အစီအစဉ် ပြန်လည်ရေးဆွဲခြင်း

အခန်းနံပါတ် ၇၃ တွင် သမားတော်က သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ပြီးနောက် ကောကျင့်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ… ကျွန်တော့်တပည့် ဘယ်လိုနေသေးလဲ…”

အဘိုးကြီး သမားတော်က မျက်လုံးများ ပွင့်လျက်နှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချူကျန့်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… သူရဲကောင်းကြီး ကော… စိတ်မပူပါနဲ့… ခင်ဗျားရဲ့တပည့်က အအေးမိပြီး ခရီးပန်းလာလို့ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာစရာ သတင်း ကြားလိုက်ရတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သွေးအားနည်းသွားတာပါ… ဆေးသောက်ပြီး တစ်ရက်၊ နှစ်ရက် နားလိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ…”

အမှန်တကယ်တွင် ဤရောဂါလက္ခဏာကို စိတ်ကျရောဂါဟု ခေါ်သည်။ သို့သော် အဘိုးကြီး သမားတော်က အကြောင်းစုံကို မေးမြန်းပြီးနောက် ဝမ်းသာလွန်း၍ ဖြစ်သည်ဟု ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့်၏ တပည့် ဖြစ်ရသည်မှာ မည်သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မဝမ်းသာဘဲ နေမည်နည်း။ ဤသည်မှာ စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခြင်းထက်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းသော အရာ ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင်လည်း အောင်မြင်မှုများ ရရှိမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤလူငယ်မှာ အရူးမဖြစ်သွားသည်ကပင် စိတ်တည်ငြိမ်သည်ဟု ဆိုရမည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ချူကျန့်၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံကို မြင်လျှင် အဘိုးကြီး သမားတော်က စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲပြီးနောက် ဖြစ်တတ်သော ပုံမှန် အားအင်ကုန်ခမ်းမှုဟုသာ ထင်မြင်လိုက်၏။

ကောကျင့်က ထိုစကားကို ကြားလျှင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဘိုးကြီး သမားတော်ကို အခန်းအပြင်သို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ကာ သူ၏ သမက် ယဲ့လွီချီးကို ဆေးသွားယူရန် လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူကျန့်၏ အိပ်ရာဘေးသို့ ပြန်လာပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “ကျွင်းအာ… မင်း အရင် နားလိုက်ဦး… ဘာမှ မစဉ်းစားနဲ့…”

ချူကျန့်က အားအင်မရှိစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဆရာ… ဆရာက ရှန်ချန်မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားရလို့ အလုပ်များနေတာကို တပည့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့… တပည့်က အရည်အချင်း နိမ့်ကျပြီး သိုင်းပညာ မသင်နိုင်မှန်း သိပါတယ်… တပည့်မှာ အားသန်တာပဲ ရှိတာဆိုတော့ ဆရာက တပည့်ကို သံရည်ကျိုဆရာကြီးတစ်ယောက်ဆီ ပို့ပေးပါ… နောင်မှာ မွန်ဂိုကို ခုခံဖို့ လက်နက်တွေ ထုလုပ်ပြီး အားဖြည့်ပေးချင်လို့ပါ… အဟွတ်… အဟွတ်…”

ကောကျင့်၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံလာသည်။

သခင်ကြီးရွှီ ပြောတာ မှန်ပါလား။ သည်လူငယ်က တကယ်ကို ရိုးသားပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့စိတ်ထားက ဘယ်လောက်တောင် ဖြူစင်လိုက်သလဲ။

တခြားလူတွေ သူ့တပည့် ဖြစ်ရရင် ဘယ်သူက သူ့သိုင်းပညာကို မသင်ချင်ဘဲ နေမလဲ။

ဝူရှိုးဝမ်၊ ဝူသွင့်ရူ၊ သမက် ယဲ့လွီချီးကို ပြောစရာမလိုချေ။ စံအိမ်တွင် နေထိုင်သော အခြား ဂိုဏ်းဂဏများမှ တပည့်များကလည်း အခွင့်အရေး ရတိုင်း သူ့ထံမှ သိုင်းပညာကို တောင်းခံကြသည်။ သူ့မျက်စိရှေ့မှ တပည့်သစ်လေးကသာ သူ့ကို၊ ရှန်ချန်မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေး၊ မွန်ဂိုကို ခုခံရေးကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားပေးသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးလဲ။

