အဆုံးသတ်

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ သွေးချီက သိပ်သည်းကျစ်လစ်ပြီး သူက အဆိပ်ရှိ ညစ်ညမ်းအလွှာများကို ထိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်လာခဲ့၏။ သူက အဆိပ်လောကအရှင်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူ့ကို ကြည်လင်အေးမြငရဲဂိတ်တံခါးရှိရာသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်၏။

ကြည်လင်အေးမြငရဲဂိတ်တံခါးကနေ မြူခိုးလွှာများ လျှံထွက်လာပြီး အဆိပ်လောကအရှင်ကို အုပ်မိုးသွားလေသည်။

“အား…”

အဆိပ်လောကအရှင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ငရဲကြည်လင်အေးမြစိမ့်စမ်း၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှုအောက်မှာ စတင်၍ ဆွေးရိလာပြီး တစ်စတစ်စ ပြိုကွဲလာခဲ့၏။

အဆိပ်လောကအရှင်၏ ကိုယ်ကာယနှင့် မျိုးဆက်သွေးက အဆိပ်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အဆိပ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

ငရဲကြည်လင်အေးမြစိမ့်စမ်းက အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပစ်နေသည့် ဖြစ်စဉ်သည် အဆိပ်လောကအရှင်၏ ဇီဝဓာတ် ပြိုကွဲခြင်းနှင့် တစ်စတစ်စ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းလည်း ဖြစ်နေလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များ၏ ရှေ့မှောက်မှာ စုန်းလောကအရှင်သည် ကြည်လင်အေးမြ ငရဲဂိတ်တံခါး၏ ဝါးမျိုခြင်းခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ငရဲကန့်သတ်မဲ့စိမ့်စမ်း၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှုအောက်မှာ ခန်းမထဲရှိ ပင်ကိုယ်ဗီဇဝေဒနာ ရုပ်သေးရုပ်များက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာကြ၏။

“အထီးကျန်သိုင်းသခင်…”

ထိုစဉ်မှာပင် ခန်းမထဲမှာ ဧကရာဇ်ပညာရှင် ၃၀ကျော်သည် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် စိမ်းညိုရောင် မျက်လုံးများနှင့်အတူ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို တစ်ချိန်တည်းမှာ လှည့်ကြည့်လာကြ၏။

“ငါက ထပ်တလဲလဲ နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းက ပိုပိုပြီးတော့ လွန်ကဲလာတာပဲ”

ဧကရာဇ် ပညာရှင် ၃၀ကျော်ကျော်က တစ်ချိန်တည်းမှာ စကားပြောလိုက်ပြီး သူတို့၏ လေသံက အလွန်တရာ စိမ်းသက်သော လေသံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

တကယ်တမ်းမှာ နဂါးကမ္ဘာဘက်ခြမ်းမှ ရုပ်သေးရုပ်များစွာကို ဆုံးရှုံးသွားသည့်အချိန်မှာပင် စုန်းလောကအရှင်က အဲဒါကို အာရုံခံမိသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ရပ်တန့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူက ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် ပင်ကိုယ်ဗီဇဝေဒနာ ရုပ်သေးရုပ်များကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဤခန်းမထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ လွဲမှားနေသည်ကို ခပ်ရေးရေး အာရုံခံမိခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် စစ်ပြေငြိမ်းဖို့ အကြံပြုခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်များကို ဆုံးရှုံးထားသည့် ရုပ်သေးရုပ်ဧကရာဇ်များက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာနှင့် ပဋိပက္ခကို ရှောင်လွှဲရန် ချက်ချင်းပင် သဘောတူထောက်ခံခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားမှုက စုန်းလောကအရှင်၏ အထင်အမြင်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ပင်ကိုယ်ဗီဇဝေဒနာကျိန်စာမိထားသည့် ရုပ်သေးရုပ်များကို ထွက်ခွာခွင့်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ထိုသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော ဧကရာဇ်ပညာရှင်များက တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ဧကရာဇ် ၁၀၀ကျော်ကျော်ကြားမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် ပင်ကိုယ်ဗီဇဝေဒနာကျိန်စာဖြင့် ကူးစက်ခံထားရပြီး စုန်းလောကအရှင်၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းခံရကာ သူတို့၏ စိတ်များကို လုံးလုံးလျားလျား ဆုံးရှုံးထားရ၏။

နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာဘက်ခြမ်းမှာပင် ဧကရာဇ်ပညာရှင်ခြောက်ဦးက ကျိန်စာမိထား၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှသာ ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် နဂါးများနှင့် ဖီးနစ်များကြား တိုက်ပွဲ၏ သွေးကြွေးကို စုန်းမျိုးနွယ်အပေါ် ဘာကြောင့် ပုံချလိုခဲ့သလဲ နေကာသစ်ပင် လောကအရှင်က နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။

နဂါးကမ္ဘာဖြစ်စေ၊ နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရသော ကမ္ဘာများစွာပင် ဖြစ်စေ၊ မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ သက်ရှိများသည် သားကောင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြ၏။

ကမ္ဘာပေါင်းရာချီနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ၏ အသက်များသည် စုန်းလောကအရှင်နှင့် အဆိပ်လောကအရှင်၏ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်မှုအောက်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သေဆုံးခဲ့ရ၏။

စုန်းလောကအရှင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် မည်သည့်အရာကိုမှ မကြားရသည့်အလား သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းမရှိပေ။ သူက ပင်ကိုယ်ဗီဇဝေဒနာကျိန်စာ ရုပ်သေးရုပ်များ၏ လောကများကို ခြေမွှဖျက်ဆီးပစ်နေ၏။

ဧကရာဇ် ၃၀ ကျော်ကျော်ကတော့ သူတို့သည် အချိန်ကာလကြာမြင့်စွာ ကျိန်စာမိမထားသရွေ့ ငရဲကန့်သတ်မဲ့စိမ့်စမ်းဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းခံရပြီးနောက် သူတို့က အနည်းဆုံးတော့ ရှင်သန်နိုင်ကြ၏။

ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူဘုရင်များစွာက ကျုံးယွဲ့မြို့တော်မှာ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီး မြို့ထဲရှိ နန်းတော်ကို အဝေးကနေကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြ၏။

“ဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်က ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

“သူက အထဲမှာရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ပညာရှင် ၁၀၀ ကျော်ကျော်ကို ဖိနှိမ်ချင်နေတာလား”

“ဘာပဲပြောပြော ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်က အခုချိန်ထိ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်မလာသေးဘူး… သူ့မှာ အဲ့လိုမျိုးနည်းလမ်း မရှိလောက်ပါဘူး”

သိပ်မကြာခင် အဆုံးမဲ့စွမ်းပကား ဖြာထွက်နေသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော ဂိတ်တံခါးဆယ်ချပ်က တဖြည်းဖြည်း ဖျော့တော့သွားပြီး နန်းတော်၏ ခန်းမထဲရှိ အရာရာတိုင်းက လူတိုင်း၏ ရှေ့မှာ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာ၏။

ခန်းမက ရှုပ်ပေပွပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။

အထဲမှာရှိသော ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ပညာရှင်များက ဘာနှင့်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလဲ မသိရပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ပြောင်းလဲထားခါစ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများက ဖြူဖျော့နေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မပြေသေးသော အကြောက်တရား ရှိနေ၏။

ဧကရာဇ်တချို့က ကြီးမားစွာ တုန်လှုပ်နေပုံရ၏။ ခန်းမထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ အသံတစ်ချက်မထွက်ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

ခန်းမထဲရှိ ဧကရာဇ်များကြားမှာ ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်နှင့် သားရဲဧကရီသွေးလိပ်ပြာကသာ တည်ငြိမ်နေပုံရ၏။

ဘုရင်များစွာ၏ အမူအရာများက ငေးငိုင်ပျောက်ဆုံးနေကြ၏။

သူတို့သည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို မသိရှိကြပေ။

ဤဧကရာဇ်ပညာရှင်အုပ်စုသည် ခန်းမထဲမှ သေခြင်းတရားနှင့် ပွတ်ကာသီကာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။

