အရှေ့ပိုင်းကနတ်ဆိုးလေး ကောရှန်း

ချူကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သည်လူက ငါ ဝူညီနောင်နဲ့ စကားပြောနေတာကို ကြားသွားတာလား။

သူ့မှာ ဂိမ်းထဲတွင် အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှု လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီး နားအာရုံမှာ သာမန်လူထက် အနည်းငယ် ပိုကောင်းရုံသာ ရှိသည်။ လက်တွေ့လောကတွင်ကဲ့သို့ မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာမှ သစ်ရွက်ကြွေသံကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သည့် ထူးကဲသော အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူက အမြဲတမ်း သတိဝီရိယ ထားနေသော်လည်း အနားသို့ လျှောက်လာသူများကိုသာ သတိပြုမိနိုင်ပြီး မူလကတည်းက ရပ်နေသည့် လူတစ်ယောက် ချောင်းနားထောင်နေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။

သို့သော်လည်း သူက အမှားအယွင်းမျိုး တစ်ခုမှလုပ်မပြခဲ့။ သို့သော် ဟန်ဆောင်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းညည်းနေခြင်းက လူကို အနည်းငယ် သံသယ ဝင်စေနိုင်သည်... အကယ်၍ ဤလူက အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းပြီး သူနှင့် ဝူညီနောင်တို့၏ စကားပြောဆိုမှု တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ခဲ့လျှင် သံသယ ပိုမိုကြီးထွားလာနိုင်ပေသည်။

လူသတ်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ပစ်ရန် လိုအပ်သလော။

ချူကျန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အငွေ့များ လင်းလက်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ကျစ်… ကောစံအိမ်ထဲတွင် ပြဿနာ မရှာတာ ပိုကောင်းပါသည်။ ထို့ပြင် သူ့၏ ယခု အမှိုက်သရိုက် စွမ်းရည်ဖြင့် လူသတ် ပါးစပ်ပိတ်ရန်မှာလည်း မလွယ်ကူချေ။ ပြဿနာ တစ်ခု လျော့သွားလျှင် ပိုကောင်းသည်တကား။

ချူကျန့်က မကြားဟန်ဆောင်၍ သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီည လက တော်တော် လင်းတာပဲ… ဒါပေမဲ့ လေက နည်းနည်း တိုက်နေတယ်… ငါ အမြန်ဆုံး ပြန်နားမှပဲ…"

သူ၏ ခြေလှမ်းများက တိတ်တဆိတ် မြန်ဆန်လာ၏။

"ဟေး… ညီလေး… ခဏစောင့်ဦး…"

ကြည်လင်သာယာသော အသံနှင့်အတူ သွယ်လျသော ကိုယ်ရိပ်တစ်ခုက ကိုယ်ဖော့သိုင်း (ချင်ကုန်း)ကို သုံး၍ အဆောက်အအုံ အမိုးပေါ်မှ သစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလာပြီးနောက် ခုန်ပျံမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ချူကျန့်၏ ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

လူက သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မမြင်ဟန်ဆောင်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။ ချူကျန့်က တိတ်တဆိတ် လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်ပြီးမှ သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိပြီး မိုးမခရွက်ကဲ့သို့ မျက်ခုံးသွယ်သွယ်၊ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် အလွန် ကျက်သရေရှိ လှပကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက အစိမ်းနုရောင် ပိုးသား အင်္ကျီတိုနှင့် အဖြူရောင် စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်တွင် ပုလဲလည်ဆွဲ တစ်ကုံး ဆွဲထားသည်။ ပုလဲလုံးတိုင်းမှာ လက်သန်းထိပ်ခန့် အရွယ်အစား တူညီပြီး နူးညံ့သော အလင်းရောင် ဖြာထွက်နေ၏။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရွှေချည်ထိုးကြာပန်းလက်ကောက်တစ်စုံ ရှိနေပြီး သူမ၏ နုပျိုသွက်လက်မှုတွင် မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို ပေါင်းထည့်ပေးထားသည်။

အစောက ဒီကောင်မလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ… ညီလေးတဲ့လား။

ညီလေး ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ရှေ့မှ "လေး" ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်ရန် လိုအပ်ပါသလော။

"..."