သခင်ကြီးရွှီ မိတ်ဆက်ပေးတာ မမှားဘူး။ ငါ ဒီတပည့်ကို လက်ခံတာလည်း မမှားဘူး။

ကောကျင့်၏ အသံက ပို၍ နူးညံ့သွားသည်။

“ကျွင်းအာ… မင်း အရည်အချင်းကြောင့် အများကြီး အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရမှန်း ငါ သိတယ်… သခင်ကြီးရွှီက စာထဲမှာ အကုန် ပြောပြထားတယ်… မင်း စိတ်မပူနဲ့… ဆရာ ငယ်ငယ်က အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းပြီး မင်းထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်… ဆရာ မင်းကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သင်ပေးမယ်… မင်းသာ ကြိုးစားပြီး မေးခွန်းများများ မေးရင် နောင်မှာ သိုင်းပညာ အောင်မြင်မှုက ဆရာ့ထက် မနိမ့်ကျစေရဘူး…”

“ဆရာ… ကျွန်တော်… အဟွတ်… အဟွတ်…” ချူကျန့်မှာ စိုးရိမ်သွားသော်လည်း အသက်ရှူ မဝသဖြင့် ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးလိုက်၏။

ခင်ဗျားကြီး ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို သံရည်ကျို ပညာသင်ဖို့ မပို့ပေးနိုင်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် တကယ် သိုင်းပညာ မသင်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် သံရည်ကျိုပြီး လက်နက်သွန်းလုပ်ကာ ပိုက်ဆံပဲ ရှာချင်တာ။

ကောကျင့်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားသော အမူအရာကို မြင်လျှင် သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။

“တော်ပြီ… ကျွင်းအာ… မင်း စကားပြောစရာ မလိုဘူး… မင်း အရိုအသေပေးပြီး ကျေးဇူးတင်ချင်မှန်း ငါ သိတယ်… ငါတို့က ဆရာတပည့်ဆိုပေမဲ့ အဖေနဲ့ သားလိုပဲ… ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေရမှာလဲ…”

သူက စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး သခင်ကြီးရွှီ၏ စာကြောင့် ချူကျန့်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အရိုးအကြောနှင့် ဉာဏ်ရည်ကြောင့် သိုင်းပညာ မသင်နိုင်ဘဲ မျက်နှာငယ်ခဲ့ရသည်ဟု ထင်မြင်နေသည်။ ယခု ဆရာကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တွေ့သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကျေးဇူးတင်ကာ ထ၍ အရိုအသေပေးချင်သည်ဟု သူ ထင်လိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဒီလူငယ်က တကယ်ကို ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ ရိုးသားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။

ငါ့သိုင်းပညာတွေကို ရှိုးဝမ်၊ သွင့်ရူနဲ့ သမီးနှစ်ယောက်၊ သားတစ်ယောက်က စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ မသင်ကြဘူး။ ဒီအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားမဲ့အစား ဒီလူငယ်လေးကို အကုန် သင်ပေးလိုက်ရင်ကောင်းမယ်။ ဒါမှ ဒီလောကမှာ ငါ့ရဲ့ တပည့်စစ်စစ် တစ်ယောက် ရှိနေမှာပေါ့။

ကောကျင့်မှာ ရှန်ချန်မြို့သို့ ရောက်၍ မွန်ဂိုကို ခုခံနေသည်မှာ နှစ် ၂၀ နီးပါး ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို သူ ကောင်းကောင်း သိပြီး မွန်ဂိုစစ်တပ်ကလည်း တစ်နေ့တခြား အင်အားကြီးမားလာသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပင် ကြိုးစားစေကာမူ အဆုံးတွင် မြို့ပျက်၍ လူသေရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

သူ့မိသားစုက သစ္စာစောင့်သိ၍ သေဆုံးနိုင်သော်လည်း သူ၏ ဆရာများ သင်ကြားပေးခဲ့သော သိုင်းပညာနှင့် သူ၏ တစ်သက်တာ သိုင်းပညာများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ နှမြောမိသည်။

