန်မှာ မလွယ်ကူတော့ပေ။

ပြဿနာမှာ သည်တစ်ကြိမ် သိုင်းလောကကြေညာချက်တွင် သူ လက်ရှိ ရှိနေသည့် နေရာကိုပါ ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းကျားခို့ မှာ နေရာသေးသေးလေး မဟုတ်သော်လည်း ကစားသမားသစ် အရေအတွက်မှာလည်း များပြားလှသည်။ အကယ်၍ ကစားသမားများက Quest လက်ခံထားသည့် NPC ကို မေးမြန်းပါက သူ၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းနိုင်ခြေ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအခါ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာလျှင်…

“အစ်ကိုကြီး… ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

ရှောင်ကူအာ က ချူကျန့် ၏ နဖူးမှ ချွေးများ စို့ထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုကြီး ဓားသိုင်းကလို့ မောသွားတာလား…”

သူက ချူကျန့် ကို ဓားသိုင်း သင်ပေးရန် တောင်းဆိုချင်သော်လည်း ဤအမူအရာကို မြင်သောအခါ မေ့လိုက်တော့၏။ အရမ်း မောပန်းနေလောက်ပြီ…

ချူကျန့် မှာ NPC များက “သိုင်းလောကကြေညာချက်” ကို မကြားနိုင်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် အနိုင်နိုင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး အော့ဖ်လိုင်းဆင်းရမည်လော သို့မဟုတ် အဘိုးအို လမ်းညွှန် ပြန်လာ၍ တာဝန် အပ်ပြီးမှ အော့ဖ်လိုင်းဆင်း ထွက်ပြေးရမည်လောဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကံကောင်းစွာဖြင့် အဘိုးအို ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

သူက ရှောင်ကူအာ နှင့် ချူကျန့် တို့ အဆင်ပြေပြေ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွား၏။ ကလေးများနှင့်ပင် ဤမျှ စိတ်ရှည်သည်းခံတတ်သည်မှာ ဤလူငယ်လေးမှာ မိမိ သူ့အတွက် ဤထောက်ခံစာကို ရေးပေးထိုက်ပေသည်။

သို့သော် သူက ချူကျန့် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“လူငယ်လေး… ရေထဲကျလို့ အအေးမိသွားတာလား…”

ချူကျန့် က အနိုင်နိုင် ပြုံးပြလိုက်၏။

“အဘိုး… ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သွားတော့မယ်…”

“အိုး… မင်းက ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ သွားလဲမလို့လား… ရတယ်… ငါ မင်းကို သင်ကြားပြသတာတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီ… ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ကိစ္စတစ်ခု မင်းကို အကူအညီ တောင်းရဦးမယ်… ဒီစာကို ရှန်ချန် က ကောကျင့် သူရဲကောင်းကြီးဆီကို ပို့ပေးပါ… မင်း အဝတ်အစား လဲပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ… မြို့ပေါက်ဝမှာ မြင်းလှည်းဂိတ်ရှိတယ်… ရှန်ချန် ကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိမ့်မယ်…”

“မှတ်ထား… ဒီစာကို မင်း ကော သူရဲကောင်းကြီးဆီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပို့ပေးရမယ်… အရမ်း အရေးကြီးတယ်… ဒါက လမ်းပြစာနဲ့ သက်သေခံကတ်ပြား… ပြီးတော့ ငွေအနည်းငယ်နဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေ… တစ်နေကုန် မင်းကို ဒုက္ခပေးရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်လက်ဆောင်နဲ့ စာပို့ခ… မြင်းလှည်းခပေါ့…”

ချူကျန့် မှာ ဤကျန်းကျားခို့ မှ ထွက်ပြေးချင်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်၏။ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ချူကျန့် က အဘိုးအိုကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ ရှောင်ကူအာ က ရုတ်တရက် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး… အစ်ကိုကြီး သိုင်းလောကမှာ ကျွန်တော့်အဖေကို တွေ့ရင် ကျွန်တော်နဲ့ အမေက ကျန်းကျားခို့ မှာ သူ့ကို စောင့်နေတယ်လို့ ပြောပေးပါ…”

ချူကျန့် မှာ သိုင်းလောကကြီးက ဤမျှ ကျယ်ပြန့်လှရာ မင်းအဖေကို ဘယ်လို တွေ့နိုင်မှာလဲဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှောင်ကူအာ ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မျက်နှာကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… မင်းအဖေ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ…”

“ကျွန်တော့်အဖေ နာမည်က… နာမည်က… ကူယွီ…”

“သိပြီ…”

သူက တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ ခြောက်သွေ့သော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် မြို့ပေါက်ဝမှ မြင်းလှည်းဂိတ်သို့ ပြေးသွား၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကစားသမားသစ် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကစားသမားများက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြကာ NPC များကို မေးမြန်းနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

“ချူလော့ကျွင်း” ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းနေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချူကျန့် က ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ဦးထုပ်ဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို ဖုံးကွယ်ကာ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ခြေငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မြင်းလှည်းဂိတ်သို့ ရောက်ရှိပြီး လမ်းပြစာနှင့် သက်သေခံကတ်ပြားကို ပြသပြီးနောက် ချူကျန့် က ငွေဆယ်ကျပ်ကို အမြန် ထုတ်ပေး၍ မြင်းလှည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်၏။ မြင်းလှည်းမောင်းသူ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် ကြိမ်လုံးသံတို့နှင့်အတူ မြင်းလှည်းက ရှန်ချန် သို့ စတင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်…

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကျန်းကျားခို့ မြို့ငယ်လေးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လူအများက မိမိကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ၍ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရနိုင်ခြေ မရှိတော့သည့်အခါမှ ချူကျန့် မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။