ချူကျန့်က သူ့ထက် အသက်တစ်ပတ်ခန့် ငယ်သော ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်၍ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီည ကြယ်ကြည့်တာ မအောင်မြင်လိုက်ပေမဲ့ ပြဇာတ်ကောင်း တစ်ပုဒ်တော့ ကြည့်လိုက်ရတယ်…”

မိန်းကလေး၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထဲသို့ အလွန် နားဝင်ချိုလှ၏။

သူမက ချူကျန့်ကို စပ်စုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ကြားထားတဲ့ သတင်းတွေနဲ့ နည်းနည်း ကွာတယ်…"

ချူကျန့်က "ကြယ်ကြည့်တယ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ သူ၏ အစောပိုင်း ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် သေချာသွား၏။ သူ့ရှေ့မှ ဤသူမှာ ညစာစားပွဲကို ပျက်ကွက်ခဲ့သော ကောအိမ်တော်၏ ဒုတိယသမီး၊ ကောဖော့လု၏ အမြွှာညီမ၊ ကောဖူက "အရှေ့ပိုင်းကနတ်ဆိုးလေး" ဟု ခေါ်သော ကောရှန်း ဖြစ်ရမည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်ခုံး မျက်လုံးများမှာ ဟွမ်ရုံနှင့် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် တူညီပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်တောက်ပ၍ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှန်း သိသာကာ ဟွမ်ရုံနှင့် တူညီသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဟွမ်ရုံ၏ သမီး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်၏။

ကောရှန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ချူကျန့်မှာ များများစားစား မသိရှိပေ။ အဘိုးကြီးက ဤကောအိမ်တော်၏ ဒုတိယသမီးမှာ မွေးဖွားစကပင် လူဖမ်းခေါ်သွားခြင်း ခံခဲ့ရပြီး အလွန်ခက်ခဲစွာ ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကိုသာ ကြားဖူး၏။

ချူကျန့်က မိုက်မဲဟန်ဆောင်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ကြားဖူးသလား… အစ်မက ဘယ်သူလဲ မသိဘူး…"

မိန်းကလေးက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးလို့ ခေါ်ရမယ်… ငါက မင်းကို ညီလေးလို့ ခေါ်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အစ်မကြီးပေါ့…"

သူမက ချူကျန့်ကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်၍ သူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် ချူကျန့်ကို စေ့စေ့ကြည့်နေ၏။ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိချင်သည့်အလား ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်မှာ လုံးဝ မတုန်လှုပ်ဘဲ အရေးမပါသည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ရှိနေ၏။ ဟွမ်ရုံပင်လျှင် သူ၏ အတိမ်အနက်ကို မမြင်နိုင်လျှင် သူ့ရှေ့မှ ဤမိန်းကလေးမှာ ရွှေမျက်လုံးများ ရှိသည့်တိုင်အောင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်စက်တစ်ပေါက်ကိုမျှ မမြင်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ချူကျန့်က မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မလှမ်းမကမ်းမှ ဆံပင်ဖြူဖွေး၍ တံမြက်စည်း ကိုင်ထားသော အဘိုးကြီး တစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက ဤနေရာသို့ သစ်ရွက်ကြွေများ လာရောက်ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်ပုံရသည်။

အဘိုးကြီးမှာလည်း အိမ်စေ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေတိုက်လျှင်ပင် လဲကျသွားမည့်ပုံစံ ရှိသော်လည်း ချူကျန့်၏ မျက်စိဖြင့် သူ၏ စွမ်းရည်မှာ မနိမ့်ကျကြောင်း ဝူညီနောင်ထက်ပင် များစွာ သာလွန်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင် အစောက တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် သိုင်းပညာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အစေခံမ နှစ်ယောက်ကလည်း "တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်" ဖြတ်သွားကြသည်။

ကျစ်… အခြေအနေက မကောင်းတော့ချေ။ ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့ စံအိမ်ထဲတွင် မရှိဘဲ အခြား ဖိတ်ကြားထားသည့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ပါရမီရှင်များမှာ အခြားခြံဝင်းများတွင် နေထိုင်ကြပြီး ဤနေရာနှင့် အနည်းဆုံး မီတာ ရှစ်ရာ၊ ကိုးရာခန့် ကွာဝေး၏…