သူ ယခင်က ယဲ့လွီချီးကို ဤစိတ်ကူးဖြင့် သိုင်းပညာ သင်ပေးခဲ့ရာ ယဲ့လွီချီးမှာ အရည်အချင်း မြင့်မားသော်လည်း လက်တွေ့မကျဘဲ သူနှင့် ဟွမ်ရုံ၏ သိုင်းပညာအားလုံးကို သင်ယူလိုသဖြင့် ကျင့်ကြံရာတွင် ကြိုးစားမှု မရှိချေ။ ထို့အပြင် သမီးကြီး ကောဖူက ဆိုးသွမ်းသဖြင့် ယဲ့လွီချီးမှာ အာရုံစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးကာ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှု နှေးကွေးပြီး ယခုထိ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ သိုင်းပညာ သုံးပုံတစ်ပုံပင် မတတ်ကျွမ်းသေးသဖြင့် ကောကျင့်မှာ စိတ်ပျက်မိသည်။

ယနေ့ “ချူလော့ကျွင်း” ဟုခေါ်သော ဤလူငယ်ကို တွေ့မှ သူနှင့် အရည်အချင်း တူညီပြီး စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်သဖြင့် ကောကျင့်က လူရှေ့သူရှေ့တွင် ပြောခဲ့သော “နောက်ဆုံးတပည့်” ဆိုသည့် စကားမှာ ယခုအခါတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မည်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကောကျင့်နှင့် ချူကျန့်မှာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် အိမ်စောင့်တစ်ယောက်က တံခါးခေါက်၍ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး… သခင်မကြီးက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်…”

သြော်… ရုံအာ ပြန်ရောက်ပြီလား။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူတောင်းစားဂိုဏ်းတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် လုယိုကျောင်းမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ သူတောင်းစားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ဟွမ်ရုံမှာ သွားရောက် ကူညီပေးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် စံအိမ်တွင် မရှိဘဲ ကောကျင့်မှာလည်း ဇနီးဖြစ်သူအား တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ရရှိကြောင်း ပြောပြလိုသဖြင့် ချူကျန့်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ကျွင်းအာ… ငါ သွားစရာရှိလို့ မင်း အရင် နားနေလိုက်… နှစ်ရက်လောက်နေလို့ နေကောင်းသွားရင် မင်းကို ငါ သိုင်းပညာ သင်ပေးမယ်…”

ဟု ပြောပြီးနောက် အိမ်စောင့်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချူကျန့်မှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ကောကျင့်၏ ပုံစံကို ကြည့်လျှင် သူ ဘယ်လောက်ပင် ညံ့ဖျင်းသယောင် ဟန်ဆောင်စေကာမူ ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့် ဒီလှိမ့်ဖြင့် စဉ်းစားနေပြီး စိတ်ထဲမှ စိတ်ပျက်မှုကို ဖြေဖျောက်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် နားနေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း သိုင်းပညာရှင်ကြီး ချူမှာ ကွယ်ဝှက်သိုင်းကမ္ဘာတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသော အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ မကြာမီပင် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းမှ ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

မတော်တဆ သုံးကြိမ် နာမည်ကြီးသွားသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ သိုင်းပညာကို အလေးအနက် ကျင့်ကြံ၍ သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကြီးရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ချူကျန့်မှာ သိုင်းလောကကို စိတ်ကုန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ ဂိမ်းဇာတ်ကောင်မှာ သွန်းလုပ်ဆရာနှင့် ဆေးဖော်ဆရာအဖြစ် ဖန်တီးထားသဖြင့် သိုင်းလောကတွင် နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သိုင်းပညာ မတတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ကျင့်ကြံမှု နှေးကွေးကာ သိုင်းလောကတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်မှာ တိတ်တဆိတ် ဂိမ်းကစား၍ သွန်းလုပ်ဆရာနှင့် ဆေးဖော်ဆရာအဖြစ် ပိုက်ဆံရှာပြီး မည်သည့် ကစားသမားနှင့်မှ မပတ်သက်ဘဲ အွန်လိုင်းဂိမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ကစားသည့် ဂိမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ငါ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ ငါ့ဘဝကို အမြန်ဆုံး ပြန်တည့်မတ်ရမယ်။ ချူကျန့်က အစီအစဉ်အသစ်ကို ပြန်လည် ရေးဆွဲလိုက်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ သူ ကောကျင့်၏ တပည့် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် “ကောကျင့်က ငါ့ကို သွန်းလုပ်ဆရာကြီးဆီ မိတ်ဆက်ပေးခြင်း” ကို ပစ်မှတ်ထား၍ ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤပစ်မှတ်ကို အောင်မြင်ရန် သူ ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခံရခြင်း မပြုဘဲ ကောကျင့်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် နှစ်သက်မှုကို ရရှိရန် လိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ ပထမအချက် ဖြစ်ပြီး ယခင် ကောကျင့်၏ အပြုအမူကို ကြည့်လျှင် ပြဿနာ ရှိမည် မထင်ချေ။