ဧကရာဇ်ပညာရှင်များအနေဖြင့် သူတို့သည် အထက်ဘုံလောက၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နေနိုင်ကြပြီဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထိုခန်းမထဲမှာ သူတို့၏ အသက်များသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ အတွေးတစ်ချက်အပေါ် မူတည်နေခဲ့၏။

“ဟမ်… ဧကရာဇ်တချို့ လျော့နည်းသွားတဲ့ပုံပဲ”

ဘုရင်တချို့က တစ်စုံတစ်ရာ လွဲမှားနေသည်ကို သတိထားမိလာကြပြီဖြစ်၏။

“အဆိပ်လောကအရှင်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

“ဧကရာဇ်ဟွမ်ယွီကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ”

“အဲ့ဒီမှာ အရင်ကထက် ဧကရာဇ်ဆယ်ဦးကျော်ကျော်လောက် လျော့နည်းသွားတဲ့ပုံပဲ… ဖြစ်နိုင်တာက...”

ထိုစဉ်မှာပင် ဧကရာဇ်ပညာရှင်တစ်ဦးက လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ လက်အောက်မှ ဘုရင်တချို့ကို ခေါ်ယူကာ အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

“ဆက်မပြောကြနဲ့တော့… အဆိပ်လောကအရှင်နဲ့ တခြားသူတွေက သေသွားကြပြီ”

“အား…”

“သူတို့ကို ဘယ်သူသတ်ခဲ့တာလဲ”

“တခြားဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ… ဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်ပေါ့”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ လူအုပ်ကြားထဲမှာ ပျံနှံ့သွားပြီး အုန်းအုန်းကျက်ကျက် ဖြစ်သွားစေ၏။

ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူဘုရင်များက တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်နေကြ၏။

ဧကရာဇ်ပညာရှင် ၁၀၀ကျော်၏ ရှေ့မှောက်မှာ အဆိပ်လောကအရှင်အပါအဝင် ဧကရာဇ်ဆယ်ဦးကျော်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မှာ အထီးကျန်သိုင်းသခင်က အရမ်းကို စီးပိုးခြယ်လှယ်နိုင်လွန်းလေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဧကရာဇ်ပညာရှင်များသည် ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်၏ လက်ထဲမှာ ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရလေသည်။

“ဒါဆို ကျုပ်တို့က ဒီကိစ္စကို ဒီတိုင်းပဲ ထားရမှာလား”

“ငါတို့ တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ… နဂါးတွေနဲ့ ဖီးနစ်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲကို အခုချိန်မှာ ရပ်ဆိုင်းထားလိုက်ပြီ… လူတိုင်းကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆုတ်ခွာဖို့ သတင်းပေးလိုက်”

“ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီလား… ဘာလို့လဲ”

“နဂါးကျွန်းက ဖျက်ဆီးခံရတော့မှာပဲ… နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲက ကျုပ်တို့ရဲ့ လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ ရောက်နေပြီ… ဒီစစ်ပွဲကို ရပ်ဆိုင်းဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ”

နောက်ထပ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲအသံများက လူအုပ်ကြားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အဲ့ဒါ ဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်ပဲ”

စောဒကတက်နေသော အသံများနှင့် ဆူညံသံများက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထိုစကားလုံးများမှာ မွန်းကျပ်ဖွယ်ရာကောင်းသည့် မမြင်ရသော အခြိမ်းအခြောက် အဟန့်အတားတစ်ခု ရှိနေပုံရ၏။

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာပေါင်းရာချီ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည့် လောကစစ်ပွဲကို ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင် ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေပြီး တစ်နာရီမကြာခင် ရပ်တန့်ဖို့ ထုတ်ဖော်ကြေညာလိုက်ရပြီဖြစ်၏။

ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာမှာ နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာနှင့် သွေးကမ္ဘာကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကမ္ဘာကြီးများအပါအဝင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုး ကမ္ဘာပေါင်းရာချီမှာ မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမှ မရှိကြပေ။

“ဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်… ခင်ဗျားရဲ့ကြင်နာမှုကို ကျုပ် လုံလောက်အောင် ကျေးဇူးမတင်နိုင်တော့ဘူး… ကျုပ်တို့တွေ ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုပြန်ပေးဆပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး… အခုကစပြီး ခင်ဗျားအမိန့်ပေးတာနဲ့ ကျုပ်တို့တွေက တွေဝေတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဓားတောင်ကိုကျော်ပြီး မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ပါ့မယ်”

ကျိန်စာမိခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည့် နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာမှ ဧကရာဇ်ပညာရှင်တချို့က သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကြောင့် မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ဘယ်အချိန်ထိ မကောင်းမှုများကို ကျူးလွန်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မျိုးနွယ်ဝင်များကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မိမလဲ မသိရပေ။

“တာအိုရောင်းရင်း အထီးကျန်သိုင်းသခင်… ကျုပ်.. ကျုပ်က...”

နေကာသစ်ပင် လောကအရှင်က တွေဝေတုံ့ဆိုင်းသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာပြီး သတိထားကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ် စောစောက ရိုင်းပျပြီး ခင်ဗျားကို ဆန့်ကျင်ခဲ့မိတယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ တာအိုရောင်းရင်း”

နေကာသစ်ပင် လောကအရှင်သည် သူ့ရှေ့မှပုဂ္ဂိုလ်ကို သူမည်သို့မည်ပုံ အော်ငေါက်ခဲ့မိပုံကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း သူက အကြောက်မပြေသေးပေ။

ဧကရာဇ်ပညာရှင်များမှာ ဧကရာဇ်များ၏ မာန်မာန ရှိကြလေသည်။

ဒါ့အပြင် ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာကို ကူညီပေးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင် နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာသည် မောက်မာရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူခဲ့မိလေသည်။ ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်က ယခုအချိန်မှာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်မည်ဆိုလျှင်တောင် မည်သူကမှ ကန့်ကွက်မှု မရှိလောက်ပေ။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်မှ သူ၏ မျက်လုံးများက ချောက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေ၏။ သူက နေကာသစ်ပင်လောကအရှင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် သူ့လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်၏။

‘သွားပြီ’

နေကာသစ်ပင်လောကအရှင်က သူ၏ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲခံစားလိုက်ရ၏။

ဤလူ၏ ရှေ့မှာ သူ့တွင် ခုခံတိုက်ခိုက်ဖို့ ခွန်အားပင် မရှိတော့ပေ။

ဒါ့အပြင် ဤလူသည် နေကာသစ်ပင်ကမ္ဘာကို ယခုတင် ကယ်တင်ပေးထားပြီး သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

‘ငါ ဒီနေရာမှာ သေရမယ်ဆိုရင်လည်း သေပါစေတော့’

နေကာသစ်ပင် လောကအရှင်က ကြိတ်၍ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဖတ်…

ကြောက်စရာကောင်းသော လက်ဖဝါးက သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်သွား၏။ နေကာသစ်ပင် လောကအရှင်က ဆတ်ခနဲ တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူက မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရပေ။

သူက သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို အလိုလိုဖွင့်လိုက်၏။

ထိုလူက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“မင်းမှာ သတ္တိရှိသားပဲ”

နေကာသစ်ပင် လောကအရှင်သည် မှင်တက်သွားပြီးနောက် စိတ်ခံစားချက်များက ရောထွေးနေ၏။

ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် ခန်းမထဲမှာ ယခုတင် ပြတ်သားစွာနှင့် စိုးမိုးခြယ်လှယ်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။ သို့သော်လည်း သူက ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူ့ကို ပြဿနာရှာမလာခဲ့ပေ။

ဤလူက သတ်ဖြတ်ရသည်ကို နှစ်သက်သဘောကျသူဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူ့မှာ သတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းပေါင်းတစ်ထောင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

သူက ကပ်ဘေးတစ်ခုကနေ ရှင်သန်လာသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိနေသည့်အပြင် စောစောက ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်၏ စကားလုံးများက သူ့ကို ဘဝင်လေဟပ်သွားစေ၏။

ဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်ထံမှာ ချီးကျူးစကားကို လက်ခံရရှိခြင်းသည် သူ့ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည့်အလားပင်။