ချူကျန့်က ကောရှန်း အစောက အသုံးပြုခဲ့သည့် ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှ ပြသခဲ့သော စွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ် သုံးသပ်လိုက်ပြီး သူ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အစေခံမ နှစ်ယောက်နှင့် အဘိုးကြီးတို့က တဖြည်းဖြည်း ဝိုင်းရံလာသည့် ပုံစံ ဖြစ်လာသောအခါ ချူကျန့်မှာ တစ်စက္ကန့်မျှ မစဉ်းစားဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး လက်သီးကိုဆုပ်၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်မကြီး… ညဉ့်နက်နေပြီ… ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြီး သိုင်းကျင့်ရဦးမယ်… အစ်မကြီးနဲ့ စကားများများ မပြောတော့ဘူး… ဒါနဲ့ အစ်မကြီး… ယဲ့လွီအစ်ကိုကြီးက အစ်မကြီးကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ရှာနေတယ် ထင်တယ်… အစောက ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့လိုက်သေးတယ်… အစ်မကြီး သူ့ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ခေါ်ကြည့်လို့ ရတယ်…"

ချစ်ကြည်ရေး သတိပေးချက် ပေးလိုက်ပြီးသောအခါ ချူကျန့်မှာ ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

ပစ်မှတ်က သူမဟုတ်လျှင် သူက ဘာကြောင့် နေနေတော့မည်နည်း။ ထို့ပြင် သူက သိုင်းပညာ တစ်စက်မှ မတတ်မြောက်ပေ။ မဟာသိုင်းလောကခေတ်တွင် ကစားသမားများမှာ တကယ်တမ်း သေဆုံးမည် မဟုတ်ဘဲ အလားတူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရ သေလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတတ်သည်။ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရ သေလုနီးပါး တစ်ခါ ဖြစ်တိုင်း မွေးရာပါ အရည်အသွေးများမှ အချို့ အမှတ်များ ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ပိုင်း အရည်အသွေးများမှာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။ အကယ်၍ တာဝန် မဟုတ်သည့် နေရာများတွင် NPC မှ လည်ပင်းဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့သော "သေချာပေါက် သေဆုံးမည့် အခြေအနေ" မျိုး ကြုံတွေ့ရလျှင် မွေးရာပါ အရည်အချင်းများ တစ်ဝက် ကျဆင်းပြီး ပစ္စည်းများနှင့် သိုင်းပညာများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးကာ ဇာတ်ကောင်အသစ်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားရလိမ့်မည်။ (သို့သော် ကစားသမားများမှာ ကစားသမားများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးမည် မဟုတ်ဘဲ "အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရ သေလုနီးပါး" အခြေအနေသို့ ရောက်၍ အရည်အချင်းများ၊ ပစ္စည်းများနှင့် သိုင်းပညာများ ကျဆင်းသွားပြီး ရှစ်ရက်အကြာတွင် ဇာတ်ကောင်၏ ဒဏ်ရာများ အလိုအလျောက် ပျောက်ကင်းသွားမှသာ ပြန်လည် အွန်လိုင်းတက်နိုင်လိမ့်မည်)။ ချူကျန့်မှာ သူလိုချင်သည့် မွေးရာပါ အရည်အသွေးများကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သဖြင့် သူ့အသက်ကို အလွန် တန်ဖိုးထား၏။

ဘာ… ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့က သူ့အပေါ် ကျေးဇူးရှိတယ်လား။ ဘာကျေးဇူးမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။

မသင့်လျော်သော ဥပမာတစ်ခု ပေးရလျှင် သူက milk tea ဆိုင်ဖွင့်ရန် နေရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ကောကျင့်နှင့် ဟွမ်ရုံတို့က အုတ်ခဲများနှင့် ဘိလပ်မြေများ အပြည့်ပါသော ကားကြီးတစ်စီးကို ယူဆောင်လာပြီး သူ၏ ဆိုင်ငယ်လေးကို ပြည့်ကျပ်သွားအောင် စီထားပြီးနောက် "ဂရုတစိုက်" ဘိလပ်မြေ လောင်းချပေးလိုက်သည်နှင့် တူ၏... ထိုကဲ့သို့ ကျေးဇူးကို ဘယ်သူ လိုချင်သနည်း။ အစောက ချစ်ကြည်ရေး သတိပေးချက်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ချူကျန့်မှာ ဤမျှ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြင့် တာဝန်ကျေပြီဟု ဆိုနိုင်၏။