ဒုတိယအချက်မှာလည်း မခက်ခဲချေ။ ကောကျင့်က ရှန်ချန်မြို့ရှိ သိန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများ၏ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားရသဖြင့် အလွန် အလုပ်များပြီး နေ့စဉ် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ပေး၍ သိုင်းပညာ သင်ပေးရန်ပင် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။ သူ ဆယ်ရက်၊ နှစ်ဆယ်ရက် သင်ပေးပြီးနောက် သူ အခြေခံ သိုင်းပညာပင် မတတ်မြောက်သည်ကို တွေ့လျှင် ဆက်လက် သင်ကြားပေးရန် စိတ်ရှည်နိုင်ပါ့မလား။ လူတိုင်းတွင် သည်းခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ် ရှိပြီး သူ ကြိုးစားသော်လည်း အသုံးမဝင်သော ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်ပါက ကောကျင့်မှာ တစ်နေ့တွင် စိတ်ပျက်၍ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ ဟန်ဆောင်ရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ သူ၏ ၁၀ မှတ်သာ ရှိသော အနိမ့်ဆုံး အရိုးအကြောနှင့် ၁၂ မှတ်သာ ရှိသော ဉာဏ်ရည်ဖြင့် သူ ကစားသမားသစ်သုံး ဓားသိုင်းမှလွဲ၍ အခြား သိုင်းပညာများကို သင်ယူနိုင်ပါ့မလား။

ချူကျန့်မှာ တွေးရင်းတွေးရင်းနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု ထင်မြင်လာပြီး အိပ်ရာပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်တွင် အားအင်များ ပြည့်နှက်လာပြီး အအေးမိရောဂါမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကင်းသွားကာ သူ့အတွေးများက ပို၍ ထက်မြက်လာသည်။

တတိယ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ကောကျင့်အား မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်၍ အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ချေ။ ကောကျင့်က ဆရာ့ဝတ္တရားကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ အပြစ်ကင်းစင်နေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေရန် အကြောင်းအရာများ ဖန်တီးရမည် ဖြစ်သည်။

ကောကျင့်ထံမှ အခွင့်အရေး မရပါက သူ၏ မိသားစု လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ အခွင့်အရေး ရယူနိုင်၏။

ချူကျန့်က သူ တပည့်ခံစဉ်က စံအိမ်ရှိ အိမ်စောင့်များ၊ အမှုထမ်းများ၏ မနာလိုသော မျက်နှာများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပြီး သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

သိုင်းလောကတွင် ဆယ်နှစ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ လူသားများ၏ မကောင်းသော စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ မနာလိုခြင်းက လူကို ရုပ်ဆိုးစေပြီး မျက်နှာပျက်စေနိုင်သည်။

ယခု မတော်တဆ ကောကျင့်၏ နောက်ဆုံးတပည့် ဖြစ်သွားသော သူမှာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုနှင့် မနာလိုမှု၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေသည်။ အနည်းငယ် လမ်းကြောင်းပေးလိုက်ပါက ဤမနာလိုမှုမှာ ရန်လိုမှု၊ ဆန့်ကျင်မှု၊ ပစ်ပယ်မှုနှင့် ထောင်ချောက်ဆင်မှုအထိ ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း သူက ကောကျင့်၏ နောက်ဆုံးတပည့် ဖြစ်သဖြင့် သူ့အသက်ကို အန္တရာယ်ပြုရဲမည် မဟုတ်ချေ။