ကောရှန်းက သူ တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သံသယဖြင့် ခေါင်းစောင်းကာကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူမက မဆင်မခြင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤထူးဆန်းသော ညီငယ်လေး၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ် နက်ရှိုင်းနိုင်သည်ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပြီး စမ်း၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ခဲအို ကျွန်မကို ရှာနေတာလား… ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်…”

ယဲ့လွီချီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မကြားရသော်လည်း ကောရှန်း၏ ကြည်လင်သော အသံမှာ ညအမှောင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။ အဘိုးကြီးမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တံမြက်စည်း လှဲရင်း အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ အစေခံမ နှစ်ယောက်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ "ဖြတ်သွား" ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကောရှန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ထူးဆန်းလိုက်တာ…

အစောက သူမက အဆောက်အအုံပေါ်တွင် ကြယ်ကြည့်ရင်း သောကြာဂြိုဟ်နှင့် လထိစပ်သည့် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မတွေ့ရဘဲ ပျင်းရိနေစဉ် မလှမ်းမကမ်းမှ မသိကျွမ်းသော အသံတစ်ခုက ဝူညီနောင်နှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်၊ ရုပ်ရည် သာမန် အမျိုးသား တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤလူမှာ ညနေပိုင်းက အစေခံမလေးတစ်ယောက် လာရောက် အကြောင်းကြားခဲ့သော အဖေက ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပပေးမည့် တပည့်သစ် ချူလော့ကျွင်း ဖြစ်ရမည်။

အငယ်မလေး ကောရှန်းက လရောင်အောက်တွင် ချူကျန့်၏ ရိုးသားသည့် မျက်နှာဖြင့် ဝူညီနောင်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပြီး စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်လာ၏။ သည်ညီလေးက တကယ် မိုက်မဲနေသလား သို့မဟုတ် မိုက်မဲဟန်ဆောင်နေသလား သူမ မသိချေ။ ဝူညီနောင် မကြိုက်သည့် စကားများကိုသာ ရွေး၍ ပြောနေသည်မှာ ရန်စလိုသည့် သဘော မဟုတ်လား။

ဝူညီနောင် ဒေါသထွက်၍ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် လရောင်အောက်တွင် ချူကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းညည်းနေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ ကောရှန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်မိ၏။ သူမ အံ့ဩသွားမိသည်မှာ ဤညီလေး၏ ခြေလှမ်းများက နှေးကွေးသွားပြီး သူ၏ ရယ်သံကို ကြားသိသော်လည်း မကြားဟန်ဆောင်ကာ လေတိုက်လိုက်တာ ဆိုပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားရန်ပြင်ခြင်းပင်။ ကောရှန်းတစ်ယောက် စချင်စိတ် ပေါ်လာပြီး အိမ်မိုးပေါ်မှ ခုန်ချကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး သူ့ကို တမင်တကာ "ညီလေး" ဟု ခေါ်၍ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဘာမှ မသင်္ကာစရာမတွေ့ဘဲ သည်ညီလေးက နားမလည်နိုင်သော စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"သူက ခဲအို ညီမကို ရှာနေတယ်လို့ ပြောတယ်… ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ…"

ကောရှန်းက ချူကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လားရာကို ကြည့်၍ မျက်လုံးများ ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ စိတ်ထဲတွင် စပ်စုချင်စိတ် ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။

ဤညီလေးမှာ အမှန်ပင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်း၏။

သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခဲအိုကို အရင်သွားရှာပြီး သူက တကယ်ပဲ သူမကို ရှာနေသလား သို့မဟုတ် ညီလေးက အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် လိမ်ညာပြောဆိုနေသလား ဆိုသည်ကို သေချာအောင်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

Thank For Reading.